Америка Азамат Соғысы: Вагнер шайқасы

Кіріспе

Америка Азамат соғысының шайқасы

54-ші Массачусетс полкі, полковнигі Роберт Гулд Шоу басқарған афроамерикандық сарбаздардан құралған жаяу әскер полкі, одақтың шабуылына бастама берді. Оларды тоғыз полктан тұратын екі бригада қолдады. Бірінші бригаданы генерал Джордж Крокетт Стронг басқарды. Оның құрамына 54-ші Массачусетс, 6-шы Коннектикут, 48-ші Нью-Йорк, 3-ші Нью-Гэмпшир, 76-шы Пенсильвания және 9-шы Мэн полктері кірді. Екінші бригаданы 7-ші Нью-Гэмпшир полкінің полковнигі Халдиман С. Путнам, бригаданың іс-қимыл жасайтын командирі ретінде басқарды. Оның бригадасы 7-ші Нью-Гэмпшир, 62-ші Огайо, 67-ші Огайо және 100-ші Нью-Йорк полктерінен құралды. Генерал Стивенсон басқаратын үшінші бригада резервте болды, генерал Трумэн Сеймур майданда командалық жасақта болды, бірақ шайқасқа қатыспады. Шабуыл сағат 19:45-те басталды және үш бағытта жүргізілді. 54-ші Массачусетс полкі батыстан Вагнердің бекінісіне шабуыл жасады, ал генерал Стронгтың бригадасының қалған бөлігі мен полковник Путнамның бригадасы оңтүстік жағындағы теңізге қарай шабуылдады. Шабуыл басталғанда және бомбалау тоқтағанда, 1-ші Оңтүстік Каролина артиллериясы, Чарльстон батальоны және 51-ші Солтүстік Каролина жаяу әскері өз позицияларын алды. Роанок аралы шайқасында толығымен тұтқындалып, кейін айырбасталған 31-ші Солтүстік Каролина бомбадан қорғалған баспанада қалды және оңтүстік-шығыс бастионда орналаспады. 54-ші Массачусетс полкі бекініске 150 метр жеткенде, қорғаушылар пушкалар мен мылтықтардан оқ жаудырып, қатарларын жарып жіберді. 51-ші Солтүстік Каролина тікелей оқ атып, ал Чарльстон батальоны сол жағынан оқ жаудырды. 54-ші полкі парапетке жетті, бірақ қатал күрес, тіпті қолма-қол соғысқа дейін, олар кері шегінуге мәжбүр болды. 6-шы Коннектикут полкі шабуылды ең әлсіз нүктеде, оңтүстік-шығыста жалғастырды, онда 31-ші полкі орналаса алмады. Генерал Талияферро тез арада бірнеше сарбаздарды жинап, позицияны иеленді, ал 51-ші Солтүстік Каролина және Чарльстон батальоны шабуылдаушыларға көлбеу оқ жаудырды. 6-шы Коннектикут полкінің артында 48-ші Нью-Йорк полкі де бастионның беткейлеріне жетті. Стронгтың бригадасының қалған бөлігі осылай алысқа жетпеді, себебі қорғаушылардың үш гаубицасы іске қосылып, олардың қанатына шрапнель атып, тоқтатты. Полковник Путнам бригадасын тез арада жеткізді, бірақ 62-ші және 67-ші Огайо полктерінен бар болғаны 100-200 сарбаз ғана бастионға жетті. Конфедераттар екі рет қарсы шабуыл жасауға тырысты, бірақ шабуылға жетекшілік еткен офицерлерді атып түсіргеннен кейін қайтарылды. Одақтың шабуылы генерал Стивенсоннан күш-жігер келмегендіктен күйреуге бет алды, Талияферро бригада генерал Джонсон Хагуд аралға жеткізген 32-ші Джорджия жаяу әскерімен күшейтілді. Жаңа әскерлер бастионды басып алып, қалған одақтық сарбаздарды өлтіріп, тұтқынға алды. Сағат 22:00-ге қарай қанды шайқас ауыр шығындармен аяқталды. Генерал Джордж Крокетт Стронг өз сарбаздарын жинауға тырысқанда жүзімша оқтан жамбасына жарақат алып, қайтыс болды. Полковник Холдиман С. Путнамға бас-аяғынан оқ тиіп, кері шегінуге бұйрық берген кезде қаза тапты. 6-шы Коннектикут полкінің полковнигі Джон Лайман Чатфилд өлімге жарақат алды. 54-ші Массачусетс полкінің полковнигі Роберт Гулд Шоу шайқастың басында парапетке шабуыл жасағанда қаза тапты. Кейбір конфедераттардың мәліметтеріне сәйкес, оның денесі жеті рет тесілген, ал өлімге себеп болған жарақат - кеудесіне тиген мылтық оғы. Атақты шешен Фредерик Дугластың ұлы, сержант-майор Льюис Генри Дуглас шайқастан аман қалды және болашақ әйеліне жазған хатында осы туралы жазды.

