Кіріспе
Американдық рок-тобы New York Dolls 1971 жылы Нью-Йорк қаласында құрылды. Velvet Underground және Stooges-пен бірге олар ерте панк-рок сахнасының алғашқы топтарының бірі болды. Топ көп коммерциялық сәттілікке қол жеткізбегенімен және бастапқы құрамы тез ыдырап кеткеніне қарамастан, олардың алғашқы екі альбомы – New York Dolls (1973) және Too Much Too Soon (1974) – рок музыкасындағы ең танымал культ-жазбалардың біріне айналды. Қайта біріккеннен кейін, олар гастрольдік сапарлар мен жаңа жазбалар жасау үшін жаңа музыканттарды шақырып алды. Олар тағы үш альбом шығарды: One Day It Will Please Us to Remember Even This (2006), Cause I Sez So (2009) және Dancing Backward in High Heels (2011). Бұл, New York Doll Hospital қуыршақ жөндеу шеберханасының қарсы бетінде орналасқан ерлер киімдерінің дүкені еді. Сильвен болашақ топтың атын осы дүкеннің шабыттандырғанын айтты. 1970 жылы олар қайтадан топ құрып, Джонни Тундерсті бас гитарист ретінде шақырып алды, бірақ Сильвен оған гитарада ойнауды үйретті. Олар өздерін Dolls деп атады. Сильвен бірнеше айға Лондонға кеткенде, Тундерс пен Мурсия өздерінің жолдарын таңдады. Соңында Тундерс Бронксте бірге ойнаған Кейн мен Рик Риветспен кездесті. Тундерстің ұсынысымен Мурсия бастапқы барабаншыны алмастырды. Тундерс Actress тобында жетекші гитарада ойнап, ән шырқады. 1971 жылдың қазан айында Риветс жазған репетиция жазбасы Dawn of the Dolls деп шығарылды. Тундерс енді топтың бетке айналуына қаламағандықтан, Дэвид Йохансен топқа қосылды. Бастапқыда топқа әнші Дэвид Йохансен, гитаристтер Джонни Тундерс және Рик Риветс (кейін бірнеше айдан соң Сильвен Сильвенмен алмастырылды), бас гитарист Артур "Killer" Кейн және барабаншы Билли Мурсия кірді. Бастапқы құрамның алғашқы өнері 1971 жылғы Рождество қарсаңында үйсіздерге арналған Эндикотт қонақ үйінде өтті. Менеджер тауып, музыка индустриясының қызығушылығын оятқаннан кейін, New York Dolls Род Стюарттың Лондон концертінде оларға жеңілдік жасағанда үзіліс алды. 1972 жылы Англияға жасаған қысқа сапарында Мурсия бір кешке шақырылды, онда ол артық дозадан есінен танып қалды. Оны ваннаға салып, ояту үшін күшпен кофе ішкізді. Бірақ бұл оның тұншығуына себеп болды. Ол 1972 жылдың 6 қарашасында 21 жасында қайтыс табылған күйде табылды.
the self titled debut albumthe professional wrestling tag team
New York Dolls were an American rock band formed in New York City in 1971. Along with the Velvet Underground and the Stooges, they were one of the first bands of the early punk rock scenes. Although the band never achieved much commercial success and their original line up fell apart quickly, the band's first two albums—New York Dolls (1973) and Too Much Too Soon (1974)—became among the most popular cult records in rock. After reuniting, they recruited new musicians to tour and record. They released three more albums—One Day It Will Please Us to Remember Even This (2006), Cause I Sez So (2009) and Dancing Backward in High Heels (2011). a men's boutique that was across the street from the New York Doll Hospital, a doll repair shop. Sylvain said that the shop inspired the name for their future band. In 1970 they formed a band again and recruited Johnny Thunders to join on bass, though Sylvain ended up teaching him to play guitar. They called themselves the Dolls. When Sylvain left the band to spend a few months in London, Thunders and Murcia went their separate ways. Thunders was eventually recruited by Kane and Rick Rivets, who had been playing together in the Bronx. At Thunders' suggestion, Murcia replaced the original drummer. Thunders played lead guitar and sang for the band Actress. An October 1971 rehearsal tape recorded by Rivets was released as Dawn of the Dolls. When Thunders decided that he no longer wanted to be the front man, David Johansen joined the band. Initially, the group was composed of singer David Johansen, guitarists Johnny Thunders and Rick Rivets (who was replaced by Sylvain Sylvain after a few months), bass guitarist Arthur "Killer" Kane and drummer Billy Murcia. The original line up's first performance was on Christmas Eve 1971 at a homeless shelter, the Endicott Hotel. After getting a manager and attracting some music industry interest, the New York Dolls got a break when Rod Stewart invited them to open for him at a London concert. While on a brief tour of England in 1972, Murcia was invited to a party, where he passed out from an overdose. He was put in a bathtub and force fed coffee in an attempt to revive him. Instead, it resulted in asphyxiation. He was found dead on the morning of November 6, 1972, at the age of 21.
