Бернард Джой: Ұлттық құраманың соңғы аматор футболшысы

Кіріспе

Ағылшын футболшысы және журналисі Бернард Джой (1911 жылғы 29 қазан – 1984 жылғы 18 шілде) – ағылшын футболшысы және журналисі. Ол Англия ұлттық құрамасы үшін ойнаған соңғы әуесқой ойыншы ретінде танымал.

Өмірбаян

Джой Лондонның Фулхэм қаласында дүниеге келді және Кардинал Вон Мемориал мектебінде білім алды. Ол Лондон университетінде оқыды, бос уақытында университеттік футбол командасында орталық қорғаушы ретінде ойнады. Бітіргеннен кейін «Кажуалс» клубында ойнады, кейін клуб капитаны болды. Англияның аматорлық құрамасына он рет шақырылды және 1936 жылғы Берлин Олимпиадасында Ұлыбритания футбол құрамасының капитаны болды. Бернард Кристофер, Маргарет және Карен Джойдың әкесі болды. «Кажуалс» ойыншысы ретінде тіркеліп жүргенде, Джой басқа да бірнеше клубтарда ойнады. 1933 жылдың желтоқсанынан 1936 жылдың қазанына дейін «Коринфянс» сапында 29 матч өткізді, оның ішінде Францияға (1934) және Германияға (1936 жылдың 14 сәуірі) «Коринфянс» клубының наурыздық турнесінде, сондай-ақ Данияда (1936 жылдың 26 сәуірі) Копенгагеннің 60 жылдығын тойлауға арналған ойында қатысты. Бұл соңғы матч ФА Аматор Кубогының финалында (1936 жылдың 18 сәуірі) «Кажуалс» үшін ойнағаннан кейін және Ильфордты жеңу үшін қажет болған финалдың қайталануынан (1936 жылдың 2 мамыры) арада болды. 1937 жылдың жазында ФА Аматорлар құрамасымен Жаңа Зеландия, Австралия және Цейлонға турне жасады. Тур 10 аптаға созылды, ФА Аматорлар құрамасы 22 матч өткізді, оның ішінде Австралиямен үш рет және Жаңа Зеландиямен екі рет ойнады, бірақ бұл матчтар аматорлық халықаралық матчтар ретінде мойындалмады. Әуесқой футболшы ретінде Джой «Саутхенд Юнайтед» (1931–1933) және «Фулхэм» (1933–1934) клубтарында кәсіби футбол ойнады. 1935 жылдың мамырында «Арсенал» клубына қосылды, ол кезде клуб Бірінші дивизион чемпионы болды. Джой көбінесе резервтік құрамда ойнады, алғашқы маусымда тек екі матчқа қатысты – «Болтон Уондерерс» клубына қарсы 1936 жылдың 1 сәуірінде ғана дебют жасады. «Арсенал» сол маусымда ФА Кубогын жеңіп алды, бірақ Джой финалда ойнаған жоқ. Алайда, ол көп ұзамай халықаралық деңгейде танылды, 1936 жылдың 9 мамырында Англия құрамасының Бельгияға қарсы 3–2 есебімен жеңіліске ұшыраған матчында ойнады, осылайша ұлттық құрама сапында ойнаған соңғы аматор футболшы атанды; қазіргі кезде кәсіби және аматорлық футболдың арасындағы сапаның айырмасын ескере отырып, Джойдың рекордын тағы бір футболшының қайталайтыны екіталай. Джой сол кезде «Арсенал» үшін ойнағанымен, ол әлі де «Кажуалс» клубының ойыншысы ретінде тіркелген және Англия футбол тарихында сол кезде «Арсенал» емес, «Кажуалс» үшін ойнағаны жазылған. Джой «Арсенал» үшін ойнауын жалғастырды, көбінесе «канонерлердің» беделді орталық қорғаушысы Герби Робертстің орнын басты. Робертс 1937 жылдың қазанында аяғы сынғаннан кейін, Джой 1937–1938 жылғы маусымның қалған бөлігінде оның орнына шығып, Бірінші дивизион жеңімпаздарының медалін жеңіп алды, содан кейін Робертс футболдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін 1938–1939 жылғы маусымда (1938 жылғы қайырымдылық кубогының жеңімпазының медалін алды). Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Джой Корольдік әуе күштеріне қосылды, онда дене шынықтыру нұсқаушысы болды, бірақ ол әлі де «Арсенал» үшін (соғыс жылдарында 200-ден астам матч өткізді) және Англия құрамасының ресми емес матчында ойнады. 1940 жылдың маусымында ол «Крейвен Коттедж» стадионында «Фулхэмді» жеңген «Саутгемптон» клубының бес ойыншысының бірі болды. Соғыс жылдарында ол «Вест Хэм Юнайтед» клубының құрамында қонақ ойыншы ретінде екі матч өткізді. Бейбітшілік орнағаннан кейін және бірінші лига футбол қайта басталғанда, ол 1946–1947 жылғы маусымның бірінші жартысын ойнады, бірақ жасының (35) өзіне қарсы екенін түсінді; 1946 жылдың желтоқсанында жоғары деңгейдегі футболдан зейнеткерлікке шықты, бірақ ол 1948 жылға дейін біріктірілген «Коринфянс» және «Кажуалс» командасында ойнады. Барлығы «Арсенал» үшін 95 бірінші лигалық (яғни соғыс жылдарындағы емес) матч өткізді, бірақ ешқашан гол соқпады. Соғысқа дейін Джой мұғалім болған, бірақ кейін ол осы мамандыққа қайтып оралмай, журналистикаға ауысты. Джой өзінің журналистік мансабын 1940 жылдары жарық көрген Лондонның үш кешкі газетінің бірі «The Star» газетінде футбол жазушысы ретінде бастады. Кейін ол 1976 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін футбол және теннис тілшісі ретінде «Evening Standard» және «Sunday Express» газеттеріне ауысты. Сондай-ақ, ол «Арсенал» футбол клубының алғашқы тарихының бірі «Forward, Arsenal!» (1952) және басқа да футбол кітаптарын жазды. Джой 1977 жылы күміс юбилейлік және туған күн құрметіне Британ империясы орденінің офицері (OBE) болып тағайындалды. Ол 1984 жылы 72 жасында қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды. Ол Остерлидегі үйінде кешкі ас кештерін жиі өткізеді, оған көптеген футболшы атақтылар қатысатын.