The 54th Massachusetts, an infantry regiment composed of African American soldiers led by Colonel Robert Gould Shaw, led the Union attack at dusk. They were backed by two brigades composed of nine regiments. The first brigade was commanded by Gen. George Crockett Strong and was composed of the 54th Massachusetts, 6th Connecticut, 48th New York, 3rd New Hampshire, 76th Pennsylvania, and the 9th Maine regiments. The second brigade was commanded by Col. Haldimand S. Putnam of the 7th New Hampshire as acting brigade commander. His brigade consisted of the 7th New Hampshire, 62nd Ohio, 67th Ohio, and the 100th New York regiments. A third brigade under Gen. Stevenson was in reserve, with General Truman Seymour commanding on the field, but did not enter action. The assault began at 7:45 p. m. and was conducted in three movements. The 54th Massachusetts attacked to the west upon the curtain of Wagner, with the remainder of Gen. Strong's brigade and Col. Putnam's brigade attacking the seaward salient on the south face. As the assault commenced and bombardment subsided, the men of the 1st South Carolina Artillery, Charleston Battalion, and 51st North Carolina Infantry took their positions. The 31st North Carolina, which had been completely captured during the battle of Roanoke Island and later exchanged, remained in the bombproof shelter and did not take its position in the southeast bastion. When the 54th Massachusetts reached about 150 yards from the fort, the defenders opened up with cannon and small arms, tearing through their ranks. The 51st North Carolina delivered a direct fire into them, as the Charleston Battalion fired into their left. The 54th managed to reach the parapet, but after a fierce struggle, including hand to hand combat, they were forced back. The 6th Connecticut continued the assault at the weakest point, the southeast, where the 31st had failed to take its position. General Taliaferro quickly rounded up some soldiers to take the position, while the 51st North Carolina and Charleston Battalion fired obliquely into the assailants. Behind the 6th Connecticut, the 48th New York also successfully reached the slopes of the bastion. The remainder of Strong's brigade did not reach that far, as three of the defending howitzers were now in action and firing canister into their flanks, bringing them to a halt. Colonel Putnam quickly brought up his brigade, but only about 100 or 200 men from the 62nd and 67th Ohio reached the bastion. The Confederates attempted to counter attack twice, but were beaten back after having the officers leading the charge shot down. As the Union assault continued to crumble, due to lack of reinforcements from General Stevenson, Taliaferro was reinforced by the 32nd Georgia Infantry, which had been transported to the island by Brigadier General Johnson Hagood. The fresh troops swept over the bastion, killing and capturing the rest of the Union troops that remained. By 10 p. m. the bloody struggle had concluded with heavy losses. Gen. George Crockett Strong was mortally wounded in the thigh by grape shot while trying to rally his men. Col. Haldimand S. Putnam was shot in the head and killed in the salient while giving the order to withdraw. Col. John Lyman Chatfield of the 6th Connecticut was mortally wounded. The 54th Massachusetts's colonel, Robert Gould Shaw, was killed upon the parapet early in the action. Some Confederate reports claim his body was pierced seven times, with the fatal wound a rifle bullet to his chest. Sergeant Major Lewis Henry Douglass, son of the famous orator Frederick Douglass, survived the battle and wrote about it in a letter to his future wife.

