Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1950 жылдардағы британдық авиалайнердің прототипі Avro 706 Ashton - 1950 жылдары Avro компаниясы жасаған британдық реактивті авиалайнердің прототипі. Ол де Гавиленд кометасынан бір жылдай кейін ұшса да, тәжірибелік бағдарлама болды және коммерциялық мақсатта қолданылмады.
1950s British airliner prototype
The Avro 706 Ashton was a British prototype jet airliner made by Avro during the 1950s. Although it flew nearly a year after the de Havilland Comet, it represented an experimental programme and was never intended for commercial use.
Жобалау және әзірлеу
Avro 689 Tudor 9 Avro 689 Tudor II поршеньді қозғалтқышы бар авиалайнерге негізделген, ол Rolls Royce Nene реактивті реактивті эксперименттік нұсқасы, Tudor 8 бойынша жұмыс тәжірибесімен пайдаланды, ол 1948 жылы 6 қыркүйекте алғашқы ұшуын жасады. Avro Type 689 Tudor 9, кейін Avro 706 Ashton деп қайта аталды, төрт реактивті қозғалтқышпен жұмыс істейтін зерттеу ұшағы болды. Алты ұшақ Тюдор корпусын пайдаланып, бастапқыда Nene 5 қозғалтқыштарымен жабдықталған Тюдор I ұшағының түрлендіруінен басталды. Кейіннен шыққан Ashtons-та жаңартылған Nene 6 және кеңейтілген, "шаршы пішінді" құйрық қанаты мен үш дөңгелекті қону тетігі болды, бұл бастапқы "құйрық сүйрегіш" конфигурациясын алмастырды. Қозғалтқыштар екі ұшаққа тығыз топтастырылып, қанатқа тығыз орналастырылды, сонымен қатар төменгі жағында ағынды шөгінділерде жалғастырылды. Төрт қозғалтқыштың орналасуы ертедегі реактивті қозғалтқыштардың төменгі итермелілігін өтеді және "мотордың" сценарийдегі асимметриялық әсерлерді едәуір азайтты. Экипаж құрамында ұшқыш, қосалқы ұшқыш, навигатор, ұшу инженері және радиооператор болды. Олар "Эштонның" кабинасында және алдыңғы бөлімінде жиналды. Қажет болған жағдайда кең фюзеляжда үлкен құрамды алып жүру мүмкін.
The Avro 689 Tudor 9 was based on the Avro 689 Tudor II piston engined airliner using experience on work on the Rolls Royce Nene jet powered experimental variant, the Tudor 8, which made its first flight on 6 September 1948. The Avro Type 689 Tudor 9, later renamed the Avro 706 Ashton, was a four jet engined research aeroplane powered by Rolls Royce Nene engines paired in wing nacelles. Six were built using the Tudor airframe, beginning with the conversion of Tudor I initially powered by Nene 5 engines. The Ashtons that followed incorporated the upgraded Nene 6 and featured an enlarged, "square shaped" tail fin and tricycle landing gear replacing the original "taildragger" configuration. The engines were tightly grouped in two nacelles that were faired neatly into the wing but also extended below in streamlined pods. The four engine arrangement compensated for the low thrust of the early jet engines and greatly reduced asymmetric effects in an "engine out" scenario. The crew was composed of a pilot, co pilot, navigator, flight engineer and radio operator clustered together in the cockpit and front compartment of the Ashton. A larger complement could be carried in the spacious fuselage when warranted.
Пайдалану тарихы
Өндiрiс тез арада аяқталды, өзгертiлген Tudor 2 ұшақтары, әрқайсысы Ashton 1 (WB490), Ashton 2 (WB491), Ashton 4 (WB494) және үш Ashton 3 (WB492, WB493 және WE670), барлығы Avro компаниясы Вудфордта. Сынақ ұшулары 1950 жылы реактивті ұшақтардың жұмысын, навигацияны және кем дегенде бір Аштон (Mk 4) бомбалау жабдығын сынақтан өткізді. Аштон реактивті қозғалтқыштармен жабдықталған алғашқы әуе көлігі болғанымен, ол негізінен эксперименттік жұмыстармен айналысты және көп ұзамай технология жағынан толық көлемде шығарылған әуе кемелерінің біріншісі де Хавилленд кометасының көзінен таса болды. Ashton WB491 турбиналы қозғалтқыштардың сынағын өткізу үшін фюзеляж астына орнатылған. Ол Rolls Royce компаниясы Conway және Avon машиналарын сынақтан өткізген. Бристоль Сиддли Ashton WB493 ұшағын Olympus турбореактивті ұшағының сынақ базасы ретінде қолданды. Ұшақ қанаттары астында екі "Олимп" қозғалтқышымен жабдықталған. Бұл ұшақ 1960 жылы "Атлас Феникс" деген атпен түсірілген британдық "Сытыраулы шоқ" фильмінде басты рөлге ие болды. Кейіннен осы ұшақ Бристоль Сиддли Орфейдің сынақ базасы ретінде қолданылды, оның портты қозғалтқышы сынақтар үшін Орфейдің ерекшеліктеріне жаңартылды.
Production was completed rapidly through modifications of surplus Tudor 2 airframes with a single example each of the Ashton 1 (WB490), Ashton 2 (WB491), Ashton 4 (WB494) and three Ashton 3s (WB492, WB493 and WE670), all built by Avro at Woodford. Test flights began in 1950 with evaluations of jet operations, navigation and at least one Ashton (Mk 4) tested bombing equipment with two streamlined underwing bomb containers fitted. Despite being one of the first jet engined air transports, the Ashton was engaged in primarily experimental work and was soon eclipsed in technology by the first of the full scale production airliners, the de Havilland Comet. Ashton WB491 was modified with an under fuselage mounting for testing turbine engines. It was used by Rolls Royce for trials with the Conway and Avon. Bristol Siddeley used Ashton WB493 as a testbed for its Olympus turbojet. The aircraft was fitted with two Olympus engines under the wings, outboard of the Nenes. This aircraft had a starring role in the 1960 British movie Cone of Silence, masquerading as the "Atlas Phoenix". Later the same aircraft was used as a test bed for the Bristol Siddeley Orpheus, its port engine having been upgraded to the Orpheus features for trials.
Тірі қалған
Аштон 2 (WB491) фюзеляжының бір бөлігі Уинторптағы Ньюарк әуе мұражайында сақталған.
A piece of the fuselage of the Ashton 2 (WB491) is preserved at the Newark Air Museum, Winthorpe, UK.