Кіріспе
79-шы Нью-Йорк жаяу әскер полкі - 1859 жылы 20 маусымда Нью-Йорк штатында құрылған әскери полк. Америка Азамат соғысына дейін ол Нью-Йорк штатының милициясы бірінші дивизиясының төртінші бригадасын құраған үш полктің бірі болды. 79-шы бригада АҚШ-тағы Азамат соғысы кезінде одақ армиясында қызмет еткендігі үшін атақ алды.
Ұйымдастыру және азаматтық соғысқа дейінгі кезең
79-шы Нью-Йорк 1858 жылдың күзінде Нью-Йорк штатының 2-ші Нью-Йоркке жаңа бірыңғай ережелерге сәйкес келуін талап етуіне жауап ретінде құрылды. Хайленд гвардиясы / 79-шы Нью-Йорк Нью-Йорктің Сент-Эндрюс және Каледониялық қоғамдарының және Сэмюэл М. Эллиот және Родерик В. Камерон сияқты бай қаржылай қолдаушылардың көмегімен құрылды. Нью-Йорк милициясы ұйымының Шотландияның 79-шы Камерон таулы жерімен байланысы жоқ, бірақ АҚШ-та тұратын шотланд полкінің британдық армия ардагерлерінен қабылданды. Корольдіктің Камерон таулы жерлеріне ұқсас, 76-шы полк Камеронның Эрахт тартан кильтін американдық Азамат соғысындағы қызметінің ортасына дейін киімдерінің бөлігі ретінде киді. 79-шы Нью-Йорк (348 күшті 1859 жылдың көктемі) Нью-Йорк отаршылдықтарының 1-ші дивизиясының 4-ші бригадасының бөлігі болды. Полк Манхэттенді қорғауға арналған ауыр артиллерия ретінде жарық жаяу әскерді үйретті. 79-шы, өздері білмей, азаматтық соғыстың барлық негізгі іс-шараларына қатысып, Одақ армиясының ең танымал және саяхаттаған полктерінің біріне айналды.
Федералды қызметке шығу
Сержант. Роберт Гейр 3-ші ротаның 79-шы корпусының жаттығу кезінде Форт-Самтердегі атыс туралы хабарды телеграф арқылы естігенін еске алды. Полк құрамында бір дауысты дауыспен өз қызметтерін штаттың губернаторы мен президент Линкольнге ұсынуға дауыс берді. 79-дың 6 ротасында сол кездегі отаршыл полк үшін жалпыға ортақ 300-ге жуық адам болды, бірақ 1000 адамнан тұратын тәртіп үшін күш жеткіліксіз болды. 79-шы полк 13 мамырда қызметке шақырылғанда сәуірдің ортасы мен мамырдың басында 600 қосымша ер адам жинады. Орталық паркте қоныстанған жоғарғы жерлер 1-ші дивизияның 4-бригадасынан Вашингтонға көшу туралы бұйрық күтті. 1861 жылы 2 маусымда 895 адамнан тұратын "Гайленд гвардиясы" Бродвейден Вашингтонға қарай жүріп кетті. Балтимордан өтіп бара жатқан жоғарғы жерліктер бірнеше күн бұрын 6-шы Массачусетс милициясы алған қарсылыққа қарағанда жақсы қарсы алды. Вашингтонға келгеннен кейін полк өзінің полковник ретінде президент Линкольннің соғыс хатшысы Саймон Кэмеронның ағасы Джеймс Кэмеронды сайлады. Полк Джорджтаун колледжінде орналасқан, жақында 69-шы NYSM босатқан және алғашқы бірнеше аптасын Вашингтонда жаттығулар мен күзеттік атпен өткізді. 79-шы полк Джорджтаун колледжінен қалаға қарап тұрған Меридиан төбесіндегі лагерьге көшірілді. Лагерьде олар алғаш рет шатырда өмір сүрді. Шілде айының басында Ситиден Вирджинияға дейін шынжырлы көпір арқылы жылжыды. "Барлық көк шлемдер шекарадан тыс жерде" әнін айтып, таулы жерлер Promoac өзенінен өтіп, "Кэмп Гейд" деп аталатын жерге қоныстанды. Олар Шерман бригадасына, Тайлер дивизиясына, Манассаға шабуыл жасау үшін Макдауэллдің Солтүстік-Шығыс Вирджиния армиясына қосылды.