Салдары

Барлығы 18 шілдедегі шабуылда Одақ әскерлерінің шамамен 1515 салдаты қаза тапты, тұтқынға алынды немесе жараланды, бірақ бұл сан ешқашан дәл анықталған жоқ. Форт-Вагнердің командирі генерал Хагуд 19 шілде күні таңертең генерал П. Г. Т. Борегардқа жолдаған есебінде 800 адамның мәйітін Вагнер алдындағы жаппай қабірге жерлегенін хабарлады. Шайқастан кейін 54-ші полкте 315 адам ғана қалды. Отыз сарбаз, оның ішінде полковник Шоу және капитан Рассел мен Симпкинс қаза тапты, олар бір қабірге бірге жерленді. Тағы 24 сарбаз жараларынан кейін қайтыс болды, 15-і тұтқынға алынды, ал 52 сарбаз шайқастан кейін жоғалып кеткен деп хабарланды және қайтадан табылған жоқ. 54-ші Массачусетс полкінің сарбаздары батылдығы үшін мақталып, құрметке ие болды. 54-ші полктің афроамерикалық сержанты Уильям Карни сол күні бірліктің АҚШ туын қалпына келтіргені және Одақ желілеріне қайтарғаны үшін ерлік орденіне (Медаль де Онер) лайық деп есептеледі – бұл орденді алған алғашқы афроамерикалық сарбаз. Олардың көрсеткен мінез-құлқы афроамерикалықтардың сарбаз ретіндегі беделін арттырып, Солтүстік штаттардың афроамерикалықтарды көптеп қабылдауына және осы арқылы сандық артықшылықты күшейтуге әкелді. Конфедерация Конгресі 1863 жылдың мамыр айында президент Дэвистің бұрынғы жарлығын қолдап, заң қабылдады, ол қара сарбаздар мен олардың ақ офицерлерін алмасудан шығарды. Шабуыл кезінде тұтқынға алынған кейбір қара сарбаздар ақ әріптестерімен алмастырылмағандықтан, президент Линкольн барлық тұтқын алмасуды тоқтату туралы 252-ші жарлық шығарды (бұл саясат көбінесе генерал Грантка дұрыс емес атрибуцияланады). Конфедерация әскерлерінің жоғалғандары 174 адамды құрады. Форт генерал Джонсон Хагудтың бригадасымен шабуыл аяқталғаннан кейін күшейтілді. Түнде Форт-Вагнердің гарнизоны ауыстырылды, және генерал Хагуд командалық міндетті өз мойнына алды. Ол полковник Лоуренс М. Киттпен алмастырылды, ол фортты 7 қыркүйекте тасталғанға дейін басқарды. Генерал Хагуд "Еркіндік соғысының естеліктері" атты кітап жазды, онда екінші шайқастан кейін Одақ артиллериясының үздіксіз бомбалауы 18 шілдедегі шабуылдан кейін жерленген Одақ сарбаздарының көптеген мәйітін ашқанын және ауадағы өлім иісі соншалықты жағымсыз болғанын, фортта тұру мүмкін болмағанын айтты. Ұзақ бомбалау салдарынан қамауда қаза тапқан Конфедерация сарбаздары Вагнердің қабырғаларына жерленді және олар үнемі қайтадан табылған. Одақтың шабуылына тойтарыс бергеннен кейін инженерлер фортты қоршап алды. Конфедерация әскерлері 1863 жылдың 7 қыркүйегінде фортты тастап кетті, 60 күнге созылған оқ жаудырылғаннан кейін, тұрақты бомбалаудан келген зақымдар, азық-түлік жетіспеушілігі және Вагнерге жақын орналасқан Одақ қоршау бекіністері салдарынан оны ұстап тұру мүмкін болмады.

