Америка Азамат Соғысындағы 2-ші Айова Жай ауыр қарулы полкі

Кіріспе

Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясында қызмет еткен 2-айовалық жаяу әскер полкі – Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясында қызмет еткен жаяу әскер полкі.

Жиналыстар

2-Айовалық жаяу әскері Киокук қаласында құрылды және 1861 жылдың 28 мамырында Федералдық қызметке қабылданды. Киокукта, полктің әр ротасының капитандыры дауыс беру арқылы майдан офицерлерін сайлады. Сэмюэл Р. Кертис полковник, Джеймс М. Таттл подполковник, ал Марсел М. Кроккер майор болып тағайындалды. Оның бірнеше офицері соғыс аяқталған кезде генерал шеніне жетті. Сэмюэл Р. Кертис генерал-майор, Джеймс Таттл және Марсел М. Кроккер бригада генералдары, ал Хирам Скофилд, Джеймс Уивер, Нортон Паркер Чипман және Томас Дж. МакКенни – бригада генерал-майорлары атанды. 2-Айовалық жаяу әскер полкі соғыс бойында шайқасты. 2-Айовалық жаяу әскер полкінің сарбаздары үш жылдық мерзімге тіркелді, көптеген сарбаздар соғыс аяқталғанға дейін күресті.

Басты беттер

Бұл полк қызметінің ең маңызды тұстары Форт-Донельсон шайқасы мен Шило шайқасындағы көзге түсетін ерліктері болып табылады, онда полктің шамамен 80 адамы қаза немесе жараланды. Полк содан кейін Коринф шайқасында және Атланта жорығында, оның ішінде Атланта шайқасында, Оңтүстік Каролинаға және Солтүстік Каролинадағы Голдсбороға, Каролина жорығы аясында қатысты. Джозеф Джонстон басқарған Конфедерация армиясының капитуляциясынан кейін 2-Айова полкі 1865 жылғы 23-24 мамыр күндері Вашингтонға, Одақ армиясының салтанатты парадына қатысты. Полк 1865 жылғы 12 шілдеде демобилизацияланды және 20 шілдеде Айова штатының Давенпорт қаласында құрамынан босатылды.

Жалпы күш және зардап шеккендер

Бірліктің күші 1433 адамды құрады. Полк 12 офицер мен 108 сарбазды соғыста қаза тапқан немесе жараларынан қайтыс болған, сондай-ақ 4 офицер мен 159 сарбазды аурудан қайтыс болған, барлығы 283 адам қаза тапты. 312 сарбаз жараланды.

Қызметке кірісу

Жоғарғы әскерге шақырылғаннан кейін көп ұзамай Айованың 2-ші жаяу әскері Сент-Джозефке (Миссури штаты) қарай аттанды. Сент-Джозефте полк әскери бақылауға алып, Миссуридің солтүстік теміржолдарын күзетті. Теміржол қызметіндегі әскери адамның өмірі күнделікті қауіпте болды, тіпті бұл ірі шайқас сияқты қауіпті болмаса да. Мысалы, шілде айының ортасында А ротасы Шарритон теміржол көпіріне жақын жерде оңтүстік штаттарының әскерімен шайқасты. Осы көпірді күзетіп тұрғанда, сарбаздардың шағын тобы оңтүстік штаттарының көпір өртеушілерін анықтады. 80-100 адамнан тұратын жауға қарсы шабуыл жасағаннан кейін, А ротасы көпірді сақтап қалды, бес жылқыны қолға түсірді және 18 оңтүстік штатының сарбазын өлтірді. Сент-Джозефтен кейін 2-ші Айова Миссури штатындағы Бёрдс-Пойнт және айналасындағы аймаққа ұқсас міндеттерді орындау үшін сапарға шықты. Бёрдс-Пойнтқа екінші рет келгеннен кейін, 2-ші Айова қыркүйектің соңынан қазан айының соңына дейін сол жерде қалды. Полковник Кертис бригадир-генерал болып жа promotion алды, ал лейтенант-полковник Таттл полктің жаңа басшысы болды және 1861 жылдың 6 қыркүйегінде полковник атағын алды. Бёрдс-Пойнт және айналасындағы аймақта қызмет еткен кезде 2-ші Айованың тұру жағдайы нашар болды, бұл көптеген ауруларға әкелді. 1000 сарбаздың шамамен 400-і қызмет ете алды. Денсаулықтың нашарлығына байланысты 2-ші Айова Сент-Луистегі Бентон казармасына аурудан қайтыс болғандарды ауыстыру және жаңа сарбаздарды жинау үшін жіберілді. 2-ші Айова 29 қазан күні Сент-Луиске келді, ал 26 желтоқсанда полктің ауру тізімінде 200-ге жуық адам болды. Полктің жалпы денсаулығы жақсара берген сайын, 2-ші Айова Макдауэлл колледжін күзетуге жіберілді. Колледждің иесі оңтүстік штаттарының әскеріне қосылғаннан кейін, АҚШ Соғыс министрлігі мектепті басып алып, оны әскери түрмеге айналдырды. 2-ші Айова түрмені күзетуді бастағанда, колледжде шамамен 1300 тұтқын болды. Кейбір тұтқындарды қайта тәрбиелеу және олардың адалдық серттері арқасында, 2-ші Айова кеткен кезде олардың саны шамамен 1100 тұтқынға дейін азайды. Полковник Таттл тұтқындарды қайта тәрбиелеуге жетекшілік етті, оңтүстік штаттарының сарбаздарына «Америкалық онымен әсте жоқ және [тұтқындар] мойынсұну керек, әйтпесе біреу жарақаттанады» деп үйретті. 1862 жылдың басында 2-ші Айова түрме күзету қызметінен босатылар алдында, полктің бірнеше белгісіз мүшелері колледждегі мұражайға кіріп, аздаған құнды заттарды ұрлады. Осыған байланысты генерал Генри Халлек полкке, Сент-Луис халқы мен тұтқындар жақсы көретін полкке, музыка мен туларсыз ұятпен Т. Х. Макгилл пароходына қарай көшелермен жүруге бұйрық берді. 1862 жылдың 10 ақпанында 2-ші Айова жаяу әскері келесі тапсырмасына аттанды.

