Постсинаптикалық тығыздық: құрылымы, құрамы және оқу мен жадтағы ролі
Postsynaptic density
Постсинаптикалық тығыздық (PSD) – нейрондардағы маңызды құрылым. Глутамат рецепторлары, қаңқа ақуыздары & сигнал молекулаларынан тұрады. Мидың әртүрлі аймақтарында зерттелді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Постсинаптикалық тығыздық (PSD) – постсинаптикалық мембранаға бекітілген, протеинге толы мамандықтанған құрылым. PSD алғаш рет электронды микроскопия арқылы постсинаптикалық нейронның мембранасындағы электронды тығыз аймақ ретінде анықталған. PSD пресинаптикалық белсенді аймаққа өте жақын орналасып, рецепторлардың пресинаптикалық нейротрансмиттерлердің бөліну орындарына жақын болуын қамтамасыз етеді. PSD мидың әртүрлі аймақтарында мөлшері мен құрамы бойынша өзгешеліктерді көрсетеді және глутаматергиялық синапстарда жан-жақты зерттелген. Постсинаптикалық тығыздықта жүздеген протеиндер анықталды, оның ішінде глутамат рецепторлары, қаңқа протеиндері және көптеген сигналдық молекулалар бар.
The postsynaptic density (PSD) is a protein dense specialization attached to the postsynaptic membrane. PSDs were originally identified by electron microscopy as an electron dense region at the membrane of a postsynaptic neuron. The PSD is in close apposition to the presynaptic active zone and ensures that receptors are in close proximity to presynaptic neurotransmitter release sites. PSDs vary in size and composition among brain regions, and have been studied in great detail at glutamatergic synapses. Hundreds of proteins have been identified in the postsynaptic density, including glutamate receptors, scaffold proteins, and many signaling molecules.
Құрылымы
PSD құрылымы мен құрамы синапты пластикалық – оқыту мен есте сақтаудың жасушалық моделі – зерттеудің көптеген молекулалық зерттеулерінің назар ортасында болды. ПСД-лердің диаметрі 250-ден 500 нанометрге, ал қалыңдығы 25-тен 50 нанометрге дейін жетеді, бұл синапстың қызметтік жағдайына байланысты. Синапты пластикалық процесі кезінде, жеке синапстарда ұзақ мерзімді күшейтуді (long term potentiation) тудырғаннан кейін синап өлшемі мен күшінің артуымен бірге PSD-нің жалпы көлемі де артады.
The structure and composition of the PSD have been the focus of numerous molecular studies of synaptic plasticity, a cellular model of learning and memory. PSDs are sized on the order of 250 to 500 nanometres in diameter and 25 to 50 nanometres in thickness, depending on the activity state of the synapse. During synaptic plasticity, the total size of the PSD is increasing along with an increase in synaptic size and strength after inducing long term potentiation at single synapses.
Функция
PSD синапстық жарықшақтағы нейротрансмиттерлердің рецепторларын шоғырландырып, ұйымдастырады. PSD сондай-ақ сигнал беру құрылысы ретінде қызмет етеді. Мысалы, PSD-дегі киназалар мен фосфатазалар белсендіріліп, PSD-ден босатылып, омыртқадағы белоктардың активтілігін өзгертеді немесе белок синтезіне әсер ету үшін ядроға тасымалданады. PSD-нің кейбір ерекшеліктері нейромиомускулярлық байланыс және басқа жасушалық байланыстарға ұқсас, себебі PSD жылдам, асимметриялық сигнал беруді қамтамасыз ететін мамандандырылған жасушалық байланыс ретінде қарастырылады.
The PSD has been proposed to concentrate and organize neurotransmitter receptors in the synaptic cleft. The PSD also serves as a signaling apparatus. For instance kinases and phosphatases in the PSD are activated and released from the PSD to change the activity of proteins located in the spine or are transported to the nucleus to affect protein synthesis. Some of the features of the PSD are similar to the neuromuscular junction and other cellular junctions, as the PSD has been modeled as a specialized cellular junction that allows for rapid, asymmetrical signaling.