John Gellibrand

Кіріспе

Австралия армиясының генералы және саясаткері (1872-1945) генерал-майор сэр Джон Геллибранд, (5 желтоқсан 1872 - 3 маусым 1945) - Бірінші дүниежүзілік соғыста австралиялық армияның аға офицері, 1920 жылдан 1922 жылға дейін Виктория полициясының бас комиссары және 1925 жылдан 1928 жылға дейін Австралияның Ұлттық партиясы үшін Денисонның Тасманиялық бөлімін білдіретін Австралияның өкілдер палатасының мүшесі. Тасманияның танымал отбасының ұрпағы Геллибранд Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжін үздік бітіріп, 1893 жылы қазанда Оңтүстік Ланкашир полкінде (Уэльс принсі еріктілері) екінші лейтенант болып тағайындалды. Ол Оңтүстік Африка соғысында қызмет етті, Лейдисмит жеңілісіне қатысты. 1900 жылы мамыр айында Манчестер полкінің капитаны болды. Ол Сент-Хеленада қызмет етті, онда оның негізгі міндеті боер тұтқындарын күзету болды. Ол 1907 жылы желтоқсанда Камберлидегі штаб колледжін бітіріп, Цейлондағы гарнизон командирінің штабында қызмет етті. Ол жоғарылаудың нашар перспективаларынан көңілі қалды, 1912 жылы сәуірде британдық армиядан кетіп, Тасманияға алма өсіру үшін оралды. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Геллибранд өзінің қызметін ұсынды және 1-ші дивизияның штабында капитан ретінде Бірінші Австралия императорлық күштеріне (AIF) тағайындалды. Ол 1915 жылы 25 сәуірде Анзак буынына келіп, 11 мамырда жараланғанға дейін Галлиполи жорығында қызмет етті. Ол 1915 жылы 31 мамырда Анзакқа оралды, бірақ 2-дивизияның штабына ауысу үшін өтініш берді. Желтоқсан айында оған 12-ші жаяу әскер батальоны, 1-ші дивизияның Тасмания батальоны, содан кейін Лемносқа демалды, бірақ Anzac-қа қайтып бармады, ол желтоқсанда эвакуацияланды. 1916 жылдың 1 наурызында ол бригадир генерал болып тағайындалды және 6-шы жаяу әскер бригадасының қолбасшылығын алды, оны ол Позиер шайқасы мен Булькурдың екінші шайқасында басқарды. Ол өз өтініші бойынша командалық қызметінен босатылды және Ұлыбританиядағы АИФ-тың қоймасына жіберілді. 1917 жылы қарашада Батыс майданға 12-ші жаяу әскер бригадасының қолбасшысы болып оралды. 1918 жылы 1 маусымда генерал-майор болып тағайындалды. Амен шайқасында және Гинденбург сызығы шайқасында 3-дивизияға қолбасшылық етті. Соғыстан кейін Геллибранд Тасманияға оралды. 1919 жылы Тасманияда мемлекеттік қызмет комиссары лауазымына тағайындалды. Ол қызмет жағдайын тексеріп, реформалар енгізуді ұсынды. Содан кейін ол Викториядағы Виктория полициясының бас комиссары лауазымына орналасты, бірақ Виктория үкіметін реформа туралы ұсыныстарымен келісе алмады және 1922 жылы отставкаға кетті. Мельбурнда болған кезде Геллибранд 3-дивизияға қолбасшылық етті, бірақ 1922 жылы Тасманияға оралғанда отставкаға кетуге мәжбүр болды. Ол 1925 жылы федералды саясатқа кіріп, Денисонның мүшесі болып сайланды. Ол 1928 және 1929 жылдардағы сайлауда жеңілді, кейін ауыл шаруашылығына оралды, алдымен Тасманияда, содан кейін Викторияда. 1930 жылдардың аяғында оған премьер-министр Джозеф Лайонс пен Роберт Мензис қорғаныс мәселелері бойынша кеңес берді. Ол Австралия армиясының көлемін ұлғайту үшін науқан жүргізді және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Мензис үкіметін генерал-майор сэр Томас Блэйді армияның бас қолбасшысы етіп тағайындауға үгіттеді. 1940 жылы маусымда ол британдық ішкі күзеттің австралиялық нұсқасы Викториандық ерікті қорғаныс корпусының коменданты болып тағайындалды, бірақ денсаулығының нашарлауы оны отставкаға кетуге мәжбүр етті.