Shortly after the muster in, the 2nd Iowa Infantry began marching to St. Joseph, Missouri. At St. Joseph the regiment took military control of and guarded northern Missouri railroads. Although not as threatening as a major battle would be, a soldier on railroad duty still risked his life daily. For example, in mid July, Company A skirmished with the Confederates near the Charriton railroad bridge. While guarding this bridge, a small group of soldiers discovered Confederate bridge burners. After engaging the rebels, who were estimated as numbered between 80 and 100 men, Company A managed to save the bridge, capture five horses, and kill 18 Confederate soldiers. After St. Joseph, the 2nd Iowa embarked on the journey across Missouri to Bird's Point, Missouri, and the surrounding area for similar duties. After arriving at Bird's Point for the second time, the 2nd Iowa remained there from the end of September to the end of October 1861. Colonel Curtis was promoted to brigadier general and Lt. Colonel Tuttle became the new leader of the regiment, receiving his promotion to colonel on September 6, 1861. While serving at Bird's Point and the surrounding area, the 2nd Iowa lived in poor conditions, which caused much illness. An estimated 400 of 1000 men were able to serve. Because of the poor state of health, the 2nd Iowa was ordered to the Benton Barracks in St. Louis, Missouri, in order to recuperate and recruit in order to replace the men who had died from disease. The 2nd Iowa arrived in St. Louis on October 29, and by December 26 the regiment's sick list numbered about 200. As the overall health of the regiment continued to improve, the 2nd Iowa was ordered to guard McDowell College. After the owner of the college joined the Confederate army, the U. S. War Department seized the school and converted it into a military prison. When the 2nd Iowa began guarding the prison, there were approximately 1,300 prisoners held at the college. Thanks to some reeducation and the resulting oaths of allegiance, the number was reduced to approximately 1,100 prisoners at the time of the 2nd Iowa's departure. Colonel Tuttle led the re education of the prisoners, teaching the rebels “Uncle Samuel is not to be fooled with and that [the prisoners] have to submit or somebody will get hurt.” Shortly before the 2nd Iowa would be relieved of prison duty in early 1862, a few unknown members of the regiment broke into a museum at the college and stole some items of minimal importance. Because of this, General Henry Halleck ordered that the regiment, which was well liked by the people of St. Louis and the prisoners, march through the streets on the way to the steamer T. H. McGill in disgrace without music or colors. On February 10, 1862, the 2nd Iowa Infantry embarked on their next assignment.

Донелсон бекінісінде

14 ақпан 1862 жылы айовалықтар Форт-Донельсонға келді. Сол жерде 2-айова полкі соғыстың ең шешуші шайқастарының бірінде танымал болды. Стратегиялық тұрғыдан алғанда, Форт-Донельсонды басып алу Камберленд өзені бойындағы кемелер үшін қатынас жолын ашты, Кентукки мен Теннессидегі конфедерат әскерлерінің тылына тікелей бағыт болды, сондай-ақ маңызды жабдықтау және байланыс желілерін бақылауға мүмкіндік берді. Форт-Донельсонды басып алғаннан кейін конфедерат генералы Альберт Сидни Джонстон: «Бұл соққы ауыр және түзетуге келмейтіндей болды», - деп жазды.

Форт-Донельсон жиырма сегіз жаяу әскер полкі, екі тәуелсіз батальон, бір атқыштар полкі, алты жеңіл батареяның артиллериялық құралдары және он жеті ауыр зеңбірекпен қорғалды. Бұл шамамен 18 000 қорғаушыны құрады. Федералдық армия, генерал Улисс С. Гранттың басшылығымен, шамамен 20 000 сарбаздан тұратын шабуылдық күш құруға қол жеткізді. 2-айова келгенге дейін федералдық әскерлер үшін үлкен жетістіксіздіктермен қатар қатал шайқастар жүріп жатты. Алдыңғы күні бригада сол жақтан шабуылға шықты, сонда 2-айова полкі орналасты, бірақ қақтығыс желісіне қайтып келгенге дейін ауыр шығынға ұшырады. 14 ақпан 1862 жылы келгеннен кейін 2-айова полкі генерал Чарльз Смит дивизиясының бөлігі ретінде Грант әскерінің сол жақ флангына орналастырылды, ал полковник Таттл A және B роталарын барлаушылар ретінде жіберді. Полктің қалған бөлігі қысқы ауа райынан қорғану үшін шатырлар мен жамылғыларсыз түнді желіде өткізді. 15 ақпанда конфедерат әскерлері Грант әскерінің оң жақ флангына қарсы шабуыл жасады және федералдық әскерлер кері шегінді. Бұл туралы естіген соң генерал Грант: «Мырзалар, оң жақтағы позицияны қайтадан басып алу керек», - деп генерал Смитке нұсқау беру үшін аттанды. Бұл нұсқаулар сол жақтағы бригадамен шабуыл жасауға арналған, олар 25-ші Индиана, 2-ші, 7-ші және 14-ші Айова полктерінен тұрды. Полковник Таттл және 2-айова полкі ерлікпен шабуылға шықты. Джон А. Дакворт полковник Таттлдың шабуылға дейін айтқан сөздерін жазып алды. Таттл өзінің сарбаздарына: «Енді, жігіттер, оларға суық болатты көрсетіңдер. Ішкі жаққа жеткенше оқ атпаңдар, содан кейін оларға тозақтан орын беріңдер! Алға, жігіттер! Наурыз!» - деді. Сағат 14:00-де полковник Таттл жау бекінісіне қарай шабуылға шықты. Бұйрық бойынша, 2-айова полкі бірде-бір оқ атпай, үнсіз жүріп өтті. Полк ашық даладан, шатқалдан, қоршаудан өтіп, сынған ағаштармен толы төбеге жетті, сол кезде жау көзге түсіп, ержүрек сарбаздардың қатарына оқ жаңбыры төгілді. 2-айова полкі жауап ретінде дауыссыз дауыспен оқ атып, шығынға ұшырағанға қарамастан конфедераттарға қарай алға жылжуды жалғастырды. Бұл шабуыл қиын және қымбатқа түсті, өйткені 2-айова жаяу әскерінің әрбір сарбазына соққылар тиді. Жаудан келген зардапты көтеріп, 2-айова полкі қиын жерлерді басып өтті. Полковник Таттл мен подполковник Бейкер екеуі де шабуыл кезінде жарақат алды, бірақ олар шабуыл бойында алаңда қалды. Рота капитаннары Джонатон Слаймейкер мен Чарльз Клутман шабуыл кезінде қаза тапты. Капитан Слаймейкер құлағанда және оның сарбаздары оған көмектесуге тырысқанда, ол: «Алға! Алға! Мен үшін тоқтамаңдар!» - деп айқайлады. Түс гвардиясының кем дегенде бесеуі жараланды немесе қаза тапты, содан кейін капрал Вольтер Твомбли байрақты алып, кеудесіне тиген оқтан зақымданды. Бірақ ол қайта тұрып, күні аяқталғанша түстермен шабуылдады. Твомбли осы ісі үшін Құрмет медалімен марапатталды. 2-айова полкінің сарбаздары үшін шабуыл кезінде мұндай батырлық әрекеттер қалыпты жағдай болды. Жаудың отына 200 метрдей жүгіргеніне қарамастан, 2-айова полкі бірде-бір оқ атпай, жаудың бекінісіне сәтті шабуыл жасады. Жаудың бекінісіне кіргеннен кейін, 2-айова полкінің сарбаздары конфедерат сарбаздарына оқ ашты, олардың көпшілігі келесі траншеяға шегінді. Қарсылық көрсеткендер штыкпен өлтірілді. 2-айова полкінің сарбаздары конфедерат күштеріне шабуылдауды жалғастырды және конфедераттар қайта топтасып, қарсы шабуыл жасамас бұрын траншеялардың келесі желісіне оларды ұстап алды. Осы сәтте шабуылдың оң жақ қанатын құраған бригаданың қалған бөлігі бірінші траншеяны басып алып, екінші траншеяға оқ атуды бастады. 52-ші Индиана жаяу әскерінен келген достық оқтар 2-айова полкіне қосымша шығын келтірді. Алаңдаулы жағдайда 2-айова полкі бірінші траншеяға шегініп, артындағы жолдастарымен бірікті. Содан кейін генерал Смит полкке бірінші траншеяның қабырғалары артына жасырынуды бұйырды, ал 25-ші Индиана екінші траншеяны штыкпен басып алуға сәтсіз тырысты. Сәтсіз шабуылдан кейін федералдық күштер қайта топтасты. Сарбаздар тағы бір суық түнді қорғаныссыз өткізіп, таңда шайқасқа дайындалды. Федералдық күштердің таңқалуына орай, конфедераттар таңда шайқасты жалғастырмады, керісінше Гранттың шарттарымен толық капитуляцияға келісті. Батылдығы үшін 2-айова полкіне фортқа кіретін салтанатты шеруді бастау құрметі бұйрылды. Полк форттың ішіне оқ тесіктермен және қанмен боялған даңқты байрағын алғашқы болып орнатты. Он күн бұрын полкке намысты марш жасауға бұйрық берген генерал Халлек 2-айова полкінің сарбаздарының батырлығы туралы айтты. Ол: «Екінші Айова жаяу әскері ең батылдың да батыры екенін дәлелдеді. Олар Форт-Донельсонға кірген колоннаны бастау құрметіне ие болды», - деп жазды. Даңқ үшін төленген құн жоғары болды; 2-айова шайқаста 32 қаза тапты және 164 жараланды. Форт-Донельсон енді федералдық үкіметтің меншігінде болды. Форт-Донельсонды басып алғаннан кейін, Екінші Айова полкі фортта қалды. Сарбаздар фортты жылдам тонады, қарудан бастап жамылғыларға дейін барлығын алды. Айова губернаторы Сэмюэл Киркуд қаһармандарды бақылап көрді, ал полктің байрағы Айоваға қайтарылып, палата спикерінің үстелінің үстіне құрметті орынға ілінді. Полковник Таттл бригада басшылығына тағайындалды, онда 2-айова полкі де болды. Бұл подполковник Бейкерді полктің міндетті басшысы етті. 2-айова полкі 1862 жылдың 6 наурызына дейін Форт-Донельсонде қалды, содан кейін полк Шайло шайқасында күресу үшін Питтсбург Лэндинге шақырылды.

