Томас Дикенс Арнольд: Американ саяхатшысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық саясаткер Томас Диккенс Арнольд (3 мамыр 1798 - 26 мамыр 1870) – АҚШ Өкілдер палатасында екі мерзім қызмет еткен американдық саясаткер. Ол Теннесси штатының 2-ші округінен 1831 жылдан 1833 жылға дейін, ал 1-ші округінен 1841 жылдан 1843 жылға дейін өкілдік етті. Арнольд, құл иеленгені хабарланған, Одақ жақтасы болды. Эндрю Джексонның бейбітсіз қарсыласы болған ол, өзінің алғашқы мерзімінде Конгресте Джексон әкімшілігінің жоспарларын тойтарыс беруге тырысты және кейіннен Теннессиде Виг партиясын құруға көмектесті. Джексонның жақтастары оны екі рет штат заң шығарушы органынан шығарып жіберді. «Шығыс Теннессидің ең тұрақсыз саясаткерлерінің бірі» деп сипатталған Арнольдты әріптестері құлшынысты және болжауға қиын баяндамаларымен, өз ұстанымдарына берілгендігімен және өткір әзіл-қалжың мен сарказмді аяусыз пайдалануымен еске алды. Оның Конгресте Сэм Хьюстонға жасаған шабуылдары 1832 жылы Хьюстонның қолдаушысынан қастандық әрекетіне әкеп соқты. Арнольд Эндрю Джонсон сияқты демократтарға қарсы күшті оппозиция көрсеткенімен, Уильям «Парсон» Браунлоу және Т. А. Р. Нельсон сияқты өз партиясының көшбасшыларымен де жиі келіспеушіліктер тудырды. Азамат соғысының алдында Арнольд Одақ жағында берік тұрды. 1861 жылғы маусымда Теннесси Одақтан шыққаннан кейін өткен Шығыс Теннесси конвенциясында Арнольд Шығыс Теннессиді штаттың қалған бөлігінен бөлуді жақтады және қажет болған жағдайда күш қолдануға шақырды. Ол соғыс бойына Конфедерацияға ашық қарсылық көрсетті. Соғыстан кейін Нокс және Грейнгер округтерінде мектепте сабақ берді. Ол құқық білімін оқып, 1822 жылы адвокаттыққа қабылданды және Ноксвиллде (Теннесси штаты) заңгерлік тәжірибесін бастады. 1820-жылдардың ортасында Арнольд Джексонның бастамаларына қарсы болған Теннессидің азаматтарының санатында болды. 1825 жылы ол Джексонның жақтасы және үш мерзімдік 2-ші округтің өкілі Джон Кокке қарсы Конгресске үміткер болды, бірақ 4,770 дауысқа қарсы 3,343 дауыспен жеңіліске ұшырады. 1827 жылы ол тағы да сайлауға түскенде, 2-ші округте Джексонның мінез-құлқын сынаған памфлет таратып, Джексонның зина жасағаны туралы жиі айтылатын айыптауды қайтадан көтерді.

American politician

Thomas Dickens Arnold (May 3, 1798 – May 26, 1870) was an American politician who served two terms in the United States House of Representatives, representing Tennessee's 2nd district from 1831 to 1833, and the 1st district from 1841 to 1843. Arnold, reportedly a slave owner, was pro Union. A staunch opponent of Andrew Jackson, he spent his first term in Congress trying to thwart the Jackson Administration's agenda, and subsequently helped establish the Whig Party in Tennessee. He was twice gerrymandered out of office by Jackson's allies in the state legislature. Described as "one of the most erratic politicians ever produced by East Tennessee," Arnold was remembered by his peers for his impassioned and unpredictable speeches, unwavering dedication to his positions, and ruthless use of wit and sarcasm. His attacks against Sam Houston in Congress provoked an assassination attempt from a Houston supporter in 1832. While Arnold provided vigorous opposition to Democrats such as Andrew Johnson, he frequently clashed with leaders of his own party, such as William "Parson" Brownlow and T. A. R. Nelson. On the eve of the Civil War, Arnold remained solidly pro Union. At the East Tennessee Convention, which met following Tennessee's secession from the Union in June 1861, Arnold advocated the separation of East Tennessee from the rest of the state, and called for the use of force if necessary. He remained openly defiant of the Confederacy for the duration of the war. After the war, he taught school in Knox and Grainger counties. He studied law, was admitted to the bar in 1822, and commenced practice in Knoxville, Tennessee. In the mid 1820s, Arnold was one of the few Tennessee politicians who opposed the initiatives of Jackson. In 1825, he unsuccessfully ran for Congress against Jackson ally and three term 2nd district incumbent John Cocke, losing by a vote of
4,770 to 3,343. When he again ran for the seat in 1827, he circulated a pamphlet in the 2nd district that assailed Jackson's character, and rehashed an oft repeated accusation that Jackson was an adulterer.

