Америка Азамат Соғысындағы Вермонт Бригадасы

Кіріспе

Бірінші Вермонт бригадасы, немесе "Ескі бригада" – Америка Азаматтық соғысы кезінде Потомак армиясындағы жаяу әскер бригадасы. АҚШ армиясы тарихындағы кез келген бригадаға қарағанда ең көп шығынға ұшырады, шамамен 1172 адам қаза тапты.

Ұйымдастыру және алғашқы шайқастар

"Ескі бригада" 1861 жылдан 1865 жылға дейін қызмет етті және Вермонт штатының екі бригадасының бірі болды, екеуі де өздерінің атақтыларымен белгілі. Бірінші Вермонт бригадасы 1861 жылдың қазан айында генерал-майор Уильям Ф. "Балди" Смиттің күш-жігерінің арқасында құрылды. Ол маусым мен қыркүйек аралығында жеке-жеке әскери қызметке шақырылған 2-ші, 3-ші, 4-ші, 5-ші және 6-шы Вермонт полктерінен тұрды. Бір кезде 26-шы Нью-Джерси жұмыскерлік полкі де оған қосылды. Оның алғашқы қолбасшысы Бригада генералы Уильям Т. Х. Брукс болды. 1862 жылдың сәуір айында бригада Потомак армиясының құрамына 2-бригада, 2-дивизия, VI корпус ретінде қосылды және алғаш рет генерал-майор Джордж Б. Макклелланның Жарым аралдағы науқаны кезінде Уильямсбург және Савидж станциясы шайқастарында әрекетке кірді. Кейіннен ол Антиетам және Фредериксбург шайқастарында болды. Бригада генералы Льюис А. Грант басшылығымен Вермонт штатының сарбаздары Канселорсвилл шайқасына дейін жалғасқан науқанға қатысты. Вермонт штатының сарбаздары Фредериксбургтің екінші шайқасында VI корпусының Марй биіктіктерін басып алуына қатысты, содан кейін Салем шіркеуі шайқасында ерекше көзге түсті. Олар Геттисбург шайқасында резервте болды, Биг Раунд Топтың артындағы қанаттық күзет позициясын ұстады, нәтижесінде тек бір сарбаз жараланды. Геттисбург науқанынан кейін Вермонт бригадасының бөлімдері Нью-Йорк қаласындағы жұмылдыруға қарсы толқуды басуға көмектесу үшін жіберілді.

Құрлықпен жүргізілген жорық

Толыққан бригада 1864 жылдың мамыр айында 11-ші Вермонт жаяу әскері ұйымға қосылғанда күшейтілді. Сол айда генерал-лейтенант Улисс Гранттың басшылығымен Потомак армиясы Ричмондқа қарай көктемгі шабуылға (Үстірттік науқанға) кірісті. Вермонт бригадасы науқанның басында шамамен 2850 әскерден тұрды. 5 мамыр күні таңертең Одақ әскері генерал Роберт Лидің Солтүстік Вирджиния армиясына шабуыл жасады. Одақтың алғашқы шабуылы сәтті болғанымен, қиын жер және қарсыластың жанкештілігі шабуылды тоқтатты. Түске қарай генерал-лейтенант А. П. Хиллдің Конфедерация корпусы жетіп келді және Оранж Планк жолы бойындағы Одақтың әлсіз орталық бөлігіне шабуыл жасады. Генерал-майор Джордж В. Геттидің бригадаларына генерал-майор Винфилд С. Хэнкок, корпусының көп бөлігін әлі де жеткізіп жатқан, жолды ұстап тұруға және қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді. Вермонт бригадасы оңтүстік қанатты алып, қарсыласа келе жатқан Конфедерация әскерлеріне шабуыл жасады. Артқа шегінуге бұйрық берілген 5-ші Вермонт полкі, керісінше, штыкпен шабуыл жасап, Одақ әскерлері мен Вермонт бригадасының қалған бөлігіне қауіпсіз жерге шегіну үшін уақыт берді. Конфедерация әскерлері Одақ шебі тұрақталғанша шабуылдауын жалғастырды. Бригаданың жоғалтыстары 12 сағаттық шайқаста 1269 қаза тапқан, жараланған және хабарсыз кеткен әскерден құралды. Шөлдіктен кейін Одақ армиясы Ли әскері бекініп алған Спотсильвания сотының үйіне қарай оңтүстікке жылжыды. 11-ші Вермонт жаяу әскері осы кезде бригадаға қосылды. Шайқастың басында Вермонт бригадасының бөлімдері, Одақ армиясының қалған бөлігінен алдағы бекіністерді қорғап тұрған, артқа шегінуге және Конфедерация оларды басып алғанша, қолдау артиллериялық құралдарын істен шығаруға бұйрық алды. Бұйрыққа бағынбаған бригада командирі қаруларды "оқ-дәнді снарядтармен" толтыруға бұйырды, және бригада күшейту келгенге дейін қаруларды және бекіністерді сәтті қорғады. Вермонт бригадасы Конфедерация қорғанысына шабуыл жасаған кезде ауыр жоғалтыстарға ұшырады, өйткені Вермонт бригадасы Конфедерация желісінің ортасындағы траншеялар желісін, "Есек жалағын" шабуылға бастап барды. Үстірттік науқанның соңғы шайқасы – Колд-Харбор шайқасы болды. Вермонт бригадасы 1864 жылдың 1 маусымында Конфедерацияның жер бекіністеріне шабуыл жасау үшін таңдалған бөлімшелердің бірі болды. Гранттың шабуылы сәтсіз аяқталды және ол ауыр жоғалтыстарға ұшырады. 10 минуттан аз уақыт ішінде Вермонт бригадасынан жүздеген әскерлер қаза тапты немесе жараланды. Бригада бір айға жетпеген уақыт ішінде 2850 адамнан 1200 адамға дейін азайды.