Fort Donelson was defended with twenty eight regiments of infantry, two independent battalions, one regiment of cavalry, artillerymen for six light batteries, and seventeen heavy guns. This added up to approximately 18,000 defenders. The Federal army, under the leadership of General Ulysses S. Grant, managed to create an attacking force that numbered approximately 20,000 soldiers. Along the line fierce fighting without much success for Federal troops was still occurring upon the arrival of the 2nd Iowa. During the fighting the previous day, a brigade advanced on the extreme left, where the 2nd Iowa was eventually placed, and suffered severe losses before retreating back to the skirmish line. After their arrival on February 14, 1862, the 2nd Iowa was placed at the extreme left of Grant's force as a part of General Charles Smith's division, and Colonel Tuttle sent companies A and B ahead as skirmishers. The rest of the regiment spent a night on the line without tents or blankets to protect them from the brutal winter weather. On February 15, the Confederate forces counterattacked the right wing of Grant's forces and the Federal troops were pushed back. When told of this, General Grant said, “Gentlemen, the position on the right must be re taken” and rode off to give instructions to General Smith. Those instructions were to attack with the brigade on the left, which were the 25th Indiana along with the 2nd, 7th, and 14th Iowa. Colonel Tuttle and the 2nd Iowa led the gallant charge. John A. Duckworth recorded the words of Colonel Tuttle just before the charge. Tuttle told his men, “Now, my bully boys, give them cold steel. Do not fire a gun until you have got on the inside, then give them hell! Forward my boys! March!” At 2:00 p. m. Colonel Tuttle led the advance toward the enemy stronghold. As ordered, the 2nd Iowa marched in silence, without firing a shot. The regiment marched in line over the open meadow, through a gully, over a rail fence, and up a hill cluttered with broken trees when suddenly the enemy came into sight and a steady rain of lead poured into the ranks of the brave men. The 2nd Iowa answered with a deafening roar and continued to advance toward the Confederates despite their losses. The march was challenging and costly as volley after volley leveled the men of the 2nd Iowa Infantry. Continuing to absorb the damage from the enemy, the 2nd Iowa marched across the difficult terrain. Colonel Tuttle and Lieutenant Colonel Baker were both injured in the charge, yet they remained on the field throughout the charge. Company captains Jonathon Slaymaker and Charles Cloutman were killed in the charge. When Captain Slaymaker fell and his men tried to help him, he yelled, “Go on! Go on! Don’t stop for me!” At least five members of the color guard were wounded or killed before Corporal Voltaire Twombly would take the flag and be hit in the chest by a spent ball. However, he would rise again and charge with the colors until the day was done. Twombly would be awarded the Medal of Honor for his actions. Acts of bravery like those mentioned were normal for the men of the 2nd Iowa during the charge. Despite running for 200 yards under enemy fire, the 2nd Iowa would successfully charge and cross into the enemy's works without firing a single round from their muskets. Once inside the enemy breastworks, the men of the 2nd Iowa opened fire on the Confederate soldiers, most of whom fell back to the next trench. Those who refused to retreat were put down by the men's bayonets. The men of the 2nd Iowa continued their attack on the Confederate forces and followed them into the next line of trenches before the Confederates could regroup and counterattack. At this point in the battle, the rest of the brigade, which formed the right wing of attack, began occupying the first trench and firing upon the second entrenchment. Friendly fire from the 52nd Indiana Infantry caused more casualties for the 2nd Iowa. In the confusion, the 2nd Iowa fell back into the first entrenchment and regrouped with their comrades behind them. General Smith then ordered the regiment to take cover behind the walls of the first trench while the 25th Indiana unsuccessfully tried to take the second trench by bayonet. After the failed charge, the Federal forces regrouped. The men endured another cold night without any protection from the elements, and prepared for battle in the morning. To the surprise of the Federal Forces, the Confederates did not continue the fight in the morning but instead agreed to Grant's terms for unconditional surrender. On account of their bravery, the 2nd Iowa received the honor of leading the march into the fort. The regiment was the first to place their glorious flag, ridden with bullet holes and stained with blood, inside the fort. General Halleck, who just ten days ago ordered the regiment to march in shame, spoke of the bravery of the men of the 2nd Iowa. He wrote, “The Second Iowa Infantry proved themselves to be the bravest of brave. They had the honor of leading the column which entered Fort Donelson.” The price for glory came at a cost; the 2nd Iowa had 32 killed and 164 wounded during the battle. Fort Donelson was now in possession of the Federal Government. After the capture of Fort Donelson, the Second Iowa remained at the fort. The men quickly plundered the fort, taking everything from weapons to blankets. Iowa governor Samuel Kirkwood visited the heroes, and the flag from the regiment was taken back to Iowa and hung in the place of honor over the house speaker's desk. Colonel Tuttle was placed in command of a brigade, which included the 2nd Iowa. This made Lieutenant Colonel Baker acting commander of the regiment. The 2nd Iowa would remain at Fort Donelson until March 6, 1862, when the regiment would be called to Pittsburg Landing to fight in the Battle of Shiloh.