Бірінші бұқалар жүгіруі
1861 жылы 21 шілдеде болған Бюлл-Ранның бірінші шайқасында Тайлер бірінші дивизиясының үшінші бригадасы полковник Уильям Текумсех Шерманның қол астында төрт жаяу әскер полкі (2-ші Висконсин, 13-ші, 69-шы және 79-шы Нью-Йорк) және 3-ші АҚШ артиллериясының батареясы, компаниясы Е. 79-шы Нью-Йорк ең қатты ұрыстарды бастан кешірді және Бірінші Булл-Ранда (конфедераттар Бірінші Манасса деп атады) одақтың ең көп құрбандарына ұшырады. Конфедерация әскерлері алғашқы соғыс шабуылдарынан қашып, Генри үйінің арғы жағына қарай көтерілгенде, ер адам Тодд полковнигі Шерманға: "Олар қашып кетпес бұрын бізге мүмкіндік беріңіз" деп шақырды. Оның британдық армияның ардагері, сержанты оны қатарға сүйреп алып, "бұрынғыдай аузыңды жап, бүгінге дейін мүмкіндіктерің мол" деп айқайлап тұрды. Шерман бұйрыққа сай, өз полктерін Генри Хаус-Хиллді басып алуға бөлді. Ол бірінші болып Висконсин 2-ші полкін жіберді, олар әлі де күресшілердің сұр формаларын киіп, екі жақтан да ұрып-соғылып, екіге бөлінді. Висконсиндік жігіттер кері шегінгенде, 79-шы полк алға бұйырылды. Полковник Джеймс Камеронның басшылығымен олар 2 Висконсин полкінің өлгендері мен жараланғандарынан үш есе көп соққы берді. Өкінішке қарай, шайқастың түтінінде олар Конфедерацияның туын өздерінің туы деп қате қабылдады да, атысты тоқтатты. Бұл өте қымбатқа түсетін қателік болды. "Біз қолдарымызды түсіріп, байрақ көтерілген жерге жиналуға дайындалғанда, бізді қорқынышты от қарсы алды, оған қарсы біз тек тесіле бастадық". Олар төбеден төмен қарай кері шегінгенде, Генри үйінің ауласында өлі жатқан полковник Камеронды көрді. Ол Конфедерацияның екінші атқылауынан қаза тапты. Ақыры, жоғарғы жерлердегілер жазықтан кері шегініп, жарақаттарын емдеп, төбе басына қарай кетіп қалды. Олар екі сағат бойы сол жерде қалды, ал шабуылды басқа одақтық полктер жетіспеушілікпен басқарды, ақыры барлығы конфедерациялық күшейтулермен платодан айдалды. Кейін ол федералистердің Вашингтонға артта қалуы кезінде тыл күзетшісі болды. Полк шайқастың ең ауыр шығындарының біріне ұшырады, 32 адам қаза тапты, оның ішінде олардың командалық офицері, 51 жарақат алды (сегіз адам өліммен) және 115 тұтқынға алынды (оның ішінде капитан. Джеймс А. Фарриш В ротасының жараланған) немесе 19822% күшін жоғалтқан. Бірінші Буль-Ран шайқасынан кейін Вашингтонға оралғанда, шайқаста қатысқан одақ полктары арасында ең көп құрбан болған жоталар қатарына қосылды. Олар астананың айналасында қорғаныс құрылысын жасауға жұмылдырылды, қырық сегіз бекіністер мен басқа қорғаныс кешендерін және 20 мильлік окоптарды салуға көмектесті. Бұл жұмысты тек қана қақ пен қақпен орындау керек еді. Бұл ауыр жұмыс еді, бір ер адам оны "ең ауыр қол еңбегі" деп атаған. "Кемірдің өзі - жеңіс" деп бір нью-йорктық шалаңдап айтты "әркімнің қолы толық болды" 1861 жылдың 14 тамызында таңертеңгісін Хайлендтерлер 13 және 21-ші Нью-Йорк ерікті жаяу әскер полктарымен бірге көтеріліске шығып, белгілі бір наразылықтарды түзетуді талап етті. Үш ай бойы өз еріктерін орындаған еріктілер үйлеріне қайтып оралғанда, ал өз міндеттерін жақсы орындаған үш жылдық еріктілер Нью-Йоркке қайтып оралуға рұқсат етілмегенде, ер адамдар өздерін алданып қалғандай сезінді. Олар өздерінің офицерлері сияқты өздерінің әскери қызметтерінен бас тарта алмайтынына ашуланды. Олар сондай-ақ, 30 шілдеде Джеймс Кэмеронның орнына (Бірінші Манассада қаза тапқан) жаңа полковнигі Исаак Ингаллс Стивенстің тағайындалуына қарсы болды, өйткені отаршылдар бірліктерімен әдеттегідей өз командирін сайлай алмады. Жағдай жарақаттану, тұтқындалу немесе отставкаға кету салдарынан кіші офицерлердің жетіспеушілігімен асқынған. Бір айдың ішінде полк полковник, майор, 10 капитанның тоғызы және бірнеше лейтенанттан айырылды. Алкогольдің әсерінен олар бұдан былай ешқандай жұмыс істемеді. Бұл жас сарбаздар өздерінің іс-әрекеттерінің маңыздылығын түсінбегендері сөзсіз, олар еркін адамдар ретінде өздерінің демократиялық құқығын пайдалана алады деп сенді, олар дұрыс деп тапқан нәрсені істеуге болады. Олар тез арада осы әскери емес түсініктерден айырылды, генерал-майор Джордж Б. Макклеллан тәртіпсіздікке жол бергені үшін полк офицерлерін кінәлап, тәртіпсіздікке жол бермеген жағдайда көтерілісшілерді жоюға бұйрық берген реттік армия офицерін тағайындады. Регламенттік ат әскерінің эскадрильясы мен артиллерия батареясының қолдауымен реттік жаяу әскер батальоны 79-шы дивизияға қарама-қарсы тұрды, атыс қарул...
