Колорадодағы Wolf Creek Ski Area тарихы

Кіріспе

Колорадо штатындағы шаңғы курорты, АҚШ.

Вольф Крик шаңғы курорты (WCSA) – Колорадоның оңтүстік-батысында, Пагоза Спрингс пен Саут-Форк арасындағы Вольф Крик өткелінде орналасқан шаңғы курорты. Бұл курорт Колорадодағы басқа курорттарға қарағанда жылына орташа есеппен көбірек қар жауады, шамамен 430 дюйм.

Өткейдің жоғарғы жағындағы алғашқы жер

1930 жылдары адамдар Колорадо тауларын тас жолдар мен тау өткелдерін салу арқылы бағындырды. 160-шы АҚШ тас жолы Сан-Луис аңғары мен Пагоза-Спрингс арасын байланыстыратын жаңа жоба ретінде салынды. 1936 жылға дейін Кумбрес асуы осы аймақтағы таулар арқылы өтетін жалғыз тікелей бағыт болды, және қатты қарлы борандар кезінде ол көбінесе жабылатын. Сан-Луис пен Пагоза-Спрингс арасындағы құрылыс жобасы Вольф-Крик асуы деп аталды. 1938 жылы асу арқылы өтетін 160-шы тас жолдың құрылысы аяқталды. Сол жылы Сан-Луис аңғарының жас шаңғышылары, оның ішінде Келли Бойс есімді фермер, Вольф-Крик шаңғы клубын құрып, Вольф-Крик асуының солтүстік беткейінде, шаңырауға жақын жерде арқанмен тартатын көтергіш орнатты. Келлидің көтергішіне билеттер күніне 1 доллар тұратын, ескі "Шеви" жүк көлігі жетекшілік етті. Чарльз Эллиотт, Вольф-Крик асуында шаңғы спортын дамытуға Бойсқа көмектескен адам, Сан-Луис аңғарында өсті және 21 жасында өз қолымен жасаған шаңғы тақталарында шаңғы тебуді үйренді, 1934 жылы Вольф-Крик асуына аяқпен көтерілді. Сан-Луис аңғарының шығысында және Пагоза-Спрингстің батысындағы төрт шаңғы клубының көмегімен Келли мен Эллиотт 1936 жылы алғашқы арқанмен тартатын көтергішті құрып, шаңғы патрулін ұйымдастырды. Келесі жылы төрт клуб бірігіп "Вольф-Крик" шаңғы клубын құрды, ал келесі бес жылда Эллиотт паналау кабиналарын және қосымша арқанмен тартатын көтергіштерді салуға жетекшілік етті. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Вольф-Крик асуын шаңғы курорты ретінде дамытуға белсенді қатысқан кем дегенде үш адам – Чарльз Эллиотт, Дик Лонг және Боб Райт 10-шы тау дивизиясының құрамына кірді. (Вольф-Крикке алғашқы шаңғы жолдарын салған еріктілер тобы (олардың барлығы да еріктілер еді) – шаңғы спортын және тауды жақсы көретін жанкешті адамдар еді. Бірақ соғыс аяқталғаннан кейін, Вольф-Крик шаңғы клубының мықты шаңғышылары Thunder Mountain төменгі жағындағы 150 метрлік арқанмен тартатын көтергіштен жалықты да, басқа мүмкіндіктерді іздеуге кірісті. 1955 жылы Монте-Вистадан келген шаңғышылар Эдвард Шарп пен Рональд Мейджор жаңа шаңғы курорты үшін мүмкін болатын шаңғы көтергіштері мен орналасқан жерлерін талқылады.

During the 1930s, people were taming the mountains of Colorado by building highways and mountain passes. US Highway 160 was constructed as a new project connecting the San Luis Valley to Pagosa Springs. Prior to 1936, Cumbres Pass was the only direct route through the mountains in this area, and during heavy snowstorms it often closed. The construction project between San Luis and Pagosa Springs was dubbed Wolf Creek Pass. By 1938, construction on Highway 160 over the pass was complete. That same year, a group of budding skiers from the San Luis Valley, including a farmer named Kelly Boyce, created the Wolf Creek Ski Club and installed a rope tow on the north side near the summit of Wolf Creek Pass. Kelly's lift was driven by an old Chevy truck with tickets at $1 per day. Charles Elliott, who helped Boyce launch skiing at Wolf Creek Pass, grew up in the San Luis Valley and taught himself to ski on homemade boards at age 21, hiking up Wolf Creek Pass in 1934. With the help of four separate ski clubs on both sides of the pass—in the San Luis Valley to the east and Pagosa Springs to the west—Kelley and Elliott built the first rope tow and organized a ski patrol in 1936. The following year the four clubs unified into Wolf Creek Ski Club, and over the next five years Elliott led the construction of shelter cabins and additional rope tows. At the outset of WW II, at least three of the individuals active in the development of Wolf Creek Pass as a ski area served as members of the 10th mountain Division, Charles Elliot, Dick Long and Bob Wright. (