Шилодағы шайқас

Конфедерация күштері Шилоға генералдар Альберт Джонстон мен Густав Борегард басшылығымен шамамен 43 000 сарбазбен шабуыл жасады. Борегардтың басқаруындағы конфедерация әскерлері Коринф қаласында орналасқан еді, және Грант әскерлерінің Питтсбург десантына жақын екенін білген соң, шабуыл жасауды дұрыс деп санады. Борегард федералдық жабдықтарды басып алып, пайда табуға үміттенеді, осылайша генерал Дон Карлос Бьюэлл мен оның әскерлеріне қарсы Коринфті қорғауға мүмкіндік береді. Конфедерация әскерлері үшін Шилода жеңіске жеткені Коринфті тиімді қорғау үшін маңызды болды. 1862 жылдың 19 наурызында 2-Айова әскері Питтсбург десантына келді. Онда 2-Айова жағымды ауа-райы мен жеңіл жаттығулармен күшін жинады, 6 сәуірде генерал Грант бригаданы майданға баруға бұйрық бергенге дейін. Полковник Таттлдың бригадасы (1-бригада) генерал Уильям Х.Л. Уоллестің дивизиясының сол жағына орналастырылды. 1-бригада Коринф жолынан шығыс Коринф жолының оңтүстігіне дейін созылған ескі жолда орналасты. 2-Айова жаяу әскері сол күні жаудың бірнеше шабуылын тойтарды, нәтижесінде конфедерация армиясы зор шығынға ұшырады. Бұл аймақтағы шайқас соншалықты қызыл болды, бұл жер "Қоңырлардың ұясы" деп аталды. Бригада алты сағат бойы осы позицияда тұрып берді, конфедерация әскері артиллерия жинап, оқ жаудырды. Осы шайқас кезінде генерал Уоллес қаза тапты, ал полковник Таттл, капитан Ноа У. Миллс оң жақтан қауіп бар екенін хабарлағаннан кейін, жағдай сырттан қалыпты көрінсе де, 2-Айова және 7-Айова жаяу әскерлеріне кері шегінуге бұйрық берді. Егер капитан Миллс шешім қабылдаудан тартынғанда, 2- және 7-Айова жаяу әскерлері дивизияның қалған бөлігімен бірге тұтқындалған болар еді. 2-Айова Питтсбург десантындағы федералдық канонерлік кемелердің қауіпсіздігіне жетті, ал генерал Дон Карлос Бьюэллдің әскері күшін жинап, түн түсер алдында қорғаныс шебін қайта орнатты. Келесі күні шайқас қайта басталды, 2-Айова Огайо полкінің лагерін ұстап тұрған конфедерация жасағына қарсы шабуылға бұйрық бергенге дейін, бригада генерал Уильям Нельсон сағат 13:00-ге дейін резервте қалды. 2-Айова жаяу әскері жауды позициядан сәтті ығыстырды. Сол күні сағат 16:00-ге дейін федералдық күштер өткен күні жоғалтқандарын қайтарып алды. Екі күндік шайқастан кейін әлсіреген жау Миссисипи штатындағы Коринф қаласына қарай шегіне бастады. Полковник Таттл Шилодағы шайқаста көрсеткен батылдығы үшін бригадир-генерал шеніне көтерілді. Подполковник Бейкер полковник болып тағайындалды және 2-Айова жаяу әскерін басқаруын жалғастырды. Н. У. Миллс "Д" ротасының капитанынан подполковникке дейін көтерілді. Джеймс Б. Уивер "G" ротасының майоры ретінде үшінші болып тағайындалды. Шилодағы шайқас кезінде 2-Айова тағы да федералдық күштер үшін батыл және маңызды екенін дәлелдеді, жеті сарбазы қаза тапты, ал тағы отыз жеті жараланды.

The Confederate forces attacked Shiloh with a source of approximately 43,000 men under the command of Generals Albert Johnston and Gustave Beauregard. The Confederate forces under Beauregard were stationed in Corinth, and knowing the location of Grant's forces near Pittsburg Landing, thought it best to attack. Beauregard hoped to profit by capturing the Federal supplies, thus enabling the defense of Corinth against the approaching Federal General Don Carlos Buell and his forces. A victory at Shiloh was essential for Confederate troops to adequately defend Corinth. On March 19, 1862, the 2nd Iowa arrived at Pittsburg Landing. There the 2nd Iowa experienced pleasant weather and light drill duty until Sunday, April 6, when General Grant ordered the brigade to the front. Colonel Tuttle's brigade (1st Brigade) would be placed on the left of General William H. L. Wallace's division. The 1st Brigade took position on an old road, which extended from the Corinth road to south of East Corinth road. The 2nd Iowa Infantry repelled several enemy attacks on that day, resulting in great losses for the Confederate army. The fighting was so severe in this area that the place became known as “The Hornets’ Nest.” The brigade stood strong in this position for six hours until the Confederate army assembled artillery and blasted the location. During this fighting General Wallace was killed in action, and Colonel Tuttle, having been notified by Captain Noah W. Mills that the flank to the right was exposed although in the immediate vicinity the situation appeared normal, ordered the 2nd Iowa and the 7th Iowa infantries to retreat, narrowly avoiding capture. Had Captain Mills hesitated, the 2nd and 7th Iowa infantries would most likely have been captured with the rest of the division. The 2nd Iowa made it to the safety of the Federal gunboats at Pittsburg Landing, while General Don Carlos Buell's army provided reinforcements and re established a line of defense before nightfall. The following morning the battle resumed, the 2nd Iowa being used as reserves until 1:00 p. m., when Brigadier General William Nelson ordered a charge against the Confederates who were holding a camp of an Ohio regiment. The 2nd Iowa successfully drove the enemy from the position. By 4:00 p. m. that day, the Federal forces had regained all they had lost on the previous day. The enemy, being weak from two days of battle without reinforcements, began to retreat towards Corinth, Mississippi. Colonel Tuttle was officially promoted to brigadier general because of his performance on the battlefield at Shiloh. Lieutenant Colonel Baker was then promoted to colonel and continued to lead the 2nd Iowa Infantry. Noah W. Mills was promoted from captain of Company D to lieutenant colonel. James B. Weaver was third in command as major from Company G. During the fighting at Shiloh, the 2nd Iowa again proved themselves as brave and vital to the Federal forces, and seven of the men sacrificed their lives and an additional thirty seven were wounded.