On the morning of 14 August 1861, the Highlanders, together with the 13th and 21st New York volunteer infantry regiments, mutinied and demanded an adjustment of certain perceived grievances. The men felt tricked when the three month volunteers were allowed to return home while they, three year volunteers who had performed their duties equally well, were not permitted to return to New York. They were further incensed that they were unable to quit the army, unlike their officers who had the privilege of being able to resign their commissions. They also objected to having a new colonel, Isaac Ingalls Stevens, appointed on 30 July to replace James Cameron (killed at First Manassas), rather than being able to elect their own commander as was the custom with militia units. The situation was exacerbated by a shortage of junior officers brought about by wounds, capture or resignation. In just over a month, the regiment had lost its colonel, major, nine of its 10 captains and a number of lieutenants. Fueled by alcohol, the men finally refused to carry out any further duties. These fledgling soldiers were undoubtedly naive as to the seriousness of their actions, believing that, as freemen, they could exercise their democratic right to do whatever they saw fit. They were quickly disabused of these unmilitary notions when Maj. Gen. George B. McClellan, blaming the regiment's own officers for allowing the unrest, appointed a regular army officer with orders to mow the mutineers down if they did not immediately surrender. A battalion of regular infantry, supported by a squadron of regular cavalry and a battery of artillery, was lined up facing the 79th, firearms loaded and ready for use. When the mutineers, who had not anticipated such a response to their complaints and whose own arms were stacked, were ordered to cease their mutiny, they recognised the futility of their position and speedily submitted. The whole matter was handled quickly and efficiently and was a most salutary example to any other regiment that might consider similar disobedience. Twenty one members of the 79th who were considered to be the ringleaders of the revolt were sent to the military prison at Fort Jefferson, Florida, on the Dry Tortugas, Florida, and the 79th's regimental colours were taken away, which McClellan then kept in his own headquarters until the regiment redeemed itself some months later. A contemporary account in the publication Harper's Weekly noted, "The scene during the reading of the order of General McClellan was exceedingly impressive. The sun was just going down, and in the hazy mountain twilight the features and forms of officers and men could scarcely be distinguished, Immediately behind his aide was General Porter, firm and self possessed. Colonel Stevens was in front of the regiment, endeavoring to quiet his rather nervous horse. In the rear of the regulars, and a little distance apart, General Sickels sat carelessly on horseback, coolly smoking a cigar and conversing with some friends. At one time during the reading a murmur passed through the lines of the mutineers, and when the portion of the order directing the regiment to surrender its colors was read a private in one of the rear lines cried out in broad Scotch tones, "Let's keep the colors, boys!" No response was made by the remainder of the regiment. Major Sykes at once rode up the line to where the voice was heard. It would have been more than the soldier's life was worth had he been discovered at the moment in pistol range by any of the officers."
