Кенттегі кіші темір жол: Ромни, Хайт және Даймчерч темір жолы

Кенттегі RH&DR темір жолы – 15 дюймдік жеңіл темір жол. Булоктік және дизельдік локомотивтер, Hythe-ден Dungeness-ке дейін қатынайды. Тарихы мен құрылуы туралы ақпарат.

22 мин оқу

100%

Дереккөз: Romney, Hythe and Dymchurch Railway — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Кент, Англиядағы жеңіл темір жол

Ромни, Хайт және Даймчерч темір жолы (RH&DR) – Англияның Кент графтығындағы 15 дюймдік ізді жеңіл темір жол, бу және ішкі жану локомотивтерімен жұмыс істейді. Желі Cinque Port of Hythe қаласынан Dymchurch, St. Mary's Bay, New Romney және Romney Sands арқылы Dungeness-ке дейін, Dungeness ядролық электр станциялары мен Dungeness маяғына жақын орналасқан. New Romney-ден солтүстікке қарай екі жолмен, оңтүстікке қарай бір жолмен жүреді.

Жоспарлау

Темір жол – миллионер жарыс жүргізушілері капитан Джон Эдвардс Прескрейв ("Джек") Хоуи мен граф Луис Зборовскинің арманы еді. Соңғысы Бридж, Кент қаласындағы Хигем Парк үйінің жанына темір жол салдырды және жобаға жылжымалы құрам мен инфрақұрылымды беруге келісті. Алайда, ол 1924 жылғы 19 қазанда Монца Гран-придегі автожарыс кезінде қаза тапты, ал Ромни Марш учаскесі таңдалмас бұрын осы оқиға болды. Хоуи жобаны жалғыз өзі жалғастырды. Хоуи Равенгласс және Эскдейл темір жолын сатып алып, оны кеңейтуге сәтсіз тырысқаннан кейін, Сомерсеттегі Бернхэм-он-Си мен Уэстон-супер-Маре арасындағы бос жатқан жерді зерттеді және Сассекстегі Жүз Адамдық және Селси трамвай жолын сатып алуға ұсыныс жасады. Генри Гринли Хоуидің назарын Нью-Ромни мен Хайт арасындағы 15 дюймдік кеңдіктегі желіге аударды. Хоуи алғаш рет 1925 жылғы 8 қыркүйекте Нью-Ромниге сапар шекті және сол жерде оның жоспарлаған темір жолы үшін бұл идеалды орын екеніне көз жеткізді. Көлік министрі 1926 жылғы 19 ақпанда өтінішке мақұлдау беру ниетін білдірді, ал 1926 жылғы 26 мамырда Ромни, Хайт және Димчерч жеңіл темір жолы туралы жарлық жарияланды. Бұл жарлық Romney, Hythe & Dymchurch Light Railway Company компаниясын заңды мемлекеттік коммуналдық мекеме ретінде тіркеді, оған ұсынылған темір жолды салу және пайдалануға беруге қажетті құқықтар берілді, сондай-ақ қажетті жерді міндетті түрде сатып алу құқығы да берілді (нәтижесінде жоспарланған бағыт бойында алты жер учаскесін сатып алу қажет болды).

Ашылу

Темір жол 1927 жылғы 16 шілдеде Синк Портс Лорды Уильям Лайгон, 7-ші граф Бошамп тарапынан ашылды. Локомотивтерді Генри Гринли жобалаған, ол Хоуидің тапсырысымен бүкіл теміржол құрылысын жүргізуге кірісті және 1929 жылғы наурыз айындағы кенеттенгі отставкасына дейін теміржолдың бірінші бас инженері болды. Дунгенесс түбегін құрайтын құмды тасқа тікелей төселгендіктен, бұл желі әлемдегі ең төмен құнмен салынған теміржол деп есептеледі.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1940 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде темір жол әскерилердің бақылауына көшті және желіде шағын бронепоезд қолданылды. Ол сондай-ақ, Одақтас әскерлерін отынмен қамтамасыз ету үшін D-Day Нормандияға қонғаннан кейін құрылған ПЛУТО ("Мұхит астындағы құбыр желісі") құрылысында Мұнай соғысы департаментімен де пайдаланылды. ПЛУТО құрылысының соңғы кезеңдерінде, жұмысты жылдамдату үшін құбырлар бульдозерлермен жол төсегі арқылы сүйретілгендіктен, кеңейтілген учаскеде жолға елеулі зақым келтірілді, нәтижесінде соғыстан кейін темір жол бір жолға дейін азайытылды. Тұрақты қызмет 1947 жылдың 29 наурызында басталды. 1947 жылдың маусым айында Вестминстер герцогының Чеширдегі Этон-Холл темір жолы Ұлы Батыс және Оңтүстік темір жолдары арқылы Чеширдегі Балдертоннан Кенттегі Нью-Ромниге тасымалданды. Оған бір локомотив, тоғыз вагон және жүк вагондары, сондай-ақ барлығы 222 тоннаға жететін рельстер кірді. 1949 жылы капитан Хоуи Нью-Ромнидегі музей үшін Дунробин локомотиві мен 60 футтық (18 м) вагоны бар Сазерленд герцогының жеке пойзын сатып алды. Ол 1950 жылы жеткізіліп, 1963 жылы сатылғанға дейін көрмеге қойылды. 1977 жылдың 7 қыркүйегінен 2015 жылдың 24 шілдесіне дейін темір жол Нью-Ромнидегі Марш академиясына баратын және қайта оралатын балаларға арналған мектеп пойыздарын қамтамасыз етті. Қызмет пайдаланудың азаюына байланысты тоқтатылды. 2009 жылы Уоррен Халт қайта ашылғанда темір жолдың жергілікті қоғамдық көлік желісінің бір бөлігі ретіндегі рөлі кеңейтілді, бұл Ромни Марш келушілер орталығымен байланыс жасауға мүмкіндік берді. Батыс Хайттағы құмды карьерде жаңа станцияны салу және Бюрмарш жолын кеңейту мүмкіндігі туралы жергілікті кеңестермен қосымша талқылаулар жүргізілді, бұл жоспарланған кең ауқымды жаңа тұрғын үйлер салумен және А259 жағалау жолына баламалы көлік құралын қамтамасыз ету қажеттілігімен байланысты. Жыл сайын 150 мыңнан астам жолаушыны тасымалдайтын темір жол 2022 жылы 95 жылдығын 2 күндік бу және дизель фестивалімен атап өтті.

Әлемдегі ең кішкентай қоғамдық темір жол

1926 жылдан 1978 жылға дейін RH&DR "әлемдегі ең кішкентай қоғамдық темір жол" атағын сақтап келді (рельс ені бойынша). 1978 жылы Франциядағы 12,25 дюймдік Réseau Guerlédan желісі пайда болғаннан кейін бұл атақтан айырылды, бірақ сол желі жабылған 1979 жылы қайтадан иеленді. 1982 жылы 10,25 дюймдік Wells және Walsingham Light Railway ашылғанда атақ тағы да жоғалды. Темір жол бірнеше теле- және радиобағдарламаларда көрсетілді, оның ішінде 2006 жылы BBC сериясының "Инспектор Линлидің құпиялары" эпизоды, Гарри Секомбтың 1991 жылғы 8 қыркүйектегі "Қосымша жол" бағдарламасы, Майкл Бентиннің 1964 жылғы "Бұл төртбұрышты әлем" бағдарламасы, BBC-нің "Көп түсті Swapshop" (1978 жылғы 20 ақпанда түсірілген) және "Rainbow" балалар шоуы.