Joy was born in Fulham, London and educated at Cardinal Vaughan Memorial School. He studied at the University of London, playing in his spare time for the university football side at centre half. After graduating, he played for Casuals, where he eventually became club captain. He also won ten caps for the England amateur team and was captain of the Great Britain football side at the 1936 Olympics in Berlin where they played China and Poland. Bernard was father to Christopher Margaret and Karen Joy. While still registered as a Casuals player, Joy also played for several other clubs. He played 29 games for Corinthians between December 1933 and October 1936 including on Corinthian's Easter Tours of France (1934) and Germany (9 14 April 1936) and in Denmark (26 April 1936) for a game to celebrate KB Copenhagen's 60th Anniversary. This last game was between playing for Casuals in the FA Amateur Cup Final (18 April) and a Final Replay (2 May) that was necessary before overcoming Ilford. In the summer of 1937 he went on a tour of New Zealand, Australia and Ceylon with an FA Amateur X1. The tour lasted 10 weeks and the FA Amateur X1 played 22 games including playing Australia three times and New Zealand twice but these games not being recognised as amateur internationals. As an amateur, Joy played for professional clubs Southend United (1931–33) and Fulham (1933–34). In May 1935 he joined Arsenal, then First Division champions. Joy mainly played as a reserve, only playing two games in his first season – he did not make his debut for Arsenal until 1 April 1936 against Bolton Wanderers. Arsenal won the FA Cup that season but Joy played no part in the final. However, he did gain recognition at international level soon after, when on 9 May 1936, he played for England in their 3–2 loss against Belgium, making him the last amateur to play for the national side; given the gulf in quality between the professional and amateur games in the modern day, it is exceedingly unlikely Joy's record will ever be taken by another player. Although Joy was playing for Arsenal at the time, he was still registered as a Casuals player and he is recorded in the England history books as playing for them at the time, not Arsenal. Joy continued to play for Arsenal, mainly deputising for the Gunners' established centre half Herbie Roberts. Roberts suffered a broken leg in October 1937 and Joy took his place in the side for the remainder of the 1937–38 season, winning a First Division winners' medal, and then, with Roberts having retired from the game, on through the 1938–39 season (earning a 1938 Charity Shield winners' medal in the process). With the advent of World War II, Joy signed up to join the Royal Air Force where he was an PE instructor, though he still turned out for Arsenal (playing over 200 wartime matches) and won an unofficial wartime England cap. In June 1940, he was one of five Arsenal players who guested for Southampton in a victory over Fulham at Craven Cottage. He also appeared as a guest player for West Ham United later in World War II making two appearances. When peace broke out and first class football resumed, he played the first half of the 1946 47 season before deciding that his age (35) was counting against him; he retired from top flight football in December 1946, though he carried on playing for the now merged Corinthians and Casuals team until 1948. In all, he played 95 first class (i. e. non wartime) matches for Arsenal, though he never scored a goal. Before the war Joy was a teacher, but afterwards he decided not to return to the profession and moved into journalism. Joy began his career in journalism as a football writer on The Star, one of three London evening papers published in the 1940s. He later moved to the Evening Standard and the Sunday Express as football and lawn tennis correspondent until retirement in 1976. He also wrote one of the first histories of Arsenal Football Club, Forward, Arsenal! (1952), and several other football books. Joy was appointed an Officer of the Order of the British Empire (OBE) in the 1977 Silver Jubilee and Birthday Honours. He died in 1984, aged 72 of cancer. He often held dinner parties at his house in Osterley which many footballing celebrities would attend.