Джеральд Куни: Америкалық ауыр салмақ боксшысының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық боксшы (туған 1956)

Джеральд Артур Куни (24 тамыз 1956 жылы туған) – 1977 жылдан 1990 жылға дейін кәсіби бокспен айналысқан американдық бұрынғы боксшы. Ол 1982 және 1987 жылдары ауыр салмақтағы әлем чемпионы титулы үшін екі рет күресті. Ол ауыр салмақ тарихындағы ең күшті соққы соққан боксшылардың бірі саналады. Ол Кен Нортон мен С.Т. Гордон сияқты чемпиондарды, сондай-ақ Рон Лайл және Джимми Янг сынды үздік үміткерлерді жеңді. Оның жеңістерінің 85,7%-ы нокаутпен аяқталады.

Ерте өмір

Лонг-Айлендтегі жұмысшы табының ирландтық католик отбасында дүниеге келген Куниді кәсіби боксшы болуға әкесі ынталандырды. Оның ағасы Томми Куни де боксшы болды және Нью-Йорк "Алтын қолғаптар" жаңадан бастаушылар турнирінің ауыр салмақ санатындағы финалына өтті. Кунидің әжесі мен атасы Канаданың Ньюфаундленд провинциясындағы Плаценция қаласында тұрған.

Әуесқой мансап

Жасөспірім боксшы ретінде Герри Куни Англия, Уэльс және Шотландиядағы халықаралық турнирлерде жеңіске жетті, сондай-ақ Нью-Йорк "Алтын қолғаптар" титулын ұтып алды. Ол екі рет Нью-Йорк "Алтын қолғаптар" чемпионатында жеңімпаз атанды: 1973 жылы 160 фунт салмақтағы "Sub Novice" және 1976 жылы ауыр салмақтағы ашық чемпионаттарда. Куни 1973 жылы 160 фунт салмақтағы "Sub Novice" титулын Ларри Дерриктан жеңіп алды, ал 1976 жылы ауыр салмақтағы ашық титулды Эрлус Трипптен жеңді. 1975 жылы ол 175 фунт салмақтағы ашық дивизионның финалына өтті, бірақ Джонни Дэвиске есе жіберді. Куни Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Хантингтон атлетика клубында жаттықты, оның жаттықтырушысы Джон Капобианко болды. Оның әуесқой рекорды 55 жеңіс және 3 жеңілістен тұрады. Кәсіби боксқа көшкеннен кейін Куни Майк Джонс пен Деннис Раппапортпен келісім шарт жасады. Оны Виктор Валье дайындады.

