Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
14-ші Индиана пехоталық полкі, кейіннен «Батыр он төртінші» деп аталды, пехоталық полк және Америка Азаматтық соғысы кезінде Потомак армиясының танымал «Гибралтар бригадасының» бөлігі болды. 1861 жылдың мамыр айында Индиана штатының Терре-Хоуте қаласына жақын орналасқан Камп-Вигода ұйымдастырылған, бұл штаттың үш жылдық қызметке алғашқы ұйымдастырылған полкі болды. 14-ші Индиана Шығыс майданында, негізінен Батыс Вирджиния, Вирджиния, Пенсильвания және Мэриленд штаттарындағы маңызды науқандар мен шайқастарда қызмет етті. Үш жылдық қызмет кезінде полк барлығы 222 адамнан (11 офицер және 211 қатардағы әскер) шығынға ұшырады. 14-ші Индиана Антиетам шайқасында, Фредериксбургтің екінші шайқасында, Чанселлерсвилл шайқасында және Геттисбург шайқасында күресті. Геттисбургте 14-ші Индиана Кладбище төбесін қорғауға көмектесті. 1863 жылдың 16 тамызынан 6 қыркүйегіне дейін полк 1863 жылдың шілдесінде Нью-Йорк қаласында болған тәртіпсіздіктерден кейін зорлық-зомбылықтың алдын алу үшін Нью-Йорк қаласындағы міндеттерге бөлінді. Қайтадан белсенді қызметке оралғаннан кейін полк Бристоу кампаниясында және Майн-Ран кампаниясында, сондай-ақ Дала шайқасы және Спотсильвания сотының шайқасы сияқты бірнеше маңызды шайқастарда күресті. Колд-Харбор шайқасы полк 1864 жылдың 6 маусымында майданнан кетуге дейін өткізген соңғы шайқасы болды. Әскери қызметін аяқтаған полк мүшелері 1864 жылдың 20 маусымында Индианаполисте демобилизацияланды; оның қайта тіркелген ардагерлері мен қалған жауынгерлері 20-шы Индиана пехоталық полкіне ауыстырылды.
The 14th Indiana Infantry Regiment, later referred to as the Gallant Fourteenth, was an infantry regiment and part of the Union Army's celebrated "Gibraltar Brigade" of the Army of the Potomac during the American Civil War. Organized in May 1861 at Camp Vigo, near Terre Haute, Indiana, it was the state's first regiment organized for three years of service. The 14th Indiana served in major campaigns and battles in the Eastern Theater, mostly in West Virginia, Virginia, Pennsylvania, and Maryland. During its three years of service, the regiment had a total of 222 casualties (11 officers and 211 enlisted men). The 14th Indiana fought at the Battle of Antietam, the Second Battle of Fredericksburg, the Battle of Chancellorsville, and at the Battle of Gettysburg. At Gettysburg, the 14th Indiana helped secure Cemetery Hill. From August 16 to September 6, 1863, the regiment was detached for duty in New York City to help prevent further violence following the New York City draft riots of July 1863. After its return to active duty, the regiment fought in the Bristoe Campaign and the Mine Run Campaign, as well as several major battles, including the Battle of the Wilderness and the Battle of Spotsylvania Court House. The Battle of Cold Harbor was the regiment's final last engagement before it left the front on June 6, 1864. Regimental members who had completed their military served mustered out on June 20, 1864, at Indianapolis; its veterans who had re enlisted and its remaining recruits were transferred to the 20th Regiment Indiana Infantry.
1861 жылдың мамыр-маусым айлары
14-Индиана полкі 1861 жылдың 5 мамырында Индиана штатының Терре-Хауте қаласына жақын орналасқан Камп-Виго лагерінде құрылды. Бұл бір жылдық қызметке шақырылған алты Индиана полкінің бірі болды. Алайда, Линкольннің 3 мамырда 42 000-нан астам сарбазды үш жылдық мерзімге қызмет етуге шақыруына жауап ретінде, полк үш жылдық қызмет үшін қайта ұйымдастырылып, 1861 жылдың 7 маусымында Одақ армиясына қабылданды. Бұл штаттың үш жылдық қызметке ұйымдастырылған алғашқы полкі еді. 1134 сарбаз бен офицерден тұратын 14-Индиана полкі бастапқыда полковник Натан Кимболдың басқаруында болды.