Ромни, Хайт және Димчерч теміржол ассоциациясы

1967 жылы қолдаушылар қауымдастығы ретінде құрылған және сол кездегі теміржол басшылығы күдікпен қараған қауымдастық, теміржолдың сақталуына және жаңаруына маңызды үлес қосты. Қазір ол теміржолдың ең ірі жеке акционері болып табылады, ал мүшелері операциялық және техникалық жұмыстарға ерікті еңбекпен елеулі көмек көрсетеді. 2009 жылдың 23 қаңтарында ол тіркелген қайырымдылық ұйымы мәртебесін алды. 2015 жылдың 31 желтоқсанындағы мәлімет бойынша, қауымдастықта 3355 мүше тіркелген.

Тұрақты жол

Бастапқыда желі бірінші дүниежүзілік соғыстан қалған қолданылған рельстермен салынған. Көп бөлігі АҚШ-та жасалған, ал қалғаны Бельгияда, Германия басқыншылығы кезінде өндірілген. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында темір жол Сьерра-Леоне мемлекеттік темір жолы жабылғанда жақсы қолданылған рельстер алуға қол жеткізді; Жаңа Ромни станциясының Дунгенесс жағындағы бақыланатын еңіс 1:75, Литтлстон жолындағы туннельдерден жоғары көтеріледі. Ең тар қисықтың радиусы өлшенген және «Ауытқудың» Хайт жағында, Хайт қаласының шетіндегі Пеннипоттағы ирек бөлігінде орналасқан. Бақыланатын еңіс және ең тар қисық 1972 жылдан кейінгі қайта құрылымдау жұмыстарының нәтижесі. 1990 жылға дейінгі сілтемелерде берілген деректер ескірген. Көптеген кітаптарда жолдың ең жоғары нүктесі Стар Дайк (Бурмарш жолы деңгейлі өткелі мен Уиллоп канализациясының арасындағы шамамен орталық нүкте) деп айтылған, бірақ бұл мәлімдеме толыққанды дұрыс емес; ол Хайт пен Нью Ромни арасындағы ең биік нүкте болғанымен, бүкіл желінің ең биік нүктесі емес.

Сигналдық қораптар

Бастапқыда желідегі алғашқы бөлімде (Хайттан Нью-Ромниге дейін) алты сигнал қорабы болды. Барлығы Нью-Ромнидегі Jackson Rigby Ltd. құрастырған, Greenly есімді инженердің толыққанды өзара байланысты рычагтық жүйелерімен жабдықталған. Олар:

Хайт – станция аумағындағы бағыттар мен сигналдарды басқаруға арналған 16 рычаг. Қазіргі таңда Jackson Rigby рычагтық жүйесінің жалғыз түпнұсқасы. Пальмарш – бұл ғимараттың болғаны белгілі, бірақ онда орналасқан 8 рычагты Jackson Rigby жүйесінің толыққанды қосылғаны күмәнді. Кейіннен жүйе Greatstone-ға көшірілді (төменде қараңыз). Өзінің қорабы 1940 жылдардың соңында жоғалып кетті. Burmarsh Road – кітап сату кеңсесінде орналасқан, сигналдарды басқаратын 2 рычаг. Станция ғимараты 1950 жылдардың ортасына қарай жоғалып кетті. Dymchurch – бұл қораптағы рычагтардың саны туралы әртүрлі мәліметтер бар, кейбір дереккөздер 10, 12 және 16 рычагты айтады. 1963 жылы қорап жоғалып кетті, ал қазіргі таңда сигнал беру кітап сату кеңсесіндегі электронды панель және Annett кілтімен босатылатын 2 рычагты жер жүйесі арқылы басқарылады. Holiday Camp – бұл ғимарат Allnatt Ltd. компаниясына тиесілі жерге салынғаны белгілі, себебі ол теміржол мен аталған компания арасында жасалған біріктірілген келісім-шартқа қоса берілген жоспарларда көрсетілген және белгілі бір өлшемдермен сипатталған. Бұл қораптың бар екенін көрсететін нашар сапалы фотосуреттер де бар. Бірақ ол пайдалануға берілгені және берілсе, қанша рычаг болғаны әлі белгісіз. New Romney – станция аумағындағы бағыттар мен сигналдарды басқаратын 17 рычаг. Желі 1928 жылы Dungeness-ке дейін ұзартылғанда рычагтық жүйе қазіргі 24 рычагқа дейін кеңейтілді. Dungeness – Dymchurch сияқты, бұл қорапта қанша рычаг болғаны белгісіз. "The Pilot" станциясындағы уақытша айналымдық жолдарды пайдалану тәсілдері белгісіз.

Қызметтегі локомотивтер

Соның ішінде жұмысқа жарамды, күрделі жөндеуде, күрделі жөндеуді күтіп тұрған немесе маневрлік немесе инженерлік міндеттерге бөлінген локомотивтер. NoNamePictureLiveryЛокомотив түріДөңгелектер орналасуыӨндірушіЖыл шығарылғанСирена1Green GoddessLNER Apple GreenБу машинасыDavey Paxman & Co.1925Шағын қоңырау2Northern ChiefБрансуик жасылБу машинасыDavey Paxman & Co.1925Bulleid3Southern MaidSE&CR жасылБу машинасыDavey Paxman & Co.1926Аралдардың бірінен алынған сирена4The BugЖақсартылған локомотив жасылБу машинасы+TKrauss, Мюнхен1926RH&DR5HerculesMidland Railway қызыл қоңырБу машинасыDavey Paxman & Co.1927GWR Hall6SamsonПруссия көгіБу машинасыDavey Paxman & Co.1927US Crosby7TyphoonSouthern Railway малахит жасылБу машинасыDavey Paxman & Co.1927BR Crosby8HurricaneCaledonian Railway көгіБу машинасыDavey Paxman & Co.1927Хром LNER A49Winston ChurchillҚызыл сызықтары бар қызылБу машинасыYorkshire Engine Company1931Crosby10Dr SynСары сызықтары бар қараБу машинасыYorkshire Engine Company1931LNER A4, 4491 'Commonwealth of Australia' локомотивінен11Black PrinceDB қара/қызылБу машинасыKrupp, Essen1937Fowler12J. B. Snell Қара/сарыДизель-механикалықBo BoTMA Engineering19832 Тондық сирена (AirChime, Ltd)14Captain HoweyКөк/күмісДизель-механикалықBo BoTMA Engineering19892 Тондық сирена (AirChime, Ltd)PW1SimplexЖасылДизель-механикалықMotor Rail Ltd. (Simplex Wks)1938ЖоқPW2ScooterWD сұрБензин-механикалықRH&DR1949Бұрынғы өрт сөндіру машинасыPW3Red GauntletҚызылБензин-механикалықJacot / Keef1964 / 1975Halfords