Иука-Коринф жорығы

2-айовалық жаяу әскері 1862 жылдың 28 сәуіріне дейін Питтсбург жерінде тұрды. Одан кейін 2-айова генерал Галлектың Коринфке жасаған жорығына көмектесті. Әскерлер конфедерация генералы Борегард пен оның армиясымен шайқас күтті, себебі Галлек басқаратын федералды күштер баяу Коринфке қарай жылжыды, бірақ Борегард федералды күштермен кездеспеді. Генерал Галлек Коринф алдында бекініс құрғаннан кейін, Борегард әскерімен бірге қаладан шығып кетті. 2-айова 30 күн бойы Коринфке жасалған жорыққа қатысты. 1862 жылдың 30 мамырында генерал Галлек әскері қарсылықсыз эвакуацияланған Коринфке кірді. 2-айова генерал Борегардты қууға қатысты, ал 15 маусымда Коринфке жақын орналасқан Монтгомери лагеріне хабарлады. 2-айова жаз бойы Коринфке жақын қалды, генерал Гранттың Теннесси армиясында болды. Жаз айларында 2-айованың негізгі міндеті лагерьде болу және күзеттік бекеттерде кезек тіркеу болды. Конфедерация күштерінің көп бөлігі Теннесси штатының Чаттануга қаласының маңында орналасқандықтан, Коринф қаласына бірден қауіп төніп тұрмады. Бұл жағдай қыркүйек айының басында конфедерация генералы Стерлинг Прайс әскерін Коринфтен шығысқа қарай 32 шақырым жердегі Юка қаласына жылжытқанда өзгерді. Федералды генералдар Уильям Роузкранс пен Эдвард Орд, әрқайсысы екі дивизияға басшылық етіп, Юкада Прайс әскерімен кездесті. Прайс шамамен 500 қаза тапқан қатал шайқастан кейін кері шегініп, генерал Эрл Ван Дорнмен бірігіп, Коринфке шабуыл жасауға дайын 40 000 сарбаздан тұратын конфедерация күшін құрды. Шабуыл 3 қазан күні басталды, ал 2-айовалық жаяу әскері Азамат соғысының стратегиялық маңызды шайқастарының бірінде екі күн бойы шайқасты. 3 қазанның таңында 2-айова, Теннесси армиясының 2-ші дивизиясының 1-ші бригадасының құрамында, бригадир генерал Томас А. Дэвис басшылығымен, қорғаныс шебін Коринфтен солтүстік-батысқа қарай 3 шақырымға жылжытты, жаумен кездесуге дайындалды. Бұл аймаққа дивизияларды орналастыру мақсаты жаудың шабуылдау қабілетін сынап көру болды, егер жау күшті болса, федералды әскерлер қалаға жақын қорғанысқа шегінуі керек еді. Күн шығысымен бірге, күн қатты ысығанда, конфедерация күштері шабуылға кірісті. Конфедерация күштері 2-ші бригадаға күшпен шабуыл жасап, оларды кері шегіндірді, соның салдарынан 2-айованың сол жақ қанаты ашық қалды. 2-айова кері шегінуге мәжбүр болып, жаңа қорғаныс шебін құрды. Күн бойы шептер бірнеше рет өзгерді. Ақырында, 2-айова «Ақ үй» деп аталатын аймақты қорғады. Бұл жерде 2-айова биік жерді пайдаланып, жаудың шабуылын сәтті қайтарды. Шамамен бір сағатқа созылған шайқастан кейін алыстан конфедерация күштерінің қосымша жасақтары көрінді. Полковник Бейкер осы күштердің келуі полк үшін қазіргі орнында жеңіліс әкелетінін түсініп, жауды ашық алаңнан ығыстырып, полкке позицияны ұстауға мүмкіндік берген шабуылға бұйрық берді. Осы шабуыл кезінде полковник Бейкер қаза тапты, ал ротаның басшылығын қабілетті Ноа У. Миллс қабылдады. 2-айова генерал Дэвис дивизиясының қалған бөлігімен бірге осы позицияларды мүмкіндігінше ұзақ уақыт ұстады, содан кейін Дэвис оларды баяу және қарсылықпен кері шегінуге бұйырды. 2-айова күні бойы шайқасты. Түн түскен кезде федералды күштер негізгі қорғаныс шебіне кері шегінді. 2-айова Дэвис дивизиясының сол жағындағы Робинет батареясының жанында орналасты. Бірінші күнгі шайқастан кейін 2-айованың жалпы шығыны 42 адамды құрады. Екінші күнгі шайқас та осыған ұқсас қызыл болды. Таң атқанда конфедерация әскері шабуылды қайтадан бастады. Дэвис дивизиясы мен 2-айова күні бойы Робинет батареясының маңындағы шепті қорғап, жаудың шабуылын үнемі қайтарды. Түстен кейін конфедерация күштері соңғы, отчаян шабуыл жасады. Конфедерация күштері 2-айоваға үлкен күшпен шабуыл жасап, полкті кері итеріп, жаудың бірнеше сарбазы қалаға жетті. Бұл жерде 2-айова жылдамдап топтасып, жауға қарсы шабуыл жасады, жерді қайта басып алып, 31 жау сарбазы мен бір жау туын тұтқындады. Осы уақытта Робинет батареясын басып алуға арналған соңғы отчаян шабуыл жасалды. 2-айованың елордалық офицері Джон Белл конфедераттардың соңғы шабуылын былай сипаттады: «Бұрын ешқандай батыл немесе отчаян шабуыл жасалмаған, және біздің қоршаудағы қаруларымыздың айлар бойы шеберлікпен жаттығу арқылы дәл дайындалған атысы мен снарядтары жау қатарында қорқынышты саңылауларды жарып, оларды осы саңылауларды жауып, қарсылықсыз алға басып, ағаш адамдар сияқты қорқынышсыз, мен: «Бұл адамдар емес, бұл шайтандар» деп ойладым». Конфедерация армиясының сарбаздары шабуылда қаншалықты батыл болса да, олардың күш-жігері бекер болды. Конфедерация сарбаздарының көп бөлігі Робинет батареясына жеткенімен, жақын орналасқан Филлипс батареясы оларға атып, кері шегінуге мәжбүр етті. Екі ұзақ және ыстық күнді шайқасқаннан кейін, күшейткіш күштер келмегендіктен және азық-түлік азайғандықтан, конфедерация күштері тағы бір шабуыл жасауға шамасы келмеді. Федералды әскер Коринф қаласын бақылауда ұстады. 2-айова Коринф шайқасына 346 сарбаздан тұратын күшпен қатысты. Екі күндік шайқас кезінде 2-айова 108 адамнан шығын көрді. Полковник Бейкер мен лейтенант полковник Миллстің қаза болуына байланысты Джеймс Б. Уивер полковник болып тағайындалды және енді полкке басшылық етті. Ал бұрынғы H ротасының капитаны Генри Р. Каулз лейтенант полковник болып тағайындалды, ал I ротасының капитаны Н. Б. Ховард майор болып тағайындалды. Полк 1863 жылғы көктемге дейін Коринфке жақын орналасқан жерде тұрды. Осы уақыт ішінде 2-айова гарнизондық міндеттерге тартылды. Коринф шайқасынан кейін айлар бойы 2-айова тек қарашадағы Алабама штатының Литл Беар Крик және сәуірдегі Таун Крик шайқастарында ғана екі шағын шайқасқа қатысты. Литл Беар Крикте полк бригадир генерал Томас В. Свини басқаратын 16-шы әскери корпус пен конфедерация генералы П. Д. Родди арасындағы шайқасқа қатысты. Таун Крикте полк бригадир генерал Гренвилл М. Додж басқаратын Родди генералына қарсы шайқасты. Екі жағдайда да 2-айова үшін қақтығыс шағын болды және ешқандай шығын болған жоқ. Екеуі де Риенци мен Коринфке жақын жерде болды. 1863 жылдың жазында 2-айова Коринфке жақын орналасқан Теннесси штатының Ла Гранж қаласында орналасты. Жаз айларында күзеттік бекеттерде кезек тіркеуге байланысты қауіп әдеттегіден артық болды, себебі жау әскерлері сарбаздарға жиі атып тастады. Джонстон деп аталған адамның тұтқындалуы сарбаздар үшін қауіптің арту себебін көрсетті. Бұл адам қысқа ғана уақытқа федералды әскерге қосылған, бірақ ол көтерісші болды. Федералды әскерге қосылып, күзеттік бекеттердің орналасқан жерін білгеннен кейін, ол дезертир болып, осы жерлерге шабуыл жасайтын конфедерациялық партизандық отрядын құрды. Тұтқындалғаннан кейін ол әскери сотқа беріліп, ату отрядымен атылды. 1863 жылдың күзінде 2-айова шамамен он күн бойы Теннесси штатының Пуласки қаласына жорық жасады. Полк генерал Доджтың Теннесси департаментінің дивизиясының құрамында болды. Пуласкиде 2-айова теміржол күзетіне тағайындалды. 2-айова экспедицияларға қатыспады және ешқандай шайқасқа қатыспады. Алайда, осы уақытта полктің көп бөлігі жыл соңына дейін қайта тіркелді. 2-айовалық жаяу әскеріне үйге демалысқа жіберілді, ал ақпан айында Пуласкиге оралды. 1864 жылдың сәуір айында...