The 14th Indiana was organized at Camp Vigo, near Terre Haute, Indiana, on May 5, 1861, as one of six Indiana regiments formed for one year of service. However, in response to Lincoln's call on May 3 for more than 42,000 troops to serve for three year terms, the regiment reorganized for three years of service and mustered into the Union army on June 7, 1861. It was the state's first regiment organized for three years of service. The 14th Indiana, which consisted of 1,134 men and officers, was initially under the command of Colonel Nathan Kimball.
1861 жылдың шілдесі - 1862 жылдың қыркүйегі
14-Индиана полкі 1861 жылдың 5 шілдесінде Индианаполис қаласынан шығып, сол айдың соңында Батыс Вирджиния штатының Кларксбург қаласына жетті. Батыс Вирджиниядағы оккупациялық армияның 1-бригадасына бекітілген полк Рич-Маунтинге жіберілді, онда ол Рич-Маунтин шайқасында (1861 жылдың 11 шілдесі) резервтік күштер ретінде қызмет етті, бірақ шайқасқа қатыспады. Кейін полк Чит-Маунтинге орналастырылды, ол жерде 1861 жылдың қыркүйегіне дейін болды. 14-Индиана полкі Гринбриер өзенінде (1861 жылдың 3-4 қазаны) әрекеттер жасады және қысты Ромни мен Пау-Пау қалаларындағы, қазіргі Батыс Вирджиниядағы гарнизонда өткізді. 1862 жылдың қаңтар-наурыз айларында 14-Индиана полкі Батыс Вирджиния департаментінің 1-бригадасы, Ландер дивизиясына қосылды. Осы кезеңде полк 1862 жылдың 23 наурызында Вирджиния штатының Винчестер қаласының жанында одақтастардың жеңіске жеткеніне куә болған Кернстаун шайқасының бірінші кезегіне қатысты. Полк 1862 жылдың наурыз айынан мамыр айына дейін Вирджиния мен Мэриленд штатарында 1-бригада, 2-дивизия, Потомак армиясы және Шенандоа департаментінде қызметін жалғастырды. Мамыр және маусым айларында 14-Индиана полкі 1-бригада, Шилдс 2-дивизиясы, Раппаханнок департаментіне қосылды, ал 1862 жылдың маусымнан қыркүйегіне дейін Натан Кимболдың тәуелсіз бригадасында, Потомак армиясының 2-армия корпусында қызмет етті. 1862 жылдың 22 наурызында генерал Шилдс жараланғаннан кейін полковник Кимбол дивизия басшылығын алды, ал подполковник Уильям Харроу 14-Индиана полкінің командирі болып Кимболдың орнына келді. 14-Индиана полкі 1864 жылдың маусымына дейін Потомак армиясының құрамында қалды.
The 14th Indiana left Indianapolis, Indiana, on July 5, 1861, and arrived at Clarksburg, West Virginia, later that month. Assigned to the 1st Brigade, Army of Occupation, West Virginia, the regiment was sent to Rich Mountain, where it served as reserve troops in the Battle of Rich Mountain (July 11, 1861), but it did not engage in the fight. Afterwards, the regiment was posted to Cheat Mountain, where it remained until September 1861. The 14th Indiana saw action at Greenbrier River (October 3–4, 1861) and spent the winter in quarters at Romney and Paw Paw in present day West Virginia. From January to March 1862, the 14th Indiana was attached to the 1st Brigade, Lander's Division, Department of Western Virginia. During this period the regiment took part in the First Battle of Kernstown, a Union victory near Winchester, Virginia, on March 23, 1862. The regiment continued to serve in Virginia and Maryland from March to May 1862 in the 1st Brigade, 2nd Division, Army of the Potomac, and the Department of the Shenandoah. In May and June the 14th Indiana was attached to the 1st Brigade, Shields's 2nd Division, Department of the Rappahannock, and from June to September 1862 it served in Nathan Kimball's Independent Brigade, 2nd Army Corps, Army of the Potomac. When General Shields was wounded on March 22, 1862, Colonel Kimball took command of the division and Lieutenant Colonel William Harrow succeeded Kimball as the 14th Indiana's regimental leader. The 14th Indiana remained in the Army of the Potomac until June 1864.