Локомотивтердің атаулары

Атаулар әдетте үлкен әріптермен жазылады. No 1 1921 жылы Уильям Арчердің пьесасынан кейін, капитан Хоуиге ұнаған «Жасыл құдай» деп аталды. No 2 және 3 «Солтүстік бастығы» және «Оңтүстік бастығы» деп аталды және осы атаулар жұмыс істеу кезінде орнатылды; алайда No 3 «Оңтүстік қызы» деп өзгертілді. No 4 1934 жылы құрастырылып біткеннен кейін сатылды, себебі оған арналған жоспарланған маневрлік және жүк пойыздары іске аспады. Ол Манчестердегі «Белл Вью» және содан кейін Белфаста «Жан» деген жаңа атпен жүрді. 1970 жылдары RH&DR-ге қайтарылғаннан кейін локомотив бастапқы атын алды. Ол теміржолдың балалар қолдау тобының талисманы ретінде «Basil the Bug» деген лақап атын алды. No 5 және 6 «Кент адамы» және «Кент қызы» деп аталды, бірақ жоғары тарту күшіне (олардың біріктірілген дөңгелектері «Тынық мұхитынан» кішірек болғандықтан) байланысты құрылыс кезінде «Геркулес» және «Самсон» аттарымен ауыстырылды, олар күштілікке сілтеме жасайды. Он жылдан кейін, дизайнер Генри Гринли жақын жердегі «Солтвуд шағын теміржолында» локомотив құрылысына қатысты, және бұл локомотив «Кент қызы» деген атқа ие болды. No 7 және 8 экспресс жолаушылар тасымалы үшін үшінші цилиндрмен жабдықталды және жылдамдық үшін «Тайфун» және «Жылдам құйын» деп аталды. Кейіннен сенімсіздікке байланысты үшінші цилиндр алынып тасталды. Локомотивтер бастапқыда «Самсон» және «Геркулес» таңбаларын тасымалдауға тиіс болған, бірақ Хауэй үш цилиндрлі локомотивтер келгенге дейін тау кластарына осы аттарды берді. Хауэй басқару кезінде болған апаттан кейін No 8 1938 және 1946 жылдар аралығында «Көк шиша» деп аталды, бұл жаза ретінде болды. No 9 бастапқыда «Black Prince» болды, бірақ 1931 жылы No 10-мен аттары ауыстырылды. 1948 жылы Канадаға сапар барысында оның аты «Уинстон Черчилль» деп өзгертілді және содан бері сол атпен танылды. Сонымен қатар, «Доктор Син» аты No 10-ға берілді, ал «Black Prince» аты қолданыстан шықты. Канадалық контурлы локомотивтердің біріне бастапқыда «Қара ібіліс» деп атау берілгендігін көрсететін мыс есім тақтасы сақталған. Бірақ бұл ат ешқашан қолданылмады. Теміржолдың операциялық басқарушысы Джордж Барлоу бұл туралы сұраған адамнан мыс көшірмесін алды. «Доктор Син» локомотивіне ұсынылғанда, көшірмедегі бұранда тесіктері локомотивтің кабинасындағы тесіктермен толық сәйкес келді. 1976 жылы RH&DR-ге ауысқаннан кейін No 11, неміс аты «Fleißiges Lieschen» (Еңбекқор Лиззи) орнына, қажетсіз «Black Prince» атын алды. Атау жергілікті газет ұйымдастырған сайыстан кейін таңдалды, онда «Spitfire» көп дауыс жинады, бірақ локомотивтің шығу тегін ескере отырып, дипломатиялық емес деп саналды. 2008 жылғы 4 маусымда мырза Райлидің күтпеген қайтысынан кейін бұл локомотивтің болашағы әзірге белгісіз. Машинаның жартысынан астамы құрастырылғандығы белгілі. Бұл локомотив осы жылдың басында теміржолдан алынып, қазіргі уақытта (2023 жылдың жазы) «Денвер жеңіл теміржолында» сатылымда тұр.

Nameplates are usually in upper case. No 1 was named Green Goddess after the 1921 stage play by William Archer, which Captain Howey had enjoyed. Nos 2 & 3 were to be called Northern Chief and Southern Chief and these nameplates were fitted at the works; however No 3's name was changed to Southern Maid. No 4 was sold in 1934 after construction because the proposed shunting and freight trains for it to work did not materialise. It ran in Belle Vue, Manchester, then Belfast with the new name Jean. The engine regained its original name on return to the RH&DR and restoration in the 1970s. It bears the colloquial name Basil the Bug in its role as mascot of the railway's children's supporter group. Nos 5 & 6 were to be called Man of Kent and Maid of Kent, but due to their high tractive effort (having smaller coupled wheels than the Pacifics) the names Hercules and Samson, with their allusion of strength, were substituted during construction. A decade later, Henry Greenly, the designer, was involved in the construction of a locomotive on the nearby Saltwood Miniature Railway, and this engine took the Maid of Kent name. Nos 7 & 8 were constructed with an extra third cylinder for express passenger services and were given their names Typhoon and Hurricane for speed. The third cylinder was later removed from each due to unreliability. The locomotives were originally to carry the Samson and Hercules nameplates, but Howey gave the Mountain classes these names before the three cylinder locomotives had arrived. Following a mishap when Howey was at the controls, No 8 was renamed Bluebottle between 1938 and 1946, apparently as a punishment. No 9 was originally Black Prince, but exchanged its name with No 10 in 1931. Its name became Winston Churchill in 1948 for a tour of Canada, and remained so afterwards. At the same time the name Doctor Syn was transferred to No 10 and the name Black Prince fell into disuse. A brass name plate survives suggesting one of the Canadian outline locos was originally to have been called Black Devil. In the event this name was never used. George Barlow, the railway's operating manager, received a brass rubbing of this from an enquirer. When offered up to the cab side of Doctor Syn the bolt holes on the rubbing matched those in the loco's cab side perfectly. No 11 took over the redundant Black Prince name upon transfer to the RH&DR in 1976, in place of its German name Fleißiges Lieschen (Busy Lizzie). The name was chosen after a competition run by a local newspaper in which Spitfire scored heavily, but was considered rather undiplomatic given the loco's origins. Following the unexpected death of Mr Riley on 4 June 2008 the future of this locomotive is currently unknown. It is understood that the machine is more than half complete. This Locomotive was removed from the railway earlier this year and is currently (Summer 2023) up for sale with the Denver Light Railway