Жазу келісім-шарты: 1972-1975
Нью-Йоркке оралғаннан кейін Dolls барабаншыларды іріктеді, соның ішінде Марк Белл (кейін Ричард Хеллмен бірге ойнаған және «Марки Рамон» сахналық есімімен Ramones тобында ойнаған), Питер Крискула (әуежайдағы Peter Criss, Kiss тобының алғашқы және бұрынғы барабаншысы ретінде танымал) және топтың досы Джерри Нолан. Олар Ноланды таңдады, ал US Mercury Records A&R директоры Пол Нельсон олармен келісімге келгеннен кейін дебюттік альбомды жазу сессияларын бастады. 1972 жылы топ Марти Тхауды менеджер етіп тағайындады. New York Dolls әнші-күйші, музыкант және жеке орындаушы Тодд Рандгрен продюсерлік етті. Creem журналына берген сұхбатында Рандгрен жазуға көбінесе араласпағанын айтты; барлығы миксті қалай жасау керектігін талқылап бақты. Сату өте жай жүрді, әсіресе АҚШ-тың орталық аймағында, ал 1973 жылы Stereo Review журналының бір рецензенты Dolls тобының гитара ойнауын шабыншының шуына теңеді. Американың көпшілік рок тыңдаушылары Dolls тобына қарама-қарсы пікір білдірді. Creem журналының сауалнамасында олар 1973 жылдың ең жақсы және ең нашар жаңа тобы деп танылды. The Dolls Еуропаны да гастрольдеді, ал Ұлыбритания теледидарында сұхбат беру кезінде BBC-дің Old Grey Whistle Test бағдарламасының жүргізушісі Боб Харрис топты «елікпе рок» деп сынап, оларды Роллинг Стоунзбен салыстырды. Келесі Too Much Too Soon альбомы үшін квинтет продюсер Джордж «Shadow» Мортонды шақырды, оның 1960 жылдардың ортасында Shangri Las және басқа да қыздар тобы үшін жасаған туындылары топқа өте ұнаған.
Таратылуы: 1975-1976
1975 жылға қарай Dolls бұрынғыдан кіші көлемдегі концерт алаңдарында өнер көрсетуге көшті. Тундерс, Нолан және Кейннің есірткі және алкогольге тәуелділігі, сондай-ақ шығармашылық даулар топ мүшелері арасындағы шиеленісті күшейтті. Ақпан айының соңында немесе наурыздың басында Малкольм Макларен олардың ресми емес менеджері болды. Ол топқа сахнада кию үшін қызыл былғары костюмдер алып берді және фон ретінде коммунистік туды (коммунистік шик) пайдаланды. Dolls Нью-Йорктің бес ауданында бес концерттік тур өткізді, оларды Television және Pure Hell қолдады. The Little Hippodrome (Манхэттен) концерті 1982 жылы Red Patent Leather деген атпен жазылып, Fan Club Records лейблінен шығарылды. Бұл бастапқыда Сильвен ремикстеген, ал бұрынғы менеджер Марти Тау атқарушы продюсер ретінде көрсетілген бутлег альбомы болды. Кейн сол түні ойнай алмағандықтан, роуди Питер Джордан бас гитарада ойнады, бірақ ол «екінші бас» орындаған деп есептелді. Кейн ойнауға тым мас болғанда Джордан оны ауыстырды. Наурыз және сәуір айларында Макларен топты Оңтүстік Каролина және Флорида штатына турнеге алып барды. Кейннің орнын көбінесе Джордан ауыстырды. Тундерс пен Нолан даудан кейін топтан кетіп қалды. Кейіннен W.A.S.P. тобын құрған Блэки Лоулес, тур аяқталғанға дейін Тундерстің орнына қосылды, содан кейін топ тарап кетті. Топ шілдеде Джефф Бек пен Феликс Папалардимен бірге Жапонияда тамыз айында қайта құрылды. Йохансен, Сильвен және Джорданға Elephant's Memory тобының бұрынғы клавишшісі Крис Робисон және барабаншы Тони Машин қосылды. Шоулардың бірі Tokyo Dolls Live (Fan Club/New Rose) альбомында