Кәсіби мансап

Оның үлкен сол жақ ілгегі және оның алып денесімен танымал, биік, жіңішке Куни 1977 жылдың 15 ақпанында өзінің алғашқы төленген жекпе-жегін өткізіп, Билли Джексонды бір раундта нокаутқа түсірді. Тоғыз жеңіске жеткен соң, Куни болашақ үміткер ретінде көзге түсті, бірақ оның қарсыластары мұқият таңдалды. Ол салмақ санатын жоғарылатып, Лас-Вегаста болашақ әлем чемпионы С.Т. Гордонмен жұдырықтасып, төртінші раундта дисквалификация арқылы жеңіске жетті. Куни 1978 және 1979 жылдары тағы 11 жеңіске жетті. Ол Чарли Полит, Эдди Лопес және Том Пратер сияқтыларды жеңді. Дегенмен, бұл үміткерлердің қатарына жатпады. 1980 жылы Куни ұлттық теледидарда көрсетілді. Ол бұрынғы титул иегерлері Джимми Янг пен Рон Лайлды нокаутпен жеңді. Янгпен болған жекпе-жек Янгтың жарақатынан тоқтатылды. Сол кезде Куни WBC рейтингінде бірінші орында тұрды және чемпион Ларри Холмспен кездесуге асықты. 1981 жылы ол ауыр салмақтағы бұрынғы әлем чемпионы Кен Нортонды бірінші раундта 54 секунд ішінде нокаутқа түсіріп, өте күшті шабуыл жасады. Бұл 1948 жылы Ли Савольдтың Мэдисон Сквер Гардендегі бас турнирдегі ең жылдам нокаут рекордын қайталады. Оның командасы Холмспен болашақта үлкен қаржы табу мүмкіндігін жоғалтудан қорқып, оны тағы бір лайықты қарсыласқа шығаруға дайын болмағандықтан, Куни Нортонды жеңгеннен кейін 13 ай бойы жекпе-жек өткізбеді. Келесі жылы Холмс 1982 жылдың 11 маусымында оған қарсы жекпе-жекке келісті. Бұл жекпе-жек бокс тарихындағы ең қымбат жекпе-жек болды. Жекпе-жекті насихаттау кезінде промоутерлер нәсілдік шиеленісті күшейте түсті, бірақ Куни оған келіспеді. Ол боксшының шеберлігі, нәсілі емес, жақсы екенін анықтауы керек деп сенді. Алайда, егер Куни жеңіске жетсе, ол 23 жыл бұрын швед Ингемар Йоханссон Флойд Паттерсонды жеңгеннен бері алғашқы ақ түсті әлем чемпионы болар еді. Дон Кинг Куниді "Ұлы ақ үміт" деп атады. 1982 жылдың 11 маусымында өткен жекпе-жекке бүкіл әлем назар аударды, ал Ларри Холмс пен Джерри Куни тарихтағы ең ірі жабық тізбек/ақы төлеу арқылы көрсетілген жекпе-жектердің бірі болды, ол 150-ден астам елде көрсетілді. Куни екінші раундта қысқа уақытқа нокаутқа түскеннен кейін батыл күресті. Ол бірнеше рет төмен соққы бергені үшін үш ұпайдан айырылды. 12 раундтан кейін тәжірибелі және шебер Холмс оны толық жеңді. 13-раундта Кунидің жаттықтырушысы Виктор Валье рингке кіріп, төрешіні жекпе-жекті тоқтатуға мәжбүр етті. Егер ұпайлар есептелмегенде, үш судьяның екеуі 12-раундтан кейін Куниді жеңіске шығарған болар еді. Холмс пен Куни жекпе-жекке дейін достасқан, бұл қарым-қатынас олар үшін ұзақ сақталды. 1982 жылдың 14 желтоқсанында Куни Коннектикут штатының ауыр салмақтағы чемпионы Харольд Райспен төрт раундтық жекпе-жек өткізді. Жеңімпаз анықталмады, сондықтан Куни жекпе-жек аяқталғаннан кейін көрермендерге: "Бұл тек көрсетілім. Егер біреуді ренжітсем, кешіріңіздер. Мен Ларри Холмсты нокауттап алу үшін өзімді жақсартуға тырысамын. Бәрі жақсы. Мен өзімді сәл шаршаған сезінемін, бірақ бұл қалыпты. Біраз уақыт өтті. Мен адамдардың алдында жақсы сезіндім" деді. Ұзақ үзілістен кейін Куни 1984 жылдың қыркүйек айында Аляска штатының Анкоридж қаласында Филип Браунды 4-раундта нокаутқа түсіріп жеңіске жетті. Ол сол жылы тағы бір жекпе-жек өткізіп жеңді, бірақ жеке мәселелері оны рингтен тыс ұстады. Холмсқа жеңілгеннен кейін бес жыл ішінде үш ресми жекпе-жекке қатысқанмен, 1987 жылы ол бұрынғы ауыр салмақтағы және жеңіл ауыр салмақтағы әлем чемпионы Майкл Спинкске қарсы титул үшін жекпе-жекке шықты. Куни өзінің ең жақсы күйінде болмады, ал Спинкс үнемі өткір қарсы шабуылдармен мұқият бокс жасап, оны 5-раундта нокаутқа түсірді. Кунидің соңғы жекпе-жегі 1990 жылы болды. Ол екі раундта бұрынғы әлем чемпионы Джордж Форманмен күшті қарсыластардың жекпе-жегінде нокаутқа түсті. Куни бірінші раундта Форманды шатастырды, бірақ ол одан кем болды, ал Форман оны екінші раундта екі минут ішінде нокаутқа түсірді. Холмс, Спинкс және Форманға жеңілу Кунидің әлсіз тұсын көрсетті: жарақат алған кезде қарсыласын ұстап, байлап қоя алмауы. Форманмен болған жекпе-жекте ол екінші раундтағы нокаутан кейін көтеріліп, Форманның соңғы соққысын алғанда рингтің ортасында тұрды. Куни нашар аяқ жұмысымен де танымал болды. Кунидің кәсіби рекорды 28 жеңіс және 3 жеңіліс, 24 нокауттан тұрады. Оның бірде-бір жекпе-жегі 10 немесе 15 раундтық жекпе-жекте аяқталған емес. Ол "The Ring" журналының "Барлық заманның 100 ең үздік ұрып-соғушысы" тізімінде 53-орында тұр.