Жүк тасымалы қызметтері

Темір жолдың иелері мен жобалаушылары бастапқыда жүк тасымалын көздеген. Бастапқы локомотивтердің екеуі (No 5 Hercules және No 6 Samson) «тау» дөңгелек конфигурациясымен (4-8-2) салынды, бұл британдық теміржолдардың ешқайсысында кездеспейтін және жолаушылар жұмысында жылдамдық жоғалтуын азайта отырып, ауыр жүк тасымалдауға мүмкіндік беретін ерекшелік еді. Алғашқы жылдары темір жол жүк тасымалын (негізінен қиыршық тас және балық) шектеулі көлемде жүргізді. Жаңа Ромниде жүк сарайы салынды, онда стандартты және 15 дюймдік рельстердің арасында оңай ауысуға мүмкіндік беретін екі рельстік жүйе болды. Бұл жүйе сирек пайдаланылып, шамамен 1934 жылы бұзылды. Темір жолдың алғашқы жылдардағы жүк тасымалының көп бөлігі Соғыс министрлігі үшін жасалды, олар Грейтстоун маңында эксперимент жүргізіп жатқан арматуралы дыбыс өлшегіш құрылғыларын салу үшін материалдар мен жабдықтарды тасымалдау үшін кеңінен пайдаланды. Олардың жұмыс аланын RHDR негізгі желісімен (оның жолы бүгінгі күнге дейін [2016] көрініп тұр) қосу үшін арнайы қосымша жол салынды, ал Соғыс министрлігі өз пойыздарын жүргізу үшін жеке локомотив құрылысын жасады. Темір жол уақыт-уақытпен қысқа мерзімді жүк келісімшарттарын жасады, мысалы, 1975 жылы дренаж құбырларын тасымалдау бойынша келісімшарт жасалды. Соңғы жүк жұмыстары 1989 жылы Жаңа Ромниден Грейтстоунға газ құбырларын жеткізумен байланысты болды. Жарнамалық мақсатта алғашқы газ құбыры пойызы No 4 The Bug локомотивімен бу күшімен тартылды, ол сол күні жергілікті телеарналарда көрсетілді. Темір жол өз инженерлік және жол жөндеу пойыздарын пайдаланады, олар қазір жолаушылар емес жұмыстарының басым бөлігін құрайды.

Дунгенесс балық саудасы

Дунгенесс жағалауында бірнеше пайдаланылмайтын теміржол жатқан жерлер бар. Балықшылар оларды өздерінің уылдарын шingle арқылы жылжытуға пайдаланған. Осы бірлескен қызмет балықты Дунгенесстен Хайтке тасымалдауға және одан кейін автомобильмен тасымалдауға мүмкіндік берді. Компанияда "Балыққа арналған" деп жазылған төрт дөңгелекті балық вагондары болған. Бұл қызмет 1937 жылы Оңтүстік-Шығыс теміржолының Дунгенесс желісі жабылуынан кейін дамыды. Балық саудасы шағын көлемде дамыды, бірақ кейін тоқтатылды. Мұндай екі теміржол жатқан жер әлі де сақталған, бірақ екеуі де өте нашар күйде, бірақ олар негізгі теміржол қызметі тоқтатылғаннан кейін көп жылдар бойы балықшылардың балықты жағажай арқылы тасымалдауына пайдаланылды. Хайтқа келгеннен кейін, осы жүкті теміржолдан автомобильге тиеуді жеңілдету үшін 1-ші платформаға қызмет ететін теміржол бірнеше жыл бойы тұраққа дейін созылған. ), 1934/5 жылдары ұсынылған коуч дизайнының сәнді нұсқасы; және капитан Хоуидің әйелінің құрметіне Глэдис деп аталған лицензияланған бар вагоны, 1936 жылғы Роберт Хадсон шассиіне орнатылған, 32 футқа (10 м) дейін ұзартылған, бары мен 16 орындық бақылау вагоны.

Қарулы пойыз

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, жағалауға шабуыл болған жағдайда күзету үшін, тар жол бойында шағын бронепоезд пайдаланылды. Пойыз No 5 «Геркулес» және бронелі бірнеше вагоннан тұрды, олар Boys танкіге қарсы винтовкасымен және Lewis пулеметтерімен қаруланған.

Сандлингке ұсынылып отырған кеңейту

Темір жолдың алғашқы Жеңіл темір жол бұйрығына қарсы болғандар Хайттан Сандлингке дейін (2 миль (3 км) қашықтықта) ұзартуды жақтады, бұл Сандлинг тоғысында магистральдық қызметтермен байланысуға мүмкіндік береді және бастапқы ұсыныстардан гөрі пайдалы көлік құралы болады деп мәлімдеді. Генри Гринли алдын ала сараптама жүргізді, ол жобаның іске аспайтынын көрсетті. 4 8 2 локомотивтері "Геркулес" және "Самсон" осы жоба үшін тапсырыс берілді деген пікір негізсіз, себебі локомотивтер жүк тасымалына, әсіресе Кент округінің кеңесімен Palmarsh карьерлерінен жыл сайын 30 000 тонна балласт тасымалдау шартына арналған. Ақырында бұл келісім орындалмады. 1980 жылдары директорлар желіні Сандлингке дейін ұзарту туралы ұсыныстарды қайта қарады және толыққанды зерттеулер жүргізді. Тағы да, локомотивтердің қуатына назар аударылып, жаңа локомотивтер талқыланды. "Сандлингке ұзарту" деп аталғанымен, 1980 жылдардағы жоспар Хайтқа жақын орналасқан Пеннипоттан басталатын бір рельстік желіні қамтыды, бұл The Roughs деп аталатын аймаққа көлбеу жолды қамтамасыз ететін, онда күшті локомотив Sandling станциясына дейінгі қиын көтеріліске өтетін. Осылайша, бұл желі қолданыстағы магистральға нақты қосымша емес, тармақ болар еді. Жоба тағы да, бұрынғыдай кедергілерге байланысты тоқтатылды.

Жасыл тендерлер

Greenly-дің жеті тендерінің, локомотивтер 1–8-бен жаңадан жеткізілген екеуі әлі де қызметте, бірақ бастапқы дизайндағы жаңа корпустармен. Бастапқыда вакуумды тежегіштермен және қол тежегішімен салынған, екі тежегіш жүйе де алынып тасталды, нәтижесінде олар тек тікелей құбырлы жүйе ретінде қалды. Олар Hercules және Samson локомотивтеріне жалғанған, бірақ қауіпсіздік туралы алаңдаушылықтар мен көмір және су сыйымдылығына байланысты басты желідегі қызметтен алынып тасталды.

Ашфорд тендерлері

Оңтүстік темір жолының Эшфорд зауыты 1946-1947 жылдары төрт тендер салды. Ашфорд No 1, Hercules локомотивіне қосылды, бірақ тым биік салынды, себебі Оңтүстік темір жолының жобалаушысы Джон Айрон, Нью-Ромниге "локомотивті өлшеу" үшін жіберілгенде, британдық емес, канадалық типтегі Pacific локомотивінен өлшемдер алды. Осыдан кейін келесі тендерлердің дизайны асығыс түрде өзгертілді және екіншісі, Ашфорд No 2, Typhoon локомотивіне қосылды. Дизайн одан әрі жетілдіріліп, тағы екеуі салынды. Ашфорд No 3, Green Goddess локомотивіне, ал Ашфорд No 4, Southern Maid локомотивіне қосылды. Ашфорд No 1, 1974 жылы Hercules локомотиві күрделі жөндеуге алынғанда соңғы рет жүрді. Ашфорд No 2 және No 3, жаңа корпуспен әлі де пайдалануда. Ашфорд No 4, 1983 жылы Southern Maid локомотиві күрделі жөндеуден өткен кезде пайдаланудан шығарылды. 1959 жылға дейін, тендерінің биіктігі төмендетілгенге дейін, Hercules локомотиві тендердің биіктігімен сәйкес келу үшін ағаш блоктарымен көтерілген кабина шатырымен жүрді.