Australian Army general and politician (1872–1945)

Major General Sir John Gellibrand, (5 December 1872 – 3 June 1945) was a senior Australian Army officer in the First World War, Chief Commissioner of the Victoria Police from 1920 to 1922, and a member of the Australian House of Representatives, representing the Tasmanian Division of Denison for the Nationalist Party from 1925 to 1928. The scion of a prominent Tasmanian family, Gellibrand graduated top of the Royal Military College, Sandhurst, and was commissioned a second lieutenant in the South Lancashire Regiment (The Prince of Wales's Volunteers) in October 1893. He served in the South African War, participating in the Relief of Ladysmith. In May 1900 he was promoted to captain in the Manchester Regiment, and served on St Helena where its primary task was guarding Boer prisoners of war. He graduated from the Staff College, Camberley, in December 1907, and served on the staff of the garrison commander in Ceylon. Frustrated at the poor prospects for promotion, he resigned his British Army commission in April 1912 and returned to Tasmania to grow apples. When the First World War broke out in August 1914, Gellibrand offered his services, and was appointed to the First Australian Imperial Force (AIF) as a captain on the staff of the 1st Division. He landed at Anzac Cove on 25 April 1915, and served in the Gallipoli Campaign until he was wounded on 11 May. He returned to Anzac on 31 May 1915, but put in for a transfer to the staff of the 2nd Division. In December, he was given command of the 12th Infantry Battalion, the 1st Division's Tasmanian battalion, then resting on Lemnos, but did not return to Anzac, which was evacuated in December. On 1 March 1916 he was promoted to brigadier general and given command of the 6th Infantry Brigade, which he led in the Battle of Pozières and Second Battle of Bullecourt. He was relieved of his command at his own request, and posted to the AIF Depots in the United Kingdom. He returned to the Western Front in November 1917 to command of the 12th Infantry Brigade, which he led in the Battle of Dernancourt in April 1918. He was promoted to major general on 1 June 1918, and commanded the 3rd Division in the Battle of Amiens and the Battle of the Hindenburg Line. After the war, Gellibrand returned to Tasmania. In 1919 he accepted the post of Public Service Commissioner in Tasmania. He investigated the conditions of the service, and recommended reforms. He then took up a position as Chief Commissioner of Victoria Police in Victoria, but failed to get the Victorian government to agree with his recommendations for reform, and resigned in 1922. While in Melbourne, Gellibrand commanded the 3rd Division, but had to resign when he returned to Tasmania in 1922. He entered Federal politics in 1925, and was elected the member for Denison. He was defeated in the 1928 and 1929 elections, and returned to farming, first in Tasmania, and then in Victoria. In the late 1930s, he was consulted by Prime Ministers Joseph Lyons and Robert Menzies about defence matters. He campaigned for an increase in the size of the Australian Army, and, after the outbreak of the Second World War, lobbied the Menzies government to appoint Major General Sir Thomas Blamey as Commander in Chief of the Army. In June 1940, he was appointed commandant of the Victorian Volunteer Defence Corps, the Australian version of the British Home Guard, but ill health forced him to resign.