The 2nd Iowa Infantry would remain at Pittsburg Landing until April 28, 1862. From there, the 2nd Iowa assisted in the advance on Corinth by General Halleck. The men constantly expected battle with Confederate General Beauregard and his army as the Federal forces under Halleck slowly made their way to Corinth, but Beauregard never confronted the Federal forces. After General Halleck created a line directly in front of Corinth, Beauregard and his army evacuated the city. The 2nd Iowa participated in the advance on Corinth for thirty days. On May 30, 1862, General Halleck's army marched into the evacuated Corinth uncontested. The 2nd Iowa participated in the unsuccessful chase after General Beauregard before reporting back to Camp Montgomery, located near Corinth, on June 15. The 2nd Iowa remained near Corinth for the remainder of the summer; remaining in General Grant's Army of the Tennessee. During the summer, the 2nd Iowa was assigned chiefly to camp and picket duty. The majority of the Confederate forces were near Chattanooga, Tennessee, and the city of Corinth was in no immediate danger. The situation would not change until early September when Confederate General Sterling Price advanced his troops to the city of Iuka, just twenty miles east from Corinth. Federal Generals William Rosecrans and Edward Ord, each commanding two divisions, met General Price's force at Iuka. After a fierce fight which cost Price approximately 500 casualties, he turned away and regrouped with General Earl Van Dorn, creating a Confederate force of approximately 40,000 men ready to attack Corinth. The attack would come on October 3, and the 2nd Iowa Infantry would fight for two days in one of the most strategically important battles in the Civil War. During the early morning of October 3, the 2nd Iowa, being a part of the First Brigade of the Second Division of the Army of the Tennessee under Brigadier General Thomas A. Davies, moved their line of defense two miles ahead from where they were currently positioned (northwest of Corinth) in order to prepare for an engagement with the enemy. The purpose of placing divisions in this vicinity was to test the assault of the enemy, and if the enemy were formidable, then the Federal troops would retreat to tighter defense works closer to the city. Not long after the sun arose on what would be an excruciatingly hot day, the confederate forces began their attack. The Confederate forces attacked the 2nd Brigade with considerable force and drove them back, exposing the left flank of the 2nd Iowa. The 2nd Iowa was forced to fall back and set up a new line of defense. The lines changed in this way many times throughout the day. Eventually, the 2nd Iowa would defend an area known as “White House.” Here the 2nd Iowa repelled an enemy attack, using the high ground to their advantage. After about an hour of intense fighting, columns of Confederate reinforcements were seen in the distance. Knowing the arrival of those reinforcements would mean defeat for the regiment in the current location, Colonel Baker ordered a charge which drove the remaining enemy from the open field and allowed the regiment to hold the position a while longer. During this charge Colonel Baker was mortally wounded, leaving the command of the company in the hands of the capable Noah W. Mills. The 2nd Iowa along with the rest of General Davies’ division held these positions as long as possible, before being ordered by Davies to fall back slowly and begrudgingly. The 2nd Iowa fought the entire day. As night fell in, the Federal forces were pushed back to their main line of defense. The 2nd Iowa was stationed near the Robinett Battery on the left of Davies’ division. After the first day of fighting, the 2nd Iowa had a total of forty two casualties. The second day of fighting would prove equally as fierce. At first daylight, the confederate army resumed the attack. Davies’ division and the 2nd Iowa continually repelled enemy attacks while defending the line near the Robinett battery throughout the day. In the mid afternoon, the Confederate forces staged one last desperate attack. The confederate forces charged at the 2nd Iowa with a large force, pushing the regiment backwards, a few of the enemy reaching the city. Here, the 2nd Iowa quickly regrouped and charged at the enemy, regaining the ground and capturing thirty one enemy soldiers and one enemy flag. In the meantime, the final desperate charge to take the Robinett Battery occurred. Corporal John Bell of the 2nd Iowa described the final attack by the Confederates when he wrote:

"No braver or more desperate assault was ever made, and as the shot and shells of our siege guns, accurately trained by months of skillful practice, tore dreadful gaps in the ranks of the enemy with the only effect of causing them to close up these gaps and press resistlessly forward, apparently as devoid of fear as wooden men, I thought, “These are not human beings; they are devils.”"