1862 жылдың басында
Полк 1862 жылдың қаңтар айында Порт-Роял-Ферриге экспедицияға қатысып, мамыр айында Оңтүстік Каролина штатының Покоталиго қаласында әрекетке түсті, бірақ сәуір айында Оңтүстік департаментінің 2-ші бригадасының 2-ші дивизиясының құрамына кіргеннен кейін емес. Маусым айында жоғарғы жерлер Джеймс аралына экспедицияның бір бөлігі болды және Сецессионвилл шайқасына қатысты, онда одақ күштерінің уақытша командасы болған бригадир генерал Генри В. Бенхам Конфедерация позицияларына қанды және ақымақ шабуыл жасауға бұйрық берді. Кез келген шабуыл жасамау туралы нұсқау алған Бенхам өзінің дивизия командирлерінің қарсылығына қарамастан, Конфедерация генералы Н. Г. "Шенкс" Эвансқа бекер шабуыл жасауға бұйрық берді. Бұл жерді батпақ қоршап, мылтық ордалары қоршап тұрды. Бірінші шабуылды 79-шы полкпен тығыз байланысты болған 8-ші Мичиган жасағы жасаса да, екі полк өзара құрмет пен тығыз достыққа ие болды, бір-бірімен шапшаңдықтар мен ойын-сауық ойнады. Олардың достық қарым-қатынасы соншалықты тығыз болғандықтан, екі полк жиі "Highlanders" және "Michilanders" деп аталатын. 8-ші Мичиганның шабуылдауын жау желілеріне жетуден бұрын өлтіруші атыс тоқтатты, ал 79-шы, оларды қолдауға көшкенде, жақсы нәтиже бермеді. Қаптап қалған, күшейтулері жоқ таулы жерлер ашық жер арқылы шегінуге мәжбүр болды. Үш рет пайдасыз шабуыл жасалып, 683 одақ сарбазы қаза тапты, ал қорғаушылар тек 204 адамнан айырылды. Тек таулы жерлер 474 жауынгердің 110-ын жоғалтты, бірақ олардың ерлігін Конфедерацияның Чарльстон Меркурийі мойындады, ол: "Құдайға шүкір, Линкольннің 79-шы полкі бір ғана болды". Бригад генерал Бенхам командалық міндетінен босатылды, бұйрықтарға бағынбағаны үшін тұтқындалды, ал оның тағайындауын Линкольн қайтарып алды. 12 шілдеде полк Ньюпорт-Ньюс, Вирджинияға көшіріле бастады, онда ол 16-да Потомак армиясының 9-шы армия корпусының бөлігіне айналды.
Екінші Буль-Ран және Шантилли
1862 жылдың тамызында полк Поуптың Солтүстік Вирджиниядағы науқанына қатысқан және Джеймс Кэмеронның Буль-Ран шайқасында қаза тапқаннан кейін бір жыл өткен соң полк тағы да сол майданды жаулап алды. Манассас 79-шы полк үшін тағы бір рет бақытсыз болып шықты, өйткені олардың бірінші бригаданың командирі, полковник Аддисон Фарнсворт жараланды. Лейтенант. Полковник Моррисон Секшенвиллден алған жарақатынан оралғаннан кейін бригадаға қолбасшылық етті. 1862 жылдың 1 қыркүйегінде Шантиллиде Уоррентон мен Литтл Ривердің жол қиылысына жақындаған кезде Одақ күштері Шантилли сарайының маңында оңтүстік-шығысқа қараған Окс төбесінің алдындағы сызықта қалыптасқан Стоунволл Джексонның адамдарымен соқтығысты. Келесі шайқаста Камеронның орнын басқан офицер Бригадир. Қазір дивизияның қолбасшысы генерал Исаак Ингаллс Стивенс өзінің бұрынғы полкін соңғы рет басқарды. Жаңбыр жауу қаупі төнген бұлтпен Стивенс 79-шыны үш сапқа бөлді және оларды шабуылға алды. Олар қанды шайқас алаңында алға жылжуда, ол ауыр жарақат алған өз ұлының денесінен өтіп кетті. "Менің соңымнан еріңдер, менің тайпаларым" деп шақырған Стивенс, алтыншы түстерді түсірушіден полк түстерін алып жатқанда, оның соңындағы оқпен бірден өлтірілді. Ол жеңіс құттықтауларының арасында, қолындағы түсті таяқпен бірге, генерал-майор Филип Кернимен бірдей жерде, бір уақытта қайтыс болды. 79-шы қарсылас құрамының басты қарсыласы - 6 -шы Луизиана ерікті жаяу әскер полкі, оның басшысы - ирландта туған майор Уильям Монаган. 