жазылған. Материал Red Patent Leather альбомындағы материалға ұқсас, бірақ радикалды түрде өңделген «Франкенштейн» және Биг Джо Тернердің «Flip Flop Fly» әнімен ерекшеленеді. Альбомның шығу күні көрсетілмеген және продюсер туралы мәлімет жоқ, бірақ шамамен 1986 жылы шығарылған. Нью-Йоркке оралғаннан кейін Dolls АҚШ және Канадада концерттерін жалғастырды. Mercury 1975 жылдың 7 қазанында Dolls тобымен келісімшартын тоқтатты, олардың Mercury компаниясымен жасасқан келісімшары Тундерс пен Ноланның топтан кеткеніне бес ай өткен соң, 1975 жылдың 8 тамызында аяқталды. Олардың 1975 жылғы Жаңа жыл қарсаңында Бикон театрында өткен концерті сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Сильвенмен мас күйде дауласып, Робисон жұмыстан босатылып, бұрынғы Street Punk тобының мүшесі Бобби Блейн баяншы/клавишші ретінде келді. Топ 1976 жылы гастрольдік сапарға шықты, оның ішінде Дэвид Йохансеннің кейінірек жеке альбомдарында пайда болған «Funky But Chic», «Frenchette» және «Wreckless Crazy» сияқты әндері бар сетті орындады. Топ 1976 жылдың 30 желтоқсанында Макс Канзас-Ситиде соңғы концертін өткізді; Blondie тобымен бірге. Сондай-ақ ол T-клеткалы лейкемиямен ауыратыны анықталды. Нолан 1992 жылдың 14 қаңтарында бактериялық менингит салдарынан келген инсульттан қайтыс болды. 1976 жылы Кейн мен Блэки Лоулес Лос-Анджелесте Killer Kane Band тобын құрды. Нью-Йорк Dolls екінші рет тарағаннан кейін Йохансен жеке мансабын бастады. 1980 жылдардың соңында ол Бастер Поиндекстер псевдонимімен орташа жетістікке қол жеткізді. Сильвен CBGB-де танымал болған The Criminals тобын құрды. New York Dolls тобының өлімнен кейінгі альбомы Lipstick Killers, бастапқы Dolls тобының алғашқы демо-таспаларынан (Билли Мурсия барабанда ойнаған) тұрады, 1981 жылы ROIR Records лейблінен тек кассета түрінде шығарылды, содан кейін CD және 2006 жылдың басында винилде қайта шығарылды. Бұл атаудағы барлық тректер – кейде Мерсер-стрит сессиялары деп аталады (бірақ шындығында Нью-Йорктегі Blue Rock Studio-да жазылған) – басқа жерде жазылған басқа тректермен бірге, «Endless Party» атты бұрын жарияланбаған Dolls тобының түпнұсқасы бар Private World CD-сіне енгізілген. Рок-н-ролл альбомына тағы үш жарияланбаған студиялық трек қосылған, оның ішінде тағы бір жарияланбаған «Lone Star Queen» трегі бар. Қалған екеуі – мұқабалар: түпнұсқалық Мужественный мысық мультсериалынан «Құрметті мысық» тақырыбы; және Стив Кроппер мен Эдди Флойдтың Отис Реддинг үшін жазған және алғаш рет кейіннен Мерсер-стрит / Блю-Рок сессиясы болған «Күпідпен араласпаңыз» әнінің екінші әрекеті. Йохансен Дэвид Йохансен тобын құрды және 1978 жылы Нью-Йорктің Гринвич Виллиджіндегі Bottom Line-да жазылған, Сильвен Мизрахи мен Джонни Тундерс қонақ музыканттар ретінде ойнаған, өз атын атаған LP шығарды. 1978 жылдың мамыр айында ол Стив Пол құрған лейбл Blue Sky Records-та «Дэвид Йохансен» альбомын шығарды. Йохансен өзінің жеке жобасымен гастрольдік сапарларын жалғастырды және тағы төрт альбом шығарды: In Style, 1979; Here Comes the Night, 1981; Live it Up, 1982; және Sweet Revenge, 1984. 