1862 жылдың қыркүйегі 1864 жылдың наурызы
14-Индиана 1862 жылдың қыркүйегінен 1864 жылдың наурызына дейін 1-бригаданың 3-дивизиясының 2-армия корпусында қызмет етті. 1862 жылдың қыркүйегінде 14-ші Индиана Мэриленд науқанына қатысты, соның ішінде Оңтүстік тау шайқасында (14 қыркүйек, 1862) резервтік күштер ретінде, және Антиетам шайқасында (12-15 қыркүйек, 1862) шайқасты. Антиетамнан кейін, 14-ші Индианадан құралған Кимболдың тәуелсіз бригадасы, күн батқан жол бойындағы позициясын сақтап, орыс әскерлеріне шабуыл жасап, оларды шайқас алаңынан ығыстырғаны үшін "Гибралтар бригадасы" деген лақап атқа ие болды.
The 14th Indiana served in the 1st Brigade, 3rd Division, 2nd Army Corps, from September 1862 to March 1864. In September 1862, the 14th Indiana took part in the Maryland Campaign, including service as reserve troops in the Battle of South Mountain (September 14, 1862), and fought in the Battle of Antietam (September 12–15, 1862) After Antietam, Kimball's Independent Brigade, which included the 14th Indiana, was given the nickname of the "Gibraltar Brigade" for maintaining its position along the Sunken Road and for its assault on Confederate forces, driving them from the battlefield.
Антиэтам
1862 жылғы 19 қыркүйекте полковник Уильям Харроудың ресми баяндамасында 17 қыркүйек күні таңертеңгі 14-ші Индиана полкінің әрекеттері сипатталған. Ұрыс басталғанда полк жеміс бағынан өтіп, ашық, жыртылған егіс даласына шықты. 14-ші Индиана полкі Конфедерация күштері Sunken Road-ты басып алғанда шамамен төрт сағат бойы қатты атысқа ұшырады. Олар ауыр шығынға ұшыраса да, 14-ші Индиана және 8-ші Огайо ерікті жаяу әскер полктері өз позицияларын сақтап тұрды. Конфедерация күштері түстен кейін шайқастан шығып кетті, бірақ Индиана полкі түнгі уақытқа дейін, Конфедерацияның артиллериясынан атысқа ұшырап, қарулы күресін жалғастырды, содан кейін оларға демалыс берілді. 14-ші Индиананың 320 сарбазының 31-і қаза тауып, шамамен 150-і жараланды. Шайқас аяқталғаннан кейін полк Харперс-Ферриге қарай жорық жасап, содан кейін Вирджиния штатының Уоррентон және Фалмут қалаларына көшті. Полк 1862 жылғы желтоқсанға дейін Фалмутта әрекетсіз күйде болды.
Colonel William Harrow's official report of September 19, 1862, described the 14th Indiana's actions on the morning of September 17. During the early hours of battle, the regiment passed through an orchard and into an open, plowed field. The 14th Indiana engaged for about four hours under heavy fire within of Confederate forces occupying the Sunken Road. Although they suffered heavy casualties, the 14th Indiana and the 8th Ohio Volunteer Infantry regiments held their positions. The Confederate force retired from battle in the early afternoon, but the Indiana regiment continued at arms until nightfall, under fire from Confederate batteries, before it was finally relieved. Of the 14th Indiana's 320 men who went into battle, 31 were killed and an estimated 150 were wounded. After the battle, the regiment marched to Harper's Ferry, then moved to Warrenton, Virginia, and Falmouth, Virginia. The regiment remained inactive at Falmouth until December 1862.
Фредериксбург
14-Индиана әскері 1862 жылдың 12-15 желтоқсаны аралығында Фредериксбургтің екінші шайқасына қатысты. 12 желтоқсанда 14-Индиана, одақтас әскерлер колоннасының бір бөлігі болды, олар конфедераттардың нығайтылған бекіністеріне қарсы ауыр артиллерия атысы астында шабуыл жасауға тырысты. Конфедераттардың позициясын басып ала алмағандықтан, 14-Индиана әскері кері шегінуге мәжбүр болды. Фредериксбургте одақтастар жеңілгеннен кейін, 14-Индиана Вирджиния штатындағы Фалмутқа қайтып келді, онда қысқы маусымын өткізді. Полковник Джон Кунс, шайқаста ауыр жарақат алған Нейтан Кимболдың орнына 14-Индиананың командирі болды. Кимбол жараларынан жазылып, бригадир-генерал шеніне көтерілді. Ол соғыстың соңына дейін Батыс майданында әрекет етуін жалғастырды.