The inspired bunch of volunteers (and they were all volunteers) who built the first ski runs at Wolf Creek were a hearty bunch who loved skiing and the mountains. But finally, following the end of WW II, the hardy skiers of the Wolf Creek Ski Club grew bored with the 150 yard rope tow on the base of Thunder Mountain and began to look around for options. In 1955, Edward Sharp and Ronald Major, skiers from Monte Vista, were discussing possible ski lifts and locations for a new ski area.

Қазіргі орналасқан жері континенттік бөліністен оңтүстікке қарай

Журналда, Сан-Луис аңғарының тарихшысы автор В. Эдвард Шарппен сұхбаттасуды жазды: «Жаздың соңында (1954) мен Штампед Родеодан (Монте-Вистада) бұрынғы түні Чак Вагон кешкі асында болдым. Мен «Вулф Крик» шаңғы клубының мүшесі Рональд Мейджормен сөйлесіп отырдым. Ол Францияда өндірілген Пома лифті туралы ақпарат алғанын айтты. Ол T-бағанға ұқсас еді. Ол бізді оны 10 мың долларға сатып алуға шақырды, бұл T-баған бағасының жартысына тең. Егер қаржылай мүмкіндігіміз болса, «Вольф Крикке» де сатып алуға болар еді. Рональд Мейджор 1935 жылы клуб құрылғаннан бері шаңғы клубының мүшесі болған. Ол, көптегендер сияқты, жексенбі күндері «Вольф-Крик» асуының басында шаңғы теуге шығар еді. Бірнеше жақсы шаңғышылар – Келли мен Дик Бойс, Боб Уилкинсон, Дик Лонг және Боб Райт – арқан лифтінде жүруді ұнатпады (көптеген) олар екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 10-шы тау дивизиясында шаңғы тебуді үйренген. Сондықтан біз шаңғы клубының басқа мүшелерін жинап, бұл туралы әңгімелестік. Олар мүмкіндіктерге қызығушылық танытты. Біз коммерциялық емес корпорация құрып, облигациялар сату арқылы осы лифтті орнату үшін қажетті 20 мың доллар жинауға шешім қабылдадық. Оларды шаңғы курортының кірісінен төлейтінбіз. Сол күзде біз Монте-Виста, Аламоса, Дель-Норте, Саут-Форк және Пагоса-Спрингс сауда палаталарының алдына келіп, жаңа лифт қажеттілігі туралы айттық. Бұл ұйымдастыру жұмыстарын жүргізіп жатқанда, шаңғы клубының ең жақсы шаңғышыларынан тұратын комитет шаңғы курортын басқа жерге көшіру керек деп шешті. Олар континенттік бөліністің шығыс жағындағы, жолдың бойындағы бір жер тапты. Бұл жер үлкен еді және уақыт өте келе шаңғы аймағына айналуға болатын. Біз сүйрейтін желілер бұрынғы жерге қарағанда әлдеқайда ұзын болады деп есептедік, бұл шамамен 15 мың доллар тұрады, бұл біз қалаған нәрсеге өте қолайлы көрінді, сондықтан біз Орман шаруашылығы қызметіне оны пайдалануға рұқсат алу үшін өтініш жасадық. Сауда палаталарымен және басқа комитеттермен көптеген кездесулерден кейін біз 1000 акциядан тұратын корпорация құрдық, акциясы 25 доллардан, барлығы 25 000 долларға. 1954-55 жылдың қысын жаңа лифт туралы әңгімелесіп, жаңа аймаққа жоспарлар жасап, корпорацияны құрып, ақша жинап, Орман шаруашылығы қызметінен рұқсат алып және т.б. жұмыстармен айналыстық. Бизнесмендер, шаңғышылар және Орман шаруашылығы қызметі бізге жақсы жауап берді». Алғашқы басқарма мүшелері: президенті В. Э. Шарп, хатшысы Р. Р. Рейнольдс, қазынашысы В. Х. Ароузсмит және директорлар ретінде Леонард Густафсон, Майрон Кокран, Бойд Браун, Дейв Гудман, Джон Ларю, Чарльз Эллиотт және Эрл Кларк. Пагоза Спрингс, Саут-Форк, Крид, Монте-Виста, Саргент және Аламосадан өкілдер келді. Акциялар сатылып, 15 000 доллар жиналғаннан кейін Франциядан Пома лифті тапсырылды және 1955 жылы құрылыс басталды. 1956 жылы корпорация Эд Шарпты тұрақты президент етіп сайлады және аймақты мемлекеттік корпорация ретінде жұмыс істеуді жалғастырды.