Known for his big left hook and his imposing size, the tall, lean Cooney had his first paid fight on February 15, 1977, beating Billy Jackson by a knockout in one round. Nine wins followed and Cooney gained attention as a future contender, although his opponents were carefully chosen. He moved up a weight class and fought future world cruiserweight champion S. T. Gordon in Las Vegas, winning by a fourth round disqualification. Cooney had 11 more wins, spanning 1978 and 1979. Among those he defeated were Charlie Polite, Eddie Lopez, and Tom Prater. These were not rated contenders, however. By 1980, Cooney was being featured on national television. Stepping up, he beat one time title challengers Jimmy Young and Ron Lyle, both by 'knockouts.' The Young fight was stopped because of cuts sustained by Young. By then Cooney was ranked number 1 by the WBC and eager for a match with champion Larry Holmes. In 1981, he defeated former world heavyweight champion Ken Norton by a knockout just 54 seconds into the first round with a blisteringly powerful attack. This tied the record set in 1948 by Lee Savold for the quickest knockout in a main event in Madison Square Garden. Since his management team was unwilling to risk losing a big future pay day with Holmes by having him face another viable fighter, Cooney did not fight for 13 months after defeating Norton. The following year, Holmes agreed to fight him with the fight held June 11, 1982. With a purse of ten million dollars for the challenger, it was the richest fight in boxing history to that time. The promotion of the fight took on racial overtones that were exaggerated by the promoters, something Cooney did not agree with. He believed that skill, not race, should determine if a boxer was good. However, if Cooney won, he would have become the first Caucasian world heavyweight champion since Swede Ingemar Johansson defeated Floyd Patterson 23 years earlier. Don King called Cooney "The Great White Hope." The bout, held June 11, 1982 drew attention worldwide, and Larry Holmes vs. Gerry Cooney was one of the biggest closed circuit/pay per view productions in history, broadcast to over 150 countries. Cooney fought bravely after he was knocked down briefly in the second round. He was fined three points for repeated low blows. After 12 rounds, the more skillful and experienced Holmes finally wore him down. In round 13, Cooney's trainer Victor Valle stepped into the ring, forcing the referee to stop the fight. Two of the three judges would have had Cooney ahead after the 12th round if it weren't for the point deductions. Holmes and Cooney became friends after the fight, a relationship that endured for them. On December 14, 1982, Cooney fought Harold Rice, the heavyweight champion of Connecticut, in a four round bout. No winner was declared, so Cooney told the crowd following the bout: "This is only an exhibition. I'm sorry if I disappointed anybody. I'm trying to work myself back in shape so I can knock out Larry Holmes. Everything is OK. I felt a little rusty, but that is normal. It has been a while. I felt good in front of the people." After a long layoff, Cooney fought in September, 1984, beating Phillip Brown by a 4th round knockout in Anchorage, Alaska. He fought once more that year and won, but personal problems kept him out of the ring. Although Cooney had only fought three official bouts in five years following his loss to Holmes, in 1987 he challenged former world heavyweight and world light heavyweight champion Michael Spinks in a title bout. Cooney appeared past his prime and Spinks, boxing carefully with constant sharp counters, knocked him out in round 5. Cooney's last fight was in 1990. He was knocked out in a match up of power punching veterans in two rounds by former world champion George Foreman. Cooney did stagger Foreman in the first round, but he was over matched, and Foreman knocked him out two minutes into the second round. The losses to Holmes, Spinks, and Foreman exposed Cooney's Achilles' heel: his inability to clinch and tie up his opponent when hurt. In the Foreman fight, he rose from a second round knockdown and stood in the center of the ring as Foreman delivered the coup de grâce. Cooney was also notorious for his poor footwork. Cooney compiled a professional record of 28 wins and 3 losses, with 24 knockouts. Not a single one of his fights ever went the distance in a 10 or 15 round match. He is ranked number 53 on The Ring's list of "100 Greatest Punchers of All Time".

Жауынгерлік стилі

Табиғатынан сол жаққа ұстайтын Куни Оскар Де Ла Хойя сияқты дұрыс тұру позыциясын қолданды. Бұл оған күшті тіке соққы мен қауіпті сол жақ ілгекті сыйлады, бірақ салыстырмалы түрде әлсіз оң жақ қолын, оны көбінесе комбинацияларда ғана қолданды. Оның көптеген жекпе-жектері жылдам нокаутпен аяқталды; бұл оның карьерасының басында оған көмектессе де, әлемнің ауыр салмақтағы чемпионы Ларри Холмспен болған жекпе-жегіне оны дайын емес қалдырды.