Ерте өмір және мансап

Джон Геллибранд (оның отбасында Джек деп аталады) 1872 жылы 5 желтоқсанда Тасманиядағы Оузеге жақын Лейнтварден қаласында туған. Ол Томас Ллойд Геллибрандтың алтыншы баласы және үшінші ұлы, малшы, жер иесі және жергілікті саясаткер және оның әйелі Изабелла Браун. Томас Ллойд 1856-1861 жылдар аралығында Тасмания Ассамблеясының мүшесі Джозеф Геллибрандтың ұлы және 3-ші мылтық (Оңтүстік Тасмания еріктілері) милиция бөлімшесінің капитаны болды. Геллибрандтың Том және Уолтер деген ағалары, Энни, Лина және Мэри деген үш әпкесі және Блейк деген кіші інісі болды. Оның әкесі 1874 жылы 9 қарашада қайтыс болды, ал 1876 жылы 7 ақпанда анасы жеті баласын алып, Англияға "Соброан" клиперінде жүзіп кетті. Жолда ол кеме хирургы доктор Эдвард Клейтон Лингпен кездесті және олар 1878 жылы 28 желтоқсанда оның отбасы тұратын Саксмундхемде, Саффолкта үйленді. Олардың тағы екі баласы, қызы Мюриэль және ұлы Морис болды, бірақ Линг 1882 жылы 28 маусымда қайтыс болды. Геллибранд бастапқыда Суффолк штатындағы Альдебургтегі Креспиньи дайындық мектебінде білім алған. 1883 жылы отбасы Франкфурт-на-Майнеге (Германия) көшіп барды, ол 1888 және 1889 жылдары Кентербериядағы Король мектебінде білім алуды аяқтағанға дейін білімін жалғастырды. 1891 жылы анасы мен қарындасы Эннимен Тасманияға барғаннан кейін, ол 1891 жылдың қыркүйегінде Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжге түсу емтиханына оқуға Франкфурт-на-Майн қаласына оралды. Франкфуртта ол танысты және содан кейін әйелі болып табылатын Элизабет Хелена Брюльді кездестірді. 1892 жылы 17 тамызда жарияланған кандидаттар тізімінде бірінші болып, қабылдау емтиханын тапсырды. Ол 18 қазан 1893 жылы 87 сыныптың ішіндегі ең үздік оқушы болып бітірді және соңғы емтихандарда ең жоғары жалпы баға алғандығы үшін Жалпы біліктілік семсерімен марапатталды. Ол 1893 жылы 21 қазанда Оңтүстік Ланкашир полкінің (Уэльс принсі еріктілері) екінші лейтенанты болып тағайындалды және оның 1-ші батальонына жіберілді, содан кейін Ирландияның Оффли округіне қарасты Бирр қаласында гарнизондық қызметте болды. Геллибранд Эльзиге 1894 жылы 27 шілдеде Йоркширдің Илкли қаласындағы приход шіркеуінде ағылшын шіркеуінің рәсімінде үйленді. 1895 жылдың ақпан мен наурыз айларында Мускеттік мектепте курсқа қатысып, оны ұсақ қару мен Максим пішінін үйретуші ретінде біліктілікке ие болды және 1895 жылдың 24 сәуірінде лейтенант болып тағайындалды. Геллибранд сияқты штаб колледжінің түлектері Австралияда аз болды; тек алты австралиялық армия офицерлері штаб колледждерін бітірген. Сонымен қатар, британиялық армиядан шыққан төрт адам де жұмысқа орналасты. 1-ші дивизияның Бас штабы (G) бөлімшесі үшін дивизияның командирі генерал-майор Уильям Бриджес Геллибрандтың Камберлидегі сыныптастарының екеуін таңдады, олар Австралия армиясының подполковнигі Бруденелл Уайт және британ армиясының майоры Дункан Гласфурд және Кветта штаб колледжін бітірген Австралия армиясының офицері капитан Томас Блэми. Әкімшілік (А) бөлімшесін АА және QMG, полковник Виктор Селлхайм басқарды. Оның орынбасары, DAA және QMG подполковнигі В. Г. Паттерсон болды. DAQMG ретінде Геллибранд логистикаға жауапты болды; 1913 жылы Камберлиден шыққан австралиялық майор Сесил Фут штабтың штаб-пәтерімен жұмыс істеді. 1914 жылы 23 қыркүйекте Геллибранд майор дәрежесіне көтерілді. "Құрмет белгісі" орденімен марапатталды. 1915 жылы 4 желтоқсанда Геллибранд лейтенант-полковник болып жоғарылатылды және Леггедің арнайы өтініші бойынша 6-шы жаяу әскер бригадасына басшылықты алды. Көрініп отырғанындай, Геллибранд 2-ші дивизияның АА және КМГ-ы болған кезінде Легге қатты әсер еткен. 6-шы жаяу әскер бригадасы бірнеше күннен кейін, 1916 жылдың 19 наурызында Батыс майданға жөнелтілді және 10 сәуірде сол жаққа кірді. 31 мамырда Геллибранд штаб-пәтеріне жақын жерге түскен неміс снарядынан жарақат алды және 28 маусымда Англияға көшірілді. Бригада Позиерде шайқасты, онда 4 тамыздағы шабуылда жақсы нәтиже көрсетті. Ол туралы тағы да хабарлар тарады. Геллибранд 1916 жылы 25 қарашада Англияға демалыспен кетті. Сол жерде ол төрт тісін алып тастап, желтоқсанға дейін қайтып оралмады. Ол 1916 жылы 13 желтоқсанда тұмаумен қайтадан эвакуацияланды, 1917 жылы 30 қаңтарда қайтып келді. Ол мұны қорлау деп санады. Ол 1917 жылдың 5 наурызына дейін 2-ші дивизияның командирі қызметін атқарды. 6-шы жаяу әскер бригадасының келесі шабуылы Булькурдың екінші шайқасында Булькурдың маңында Гинденбург желісіне қарсы болды. Бұл шабуылда Геллибрандтың штабы ал�...