The 14th Indiana took part in the Second Battle of Fredericksburg (December 12–15, 1862). On December 12, the 14th Indiana was part of column of Union troops that attempted to storm the Confederates' fortified the breastworks under heavy artillery fire. Unable to take the Confederate position, the 14th Indiana was forced to withdraw. After the Union defeat at Fredericksburg, the 14th Indiana returned Falmouth, Virginia, where it spent the winter. Colonel John Coons replaced Nathan Kimball, who was severely injured in the battle, as commander of the 14th Indiana. Kimball recovered from his wounds and was promoted to brigadier general. He resumed active duty in the Western Theater for the remainder of the war.
Канцельорсвилл
14-Индиана полкі Канцельорсвилл шайқасында (1-5 мамыр 1863 ж.) Одақтың жеңілісіне қатысты. Шайқастың алғашқы екі күнінде резервте болғаннан кейін, полк 3 мамыр күні таңертең майданға көшті. Ол таңғы сағат 8-де Конфедерация әскерлеріне шабуыл жасап, оларды өз позицияларынан ығыстырды. 14-Индиана полкі шамамен үш сағатқа созылған ұрыста өз позициясын ұстап тұрды. Алға жылжу мүмкін болмағандықтан, 14-Индиана полкі генерал Сайкстің дивизиясы бұрын басып алған позицияларын қайтадан иеленді және мылтық шұңқырларын жасап, алдыңғы қатарда тізімдемешілерді орналастырып, бекітті. Полк ақырында кері шегіргенімен, оның күш-жігері Конфедерация әскерлерінің шабуылын кешіктірді, бұл Одақтың 11-ші және 12-ші корпустарына өз шебін қалпына келтіруге мүмкіндік берді. 4 мамырда 14-Индиана полкі уақытша бекіністердің артында қалды, ал 5 мамырда, пикеттерімен болған шайқасқа қоса, полк Конфедерация әскерлерімен қақтығысқа түспеді. 5 мамыр күні кешке полкке өз позициясын тастап, бірнеше күн бұрын өтіп кеткен Раппаханок өзеніне қайтуға бұйрық берілді. 14-Индиана полкінің подполковнигі Элиджа Х.Кэвинс 1863 жылғы 10 мамырда полкте 7 адам қаза тапқанын және 50 адам жараланғанын хабарлады.
The 14th Indiana was involved in the Union defeat at the Battle of Chancellorsville (May 1–5, 1863). After being held in reserve during the first two days of the battle, the regiment moved to the front on the morning of May 3. It attacked Confederate troops about 8 a. m., driving them from their positions. The 14th Indiana held its ground during an engagement that lasted about three hours. Unable to advance, the 14th Indiana reoccupied positions that General Sykes's division had once held and fortified them by constructing rifle pits and placing skirmishers in front of the breastworks. Although the regiment was eventually driven back, its efforts delayed the Confederate advance, which allowed the Union's 11th and 12th Corps to restore its line. On May 4, the 14th Indiana remained behind temporary fortifications, and on May 5, other than skirmishes with its pickets, the regiment did not engage with the Confederates. On the evening of May 5, the regiment received orders to leave its position and return to the Rappahannock River, which the men had forded a few days earlier. Lieutenant Colonel Elijah H. C. Cavins of the 14th Indiana reported on May 10, 1863, that the regiment's casualties were 7 killed and 50 wounded.