In all, about 1,515 Union soldiers were killed, captured, or wounded in the assault of July 18, although this number has never been accurately ascertained. Gen. Hagood, the commander of Fort Wagner on the morning of July 19, stated in his report to Gen. P. G. T. Beauregard that he buried 800 bodies in mass graves in front of Wagner. Only 315 men were left from the 54th after the battle. Thirty were killed in action, including Col. Shaw and Captains Russel and Simpkins, and buried together in a single grave. Twenty four later died of wounds, fifteen were captured, and fifty two were reported missing after the battle and never seen again. The men of the 54th Massachusetts were hailed for their valor. William Carney, an African American sergeant with the 54th, is considered the first black recipient of the Medal of Honor for his actions that day in recovering and returning the unit's U. S. Flag to Union lines. Their conduct improved the reputation of African Americans as soldiers, leading to greater Union recruitment of African Americans, which strengthened the Northern states' numerical advantage. The Confederate congress had passed a law in may 1863, supporting an earlier declaration by President Davis, that excluded black soldiers and their white officers from exchange. Since some of the black union soldiers captured during the battle were not exchanged with their white comrades, President Lincoln issued General Order 252 stopping all prisoners exchanges (a policy often wrongly attributed to General Grant). Confederate casualties numbered 174. The fort was reinforced by Brig. Gen. Johnson Hagood's brigade shortly after the assault had ended. The garrison of Fort Wagner was then changed during the night, and Gen. Hagood assumed command. He was relieved by Col. Laurence M. Keitt, who commanded the fort until it was abandoned on September 7. Gen Hagood wrote a book titled Memoirs of the War of Secession, in which he states that the constant bombardment from the Union guns in the weeks following the second battle had unearthed such large numbers of the Union dead buried after the assault of July 18, and the air was so sickening with the smell of death, that one could no longer stand to be in the fort. The constant bombardment caused Confederate soldiers who were killed during the siege to be buried in the walls of Wagner, and they were also constantly being unearthed. Following the Union repulse, engineers besieged the fort. The Confederates abandoned the fort on September 7, 1863, after resisting 60 days of shelling, it having been deemed untenable because of the damage from constant bombardment, lack of provisions, and the close proximity of the Union siege trenches to Wagner.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

2008 жылдың мамыр айында Trust for Public Land (TPL) және серіктестері, соның ішінде Оңтүстік Каролина консервациялық банкі, Оңтүстік Каролина мемлекеттік порттар басқармасы, Азамат соғысы тресті (Американдық шайқас алаңдары трестінің бөлімшесі) және көптеген жеке донорлар Чарльстон қаласы үшін Ginn Resorts компаниясынан аралды 3 миллион долларға сатып алды. Ал бұрын, 2003 жылы, құрылыс салушы аталған жерге үй салу жоспарларын жариялағанда, оның сатып алу құқығы болған кезде, Траст, жергілікті сақтаушы Блейк Холлман және басқалар Моррис аралы коалициясын құрып, бұл мәселеге қатысты ақпараттық кеңістікте назар аударды, сақтауды қолдады және бұл жобаны тоқтатуға қол жеткізді. Ginn Resorts та мүлікті дамытуға қызығушылық танытқан, бірақ соңында оны сатып алып, дереу сақтаушыларға сатты. TPL мәліметінше, қала мен округ аралдың ұлттық маңызы бар тарихи және табиғи ресурстарын қорғау үшін басқару жоспарын аяқтау жұмыстарын жүргізіп жатыр.

Танымал мәдениетте

Луиза Мэй Алкоттың 1863 жылғы "Менің контрабандам" атты ертедегі әңгімесі шайқастан кейінгі жағдайды бейнелейді, онда басты кейіпкер, Одақ армиясының медбикесі, 54-ші полкінің жараланған және өліп бара жатқан әскерлеріне көмек көрсетеді. 1989 жылғы "Даңқ" фильмінің кульминациялық бөлігі – шайқастың суреттелуі.