The depleted brigade received reinforcements in May 1864 when the 11th Vermont Infantry was assigned to the organization. That same month, the Army of the Potomac, under the overall supervision of Lt. Gen. Ulysses S. Grant, began its spring offensive (the Overland Campaign) towards Richmond. The Vermont Brigade mustered approximately 2,850 soldiers at the start of the campaign. On the morning of May 5, the Union army attacked Gen. Robert E. Lee's Army of Northern Virginia at the Battle of the Wilderness. While the initial Union attack was successful, rough terrain and stubborn resistance ground down the attack. By midday, Lt. Gen. A. P. Hill's Confederate corps had been brought up and was attacking the weak Union center along the Orange Plank Road. Maj. Gen. George W. Getty's brigades were ordered by Maj. Gen. Winfield S. Hancock, who was still bringing up most of his corps, to hold the road and counterattack. The Vermont Brigade took the southern flank and charged the advancing Confederates. Ordered to retreat, the 5th Vermont regiment instead launched a bayonet charge, buying time for Union troops and the rest of the Vermont Brigade to fall back to their hasty works. The Confederates continued to attack until the Union line was stabilized. Losses by the brigade totaled 1,269 killed, wounded, and missing in less than 12 hours of fighting. After the Wilderness, the Union Army moved south to Spotsylvania Court House, where Lee's army had entrenched. The 11th Vermont Infantry joined the brigade at this point. Early in the battle, elements of the Vermont brigade, defending barricades forward of the rest of the Union Army, were ordered to retreat and spike their supporting artillery field pieces before the Confederates overran them. Disobeying orders, the commander of the brigade ordered the guns to be "spiked with canister," and the brigade was able to defend the guns and works successfully until reinforcements arrived to stabilize the position. The Vermonters suffered heavily during the ensuing assault on the Confederate defenses as The Vermont Brigade led the assault on the "Mule Shoe Salient", a protruding network of trenches in the center of the Confederate lines. The final battle of the Overland Campaign was the Battle of Cold Harbor. The Vermont Brigade was one of the units selected to charge Confederate earthworks on June 1, 1864. Grant's attack failed and he suffered heavy losses. In less than 10 minutes, hundreds of soldiers from the Vermont Brigade were killed or wounded. The brigade, in less than one month of fighting, had been reduced from 2,850 men to less than 1,200.