Геттисбург
Полк қатысты Геттисбург шайқасына (2-4 шілде, 1863 жыл), онда Одақ генералы Джордж Мидтің Потомак армиясы Конфедерация генералы Роберт Лидің Солтүстік Вирджиния армиясын Геттисбург, Пенсильвания штатында жеңді – көптеген жолдармен қиылысқан және төбелермен қоршалған шағын қала. 14-Индиана полкі 1 шілдеде кешке келді, шайқасқа қатысуға кеш қалды, себебі Конфедерация әскерлері Одақтың 1-ші және 11-ші корпустарын қаладан оңтүстікке қарай шамамен жарты миль жердегі Зират төбесіне шегінуге мәжбүр етті. 2 шілде күні таңертең 14-ші Индиана полкі түстен кейінгі шабуылға орналастырылды және күні кешке генерал Говардтың 11-ші корпусына көмекші күш ретінде майданға жіберілді. 14-ші Индиана полкі Бірінші бригаданың, Хей дивизиясының құрамында Зират төбесіндегі ашық артиллериялық батареяларды қорғауға бұйрық алғандардың бірі болды. Геттисбургтегі полк командирі полковник Джон Кунс 14-ші Индиананың бастапқыда Вудрафф батареясын таңертеңгі шайқас желісінің ортасында қолдағанын хабарлады. Түстен кейін сағат 16:30-да ол Конфедерациядан үздіксіз артиллериялық атысқа түсті. Шамамен сағат 18:00-де полковник Сэмюэл С. Кэрролл полковник Кунстың әскерлеріне Зират төбесінің оң жағындағы Одақ батареяларын қолдауды ауыстыруға бұйрық берді. Бұл батареялар 11-ші корпус қолдауынан айырылған еді. Сонымен қатар, Конфедерация әскерлері Зират төбесіне шығып, Одақтың бір пулеметін басып алды. 7-ші Батыс Вирджиния және 4-ші Огайо жұмыскерлік полкімен бірге 14-ші Индиана полкі бекітілген штыктармен алға жылжып, Зират төбесін қорғау үшін тас қоршау бойымен желі құрды. Бұл Одақ күштері Конфедерация әскерлерін Рикеттің батареясын басып алудан тоқтатты және оларды төбеден кері шегінуге мәжбүр етті. 3 шілдеде 14-ші Индиана полкі генерал Винфилд Скотт Хэнкоктің 2-ші корпусымен бірге болды; алайда, полк Пикеттің шабуылы ретінде белгілі болған оқиғаға қатыспады, онда Конфедерация әскерлері Одақ желісіне шабуыл жасады және үш күндік шайқас аяқталғанша бірнеше рет кері шегінді. Полковник Кунс 14-ші Индиананың 3 шілде күні күні бойы Зират төбесінің оң жағында Конфедерациямен қақтығысқа түскенін, бірақ артиллерияның ауыр өртінде аз шығынға ұшырағанын хабарлады. Ли әскері оңтүстікке шегінгенде, 14-ші Индиана полкі Конфедерация әскерлерін Вирджиния штатының Манассас-Гэп қаласына дейін қуды. Геттисбург шайқасында 14-ші Индиана полкі ауыр шығынға ұшырады. Оның 123 сарбазы мен офицері қаза тапты немесе жараланды. "H" ротасының байрақ ұстаушысы Корпорал Исаак Норрис қаза тапқандардың қатарында болды. Норрис қайтыс болған жерге жерленді, ол 1885 жылы орнатылған 4 метрлік полк ескерткішінің болашақ орны болды.
The regiment took part in the Battle of Gettysburg (July 2–4, 1863), when Union General George Meade's Army of the Potomac defeated Confederate General Robert E. Lee's Army of Northern Virginia at Gettysburg, Pennsylvania, a small town intersected by numerous roads and surrounded by hills. The 14th Indiana arrived late in the day on July 1, too late to join in the battle, when the Confederate troops forced the Union's 1st Corps and 11th Corps to retreat to Cemetery Hill, about a half mile south of town. On the morning of July 2, the 14th Indiana was deployed into position for an afternoon charge, and was sent to the front as relief troops to General Howard's 11th Corps late in the day. The 14th Indiana was among those ordered to protect the exposed batteries at Cemetery Hill as part of the First Brigade, Hay's Division. Colonel John Coons, commander of the regiment at Gettysburg, reported that the 14th Indiana initially supported Woodruff's battery near the center of the battle line in the morning. By 4:30 in the afternoon it was under continuous artillery fire from the Confederates. Around 6 p. m. Colonel Samuel S. Carroll ordered Colonel Coons's men to shift its support to the Union batteries on the right of the cemetery. These batteries had already lost their support from the 11th Corps. In addition, the Confederates had crested Cemetery Hill, capturing one of the Union guns. With the 7th West Virginia and 4th Ohio Infantry, the 14th Indiana advanced with fixed bayonets, forming a line along a stone fence to defend Cemetery Hill. These Union forces kept the Confederates from capturing Rickett's battery and forced them to retreat down the hill. On July 3, the 14th Indiana remained with General Winfield Scott Hancock's 2nd Corps; however, the regiment was not involved in what became known as Pickett's Charge, when the Confederates assaulted the Union line and were repulsed several times before they finally retreated, ending the three day battle. Colonel Coons reported that the 14th Indiana engaged with the Confederates to the right of the cemetery all day on July 3, under heavy crossfire from artillery, but suffered few losses. When Lee's army retreated south, the 14th Indiana pursued the Confederate troops to Manassas Gap, Virginia. During the fighting at Gettysburg, the 14th Indiana sustained heavy losses. A total of 123 of its enlisted men and officers were killed or wounded. Corporal Isaac Norris, the flag bearer of Company H, was among those who were killed. Norris was buried on the field where he died, which became the future site of a 14 feet (4 m) regimental monument that was erected in 1885.
