Кіріспе
Британдық саясаткер және ғалым Уильям Эдвард Дэвид Аллен OBE (6 қаңтар 1901 жыл - 18 қыркүйек 1973 жыл) - британдық ғалым, сыртқы қызмет офицері, фашистік саясаткер және бизнесмен, ең танымал ретінде тарихшы Оңтүстік Кавказ, атап айтқанда Грузия.
William Edward David Allen OBE (6 January 1901 – 18 September 1973) was a British scholar, Foreign Service officer, fascist politician and businessman, best known as a historian of the South Caucasus—notably Georgia.
Мансап
Ол Лондон қаласында туған, әкесі жағынан шотландтық Ольстер отбасында туған және Гертфордширде өскен. Ол Итон колледжінде (1914-1918), орыс және түрік тілдерін үйрене бастады. Ол өзінің "Еуропадағы түрік" атты алғашқы кітабын он сегіз жасында жариялады. Грек-түрік соғысы (1919-1922) және Риф соғысы (1925) кезінде The Morning Post арнаулы тілшісі болды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары ол көп саяхаттап, Кавказ мен Анатолия халықтарының тарихы туралы кеңінен зерттеулер жүргізді. 1930 жылы сэр Оливер Уордроппен бірге Грузия тарихи қоғамын құрды; Қоғам өз журналын, Георгика, Картвелия зерттеулеріне арнады. Оның анасы 1935 жылға дейін оның жеке кәсіпорындарын қаржыландырады, сонымен қатар ол және оның ағалары демалыс күндері қонақтарды әкелетін Commonwood House, Chipperfield, Hertfordshire үйін қамтамасыз етті: Алленнің жағдайында, ол кейінірек жазды, олардың ішінде "әлеуметтік емес зиялы адамдар, кавказдық филологтар және Орталық Азияның шалғай аймақтарынан жер аударылған ұлттық көшбасшылар". 1941 жылдың 6 наурызында Корольдік итальяндық армия дивизиясы жеңіске жетті; олар білген нәрсе - оларға әлдеқайда аз күш қарсылық көрсетті. Уингейт оларды алдау ойынымен алдауға тырысты: Аллен: "Бәлкім, Құдай үлкен батальонның емес, үлкен жүректердің жағында соғысады" деп айтты. Артында таңғаларлық шабуылдар жасау тактикасы Дебра Маркостағы гарнизонды үрейлендірді, олар тәртіпсіздікке ұшырады. Ол сондай-ақ басқа арнайы операциялар атқарушысының (SOE) жолдастары Тони Симондс пен Билли Маклиннің қызметімен танысып, олардың әскери мінез-құлқы сияқты бейресмилігі мен эксцентрикалықлығымен ерекшеленді. Ол Пол Муратовпен (Павел Муратов) бірге "Пингвин Букс" баспасының ресейлік науқаны туралы екі томдық кітап жазды. Джон Эриксон олардың (әсіресе екінші том) қазіргі заманғы көздерді шебер пайдаланудың үлгілері екенін және тіпті бүгінгі күні де жер факторларын түсіндіруді қоса алғанда, айтарлықтай құндылықты сақтайтынын жазды. Аллен 1943 жылдан бастап Ұлыбританияның дипломатиялық қызметінде офицер болды, 1947 және 1949 жылдар аралығында Анкарада ақпараттық кеңесші болды, 1949 жылы ол орнынан шығып, туған жері Ольстерге оралғанға дейін. Ол жерде, Даун графтығының Киллилегге жақын жерде өмір сүріп, жұмыс уақытын отбасылық бизнесті (Дэвид Алленнің, ірі шоттар компаниясы) жүргізу және 1950 жылдары аяқтаған екі негізгі кітапты жазумен бөлісті: Кавказдық шайқас алаңдары (1953, Павел Муратовпен) және Дэвид Алленс (1957, бизнестің есебі және Аллен отбасының жалпы өмірбаяны). Оның соңғы кітабы, Грузия патшаларына Ресей елшілігінің (1589 1605), аудармашы Энтони Мангоның көмегімен жазылған, 1970 жылы Хаклют қоғамы екі томдық етіп шығарды. Ол соңғы жылдары Ирландияның оңтүстік-шығысындағы Уотерфорд графтығындағы Каппагқа жақын Уайтчерч үйінде өмір сүрді. 1973 жылы Дублинде қайтыс болғаннан кейін оның Грузия мен Кавказ туралы кітаптар кітапханасы 30 000 фунт стерлингке бағаланды (2014 жылы 280 000 пен 530 000 фунт стерлинг аралығында). Бұл кітапхана қазір Индиана университеті Лили кітапханасының құрамына кіреді. Оның айтуынша, бұл кітапхана "саяхат туралы баяндамаларға, хроникаларға, лингвистикалық еңбектерге бай және онда грузин тіліндегі көптеген кітаптар мен кейбір қолжазбалар бар".
Саяси мансап және фашизм
Аллен 1922 жылғы жалпы сайлауда Ферманах пен Тайронда сәтсіз болды, бірақ жеті жылдан кейін келесі әрекетімен 1929 жылғы жалпы сайлауда Белфаст батысындағы парламенттің одақтастық мүшесі (АҚШ) болып сайланды. Ол 1931 жылы Одақтанушылардан бөлініп, сэр Освальд Мослидің Жаңа партиясына қосылды, бірақ 1931 жылғы жалпы сайлауға қатыспады. Ол МИ5 хабаршысы болды деген мәлімдемелер жалған деп саналды; Алайда, Ұлттық архивте қол жетімді құжаттар оның МИ5 сұхбаттасқандығын және БУФ-ты фашистік Италиядан қаржыландыру туралы ақпаратты бергенін растайды.
Жеке өмір
Ол үйленген: (1) 1922 жылдан 1932 жылға дейін, Леди Филис Эдит Кинг (1897-1947), Лионель Фортескью Кингтің қызы, 3-ші Ловлесс графы (1865-1929); (2) 1932 жылдан 1939 жылға дейін, Паула Геллибранд (1898-1986), Сесил Битонның сүйікті модельдерінің бірі, бұрын Маркиз де Каса Моридің әйелі және Иван Уилки Брукстың әйелі; және (3) 1943 жылдан бастап Наталья Максимовнаға (шамамен 1900-1966 жж.).