Бокстан кейінгі өмір

Куни зейнеткер боксшыларға жұмыс табуға көмектесетін "Бойшыларға қолдау және оқыту бастамасы" ұйымын құрды. Ол Холмс пен Куни жекпе-жегінің нәсілдік шиеленіс тудыратын жарнамасын қолдамады және кейін жылдары бұрынғы қарсыласы Холмспен жақын дос атанды. Куни боксшылардың алғашқы кәсіподағы – Дж. А. Б. ұйымымен тығыз байланыста. Ол Роберто Дюран, Гектор Камачо және Джордж Форман сынды боксшылардың титулды жекпе-жектерінің промоутері болды. Куни "Қолдар ұру үшін емес" бағдарламасын қолдайды, ол отбасылық зорлық-зомбылықтың алдын алуға бағытталған. Ол жас боксшыларды жаттығу залында тәрбиелейді. 2010 жылдың маусым айында Куни SIRIUS XM радиосында "Friday Night at the Fights" бағдарламасын жүргізушінің бірі болды. Куни әйелі Дженнифер және үш баласының екеуі, Джексон мен Сарамен бірге Нью-Джерси штатының Фанвуд қаласында тұрады. Ұлы Крис Нью-Йорк қаласында тұрады.

Құрметтер

Куни Уолт Уитман орта мектебінің (Нью-Йорк) Атақ залына енгізілді, оны ол бітірген.

Кәсіби бокс жазбасы

Жоқ. (Нөмір)НәтижеЖекпе-жек түріРаунд, уақытКүніОрынЕскермелер31Жеңіліс28–3 Джордж ФорманKO2 (10), 15 қаңтар, 1990 30Жеңіліс28–2 Майкл СпинксTKO5 (15), 15 маусым, 1987 29Жеңіс28–1 Эдди ГреггKO1 (10), 31 мамыр, 1986 28Жеңіс27–1 Джордж ЧаплинTKO2 (10), 8 желтоқсан, 1984 27Жеңіс26–1 Филипп БраунTKO4 (10), 29 қыркүйек, 1984 26Жеңіліс25–1 Ларри ХолмсTKO13 (15), 11 маусым, 1982 25Жеңіс25–0 Кен НортонTKO1 (10), 11 мамыр, 1981 24Жеңіс24–0 Рон ЛайлKO1 (10), 24 қазан, 1980 23Жеңіс23–0 Джимми ЯнгTKO4 (10), 25 мамыр, 1980 22Жеңіс22–0 Лерой БунTKO6 (10), 14 желтоқсан, 1979 21Жеңіс21–0 Джон Дино ДенисTKO3 (10), 9 қараша, 1979 20Жеңіс20–0 Малик ДозьеKO6 (10), 9 қазан, 1979 19Жеңіс19–0 Бродерик МейсонKO4 (10), 22 тамыз, 1979 18Жеңіс18–0 Том ПратерTKO2 (10), 29 маусым, 1979 17Жеңіс17–0 Чарли ДжонсонKO1 (10), 26 ақпан, 1979 16Жеңіс16–0 Эдди ЛопесUD813 қаңтар, 1979 15Жеңіс15–0 Грэди ДэниелсRTD (Бұрыштан бас тарту)5 (8)15 желтоқсан, 1978 14Жеңіс14–0 Сэм МакгиллUD (Бірауыздан шешім)81 қараша, 1978 13Жеңіс13–0 Чарли ПолайтKO4 (8)4 қазан, 1978 12Жеңіс12–0 Г. Г. МальдонадоTKO (Техникалық нокаут)8 (8), 22 маусым, 1978 11Жеңіс11–0 С. Т. ГордонDQ (Дисквалификация)4 (10), 17 наурыз, 1978 10Жеңіс10–0 Гэри БейтсKO4 (6)11 ақпан, 1978 9Жеңіс9–0 Остин ДжонсонKO1 (6), 27 қаңтар, 1978 8Жеңіс8–0 Терри Ли КиддKO1 (6)14 қаңтар, 1978 7Жеңіс7–0 Джимми СайксKO1 (6)21 желтоқсан, 1977 6Жеңіс6–0 Куинни ЛоклерKO1 (6), 30 қараша, 1977 5Жеңіс5–0 Джо МэйKO4 (6), 18 қараша, 1977 4Жеңіс4–0 Мэтт РобинсонPTS (Ұпай бойынша шешім)43 тамыз, 1977 3Жеңіс3–0 Хосе РосариоKO2 (6), 20 наурыз, 1977 2Жеңіс2–0 Джимми РобертсонKO2 (6), 2 наурыз, 1977 1Жеңіс1–0 Билл ДжексонKO (Нокаут)1 (6), 15 ақпан, 1977