1-ші мерзім

1830-шы жылдардың басында көптеген Шығыс Теннесси тұрғындары Лианың федералды қаржыландырылатын инфрақұрылымдық жобаларға қарсылығына наразы болды, себебі таулы аймақтың шалқаруы оның экономикалық дамуын тежеді. 1831 жылы Арнольд, ақыры Конгресске сайланды, Леадан 4935 дауысқа қарсы 4702 дауыспен озып кетті. Арнольдтан шаршаған Джексонның Теннесси штатының Бас ассамблеясындағы одақтастары Арнольдтың сайлау округін қайта құрды, Арнольдтың ең күшті қолдау көрсеткен Джефферсон және Кок округтерін 1-ші округке қосты. Арнольд Гринвиллге, 1-ші округке көшіп, 1833 жылғы сайлауда 1-ші округтің өкілі Джон Блэрге қарсы күресті. Уильям Блоунт Картердің де қатысқан үштік жарыста Арнольд үшінші орынды иеленді, ол 1747 дауыс жинады, ал Блэр 3236, Картер 2642 дауыс алды. 1841 жылдың мамыр айында Нельсон Арнольд туралы: «Мен оны жалғаншы, қарақшы және қорқақ деп жариялауға мәжбүрмін» деп жазды. Нельсонмен араздасқанына қарамастан, Арнольд 1841 жылғы сайлауда жеңіске жетті. Конгресстегі көптеген вигтер сияқты, ол да президент Джон Тайлерге көңілі тоңды, ол Харрисонмен вигтер тізімі бойынша сайлауға түскенімен, партияның негізгі бастамаларына қарсы тұрды. Тайлер Генри Клейдің жаңа ұлттық банк құру туралы ұсынысына вето қойғаннан кейін, Арнольд Тайлерді «бақытсыз, қайырсыз жаратылыс» деп атады. Штат заң шығарушы органы оның округін қайта құрғаннан кейін, Арнольд қайта сайлану мүмкіндігінің аз екенін түсініп, 1843 жылы сайлауға қатысудан бас тартты. Азамат соғысына дейінгі жылдары Арнольд, Шығыс Теннессидің көптеген вигтері сияқты, Одаққа адал болды. 1861 жылдың бірінші жартысында Арнольд, Браунлоу, Темпл, Нельсон және басқа да виг көшбасшылары Одақ ісіне қолдау көрсету үшін Шығыс Теннессиді шарлап өтті. 1861 жылғы мамырдағы Шығыс Теннесси конвенциясының бірінші отырысында Арнольд екі сағаттық сөз сөйледі, ол Темплдің айтуынша, «өміріндегі ең ұлы жетістігі» болды. Арнольд соғыстың көп бөлігін Гринвиллдегі үйінде өткізді, аймақ Конфедерацияның бақылауында болған кезде, аймақта қалған Одақ жақтастарына қауіп төндіргеніне көз жұмды. Оның отбасы соғыс кезінде екіге бөлінді, оның екі ұлы Конфедерация армиясында офицерлер болып қызмет етті. Соғыстан кейін Арнольд заңгерлік тәжірибасын қайта бастады. Ол 1870 жылдың 26 мамырында Джонсборо қаласындағы сот отырысына қатысып жатқанда қайтыс болды.

By the early 1830s, many East Tennesseans had grown frustrated with Lea's opposition to federally funded internal improvements, as the mountainous region's isolation was stalling its economic development. In 1831, Arnold was finally elected to Congress, edging Lea by a vote of 4,935 to 4,702. Fed up with Arnold, Jackson's allies in the Tennessee General Assembly redrew Arnold's district, moving Jefferson and Cocke counties, where Arnold had his strongest support, to the 1st district. Undaunted, Arnold moved to Greeneville, in the 1st district, and challenged the 1st district incumbent, John Blair, in the 1833 election. In a three way race that included William Blount Carter, Arnold placed third, winning just 1,747 votes to 3,236 for Blair and 2,642 for Carter. In a May 1841 editorial, Nelson wrote of Arnold, "I feel constrained to publish him as a liar, a scoundrel and a Coward." In spite of his feud with Nelson, Arnold easily won the election in 1841. Like many of his fellow Whigs in Congress, he grew increasingly frustrated with President John Tyler, who had run with Harrison on the Whig ticket, but was proving hostile to many of the party's core initiatives. Following Tyler's veto of a Henry Clay bill calling for the establishment of a new national bank, Arnold dismissed Tyler as an "unfortunate miserable wretch." After the state legislature again redrew his district, Arnold, realizing had little chance of being reelected, declined to run in 1843. In the years leading up to the Civil War, Arnold, like many of East Tennessee's Whigs, remained staunchly pro Union. Throughout the first half of 1861, Arnold, Brownlow, Temple, Nelson, and other Whig leaders relentlessly canvassed East Tennessee to rally support for the Union cause. At the first session of the East Tennessee Convention in May 1861, Arnold delivered a two hour speech that, according to Temple, was the "finest effort of his life." Arnold spent most of the war at his home in Greeneville, ignoring threats to Union supporters who remained in the region while it was under Confederate control. His family was divided during the war, with two of his sons serving as officers in the Confederate Army. After the war, Arnold resumed his practice of law. He died on May 26, 1870, while attending court in Jonesborough.