Тендерлік тендерлік тендерлер

2003 жылы Бермарш жолындағы өтпел оқиғасынан кейін Геркулес қызметтен шығарылды, ал Самсон одан кейін көп ұзамай аралық жөндеуге жіберілді. Екі локомотив те қызметке оралғаннан кейін, теміржолда тендер тапшылығы туындады. Самсон магистральдық бағытта жұмыс істемеді, ал Геркулес "Жасыл Құдай" (Green Goddess) локомотивінің тендеріне қосылды, ол жөндеуге дейін сақтауға алынған болатын. 2007 жылғы маусымда Самсон "Дауыл" (Hurricane) локомотиві жөндеуде тұрғанда оның тендерін пайдаланып қызмет етті (осындай жағдай 1949 жылы Самсон балласт пойыздарына жұмсалғанда да болған).

Оқиғалар

90 жылдық қызмет ішінде теміржолда кең ауқымды бағыттармен жұмыс істегенде бірқатар ауыр апаттар тіркелді. Олардың көп бөлігі деңгейлес өткелдерде болды, және әрбір құжатталған жағдайда жол пайдаланушы кінәсін мойындады немесе кейінгі тергеуде оның кінәлі екені анықталды. Көптеген келушілер мен туристерге қарамастан, тіркелген деңгейлес өткелдердегі оқиғалардың басым көпшілігі жергілікті автокөлік жүргізушілеріне қатысты. Ең ауыр оқиғалар, соның ішінде деңгейлес өткелдердегі оқиғалар: 17 тамыз 1927 жыл. 27 жастағы рельс төсеуші Гарольд Адамс Уэльс князі көпірінің жанында рельсте жұмыс істеп жатқанда пойыз соғып, қаза тапты. 2 маусым 1931 жыл. No 10 локомотиві, сол кезде әлі де Доктор Син деп аталды (атау алмасу жыл соңына дейін болған жоқ), тендерінен ажырап, Лейдтегі жағалау күзетшілерінің коттедждерінің жанында пойызын қалдырды. Локомотив Дунгенеске қарай жалғыз жүріп кетті, онда жылдамдық, қисықтық және көтерілудің жетіспеушілігі салдарынан бұрылып, бір жағына құлап кетті. Локомотив сол кезде екі аптадан аспаған. 10 мамыр 1934 жыл. Rolls Royce локомотиві Димчерчтегі Боннингтон жолындағы (кейін Истбридж жолы деп аталды) деңгейлес өткелде үлкен көлікпен соқтығысты. Ұзақ жылдар бойы қызмет еткен ішкі жанғыш локомотиві (апат кезінде аты болмаған) рельстен шығып, бір жағына бұрылды, айтарлықтай зақымданып, жолдың жанындағы каналға құлаудан мүжілді. Капитан Хауидің шафёрі Клод Уэбб апатта жеңіл жарақат алды. Осы кезде инженерлік пойыз жақын жерде болғандықтан, тез арада көмек көрсетті. Зақымдалған локомотив Лидстегі Роберт Хадсон Лтд компаниясына жөндеуге жіберілді және сол жылы қайтадан пайдалануға берілді. 2 қыркүйек 1935 жыл. Солтүстік Шеф Димчерчтегі Боннингтон жолындағы (қазіргі Истбридж жолы) деңгейлес өткелде жүк көлігімен соқтығысты. Локомотив оң жаққа құлап, канал көпірінде тоқтады. Тендер тік тұрды. Аз зақымдалған локомотив тез жөнделіп, қайтадан пайдалануға берілді. Жүк көлігі жарамсыз деп танылды. 16 мамыр 1946 жыл. No 3 Southern Maid локомотиві Димчерчтегі Истбридж жолындағы деңгейлес өткелде жүк көлігімен соқтығысты. Локомотив рельстен шығып, жолдың жанындағы дренаждық каналға құлап түсті. Машина жүргізушісі ауыр жарақат алды, бірақ аман қалды. Жүк көлігінің жүргізушісі қаза тапты. Локомотивті әскери кранмен судан шығарды, бірақ оны күрделі жөндеу қажет болды. 22 сәуір 1947 жыл. No 7 "Тайфун" локомотиві Хайттан оңтүстікке қарай Уэльс ханзадасына жақын жердегі деңгейлес өткелде ірі ауыл шаруашылығы тракторымен соқтығысты. Кейінгі тергеуде трактордың дөңгелектері тегіс болаттан жасалған, тікпақтары, шпилькалары немесе шиналары болмағандықтан рельске ілініп қалғаны анықталды; трактор жүргізушісі сигнал берушімен байланысуға немесе жақындап келе жатқан пойыздарды ескертуге тырыспады. Локомотив рельстен шығып, бір жағына бұрылды, бірақ қатты зақымдалмады және сол айдың соңында қайтадан пайдалануға берілді. Трактор екіге бөлініп, қирады. 16 шілде 1952 жыл. Британия Пойнтсының солтүстігінде екі жолаушылар пойызының (біреуін No 7 "Тайфун", екіншісін No 8 "Ураган" сүйреген) соқтығысуы орын алды. Дунгенесс станциясының бастығы, біржолтық белгісі болмағандықтан, жоғары пойыздың жүргізушісіне біржолтық билет беріп, Британия Пойнтсына пойызын алып барып, төменнен келе жатқан пойыздың жүргізушісі белгіні көрсеткенше күте тұруға ауызша нұсқау берді. Жоғары пойыз Британия Пойнтсын басып өтіп, соқтығысуға себеп болды. 