However brave the men of the Confederate army were on the charge, their effort was of no use. Although many of the Confederate soldiers reached the Robinett battery, the nearby Phillips battery opened fire upon them forcing the men to retreat. Worn out from two long and hot days of fighting without reinforcements and dwindling supplies, the Confederate forces could not muster another attack. The Federal army remained in control of the city of Corinth. The 2nd Iowa fought in the Battle for Corinth with a force numbering 346. During the two days of fighting, the 2nd Iowa suffered a total of 108 casualties. Due to the tragic fall of Colonel Baker and Lieutenant Colonel Mills, James B. Weaver was promoted to colonel and was now in command of the regiment. Henry R. Cowles, former captain of Company H was promoted to lieutenant colonel, and Captain N. B. Howard of Company I was third in command after being promoted to major. The regiment remained stationed near Corinth until the spring of 1863. During this time the 2nd Iowa was placed on garrison duty. Except for two short and minor encounters at Little Bear Creek, Alabama, in November, and in Town Creek, Alabama, in April the 2nd Iowa saw little action for months following the battle of Corinth. At Little Bear Creek the regiment was involved in an encounter between the 16th Military Corps under Brigadier General Thomas W. Sweeny and Confederate General P. D. Roddy. At Town Creek, the regiment fought against General Roddy under Brigadier General Grenville M. Dodge. In both instances, the confrontation for the 2nd Iowa was minor and no casualties were suffered. Both were within a few days march of Rienzi and Corinth. During the summer of 1863, the 2nd Iowa was stationed at La Grange, Tennessee, which is located near Corinth. For a short period of time in the summer, being placed on outpost duty became more dangerous than usual because enemy personnel were firing upon the soldiers with increased frequency. The capture of a man referred to as Johnston illustrated the cause for the increased dangers for the soldiers guarding the lines. This man, a member of the Federal army for a brief time, was actually a rebel. After joining the Federal army and learning the locations of the outposts, he deserted and formed a Confederate guerilla unit, which would attack these sites. Once captured, he was court marshaled and executed by a firing squad. In the fall of 1863 the 2nd Iowa marched for approximately ten days to Pulaski, Tennessee. The regiment remained a part of General Dodge's division of the Department of Tennessee. In Pulaski the 2nd Iowa was assigned to railroad guard duty. The 2nd Iowa traveled on no expeditions and were not involved in any skirmishes. Something of importance that did occur during this time, however, was the re enlistment of a large amount of the regiment just before the end of the year. The 2nd Iowa Infantry was allowed home on furlough, returning to Pulaski in February 1864. In April 1864, the regiment left Pulaski to join the Atlanta campaign as a member of the 2nd Division of the Sixteenth Corps of the District of Tennessee. The 2nd Iowa was placed in a brigade under the command of General James McPherson.

Азамат соғысының соңғы жылы

1864 жылдың мамыр айында 2-Айова Джорджия штатының Ресака қаласы маңындағы аймақта ұрысқа қатысты. 14 мамырға дейінгі күндері Федералдық күштер Snake Creek Gap бойындағы қатал шайқастарға қатысып, жағдайды өзгертусіз қалды. 14-і күні 2-Айоваға Оостенаула өзенін кесіп өтуге бұйрық берілді, бірақ кейін бұйрық қайтарылды. 15-і күні 2-Айова тағы да өзеннен өтіп, қалған дивизия да өзеннен өтіп жатқанда осы жерді қорғады. Оостенаула өзенінен Федералдық күштердің өтуі Конфедерация күштерінің қанатын ашты. Бұл әрекет аймақтағы Конфедерация күштерінің қолбасшысы, генерал Джозеф Джонстонды, өзінің оң жағындағы шайқастан бас тартып, Ресакадан шегінуге мәжбүр етті. Ресака эвакуацияланғанымен, 2-Айова үшін шайқас аяқталған жоқ. 16 мамырда сарбаздар генерал Джонстонды қуа жете оңтүстікке қарай Рим қаласына қарай жолға шықты. 2-Айова шабуылшылар ретінде орналастырылып, Рим қиылысында жаудың артиллерия бөлімін басып алуға сәтті шабуыл жасады. Рим қиылысындағы қақтығыстан кейін полк командирлігі Ноэль Б. Говардқа берілді, себебі полковник Уивер 1863 жылдың соңында полктің қалған бөлігімен қайта тіркелмеген еді. Алайда, подполковник Говард дереу полковник болып тағайындалмады, өйткені сол кезде 2-Айованың саны толық полк құруға қажетті деңгейден төмен болды, шамамен 500 адамды құрады. 2-Айованың ерлері үшін келесі кездесу 27-29 мамыр күндері Даллас қаласында болды. 27-і күні кешке жауға жақын келген сарбаздар окоп қазып, түнді майданда өткізіп, ертеңгі шайқасқа дайындалды. 28-і күні 2-Айова қысқа уақытқа шайқасқа қатысып, өз позицияларын берік ұстады. Бірақ 29-ы күні түнде Конфедерация күштері 2-Айова ұстап тұрған жағдайға күтпеген шабуыл жасады. Екі сағатқа созылған қараңғыдағы қаһарлы шайқастан кейін Конфедерация күштері жеңіліске ұшырап кері шегінді. Келесі күні 2-Айова дивизиясының артқы жағына орналастырылды және генерал Джонстон Далластан шығарылып, Кеннесо тауының жанында қорғанысқа орналасқанша шайқаспады. Осы уақыт ішінде 2-Айова генерал Макферсонның қол астында болды және 10-30 маусым аралығында Федералдық күштердің сол жағында белсенді шайқас жүргізді. Соңында Джонстон және оның армиясы оңтүстікке қарай шегінуге мәжбүр болды. Федералдық күштер оны Атлантаға жақындата берді. 2-Айова шілде айының ортасында Атлантаның алдында болды. 22 шілдеде 2-Айова жиырма тұтқынды алып, жаудың туын қолға түсірген шайқаста генерал Макферсон қаза тауып, подполковник Говард жарақат алды, полк командирлігі майор Мэтью Г. Гамильге жүктелді. 2-Айова дивизиясы енді генерал Оливер О. Говардтың қол астында болды. Федералдық күштер Атлантаны қоршауға кіріскенде, 2-Айова штаты Атлантадан оңтүстікке қарай 32 шақырым жерде орналасқан Джоунсбороға жасалған атақты шабуылға қатысты. 30 тамызда өткен бұл шабуыл Конфедерация күштерін Атлантаны эвакуациялауға мәжбүр етті. Бұл шабуыл 2-Айованың Азамат соғысына тигізген әсерінің тағы бір мысалы болды. Шабуыл кезінде 2-Айова, 7-Айова жұмыскерлік полкімен бірігіп, генерал Килпатриктің атты әскеріне Джоунсбороны басып алуда қолдау көрсетуге тиіс болды. 30 тамыздағы шабуыл өте сәтті аяқталды; жаяу әскер мен атты әскер полктері батыл шабуыл жасап, жауды ығыстырып, атты әскерге сол жерде орналасқан Конфедерация сарбаздарын Атлантаға жақындатуға жол ашты. Келесі күні жасақтар басып алған позицияны нығайтты, ал қыркүйектің 2-сі күні жау Атланта мен айналасын эвакуациялады, сонымен шайқас аяқталды. Атланта үшін болған науқан барысында 2-Айова полкі елу бес сарбазды жоғалтты, оның сегізі қаза тапты. Алайда, 3-Айова жұмыскерлік полкінің қалған роталары 2-Айоваға қосылғандықтан, 2-Айованың сандық құрамы тез арада жақсарды. Содан кейін Ноа Говард полковник болып тағайындалды. 7 желтоқсанда полк Огечи өзенінің қарсы бетіндегі жеңіл қорғаныс күштерімен кездесті. 2-Айова өзеннен бірінші болып өтіп, жол бойында жаумен 1,5 шақырымға жуық шайқасты, содан кейін бекініске жетті. 2-Айова 7-Айова жұмыскерлік полкімен бірге бекініске шабуыл жасады және жау даладан ығыстырылды. Бұл шайқаста Е ротасынан екі сарбаз қаза тауып, тағы екеуі жараланды. Ақпан айында 2-Айова Оңтүстік Каролинадағы Линч-Крик қаласында жеңіл шайқасқа қатысты. Жаудың атысынан кейін полк тек бір ғана сарбазды жоғалтты. 2-Айова армиясы Шерман армиясымен бірге генерал Джонстон 1865 жылдың наурыз айында Солтүстік Каролина штатының Бентонсвилл қаласында шегінуге мәжбүр болғанға дейін белсенді болып қала берді, бұл 2-Айова үшін соғысты аяқтады.