In the Journal, The San Luis Valley Historian the author records an interview with W. Edward Sharp, "Late in the summer (1954) I was at the Chuck Wagon Dinner the night before the Stampede Rodeo (in Monte Vista). I was talking to Ronald Major, a fellow member of the Wolf Creek Ski Club. He said he had just gotten some information on a Poma Lift manufactured in France. It was similar to a T bar tow. He thought we could buy one for $10,000, about half the cost for a T bar. If we could finance it, we ought to buy one for Wolf Creek. Ronald Major was a member of the Ski Club, probably since its inception in 1935. He, like many others, spent his Sunday afternoons skiing at the top of Wolf Creek Pass. Several of the good skiers, Kelly and Dick Boyce, Bob Wilkinson, Dick Long and Bob Wright didn't like riding the rope tow they had (Many) had learned to ski while in the 10th Mountain Division during World War II. So, we got together some other members of the Ski Club and talked about it. They were enthusiastic about the possibilities. We decided we could form a nonprofit corporation and sell bonds to raise the $20,000 necessary to put in this lift. We'd pay off the bonds out of income from the ski area. That fall we appeared before the Chambers of Commerce of Monte Vista, Alamosa, Del Norte, South Fork, and Pagosa Springs and told our story of the need for the new lift. While doing this organizational work during ski season, a committee of the best skiers in the Ski Club decided we ought to relocate the ski area. They found (an area) a little way down the road, on the east side of the Continental Divide. This location was larger and, over time, could be developed into a more diverse ski area. We estimated the tow lines would be much longer than the old site, making the cost about $15,000, it seemed ideal for what we wanted, so we applied to the Forest Service for a permit to use it. After many meetings with the Chambers of Commerce and other committees, we formed a corporation of 1000 shares at $25 a share for a total of $25,000 We spent the winter of 1954 55 talking up the new lift, making plans for the new area, forming the corporation, raising the money, getting Forest Service permits, and so forth. All along we met good response from businessmen, skiers, and the Forest Service." Original board members were W. E. Sharp, president, R. R. Reynolds, secretary, W. H. Arrowsmith, treasurer and Leonard Gustafson, Myron Cochran, Boyd Brown, Dave Goodman, John LaRue, Charles Elliott, and Earl Clark as directors. There was representation from Pagosa Springs, South Fork, Creede, Monte Vista, Sargent, and Alamosa. After the stock was sold and the $15,000 was raised, a Poma lift was ordered from France and the construction was begun in 1955. In 1956, the corporation elected Ed Sharp as permanent president and continued to operate the area as a public corporation.