1980 жылдардың соңында Йохансен, әрдайым өзгеріп отыратын, өзін New York Dolls тобының қабылданатын бейнесінен босатуға тырысуға шешім қабылдады және каприз бойынша Бастер Поиндекстер бейнесін жасады. Бұл актінің табысы оны бірнеше фильмдерде ойнауға шақырды: Scrooged, Freejack және Let it Ride, және тағы басқалар. Ол сонымен қатар эксцентриктік этномузыкалық зерттеуші атымен аталған Дэвид Йохансен және Гарри Смиттер тобын құрды, ол jump blues, Delta blues және кейбір түпнұсқа әндерді орындады. Сильвен өзінің The Criminals тобын құрды, содан кейін RCA үшін жеке альбом жазды, сонымен қатар Йохансенмен жұмыс істеді. Кейіннен ол Нью-Йоркте такси жүргізушісі болды. Осы кезеңде, 1990 жылдардың басында Сильвен Лос-Анджелеске көшіп, Fishhead Records лейблінде Sleep Baby Doll альбомын жазды. Оның тобында барабанда Брайан Китс, Дэйв Ванианның Phantom Chords, Fuzztones тобымен ойнаған Speediejohn Carlucci және жетекші гитарада Оливье Ле Барон болды. Альбомда Blondie тобынан Франк Инфанте және Generation X тобынан Дервуд Эндрюс қатысты. Альбом New York A Go Go деген атпен қайта шығарылды.
Қайта қосылу, жазбаға оралу, екінші таралу: 2004-2011 ж. және Сильвеннің өлімі
Моррисси, бұл топтың көп жылдар бойы жанкүйері болған және 1970-ші жылдардағы Ұлыбританиядағы жанкүйерлер клубының төрағасы болғандықтан, 2004 жылдың 16 маусымында Лондондағы Meltdown фестивалі үшін топтың классикалық құрамындағы үш тірі қалған мүшесінің (Йохансен, Сильвен және Кейн) қайта қосылуын ұйымдастырды. Бұл қайта қосылу Морриссидің Attack лейблінде тікелей эфирде жазылған LP және DVD шығаруға, сондай-ақ Артур Кейннің өмірі туралы "Нью-Йорк қуыршағы" атты деректі фильмге әкелді. Дегенмен, Кейннің лейкемиядан кенеттен қайтыс болуы 2004 жылдың 13 шілдесінде Dolls тобының болашақ жоспарларына әсер етті. Келесі айда топ 14 тамызда Нью-Йорктегі Little Steven's Underground Garage Festival-де өнер көрсетті, содан кейін Ұлыбританияға оралып, 2004 жылдың қалған бөлігінде бірнеше фестивальдерде ойнады. 2006 жылдың қарашасында Dolls тобы "Little Steven's Underground Garage Presents the Rolling Rock and Roll Show" атты 20-ға жуық концертті басқа көптеген топтармен бірге өткізе бастады. 2007 жылдың сәуірінде топ Австралия мен Жаңа Зеландияда өнер көрсетіп, V фестивалінде Pixies, Pet Shop Boys, Gnarls Barkley, Beck, Jarvis Cocker және Phoenix топтарымен бірге сахнаға шықты. 2007 жылдың 22 қыркүйегінде New York Dolls Roadrunner Records веб-сайтының қазіргі әртістер бөлімінен алынып тасталды, бұл топтың лейблмен қарым-қатынасын тоқтатуын білдірді. Топ 2008 жылдың 4 шілдесінде Лондонның Хайд-паркінде өткен O2 Wireless фестивалінде Моррисси мен Бекпен, ал 2008 жылдың 12 шілдесінде Lounge On The Farm фестивалінде өнер көрсетті. 2008 жылдың 14 қарашасында олардың алғашқы альбомының продюсері Тодд Рундгрен жаңа альбомды шығаратынын және одан кейін әлемдік турнеге шығатынын хабарлады. Альбомға соңғы рет Рундгреннің Кауаи аралындағы студиясында қосымша жұмыстар жасалды. Cause I Sez So альбомы 2009 жылдың 5 мамырында Atco Records лейблі арқылы жарық көрді. Топ 2009 жылдың 21 наурызында Остин қаласында South by Southwest фестивалінде, ал 14 мамыр күні Spizzenergi қолдауымен Лондонның 100 клубында концерт берді. 