11 тамыз 1952 жыл. Дунгенесс желісіндегі Даун пойызының 21 жасар жүргізушісі Джеффри Реддклифф көпірге бас соғып, есінен таныды. Алдыңғы вагондағы жолаушы Лесли Эшман осыны көріп, вагондан шығып, локомотивке өрлеп, пойызды тоқтатты. Кейін капитан Хауи оның батылдығы үшін оған теңізге балық аулау таяғын сыйлады. 2 мамыр 1954 жыл. Боб Хоббс басқаратын және No 5 Hercules локомотивімен сүйретілетін пойыз Нью-Ромни мен Грейтстоун арасындағы жарты мильдік қисықта рельстен шығып кетті. Оқиғаның себебі қатты дауылды жел болды. Пойыз 14.50-де Хайттан Дунгенеске қарай бағытталды, ал жетекші көлік (локомотивтің артында) күзетші фургоны болды, оны "салушы жақтастар" деп атады, өйткені оның салыстырмалы түрде жеңіл салмағы күзетшіге ыңғайсыз сапар жасауға себеп болды. Ауа райының нашарлауына байланысты, пойыз жарты мильдік қисықтың ашық жерінен өтіп бара жатқанда, салушы жақтастар күзетші фургоны желдің күшінен құлап, жартасқа ұшты. Кездейсоқ түрде күзетші Мэвис Томас басқа вагонда отыруды шешіп, жарақаттан қалды. Фургон аударылғанда локомотивтің жоғары жақты тендерін де аударды, ол да локомотивті құлатты, ол жартасқа құлап кетті. Тәжірибелі жүргізуші Боб Хоббс артынан келген дыбыстарға назар салғандықтан, локомотивтен секіріп, тек кесіктер мен сызаттар алды. Барлық "салушы жақтастар" күзетші фургондары пайдаланудан алынып, жарамсыз деп танылды. 27 мамыр 1963 жыл. No 5 Hercules локомотивімен Хайттан Нью-Ромниге бағытталған пойыздың қазандық қысымының дұрыс емес көрсеткіші болды, ол тұрақсыз оқуларды көрсетті. Нью-Ромнидегі шеберхана қызметкерлері сол күні қауіпсіздік клапандарын қайта калибрледі, олардың көрсеткіште 180 фунтқа дейін көтерілуі керек еді. Бірақ көрсеткіш жоғары мәнді көрсетіп тұрды. Осыдан кейін қазандық пойыздағы вакуумды тежегіштерді өшіру үшін жеткілікті қысымды ұстай алмады және олар тартылып қалды. Пойыз Палмаршта тоқтап қалды, бірақ жүргізуші оны қайтадан қозғалысқа келтіре алды, бірақ тек... Пойызды Hythe сигнал берушісі Dymchurch-тен желі ашық екенін алғанша, No 7 "Тайфун" локомотивімен сүйретілетін келесі қызметтік пойыз соқты. Екі пойыздың бірнеше вагондары рельстен шығып (кейбіреулері бірімен-бірі кірісіп кетті) және көптеген адамдар жарақат алды. Оқиға "The Railway Magazine" журналында соқтығысудан кейін түсірілген екі суретімен бірге жарияланды. 9 тамыз 1967 жыл. No 5 Hercules локомотивімен басқарылатын пойыз Hythe станциясының соңғы нүктесін басып өтіп, бірнеше жеңіл жарақаттарға себеп болды. Жүргізушінің Уэльс князі көпірінде басына соққы алғаны және есінен танып, пойыздың Hythe станциясына басып кіріп, буферлік тоқтауларды бұзып, станциялық тұраққа дейін жеткені болжануда. Жүргізуші кейіннен көпірдің тас қабырғасына бас соққан ба, әлде көпірден лақтырылған затқа тиген ба екенін еске түсіре алмады. Оқиға ұлттық газеттерде жарияланды. 25 шілде 1968 жыл. No 7 "Тайфун" (бас локомотив) және No 9 "Уинстон Черчилль" (пилот локомотив) локомотивтерімен сүйретілетін 23 вагондан тұратын ауыр қос локомотивтік пойыз Botolph's Bridge Road-та көлікпен соқтығысты. Көлік қирады, бірақ пойызға келтірілген зиян No 9 локомотивінің механизміне ғана тиді. Зақымдалған локомотив Нью-Ромниге (шлюз локомотивімен сүйретіліп) жеткізілді, ал екінші локомотив 23 вагонды жалғыз бағытталды. Сәуір 1970 жыл. No 2 Northern Chief локомотивімен басқарылатын пойыз Palmarsh-тан оңтүстікке қарай Botolph's Bridge деңгейлес өткелінде көлікпен соқтығысты. Локомотив жүргізушісі Сирил Картердің шапшаң әрекеті салдарынан соқтығысу аз күшпен болды және ешкім жарақат алмады. Локомотивке жеңіл зақым келді. Austin 1100 көлігі зақымдалды, бірақ толығымен қираған жоқ. Тамыз 1972 жыл. Жолаушылар пойзы Димчерчтегі St Mary's Road деңгейлес өткелінде цирк фургонымен соқтығысты. Ешкім жарақат алмады. 6 тамыз 1973 жыл. No 6 Samson локомотивімен басқарылатын пойыз...