Аумақтың алғашқы сатылуы

Алғашқы 5 жылда өсім баяу, бірақ тұрақты болды, сонымен қатар толық уақыт басқару және инвестициялық капиталға қажеттілік артты. "Корпорация осы аймақты басқа біреуге сатуды және дамытуды қарастыра бастады". Сол жылы Шарп және директорлардың көпшілігі корпорацияны және шаңғы курортын он жылдан астам уақыт бойы басқарған еді, ал директорлар кеңесі сатудың ең жақсы "соңғы қадам" екенін қайтадан шешті. Глен Эдмондс, сол кездегі Pagosa Springs Sun баспашысы, акционер болды және Шарп қазынашылық қызметке көшкен кезде президент болды. Даллас брокері Бен Пиннелл Дон Картерді маңызды инвестор ретінде алып келді. Пиннелл сондай-ақ Вольф Крик курортын ілгерілету үшін үш Даллас Каубой ойыншысын инвестор ретінде тартты: Чарли Уотерс, Дейв Эдвардс және бұрын Чикаго Беарс және Нью-Орлеанс Сэйнтс командаларын жаттықтырған Майк Дитка. 1972 жылы Даллас инвесторлар тобы Вольф Крик курортын барлығы 275 000 долларға сатып алды. Олар 1974 жылы Вольф Крикке алғашқы кресло-арбасын орнатты. Оны шығыс жағалаудағы лифт өндіруші Borvig компаниясы орнатты. Шарп жаңа Даллас инвесторларының қазынашысы қызметін бірнеше жыл бойы атқарды.

Вольф-Крик шаңғысының танымал залы

Чарльз Эллиотт, Вольф Крик шаңғы курортының тағы бір пионері, 2011 жылы Колорадо шаңғы даңқы залына ресми түрде енгізілді. Чарльз бен Питч екеуі де бұрыннан-ақ осы залда болған, себебі 1996 жылдың 18 қазанында Эд Шарп «Спортты дамытушы» санатында Колорадо шаңғы даңқы залына (қазір Колорадо қар спорты даңқы залы деп аталады) қайтыс болғаннан кейін енгізілді. Ол Вольф Крик шаңғы курортының дамуы мен өсуіне ұзақ жыл бойы атсалысқандығы және 12 жыл бойы корпорация президенті қызметін атқарғандығы үшін осылай құрметке ие болды. Ол 1996 жылдың қыркүйегінде 85 жасында, марапаттау рәсімінен 33 күн бұрын дүние салды.

Болашақ

WCSA-ның жергілікті курорт ретіндегі болашағы Техас миллиардері Ред МакКомбстың "Волк Крик ауылы" деп аталатын, жыл бойы 8000 адамға арналған курорт салу жоспарының фонында белгісіз. МакКомбс ондаған жылдар бойы осы жобасын жүзеге асыруға тырысып, орман шаруашылығы қызметімен бірлесіп, жерге автокөлік жолымен кіру құқығын алу үшін жұмыс істеп келеді, себебі бұл жер орманға тиесілі. Орман шаруашылығы қызметі бірнеше онжылдық бойын жергілікті қоғамдық ұйымдар тарапынан, автокөлік жолының кіру нүктесін бекітудің экологиялық салдарын толық бағаламағаны және Ақпарат алу құқығы туралы заң бойынша сұралған мәліметтерді бермегені үшін көптеген сот процесіне тартылды. Соңғы сот процесінен кейін құрылыс салушылар сот шешімі шыққанша құрылыс жұмыстарын бастамауға келісті. Ауылға қарсылар бұл жобаның Веминуш және Оңтүстік Сан-Хуан далалық аймақтары арасындағы маңызды жабайы табиғат жолына зиян келтіруі, Вольф Крик жотасындағы жабайы табиғатқа қатысты тәжірибелерді өзгертуі, жақын орналасқан Пагоза Спрингс және Саут Форк қалаларындағы жергілікті бизнестермен бәсекелесуі, сирек кездесетін батпақты жерлерге кері әсер ететіні және Рио-Гранде су алабындағы сумен жабдықтауға қысым түсіруі мүмкін екенін айтады. Ал жобаның жақтастары "Ауыл" аймақтың экономикасын жақсартады деп санайды.

Қар жауу туралы мәліметтер

Вольф-Крик шаңғы курорты қыс мезгілінде көп мөлшерде қар жаууымен белгілі. Көбінесе, аймаққа бір маусымда шамамен 430 дюйм қар жауады, бірақ Вольф-Крик шаңғы курортының тарихында бірнеше ерекше қарлы жылдар болған. Мысалы, 1978-1979 жылғы қар маусымында Вольф-Крикке мол 807 дюйм қар жауды, бұл Колорадо штатында бір маусымда жауған ең көп қардың рекорды болып табылады. Келесі 1979-1980 жылы Вольф-Крикке 730,5 дюйм қар түсті. Сонымен қатар, 1940 жылдардың басында да Вольф-Крикке үлкен қар жауған деген әңгімелер бар.