Петербург және аңғар

Потомак армиясы мен Солтүстік Вирджиния армиясы Петербургте бекініп алғанда, Конфедерацияның генерал-лейтенанты Джубал А. Эрли Шенноа аңғары арқылы Вашингтон қаласының шетіне миссиямен жіберілді. Вермонт бригадасы генерал-майор Филип Шериданның басқаруымен аңғардағы науқанда Эрлиге қарсы күресті. Седар-Крик шайқасында Эрли Шеридан әскеріне күтпеген шабуыл жасады, ал Бірінші Вермонт бригадасы Шериданның қарсы шабуылына және шешуші жеңіске дейін Одақ әскерінің уақытша шегінуін қамтамасыз етті. Льюис Грант осы әрекеттің соңғы кезеңдерінде, Гетти корпус командирінің міндетін атқарушы болған кезде, VI корпустың 2-ші дивизиясына басшылық етті. Грант дивизияны басқарып тұрғанда, полковник Джордж П. Фостер бригадаға жетекшілік етті. Фостер бригадасы дивизияның орталық бөлігін ұстап тұрды, содан кейін бүкіл құрама жақсы тәртіппен шегінді. Бригада генерал-майор Дэниел Д. Бидуэлл құлағанда және оның Вермонттықтардың сол жағындағы бригадасы жігерін жоғалту қаупіне ұшырағанда, команданы қабылдаған подполковник Винсор Б. Френч өзінің әскеріне Вермонттықтар шегінбейінше кері қайтпауды бұйырды. Седар-Крик шайқасында Вермонттықтардың алтауына «Құрмет медалі» берілді, ал бригада үш полктің туларын және Солтүстік Каролинаның 12-ші полкінің көп бөлігін жаулап алды. Петербургке оралғаннан кейін, соғыс аяқталғанға дейін қаланың қорғаныс қабырғаларына шабуыл жасады, 1865 жылғы 2 сәуірде таңертең Конфедерацияның қатарларын сәтті бұзды. Осы шайқаста Льюис Грант жараланды және уақытша басшылықтан бас тартты. Бұл әрекеті үшін бригаданың алты мүшесі «Құрмет медалімен» марапатталды. Ли әскерінің капитуляциясынан кейін сол айдың соңында бригада Вашингтондағы жеңіс шеруіне қатысты. Вермонтқа оралғаннан кейін әскерлер демобилизацияланды. Бригаданың көптеген бұрынғы мүшелері «Ұлы Республика Армиясы» және «Америка Құрама Штаттарының адал легионының әскери ордені» сияқты бауырлас ардагерлер ұйымдарына қосылып, Бірінші Вермонт бригадасындағы күндерін еске алу үшін жиналыстар өткізді.

While the Army of the Potomac and the Army of Northern Virginia dug in at Petersburg, Confederate Lt. Gen. Jubal A. Early was sent on a mission through the Shenandoah Valley to the outskirts of Washington, D. C. The Vermont Brigade fought in the Valley Campaign against Early, under the overall command of Maj. Gen. Philip Sheridan. At the Battle of Cedar Creek, Early launched a surprise attack against Sheridan's army and the First Vermont Brigade covered the Union army's temporary retreat, prior to Sheridan's counterattack and decisive victory. Lewis Grant commanded the 2nd Division, VI Corps, during the later stages of this action, when Getty became acting corps commander. Col. George P. Foster led the brigade while Grant was in command of the division. Foster's brigade held the center of the division's line until the entire formation retreated in good order. When Brig. Gen. Daniel D. Bidwell fell and his brigade, of the Vermonters' left, was in danger of losing heart, Lt. Col. Winsor B. French, who took command, is reported to have told his men not to fall back until the Vermonters did so. Six Medals of Honor were awarded to Vermonters at Cedar Creek, and the brigade captured three regimental colors and much of the 12th North Carolina regiment. Returning to Petersburg, where it was engaged until the end of the war, the First Vermont Brigade led the attack on the earthworks defending the city, successfully breaking through the Confederate lines on the morning of April 2, 1865. Lewis Grant was wounded in this action and briefly relinquished command. Six members of the brigade were awarded the Medal of Honor for valor for this action. After the surrender of Lee's army later that month, the brigade participated in the victory parade in Washington. It returned to Vermont and the men were mustered out. Many former members of the brigade joined fraternal veterans organizations such as the Grand Army of the Republic and the Military Order of the Loyal Legion of the United States and held reunions to recount their days in the First Vermont Brigade.