Нью-Йорк қаласындағы төңкеріс
1863 жылғы 16 тамызда, 1863 жылғы 13-16 шілдеде болған Нью-Йорк қаласындағы зорлықтық көтерілістен кейін 14-ші Индиана полкі Нью-Йорк қаласындағы міндеттерге жіберілді. Көтеріліс 1863 жылғы наурызда қабылданған және 20 мен 45 жас аралығындағы еркектерді әскерге тіркеуді талап ететін "Жалдау туралы" заңның нәтижесінде болды. АҚШ Конгресі бұл заңдардың Одақ армиясына қосылуға ынталандырады деп үміттенеді, бірақ заңдағы олқылықтар шақырылғандарға 300 доллар төлеуге немесе олардың орнына басқа адамдарды тартуға мүмкіндік берді. Солтүктің көптеген тұрғындары үшін әскерге шақырудан қашу үшін төленген ақы өте жағымсыз болды. АҚШ-тың бірнеше аймағында азаматтық наразылықтар болды, бірақ Нью-Йорк қаласындағы көтеріліс жүзден астам адамның өліміне және көптеген ғимараттардың қирауына әкелді. Жағдайды бақылауға алу және тәртіпсіздіктің алдын алу үшін жергілікті жасақтар мен федералды әскерлер, соның ішінде 14-ші Индиана полкі Нью-Йоркке шақырылды. Полк 16 тамыздан 6 қыркүйекке дейін Губернатор аралында орналасты.
On August 16, 1863, the 14th Indiana was detached for duty in New York, following violent New York City draft riots (July 13–16, 1863). The riots were the result of the passage of the Enrollment Act in March 1863 that required men between the ages of 20 and 45 to register for the draft. The U. S. Congress hoped that the laws would encourage enlistments in the Union army, but a legal loophole allowed draftees to pay a commutation fee of $300 or arrange for substitutes to serve in their place. For many in the North, payment of the commutation fee to avoid conscription was highly unpopular. Civil unrest occurred at several sites around in the United States, but the draft riots in New York City caused more than a hundred deaths and the destruction of numerous buildings. Local militias and federal troops, including the 14th Indiana, were called to New York City to help prevent further rioting. The regiment remained stationed on Governors Island from August 16 to September 6, 1863.
Шығыс елдеріндегі басқа да жорықтар
1863 жылдың қазан айында 14-ші Индиана полкі 2-ші корпусқа, Потомак армиясына қосылып, қайтадан активті қызметке кірісті. Сол жылдың соңында полк АҚШ-тың шығысындағы бірнеше шайқастарға қатысты, оның ішінде Бристоу науқаны (1863 жылдың 9-22 қазаны) және Майн Ран науқаны (1863 жылдың 26 қарашасы – 2 желтоқсаны) болды. Қысқы маусымын Вирджиния штатындағы Стивенсбургте өткізді. 1864 жылдың ақпан айында Рапидан өзені бойында шайқас қайта жаңғырды. 1864 жылдың наурыз айынан маусым айына дейін полк Потомак армиясының 3-ші бригадасына, 2-ші дивизиясына, 2-ші армия корпусына бекітілді. Осы кезеңде полк бірнеше маңызды шайқастарға қатысты, соның ішінде Дала шайқасы (1864 жылдың 5-7 мамыры).