2010 жылдың 18 наурызында топ Камдендегі KOKO клубында, Лондон қаласында және 20 сәуірде Дублиндегі Академияда тағы екі концерт өткізетінін жариялады. 2010 жылдың желтоқсан айында топтың Ньюкасл-апон-Тайнда жазылған бесінші альбомын шығаратыны хабарланды. "Dancing Backward in High Heels" альбомында жаңа гитарист Фрэнк Инфанте (бұрын Blondie тобының мүшесі) болды және ол 2011 жылдың 15 наурызында жарық көрді. 2011 жылдың 1 наурызында New York Dolls тобы Mötley Crüe және Poison топтарымен бірге жазғы турнеге шығатыны туралы хабарланды. Олар турнеге жаңа құрамды жариялады, оның құрамында Дэвид Боуи мен Джон Леннонмен бұрын жұмыс істеген гитарист Эрл Слик, Боб Диланмен гастрольде болған басист Кенни Ааронсон және бұрынғы Foreigner тобының барабаншысы Джейсон Саттер болды. 2011 жылдың наурыз айының соңынан қазан айына дейін топ "Dancing Backward in High Heels World Tour" атты әлемдік турнеге қатысты. Бұл турне Англия, Германия, Швейцария, Италия, Франция, Испания және Австралияда өтті. Қазан айының соңғы аптасында Ұлыбританияда "Halloween Night Of Fear" деп аталатын төрт қосымша концерт өткізілді, олар 31 қазанда Глазго қаласындағы Клайд аудиториясында аяқталды. 2016 жылғы сұхбатында Эрл Слик New York Dolls тобының қайтадан тарағанын растады. "Иә, ол көп бұрын болды. Оны жалғастырудың мәні қалмады, ол өзінің күшін жоғалтты. Дэвид Бастермен айналысуды жақсы көреді. Ол оны өте жақсы орындайды. Мен оның соңғы жылда бірнеше рет солай істегенін көрдім, ол бәрін жақсы біледі". Кен Такер оларды прото-панк тобы деп атады және олар Лу Ридтің "Нью-Йорк сезімталдығынан" күшті әсер алғанын жазды: "Dolls әндерін қалыптастырған қарапайым әзілдер мен құмарлы цинизм Ридтің Velvet Underground тобымен жұмысындағы көзқарасқа ұқсас болды, сондай-ақ Dolls тобының музыкалық шеберлігінің жетіспеуі де сондай-ақ байқалды". Олар өнер көрсетуді бастағанда, топтың бес мүшесінің төртеуі Spandex және платформалық аяқкиім киді, ал Йохансен - топтың әнші-жазушысы және "концептмейстер" - көбінесе биік үккелі аяқкиім мен кейде көйлек киюді ұнатты. Джеймс Макнейрдің айтуынша, "олар 1971 жылы Манхэттеннің төменгі бөлігінде өздерінің жағымсыз глэм панк-ын көрсеткенде, олар топқа қарағанда бурлесктік әрекет болды; шаштарын бояған, жапырақтарды жақтаушы жапырақтарды қолдаған топ". Музыкалық журналист Ник Кент New York Dolls тобының "күнтізгі глам-рокерлер" болғанын мәлімдеді, өйткені олардың жарқын сәндері, ал музыканттар ретінде техникалық кемшіліктері мен Джонни Тундерстің "қасіретті болуы" оларға панк-рок абыройын берді. Керісінше, Роберт Кристагау оларды гламурлық рок тобы ретінде емес, "Роллинг Стоунздан кейінгі ең жақсы хард-рок тобы" деп санауды жөн көрді. Роберт Хилберн Los Angeles Times газетінде жазғандай, топтың "Rolling Stones" тобынан күшті әсер алғанымен, "Too Much Too Soon" (1974) альбомынан "өздерінің ... көбірек тәуелсіз және шығармашылық күші" болды, өйткені олардың "ерте (яғни 1950-ші жылдардың ортасы) рок-тың юморы мен бейқамдығына" ерекше назар аударды. Саймон Рейнольдс топтың 2009 жылғы Cause I Sez So альбомында "панк мифологиясының шалақ, шулы Dolls емес, керісінше, тартымды және күшті хард-рок тобының" дыбысын көрсеткенін айтты.