John Gellibrand (known as Jack to his family) was born at Leintwarden, near Ouse in Tasmania, on 5 December 1872, the sixth child and third son of Thomas Lloyd Gellibrand, a grazier, landowner and local politician and his wife Isabella née Brown. Thomas Lloyd was the son of Joseph Gellibrand, a member of the Tasmanian House of Assembly from 1856 to 1861, and a captain in a Militia unit, the 3rd Rifles (Southern Tasmanian Volunteers). Gellibrand had two older brothers, Tom and Walter; three sisters, Annie, Lina and Mary; and a younger brother, Blake. His father died on 9 November 1874, and on 7 February 1876, his mother took her seven children to live in England, sailing on the clipper Sobroan. En route she met the ship's surgeon, Dr Edward Clayton Ling, and they were married in Saxmundham, Suffolk, where his family lived, on 28 December 1878. They had two more children, a daughter, Muriel, and a son, Maurice, but Ling died on 28 June 1882. Gellibrand was initially educated at Crespigny Preparatory School at Aldeburgh in Suffolk. In 1883 the family moved to Frankfurt am Main, Germany, where he continued his education before completing it at the King's School, Canterbury in 1888 and 1889. After a visit to Tasmania with his mother and sister Annie in 1891, he returned to Frankfurt am Main in September 1891 to study for the entrance exam to the Royal Military College, Sandhurst. In Frankfurt he met and courted Elizabeth Helena Breul, known as Elsie to her family, who would later become his wife. He passed the entrance exam, topping the list of candidates, which was published on 17 August 1892, and entered on 1 September. He graduated at the top of his class of 87 on 18 October 1893, and was awarded the General Proficiency Sword for gaining the highest aggregate marks in the final exams. He was commissioned a second lieutenant in the South Lancashire Regiment (The Prince of Wales's Volunteers) on 21 October 1893, and was posted to its 1st Battalion, then on garrison duty in Birr, County Offaly, in Ireland. Gellibrand married Elsie in an Anglican ceremony at the parish church in Ilkley, Yorkshire, on 27 July 1894. He attended a course at the School of Musketry in February and March 1895, qualifying him as an instructor in small arms and the Maxim gun, and was promoted to lieutenant on 24 April 1895. Staff college graduates like Gellibrand were scarce in Australia; only six Australian Army officers had graduated from staff colleges. There were also four of the British Army's graduates on secondment. For the 1st Division's General Staff (G) Branch, the division commander, Major General William Bridges, chose two of Gellibrand's Camberley classmates, Lieutenant Colonel Brudenell White from the Australian Army, and Major Duncan Glasfurd from the British Army, and Captain Thomas Blamey, an Australian Army officer who had graduated from the Staff College, Quetta. The Administration (A) Branch was headed by the AA & QMG, Colonel Victor Sellheim. Lieutenant Colonel W. G. Patterson was his deputy, the DAA & QMG. As DAQMG, Gellibrand was responsible for logistics; Major Cecil Foott, an Australian 1913 Camberley graduate, was the Deputy Assistant Adjutant General (DAAG), responsible for personnel matters. On 23 September 1914 Gellibrand was promoted to major, the usual rank for his post. and awarded the Distinguished Service Order (DSO). On 4 December 1915, Gellibrand received a promotion to lieutenant colonel, and given command of the 6th Infantry Brigade, on the specific request of Legge. Apparently Gellibrand had greatly impressed Legge during his time as AA & QMG of the 2nd Division. The 6th Infantry Brigade sailed for the Western Front just a few days later, on 19 March 1916, and entered the line there on 10 April. On 31 May, Gellibrand was wounded by a German shell that had landed close to his headquarters and was evacuated to England, returning on 28 June. The brigade fought at Pozières, where it performed well in the attack on 4 August. He was mentioned in despatches once more. Gellibrand went to England on leave on 25 November 1916. While there he had four teeth extracted and did not return until December. He was evacuated again on 13 December 1916 with influenza, returning on 30 January 1917. which he considered an insult. He was acting commander of the 2nd Division until 5 March 1917,