In October 1863 the 14th Indiana rejoined the 2nd Corps, Army of the Potomac, and returned to active duty. Later that year the regiment participated in several battles in the eastern United States, including service in the Bristoe Campaign (October 9–22, 1863) and the Mine Run Campaign (November 26–December 2, 1863), before spending the winter at Stevensburg, Virginia. Fighting resumed in February 1864 along the Rapidan River. From March to June 1864, the regiment was assigned to the Army of the Potomac's 3rd Brigade, 2nd Division, 2nd Army Corps. During that time the regiment saw action in several major battles, including the Battle of the Wilderness (May 5–7, 1864).
Спотсильвания сотының ғимараты
Спотсильвания сот үйі шайқасында (12–21 мамыр 1864), 14-Индиана жасағы конфедераттардың бекінісіне шабуыл жасап, жақын арадағы шайқасқа түсті. 14-Индиана жасағынан полковник Джон Кунс осы шайқаста қаза тапқандардың арасында болды. Бірнеше күнге созылған шайқастан кейін конфедерат әскерлері қарсыластарына берілді.
At the Battle of Spotsylvania Court House (May 12–21, 1864), the 14th Indiana charged the Confederate breastworks and engaged in hand to hand combat. Colonel John Coons was among those from the 14th Indiana who died in the battle. After several days of fighting, the Confederate troops surrendered.
Суық порт
Колд-Харбор шайқасы (1–6 маусым 1864 ж.) полктің соңғы шайқасы болды. 14-ші Индиана полкінің "H" ротасының сарбазы Джордж Э. Мулл әскери қызметі аяқталуға бірнеше сағат қалғанда қаза тапты.
The Battle of Cold Harbor (June 1–6, 1864) was the regiment's last engagement. George E. Mull of Company H, 14th Indiana, was killed only hours before the end of his military service.
Қызмет аяқтау
14-ші Индиана полкі 1864 жылдың 6 маусымында майданнан шықты. Әскери қызмет мерзімін толықтырған полк мүшелері 1864 жылдың 20 маусымында Индианаполисте демобилизацияланды. Полктің қайта тіркелген ардагерлері мен әскери қызметін аяқтамаған жаңа сарбаздары 20-шы Индиана жаяу әскер полкіне жіберілді. (20-шы Индиана полкі 1865 жылдың 12 шілдесінде Луисвилл, Кентуккиде демобилизацияланды.)
The 14th Indiana left the front on June 6, 1864. Those in the regiment who had completed their military service mustered out on June 20, 1864, in Indianapolis. The regiment's veterans who had re enlisted and its remaining recruits who had not yet completed their military service were transferred to the 20th Regiment Indiana Infantry. (The 20th Indiana mustered out of service at Louisville, Kentucky, on July 12, 1865.)
Шығындар
14-Индиана полкі үш жылдық қызметі барысында барлығы 222 қаза тапты. Полк 11 офицер және шайқаста немесе жараларынан қайтыс болған 139 сарбазды жоғалтты; 72 сарбаз аурудан көз жұмды.
The 14th Indiana suffered a total of 222 fatalities during its three years of service. The regiment lost 11 officers and 139 enlisted men who were killed in battle or died from wounds; 72 enlisted men died from disease.
Полк ескерткіштері
Антиэтам шайқасында 14-ші Индиана полкінің қызметін еске алатын тас полк маркері, Суға батып кеткен жолдың солтүстік жағында орналасқан. Индиана штатының үкіметі 1885 жылы Геттисбург шайқасы алаңында 14-ші Индиана еріктілеріне арналған ескерткіш ашты. Индиана әктасынан жасалған, 4 метрлік (14 фут) ескерткіш Шығыс Көлемдік төбесінде, генерал-майор Винфилд С. Хэнкоктің мүсіліне жақын орналасқан. Ескерткіш 1863 жылғы 2 шілдеде полктің туын ұстаған Исаак Моррис қаза тапқан жерді көрсетеді.
A stone regimental marker commemorating the 14th Indiana's service at the Battle of Antietam is located on the north side of the Sunken Road. The Indiana state government dedicated a monument to the 14th Indiana Volunteers on the Gettysburg battlefield in 1885. Made of Indiana limestone, the 14 feet (4 m) memorial is located on East Cemetery Hill, adjacent to a statue of Major General Winfield S. Hancock. The monument marks the location where Isaac Morris, the regiment's color bearer, was killed on July 2, 1863.