There have been a number of serious accidents over the railway's 90 year operation with an extensive mainline timetable. The majority of these have been related to level crossings, and in every documented case the road user has either admitted liability, or been found to have been in the wrong by the subsequent investigation. Despite the presence of large numbers of visitors and tourists, almost all recorded level crossing incidents have involved local car drivers. The more serious incidents, including those at level crossings, have been:
17 August 1927. 27 year old platelayer Harold Adams was struck and fatally injured by a train whilst he was working on the track near the Prince of Wales Bridge. 2 June 1931. Locomotive No 10, then still named Doctor Syn (the exchange of names with locomotive No 9 did not take place until later in the year), broke away from its tender, leaving its train near the Coastguard Cottages at Lade. The locomotive continued alone towards Dungeness where the combination of speed, curvature and cant deficiency caused it to derail on the loop and fall on its side. The locomotive was just over two weeks old at the time
10 May 1934. A train hauled by the Rolls Royce locomotive was in collision with a large car at Bonnington Road (since renamed Eastbridge Road) level crossing in Dymchurch. The long serving internal combustion locomotive (which carried no name at the time of the accident) was derailed and turned on its side, receiving significant damage and narrowly avoiding a fall into the dyke beside the road. The engine driver, Claude Webb, who was also Captain Howey's chauffeur, was slightly injured in the accident. A steam hauled engineers' train was coincidentally nearby at the time, and quickly able to render assistance. The damaged locomotive was sent to Robert Hudson Ltd in Leeds for repair, and returned to service later in the same year. 2 September 1935. Northern Chief was struck by a lorry on the level crossing with Bonnington Road (now known as Eastbridge Road), Dymchurch. The locomotive fell onto its right side coming to rest on the canal bridge. The tender stayed upright. Having sustained minimal damage, the loco was repaired quickly and returned to service. The lorry was a write off. 16 May 1946. A train hauled by locomotive No 3 Southern Maid was in collision with a lorry at Eastbridge Road level crossing in Dymchurch. The locomotive was derailed, and fell into the drainage canal running beside the road. The engine driver was badly injured but survived. The lorry driver was killed. The locomotive was recovered from the water by an army crane, but required extensive repairs. 22 April 1947. A train hauled by locomotive No 7 Typhoon was in collision with a large agricultural tractor at an occupation crossing near Prince of Wales, south of Hythe. The subsequent investigation found that the tractor had become stuck on the rails as it had smooth steel wheels, with no spikes, studs or tyres; the tractor driver made no attempt to contact the signalman or warn approaching trains. The engine was derailed and turned on its side, but was not badly damaged and returned to service later the same month. The tractor was split in two and destroyed. 16 July 1952. A head on collision between two passenger trains (one hauled by No 7 Typhoon, the other by No 8 Hurricane) occurred just north of Britannia Points. The station master at Dungeness, who was not in possession of the single line token, improperly issued the driver of the Up train with a single line ticket and verbally instructed him to take his train to Britannia Points and wait there to be shown the token by the driver of the approaching Down train before proceeding. The Up train over ran Britannia Points causing the collision. 11 August 1952 The driver of a Down train on the Dungeness line, 21 year old Jeffery Reddecliffe, was knocked out after striking his head on an overbridge. A passenger in the leading carriage, Leslie J. Ashman, saw this happen, left the carriage, clambered over the tender into the loco cab and stopped the train. Captain Howey later presented him with a sea fishing rod in gratitude for his bravery. 2 May 1954. A train driven by Bob Hobbs and hauled by locomotive No 5 Hercules was derailed at half mile curve, between New Romney and Greatstone. The cause of the incident was severe gale force wind. The train was the 14.50 from Hythe to Dungeness, and the leading vehicle (behind the engine) was a light guard's van, of a type nicknamed "jumping jacks", as their relatively light weight made for an uncomfortable ride for the guard. In the severe weather, as the train passed over the exposed embankment of half mile curve, the jumping jack guard's van was blown over, and smashed on the embankment. Fortunately the guard, Mavis Thomas, had decided to ride in another coach, and so avoided injury. As the van turned over in the wind, it also tipped the locomotive's high sided tender, which in turn tipped the locomotive which ended on its side down the embankment. The engine driver, Bob Hobbs, who was a highly experienced driver, had been alerted to the sequence of events by noises behind him, and was able to jump from the footplate, sustaining only cuts and grazes. All "jumping jack" guard's vans on the railway were withdrawn from service and scrapped. 27 May 1963. A train hauled by locomotive No 5 Hercules from Hythe to New Romney was suffering from a faulty boiler pressure gauge which was showing erratic readings. The workshop staff at New Romney had recalibrated the safety valves that morning so that they lifted at what the gauge showed as 180 lb sq in. In fact the gauge was reading high. After this the boiler was unable to maintain sufficient pressure to keep the train's vacuum brakes off and they were dragging. The train stalled at Palmarsh, but the driver managed to get it moving again, but at only The train was struck from behind by the following service train, hauled by locomotive No 7 Typhoon which had been allowed into the section by the Hythe signalman before he had received line clear from Dymchurch. A number of carriages in both trains were derailed (some telescoped) and there were a number of injuries. The incident was reported in The Railway Magazine together with two photographs taken in the aftermath of the crash. 9 August 1967. A train hauled by locomotive No 5 Hercules driven by Jim Brodie over ran the terminus at Hythe, resulting in a number of minor injuries. It is thought the engine driver was struck on the head at Prince of Wales Bridge, and lost consciousness, allowing the train to continue unchecked for the remaining into Hythe station where it crashed through buffer stops and continued into the station car park, coming to rest before reaching the main road. The driver could not subsequently recall whether his head had struck the stonework of the bridge, or whether he had been hit by an object thrown from the bridge. The incident received national newspaper coverage. 25 July 1968. A heavy double headed train of 23 coaches, hauled by locomotives No 7 Typhoon (train engine) and No 9 Winston Churchill (pilot engine), was struck by a car at Botolph's Bridge Road. The car was destroyed, but damage to the train was limited to the motion of locomotive No 9. The damaged engine was recovered to New Romney (towed by a shunting engine), and the other locomotive continued alone with the entire 23 coach train. April 1970. A train hauled by locomotive No 2 Northern Chief was in collision with a car at Botolph's Bridge level crossing, south of Palmarsh. The swift action of the engine driver, Cyril Carter, resulted in a low impact collision, and nobody was injured. The locomotive was slightly damaged. The car, an Austin 1100, was damaged, but not destroyed. August 1972. A passenger train was in collision with a circus caravan at St Mary's Road level crossing, Dymchurch. Nobody was injured. 6 August 1973. A train hauled by locomotive No 6 Samson was in collision with a stolen motor car at St Mary's Road level crossing, a short distance south of Dymchurch station. The locomotive was badly damaged and the engine driver, Peter Hobson, was killed. The locomotive was sent to Leeds for repair, returning to service the following year. Although not the first level crossing incident on the railway, it was the first to prove fatal to the engine driver, and initiated discussion which led to the gradual introduction of warning lights at all the railway's level crossings. August 1974. A train driven by driver George Barlow (believed to be driving locomotive No 7 Typhoon) was in collision with a car at Botolph's Bridge Road. There were no injuries, but the car was badly damaged, and the front carriage of the train was slightly damaged. 28 August 1975. A train hauled by locomotive No 7 Typhoon was in collision with a car on St Mary's Road level crossing, Dymchurch. The car, a Ford Corsair, was destroyed, and one of its occupants had to be cut free, having been trapped by her feet, but was not seriously injured. The train driver, Cyril Carter, was uninjured. The occupants of the car were a local young brother and sister, Roger Piper (20) and Belinda Piper (14) driving to the fish and chip shop, and witnesses reported that they had seen the approaching train but tried to race it to the level crossing. Their father John Piper was quoted in the local newspaper as having said, "Funnily enough, it is nearly always someone local who is involved", referring to accidents on Dymchurch's level crossings. 3 August 2003. A train hauled by locomotive No 5 Hercules was in collision with a car at Burmarsh Road level crossing protected by flashing warning lights. The engine driver, 31 year old Kevin Crouch, died at the scene, and some passengers were treated for shock and minor injuries. The locomotive was seriously damaged and underwent extensive repairs, returning to service in 2005. The female car driver, 22 year old Marie Scrace whose baby was a passenger in the vehicle, had ignored or failed to see the warning lights. Scrace and her baby were taken to hospital, but were not badly hurt. The railway and the Health and Safety Executive instigated an investigation, and the woman was arrested on suspicion of causing death by dangerous driving. Although acquitted, she was found guilty of the lesser charge of careless driving. 10 July 2005. A train hauled by locomotive No 8 Hurricane was in collision with a car at Battery Road level crossing near Dungeness. The driver of the train, Suzanne Martin (the wife of the railway's general manager), was killed. Several passengers were treated for shock. The locomotive was seriously damaged and underwent extensive repairs, returning to service the following year. The car driver, 20 year old Richard Isted, had ignored or failed to see warning lights and was arrested at the scene by Kent Police. He subsequently appeared in court charged with driving without due care and attention, to which he pleaded guilty. 10 September 2016. A passenger train was struck by a tractor pulling a heavily laden hay trailer, on occupation crossing number 10 (approximately half a mile north of Dymchurch station). Locomotive No 1 Green Goddess and its tender were both derailed and thrown onto their sides. The leading coach was also derailed but remained upright. The train driver and four passengers sustained minor injuries. 28 August 2019 Two passenger trains ended up on the single track line between New Romney and Romney Sands stations. The trains stopped apart. An investigation by the Rail Accident Investigation Branch found that the cause was a misunderstanding by the trainee stationmaster at Romney Sands who issued a ticket without having the token in his possession, and the acceptance of the ticket by the driver of the train from Romney Sands without having seen the token for the section. Comparisons were made with the Abermule train collision in 1921. As a result of this incident the New Romney to Romney Sands section of the Single Line was equipped with Electric Token Block equipment.