The 6th Infantry Brigade's next attack was against the Hindenburg Line near Bullecourt, in the Second Battle of Bullecourt. In this attack, Gellibrand had his headquarters well forward and his planning was meticulous and detailed. Nonetheless, the attack was very nearly a disaster, and only decisive and forceful leadership from Gellibrand retrieved the situation. For this battle he was awarded a bar to his DSO, made a Companion of the Order of the Bath, and was mentioned in despatches. The bar's citation reads:

From 25 May to 5 June 1917, he was again acting commander of the 2nd Division. He was appointed an Officer of the Legion of Honour, and awarded the Croix de Guerre by the French, and the Distinguished Service Medal by the Americans. He was also mentioned in despatches twice more.

Соғыстан кейінгі

Соғыстан кейін Геллибранд Тасманияға оралды. 1919 жылы 4 мамырда Лондоннан RMS Kaisar i Hind әскери кемесіне отырып, 30 маусымда Хобартқа жетіп, ұзақ теңіз сапарынан кейін Фримантельден Мельбурнға темір жолмен сапар шегеді, Бас бұғазынан өтіп, Бруни аралында бір апта карантинде болды. Тасманияның ең жоғары әскери батыры ретінде оны Тасманияның губернаторы сэр Фрэнсис Ньюдегейт қарсы алды. 1919 жылдың тамызында ол Тасмания премьері Уолтер Лиден Мемлекеттік қызмет комиссары лауазымына ұсынысты қабылдады. Ол қызмет жағдайларын тексеріп, мемлекеттік қызметкерлердің жалақыны 40 пайызға көтеруді талап етіп жүргенін анықтады, өйткені соғыстан бұрын жалақы көтерілген жоқ. Ол лауазымдарды уақытша қайта жіктеу жоспарын жасады, бұл үкіметке 12000 фунт стерлингке бағаланып, біраз жеңілдетуді ұсынды. Бұл желтоқсан айында жүзеге асырылды. 1920 жылы 19 шілдеде ол Уэльс принсі ресми түрде ерлік атағын берді. Геллибранд 1920 жылы 2 қыркүйекте Викториядағы Виктория полициясының бас комиссары лауазымына орналасу үшін мемлекеттік қызмет комиссары қызметінен кетті. Оның мұрагерлік алған күштері аз, жабдықтары нашар, жұмыс күші тым көп және жалақысы да аз. Геллибранд күш санын арттыру және жұмыс жағдайларын жақсарту үшін шұғыл іс-қимыл қажет деп санады, бірақ оның ұсыныстарын мақұлдауға мүмкіндік болмады. Ол өзінің саяси қожайыны, Бас хатшы Мэтью Бэрдпен қақтығысты, ал Геллибранд 1922 жылы 7 ақпанда отставкаға кетті. Мельбурнда болған кезде, 1921 жылы 8 ақпанда Геллибранд 3-ші дивизияның командирі болып тағайындалды. 1922 жылы 20 ақпанда Тасманияға оралғанда ол отставкаға кетуге мәжбүр болды. Геллибранд бизнесі жиі құлдырап жатқан бұрынғы әскери қызметшілер туралы уайымдап, Хобарттың еске алу клубын құру үшін ой-пікірлері бірдей адамдармен бірікті. Бұл ұйым бұрынғы әскери қызметшілерге жұмыс және олардың бизнесіне қолдау көрсету арқылы қолдау көрсетуді мақсат тұтқан. Хобарт клубы Мельбурнде Legacy Australia ұйымын құруға ықпал етті, ол уақыт өте келе ұлттық қозғалысқа айналды, оның аясын бұрынғы әскерилердің жесірлері мен олардың отбасыларына қамқорлыққа кеңейтті. Хобарт клубы 1940 жылға дейін Legacy-ге қосылмады, бірақ Чарльз Бин 1944 жылы "Барлығы түпнұсқалық жұмысынан шыққан ұлы және жақсы адамға қайта оралу" деп жазды. Кейбіреулеріміз Джон Геллибрандтың ең жақсы ескерткіші Екінші Буллекорттың тарихы болуы мүмкін деп ойлаған кез болды. Енді Legacy-дің тағы да жақсырақ пластинкасы шығады деп ойлаймын". Оның жерлеу рәсіміне генерал-майорлар Джеймс Каннан, Эрик Плант және Чарльз Ллойд қатысты.