6-шы Луизиана тайгер полкінің ішіндегі ең ірландтық болды, нәтижесінде дауылдаған шайқас кельттермен кельттермен қолма-қол күреске айналды, ақырында жаңбыр мен қараңғылықта шешілмейтін аяқталды. Конфедерация әскерлерінің бір аман қалған жауынгері былай деді: "Біз екі әскердің де өлілерімен қатар ұйықтап, далаға қоныстандық. Бұл өте қараңғы болды; кейде бұлттың астынан ай шығатын және өлгендердің бетін көтеретін, көздерін кең ашып, сізге қарап тұрғандай көрінетін". Таулықтардың 9 адамы қаза тапты, 79 адам жараланды (бір адам өліммен) және 17 адам жоғалып кетті, барлығы 105. "Мен ешқашан да жоғарғы жерліктерге теңестірілген әскери әскерлерді көрген емеспін", - деп түсіндірді генерал Шерман 79-шы жасақтың қызметі туралы. 1863 жылы 12 наурызда Стивенс өлімінен кейін генерал-майор болып бекітілді. Соғыстан кейін 79-шы дивизияның тірі қалған мүшелері оның жесіріне сол қанды байрағын жіберді, ол үшін ол өмірін құрбан етті.
1862 жылдың қалған бөлігі
1862 жылдың қыркүйек айында Мэриленд кампаниясы кезінде 79-шы дивизия Оңтүстік тау мен Антиэтам шайқастарында әрекет етті. Соңғы шайқаста таулы жерлер Бурнсайд көпірінің жанында шайқасты және Шарпсбург жолының Шеррик үйінің маңында алға жылжуды бастаған шабуылшылар ретінде орналастырылды. Конфедерацияның қатты атысына қарамастан, олар алға басып, Джонстың дивизиясының бір бөлігін айдап, артиллерия батареясын басып алды. Алайда, А. П. Хиллдің әскерлерінің келуі 79-шыны Шарпсбургтің маңындағы қалашыққа қайтарып жіберді, онда олар Шеррик үйінің айналасында қатыгез атыс жүргізді. Қатты ұрысқа қарамастан, полк салыстырмалы түрде жеңілдеп құтылды, тек 40 адам қаза тапты, жоғалып кетті немесе жараланды. Антиэтамнан кейін полк Мэриленд штатында қызмет етті және желтоқсанда Фредериксбург шайқасына қатысты.
1863 жыл
79-шы бөлім 1863 жылдың қаңтарында "Муд Марш" деп аталатын аяусыз шеруге қатысты. Ақпан айында полковник Фарнсворт Екінші Буль-Ран шайқасында алған жарақаттарынан кейін қызметінен кетті, ал 1862 жылдың 1 қыркүйегінен бастап командалық лауазымда болған подполковник Дэвид Моррисон 17 ақпаннан бастап полковник болып тағайындалды. 9-шы корпустың құрамында болған полк сәуір айында Огайо армиясына қосылды және екі айдан кейін Виксбург кампаниясына қосылуға дайындық ретінде Теннесси армиясының 1-ші дивизиясының 3-ші бригадасына тағайындалды. Олар Огайо өзенінен төмен қарай жақтау дөңгелекті бумен саяхаттап, "ол қатты шөлде жүзіп кетуі мүмкін" деп сипатталды және Луисвиллде саяхаттарын тоқтатып, қаладағы барларда және "салон үйлерінде", жеңілдіктерде, жеңілдіктерде, жеңілдіктерде, жеңілдіктерде. Бірнеше күннен кейін Шерман өзінің бағанасын жауып, Джексон қаласына қарай жүріп бара жатқанда, оны қатты құлақтаумен қарсы алды. Өз адамдарының әдетте мұндай көріністі емес екенін білген ол кімнің осындай ерекше ынта-жігер көрсетіп жатқанын көру үшін айналасына қарады. Ол өзінің бөлімшесіне қосылуға 79-шы Нью-Йорктің жаңадан келгенін көрді. Соңғы рет олар 1-ші Манассадан кейін Вашингтон маңындағы лагерьлерде кездесті, онда жаңадан қабылданғандар оны дөңгелек үндеді. Олар енді Шерманның ерліктерін бағалай біліп, бұрынғы бригадтық полковниктерін көруге қуанышты болды. Полк Виксбург қоршауына қатысуға тым кеш келді, бірақ оның орнына Джексонға темір жолды жыртып, Мэдисон станциясындағы Миссисипи орталық темір жолын жоюға жіберілді. Август полкті Огайо армиясымен тағы бір рет тапты, ол Бёрнсайдтың Шығыс Теннессидегі науқанына қатысып, Блю-Спрингс, Леноир және Кэмпбелл станцияларында әрекет етті.