Жазық өткелдер

2003 және 2005 жылдары болған екі қайғылы оқиғадан кейін темір жол деңгейлі өткелдерді жаңарту бағдарламасын бастады. Жергілікті басқарумен бірнеше кәсіптік өткелдер бар, онда темір жол шаруа қожалықтарының жолдарымен қиылысады, бірақ темір жолдың қоғамдық автомобиль жолдарымен он сегіз тоғысуының бесеуі көпірлер, ал қалған онүші – деңгейлі өткелдер. 1970-жылдардың соңы мен 1980-жылдардың басында барлық онүшін автоматты ашық өткелдерге (AOCL) түрлендірілді, жарық сигналы орнатылды. 2006-2016 жылдар аралығында олардың он екісі Автоматты кедергілі өткелдер, жергілікті бақылау (ABCL) статусына дейін жаңартылды. Бұл AOCL басқару жабдығын тоқтатуды, жартылай кедергілерді орнатуды және жаңа басқару және пойызды анықтау жүйелерін орнатуды қамтыды, бұл әр өткелге шамамен 90 000 фунт стерлинг тұс келді. Акционерлері (қазір олардың саны мыңнан асты) пойыздарда тегін жүреді, бірақ акциялары үшін қаржылық дивиденд алмайды, керісінше барлық операциялық табысты компанияға қайта инвестициялайды. 2015 жылдың 14 маусымына дейін "Алтын медальон" акционерінің саны 5000 немесе одан да көп акциясы бар 25 адамды, ал "Күміс медальон" акционерінің саны 500 мен 4999 акциясы бар 119 адамды құрады. Қалған акционерлердің әрқайсысы 100-499 акцияға ие болды. PLC-нің сол күнгі шығарылған және толық төленген акционерлік капиталы 1 фунт номиналды акциямен 508 858 фунт стерлингті құрады. PLC акциялары әлі де жұртшылыққа әрқайсысы 4 фунт стерлингтен қолжетімді. Ең төменгі мөлшері 100 акция, бірақ осы сандан жоғары үлескерлер кез келген көлемде сатып ала алады. PLC-нің ең ірі екі акционері – Ромни, Хайт және Даймчерч теміржол қауымдастығы (78 604 акция, 15,45%) және қайтыс болған сэр Уильям МакАлпиннің мүлігі (1972 жылы темір жолды жабылудан сақтап қалған топтың жетекшісі) – 38 837 акция (7,63%). Компанияның жарғылық капиталын өзгертіп, шығарылған акционерлік капиталы мен қарыздарының жалпы сомасын бұрынғы жеткіліксіз 68 000 фунт стерлингтен 400 000 фунт стерлингке дейін жеткізді. 1975 жылдың 1 қазанында жарғылық компания тағы 24 000 жаңа акция шығарды, осылайша капиталды 1 фунт стерлингтік акциямен 75 000 фунтқа дейін жеткізді. PLC осы жаңа акциялардың 23 950-іне жазылды, ал қалған 50-ін жарғылық компанияның директоры 1926 жылғы Жеңіл темір жол туралы жарлықта баяндалған директорлардың ең төменгі мөлшері – 250 акцияға дейін жеткізу үшін сатып алды. Жарғылық компаниядағы директорлардың акциялары PLC-нің алдын алу құқығына жатады және көбінесе осы компанияға тиесілі болып есептеледі. Көбінесе екі компанияның директорлар кеңесі бірдей болады, бірақ Ромни, Хайт және Даймчерч теміржол қауымдастығы жарғылық компания кеңесінде орынға ие болса да, PLC кеңесінде тікелей өкілдігі жоқ.

Following the two fatal accidents in 2003 and 2005, the railway began a programme of level crossing refurbishment. There are a number of occupation crossings with local control, where the railway meets farm tracks, but of the eighteen junctions of the railway with public highways, five are road bridges and the other thirteen are level crossings. During the late 1970s to early 1980s, all thirteen had been converted to automatic open crossings (AOCLs) by installation of flashing warning lights. Between 2006 and 2016, twelve of them were upgraded to Automatic Barrier Crossing Locally Monitored (ABCL) status. This involved the decommissioning of the life expired AOCL control equipment, the installation of lifting half barriers and totally new control and train detection systems, at a cost of around £90,000 per crossing. Its shareholders (of whom there are now over a thousand) travel free of charge on trains, but receive no financial dividend on their shareholdings, instead re investing all operating profit back into the company. By 14 June 2015 there were 25 "Gold Medallion" shareholders owning 5,000 or more shares each and 119 "Silver Medallion" shareholders owning between 500 and 4,999 shares each. The remaining shareholders owned between 100 and 499 shares each. The PLC's issued and fully paid share capital at that date was £508,858 in £1 Ordinary Shares. Shares in the PLC remain available to the public at a cost of £4 each. The minimum holding is 100 shares, but above this number potential shareholders may purchase any amount. The two largest shareholders in the PLC are the Romney, Hythe & Dymchurch Railway Association with 78,604 shares (15.45%) and the estate of the late Sir William McAlpine (leader of the group which saved the railway from closure in 1972) which holds 38,837 (7.63%). altered the capital structure of the Statutory Company, allowing its issued share capital and borrowings to amount in aggregate to £400,000 (instead of the previously completely inadequate £68,000). On 1 October 1975 the Statutory Company created a further 24,000 new shares, bringing its issued capital up to £75,000 in £1 shares. The PLC subscribed for 23,950 of these new shares and the remaining 50 were acquired by a director of the Statutory Company in order to bring their holding up to the minimum for directors of 250 shares specified in the 1926 Light Railway Order. Directors' shareholdings in the Statutory Company are subject to rights of pre emption by the PLC and are therefore treated for most purposes as being owned by that company. It is usual for the two companies to share the same board of directors; with the anomaly that whilst the Romney, Hythe & Dymchurch Railway Association has been granted a seat on the Statutory Company's board it has no direct representation on the PLC's board.

Директорлар

1926 жылғы Ромни, Хайт және Димчерч жеңіл темір жолының бұйрығы Заңды компанияның директорлар санын ең көп дегенде бесеуге шектеді және капитан Джон Эдвардс Прескрейв Хоуи, Глэдис Мей Хоуи, капитан Джон Александр Холдер, майор Уильям Бертрам Белл және Генри Гринлиді алғашқы директорлар ретінде тағайындады. Гринли компанияның 50 акциясынан астамға ие болған жоқ, сондықтан ол директорлар кеңесіне мүше болуға құқылы емес еді, ал Холдер 1929 жылдың 30 желтоқсанына дейін 250 акцияға иелік ету талабын орындамады. Оларға бас менеджер, бөлім басшылары (инженерлік, коммерциялық және операциялық) және көптеген инженерлік қызметкерлер (локомотив жөндеушілерінен бастап, жол құрылысшыларына дейін) және тамақ қызметкерлері (Нью Ромни және Дунгенесс кафелері мен Хит стансасының жанындағы ресторан жыл бойы ашық; теміржолдың басқа коммерциялық нысандары көбінесе маусымдық) кіреді. Осы негізгі штаттан өзге, жазғы маусымда, әсіресе дүкендер мен тамақтандыру орындарындағы штатты арттыру және станцияларда қажетті деңгейде қызметкерлерді қамтамасыз ету үшін маусымдық қызметкерлер жұмысқа қабылданады. Жұмыс маусымының ең қызу кезінде 60-тан астам қызметкер еңбекақы алады.