After the war, Gellibrand returned to Tasmania. He boarded the troopship RMS Kaisar i Hind in London on 4 May 1919, and reached Hobart on 30 June, after a long sea voyage, a rail trip from Fremantle to Melbourne, passage across the Bass Strait, and a week in quarantine on Bruny Island due to the 1918 flu pandemic. As Tasmania's highest ranking war hero, he was greeted by the Governor of Tasmania, Sir Francis Newdegate. In August 1919 he accepted an offer from the Premier of Tasmania, Walter Lee, of the post of Public Service Commissioner. He investigated the conditions of the service, and found that public servants were agitating for a 40 per cent pay rise, as no pay rises had been granted since before the war. He came up with a plan for a temporary reclassification of positions, which would offer some relief, at a cost to the government of £12,000. This was implemented in December. On 19 July 1920, he was formally knighted by the Prince of Wales. Gellibrand resigned as Public Service Commissioner to take up a position as Chief Commissioner of Victoria Police in Victoria on 2 September 1920. The force he inherited was under manned, poorly equipped, overworked and inadequately paid. Gellibrand felt that urgent action was required to increase force numbers and improve working conditions, but was unable to get his recommendations approved. He clashed with his political master, the Chief Secretary, Matthew Baird, and Gellibrand resigned on 7 February 1922. While in Melbourne, Gellibrand was appointed commander of the 3rd Division on 8 February 1921. He had to resign on 20 February 1922, when he returned to Tasmania. Concerned about the plight of fellow ex servicemen, whose businesses were often failing, Gellibrand banded together with like minded individuals to form the Hobart Remembrance Club. This organisation aimed to support ex servicemen by providing employment and support for their businesses. The Hobart Club inspired the formation of Legacy Australia in Melbourne, which over time became a national movement, expanding its scope to the care of ex servicemen's widows and their families. The Hobart Club did not join Legacy until 1940, but Charles Bean wrote in 1944 that "coming back to the great and good man from whose original work it all sprang—there was a time when some of us thought that the best monument to John Gellibrand might be the story of Second Bullecourt. Now I feel there will be an even better—the record of Legacy." His funeral service was attended by Major Generals James Cannan, Eric Plant and Charles Lloyd.