Форт-Сандерс шайқасы
Форт Сандерс (конфедерация әскерлері Форт Лудун деп атаған) -да Ноксвиллде, жоғарғы жерлер Лонгстриттің әскерлеріне үлкен жеңіске ұшырауға көмектесті. Бұл қала қорғандары қаланың солтүстік-шығыс бұрышында орналасқан. Алдыңғы жақтағы жердің ені 12 фут, тереңдігі 8 фут, қабырғаның жоғарғы жағына дейін тік еңіс бар, қаздың түбінен 15 фут жоғары. Оны 12 пушка және әр түрлі деректерге сәйкес 250 немесе 440 әскер қорғады, оның ішінде 79-шы 120-ны қамтамасыз етті. Лонгстрит Хамфридің Миссисипиліктері мен Брайан мен Воффордтың грузиндерінің бригадаларына, шамамен 3000 адамға, фортқа күтпеген жерден шабуыл жасауға бұйрық берді. 28 қараша күні түнде қатты суық болды, өйткені Конфедерация әскерлері форттан 150 метр қашықтықта жайғасты, бірақ олардың сақ болуына қарамастан, қорғаушылар оларды естіп, алдағы шабуылға дайындалды. Күннің алғашқы жарығында Конфедерация әскерлері шабуылға кірісіп, телеграф сымдарының түйініне түсіп, федералистердің ойықтың алдында қысқа қашықтықтағы тіреуіштер арасында созылып кетті. Осы кедергіге қарамастан көтерілісшілер салыстырмалы түрде аз зардап шеккенмен арыққа жетуге үлгерді, бірақ олардың проблемалары сол жерден басталды. Олар жарға көтерілу үшін баспалдақ жоқ екенін және жағдайды жердің тоңған және қарға толы болуы одан әрі нашарлатты, бұл сарбаздардың аяқ астынан құлап кетуіне себеп болды. Осыған қарамастан, кейбір ер адамдар өздерінің жолдастарының иығына көтеріліп, бағанға өздерінің түстерін қоя алды. Содан кейін қатал жанжалдар болды, оның ішінде бірінші сержант. 79-шы Нью-Йорк полкінің К ротасының Фрэнсис У. Джадж 51-ші Джорджияның туын олардың түстерін алып, шоғырланған және өлімге әкелетін отқа қарамастан, өзінің кубогын қорғанысқа аман-есен қайтара алды. Англияда туған Джудж өзінің әрекеті үшін "Құрмет медалімен" марапатталды. Ақырында Лонгстриттің адамдары қуаныштан сарқырап кеткен тайпалардың "Джеймс аралын ұмытпаңдар" деген айқайынан кейін шегінуге мәжбүр болды. 79-шы корпус 20 өлген және 80 жарақат алған федералды шығындардан тек тоғыз ғана зардап шекті. Олар Конфедерация әскеріне ауыр жаза берді, 813 адам қаза тапты, жараланды және із-түзсіз жоғалды.