In May 1864, the 2nd Iowa became engaged in the area near Resaca, Georgia. During the days leading up to the 14th of May, the Federal forces were participating in severe skirmishing along the Snake Creek Gap without a change in the lines. On the 14th, the 2nd Iowa was ordered to cross the Oostenaula River in a flanking procedure, but was ordered back. On the 15th, the 2nd Iowa would once again cross the river and defended the location while the rest of the division crossed the river as well. The crossing of the Oostenaula River by Federal forces exposed the flank of the Confederate forces. This move forced the commander of the Confederate forces in the area, General Joseph E. Johnston, to abandon the fight on the right of his lines and pull away from Resaca. Although Resaca was evacuated, the fighting for the 2nd Iowa was not over. On May 16, the soldiers began moving south towards Rome in pursuit of General Johnston. The 2nd Iowa was deployed as skirmishers and led a successful charge to capture an enemy artillery unit at Rome crossroads. After the conflict at Rome crossroads, the command of the Regiment was placed in the hands of Noel B. Howard because Colonel Weaver did not re enlist with the rest of the regiment in late 1863. However, Lieutenant Colonel Howard was not immediately promoted to colonel, because the numbers of the 2nd Iowa at this time were lower than that required to make a full regiment, numbering approximately 500 men. The next engagement for the men of the 2nd Iowa would take place in Dallas, Georgia, on May 27–29. The men marched close to the enemy at dusk on the 27th and established trenches and spent the night on the front, preparing for battle the next day. On the 28th, the 2nd Iowa was engaged for a short period of time, holding strong in their positions. However, during the night on the 29th, the Confederate forces launched a surprise attack against the lines that the 2nd Iowa held. After two fierce hours of fighting in the dark, the Confederate forces were turned away, unsuccessful in their efforts. The next day, the 2nd Iowa was placed in the rear of their division and did not fight again until General Johnston was forced from Dallas and made his new line of defense by Kennesaw Mountain. Throughout this time the 2nd Iowa remained under General McPherson, and actively skirmished June 10–30 on the left of the Federal forces. Eventually, Johnston and his army were forced to retreat further south. The Federal forces continued to press him closer to Atlanta. The 2nd Iowa found themselves in front of Atlanta by the middle of July. On July 22, during a skirmish in which the 2nd Iowa captured twenty prisoners and an enemy's stand of colors, General McPherson was killed and Lieutenant Colonel Howard was injured, leaving the command of the regiment in the hands of Major Matthew G. Hamill. The 2nd Iowa's division was now in the command of General Oliver O. Howard. As the Federal forces began surrounding Atlanta, the 2nd Iowa took part in the famous advance on Jonesboro, which is located twenty two miles south of Atlanta. This advance, which took place on August 30, would force the Confederates to evacuate Atlanta. The advance is another example of the 2nd Iowa's impact on the Civil War. During the advance the 2nd Iowa, combined with the 7th Iowa Infantry, was to support General Kilpatrick's cavalry in seizing Jonesboro. The attack on August 30 was extremely successful; the infantry and cavalry regiments bravely charged the enemy and cleared the way for the cavalry to push the Confederate soldiers stationed there closer to Atlanta. The next day the units held the position gained, and by the second of September, the enemy had evacuated Atlanta and the surrounding area and the battle was over. During the entire campaign for Atlanta, the 2nd Iowa lost fifty five men, eight of which were killed. The numbers of the 2nd Iowa were soon to improve, however, due to the consolidation of the remaining companies of the 3rd Iowa Infantry into the 2nd Iowa. Noah Howard was then promoted to colonel. On December 7, the regiment encountered a light defense force on the opposite side of the Ogechee River. The 2nd Iowa was the first to cross the river and skirmished with the enemy along the road for a mile and a half before reaching a barricade. The 2nd Iowa quickly charged the barricade along with the 7th Iowa Infantry and the enemy was driven from the field. In this engagement, two men were killed and two more were wounded, all from Company E. In February, the 2nd Iowa was involved in some light skirmishing in Lynch Creek, South Carolina. The regiment suffered only one casualty after the enemy fired upon the regiment as the men waded across the creek. The 2nd Iowa remained active with Sherman's army until General Johnston was forced to retreat at Bentonsville, North Carolina, in March 1865, essentially ending the war for the 2nd Iowa.

Босату

Бентонсвилльден 2-Айова полкі Вашингтон қаласына, онда өткен тойлық шараларға қатысу үшін жорық жасады. Сайындар Давенпорт, Айоваға қайтып келді, ал соңғы таратылу күні 1865 жылдың 20 шілдесі болды.