Мұра
"Популярлы музыка энциклопедиясы" (1995) жазғандай, "Нью-Йорк Доллз" соңғы 20 жылдағы ең ықпалды рок-топтардың бірі болды. Жазушы Шон Сеннет топты "Роллинг Стоунз" бен бұрынғы, ал "Аэросмит", "Ханой Рокс" және соңында "Ганс Н' Роузес" сияқты ықпалды, әдепсіз рок-топтардың мұрасының бір бөлігі деп есептеді. Топтың тұңғыш альбомы шыққан кезде, олар "Нью-Йорк" қаласында "Стилеттос", "Братс", "Тинейдж Ласт" және "Харлотс" сияқты көптеген ұқсас топтарды тудырды. Олар шабыттандырған алғашқы топтардың екеуі – "Кисс" және "Аэросмит", олар өз кезегінде рок музыкасының, әсіресе хард-рок пен хеви-металдың ең ықпалды топтарының біріне айналды. "Ханой Рокс" музыкасы мен эстетикасы да "Нью-Йорк Доллз" тобынан күшті әсер алды және олардың өзіне де елеулі үлес қосты. "Нью-Йорк Доллз" "Нью-Йорк" қаласының алғашқы панк-рок сахнасының катализаторы болды, оған "Телевижн", "Токинг Хедс", "Патти Смит", "Рамоунз", "Блонди" және "Ричард Хелл энд зе Войдоидс" кірді, сонымен қатар британдық панк-роктың дамуына ең ықпалды топтардың бірі болды, әсіресе "Секс Пистолз", "Клэш" және "Дэмнед". "Lonely Boy: Tales from a Sex Pistol" кітабында гитарист Стив Джонс "Нью-Йорк Доллз" тобын "Секс Пистолз" стиліне ең ықпалды топтардың бірі деп атады, ал 2023 жылы "Spin" журналына берген сұхбатында "Дэмнед" тобының Дэйв Ваниан "Нью-Йорк Доллз" тобының аттас альбомын өзінің бес сүйікті альбомының бірі ретінде атады. "The Guardian" жазушысы Ян Гиттинс бұл альбомды "панк-роктың нөлдік жылы" деп атады. Топ жанр дамыған сайын панк-топтарын шабыттандырып отырды, "Мисфитс", "Сошиал Дисторшн" және "Грин Дэй" олардың ықпалын еске түсірді. Әсіресе, топтың андрогинды эстетикасы және спандекс, көйлек, биік өкшелі аяқ киім мен көлемді шаштар жанрдағы топтар арасында кеңінен еліктелді. "Alternative Press" жазушысы Тим Стегалл тіпті топты глэм-метал көрінісін ойлап тапқан деп есептейді. "Нью-Йорк Доллз" тобынан әсер алған көрнекті глэм-металл топтарына "Мотли Крю", "Пойзон", "Скид Роу" және "Твистед Систер" кірді. 1980-ші жылдары глэм-металдың коммерциялық сұранысының артуымен, оның сахнасындағы бірқатар топтар "Нью-Йорк Доллз" тобының ықпалына көбірек назар аудара отырып, жаңа дыбыс құрды, атап айтқанда "Ганс Н' Роузес", "L.A. Ганс" және "Фэстер Пассикэт". "Нью-Йорк Доллз" тобын ықпал еткен музыканттардың арасында "Смитс" және олардың вокалисі Моррисси, "Андертоунз", "Джоан Джетт энд зе Блэкхартс", "Дэвид Боуи", "Жапония", "D Generation", "Билли Айдол", "XTC" тобының Терри Чемберс, "Деф Леппард", "R.E.M.", "Реплейсментс", "Соул Эсилам", "Алис ин Чейнз", "Саундгарден", Брюс Фэрвезер және "Грин Ривер" мен "Мазер Лав Бон" тобының Стоун Госсард (соңғысы сонымен қатар "Pearl Jam" тобының мүшесі), "Руби энд зе Реднэкс", "Холливуд Братс", "Худу Гуруз", "Ғалымдар", "Palaye Royale", "Мэрилин Мэнсон", "Джетбой", "Rock City Angels", "Cramps", "Libertines" және "Manic Street Preachers" кіреді.