1864 жыл
Қаңтар айында 79-шы екі айға жуық уақыт бойы 51-ші Нью-Йорк және 45-ші, 50-ші және 100-ші Пенсильвания пехотасы күшейтілді, олар Холстон өзені мен Страуберри-Плейнс шайқастарына қатысты. Сәуір айында таулы жерлер Потомак армиясына Wilderness және Spotsylvania шайқастарында күресу үшін қайта қосылды, олар "Мулевый аяқ киім" деп аталатын шабуылға қатысады. Бұл Spotsylvania-да алғашқы Камерон-Гайлендтер соңғы жекпе-жегін өткізді. Олар тағы да Лонгстриттің қатал күресуші ардагерлерімен кездесті және 79-шы оларды тағы да алаңнан қуып шықты, шайқаста тағы бес адам қаза тапты немесе өлімге жарақат алды. Олардың полковниктері Дэвид Моррисон жарақат алып, командалық капитан Лэйнге берілді. Полк қанды шайқас алаңында кезекпен тұрғанда, ерлерге әскери қызметке шақыру мерзімі 13 мамырда аяқталып, жұмыстан кету туралы бұйрық берілді.
Соғыстың аяқталуы
Әскерге шақыру мерзімі біткен ардагерлер Нью-Йоркке оралды, сонда олар босатылды. Алғашқы құрамадан 130-дан аз адам қалды. Солардың ішінде әлі де қызметте жүргендері Александрияға баратын конфедерация тұтқындарын күзетуге жіберілді. Бұл адамдар кейіннен А және В компанияларына бөлінді, олар 4 мамырда полковник Сэмюэл М. Эллиотт шақыруды қабылдаған "Жаңа Камерон Хайлендгерлерінің" ядросын құрады. 1864 жылдың қарашасында полкке жаңа еріктілерден тұратын C және D компаниялары қосылды, ал 1865 жылдың қаңтарында E компаниясы қосылды. 1865 жылы наурыз айында қабылданған рекруттардан тағы бір компания, F, ұйымдастырылды. Жаңа полк Колд-Харбор, Бетезда шіркеуі, Петербург, Уэлдон темір жолы және Поплар Спрингс шіркеуі. Қазан айында олар 9-шы корпустың провост-күзетшісі болып тағайындалды, олар Аппоматтокс науқанына қатысты. Роберт Ли бас салғаннан кейін полк Вашингтонға оралып, 1865 жылы 23 мамырда Армиялардың Ұлы шолуына қатысты. Ол Вашингтондағы міндеттерін 1865 жылы 14 маусымда Федералды қызметтен шығарылғанға дейін жалғастырды, содан кейін полк мемлекеттік отаршылдық мәртебеге оралды. Нью-Йорк шотланд қоғамының әйелдері полкке Нью-Йорк қаласына қайта кіру үшін жаңа жүнді киімдер жіберді. Соғыс кезінде 79-шы Нью-Йорк 198-і қаза тапты, сонымен қатар 304 жарақат алды немесе жоғалып кетті, жалпы саны 2200.
Соғыстан кейінгі қызмет
Соғыстан кейін полк мемлекеттік милиция ұйымына қайта ұйымдастырылды және 1872 жылы АҚШ армиясының стандарттарына сәйкес келетін біркелкілік өзгерді. Мысалы, олардың 1872 жылы шыққан жакеті артиллериялық жакеттен жасалған, оның сыртында споранның кесіндісі бар. 79-шы Нью-Йорк Хайленджерлері 1876 жылдың қаңтарында Нью-Йорк штатының милициясын қайта ұйымдастыруға байланысты таратылды, бірақ 20-ғасырда мықты ардагерлер ұйымын сақтады.
1865 жыл
Форт-Стэдман 25 наурыз 1865 жыл. Аппоматтокс науқаны 28 наурыз - 9 сәуір. 2 сәуірде Петербургке шабуыл жасалып, ол құлады. Петербургтің 3 сәуірде басып алынуы. Лидің қуғындалуы 3-9 сәуір. Ли мен оның әскерінің берілуі 9 сәуірде. Вашингтонға көшіп кетті. 21-28 сәуір. Үлкен шолу 23 мамыр. Вашингтон қаласында шілдеге дейін. 14 шілдеде шақырылды. 1865 жылы.
Шығындар
Полк қызмет кезінде жалпы 188 адамды жоғалтты; 3 офицер мен 116 жауынгер қаза тапты және өлімге ұшырады, 1 офицер мен 78 жауынгер аурудан қайтыс болды.