Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Plan B - бұл Лондонда (Англия) ай сайын шығатын музыка журналы. Ол негізінен тәуелсіз музыкаға арналған, бірақ ол өзінде бар топтардың салыстырмалы танымалдылығын ажыратпады. "Б" жоспары сондай-ақ фильм, комикс, бейнеойындар, бейнелеу өнері және кітаптар сияқты баламалы мәдениетті құжаттады. Оны бас редактор Эверетт Трю (а. к. а. Джерри Тэкрей), арт-директор Эндрю Клэр және баспагер Крис Хоутон құрды, бірақ кейіннен редактор және баспагер Фрэнсис Морган да үлкен ықпал етті. 2009 жылдың мамыр айында Plan B-нің қырық алтыншы саны оның соңғысы болатыны жарияланды.
Plan B was a monthly music magazine based in London, England. It catered mainly towards independent music but did not discriminate between the relative popularity of the bands it features. Plan B also documented alternative culture such as film, comics, video games, visual art and books. It was founded by editor in chief Everett True (a. k. a. Jerry Thackray), art director Andrew Clare and publisher Chris Houghton, although later editor and publisher Frances Morgan was also a major influence. In May 2009, it was announced that Plan Bs forty sixth issue would be its last.
Өмірбаян
"Б" жоспары "Қарапайым әңгіме өмірге қауіп төндіреді" журналының жойылуынан кейін басталды, оның идеясы ұқсас және көптеген үлескерлері бірдей болды.
Plan B was started after the demise of the magazine Careless Talk Costs Lives, which shared a similar ethos and many of the same contributors.
Этос
Бастапқыда Тэкрей ұсынған тұжырымдама New Musical Express немесе Q сияқты негізгі музыка баспасөзінің радары астында болуы керек еді, екеуі де B жоспарының антитезасы ретінде қарастырылады. Тэкрей 90-шы жылдары CTCL-дегі отандасы Стив Гулликпен бірге Эверетт Тру деген псевдониммен негізгі бұқаралық ақпарат құралдарында жұмыс істегенмен, ол жеке тұлғаның жоқтығынан және коммерциализмге көбірек көңіл бөлетіндігіне көңілі қалды. Осылайша, B жоспары (Гуликтің "Жылы тілдері кемелерді батырады" кітабымен бірге) негізгі баспасөзде ұмытылған себептерді қорғау үшін құрылды. "Б" жоспары мазмұнының көркемдік сипатын толық бет фотосуреттер мен түрлі-түсті суреттермен көрсетуге тырысты. Бұл негізінен арт-директор Эндрю Клэрдің жұмысына байланысты. Ол сондай-ақ қалың, атлас қағазға түстес болып басылады, бұл мюск иісі пайда болады. "Б" жоспарында жас таланттарды тәрбиелеуге баса назар аударылды, сондықтан көптеген жазушылар өз салаларында танымал емес. Бірнеше тұрақты үлескерлер негізгі музыка баспасөзінде еркін жұмыс істейді, бірақ олардың "Б" жоспарындағы жұмысы әдетте әртүрлі болды, өйткені журнал өз жазушыларына "хаус стилін" таңбаламады. Бұл көбінесе анекдотикалық, эмоционалды өнерге жауап беруге әкелді, бұл стиль негізгі баспасөзде ынталандырылады. Бұл журналдың сын-пикирлерінде көрініс тапты, онда басқа жерлерде жиі кездесетін "сыныптау" немесе "таңбалау" жүйесі жоқ еді. Осы этикаға сәйкес, "Б" жоспары әдетте көпшілікке тартымды емес суретшілерді қамтыды. Жалпы, авторлар негізгі ағымдағы және сол жақтағы суретшілер арасында айырмашылық жасамады, бірақ бұл соңғыларға қатысты деп айтуға болады. Такрей музыкадағы жыныстық, гендерлік немесе нәсілдік теңдікті қорғаушы ретінде танымал. Расында да, бұрын-соңды қарсыластары оның әйелдерге қатысты бейімділігін қызғанышпен қараған деп атаған. Әрине, бұл Тэкрейдің ерлер басымдылық ететін музыкалық баспасөздегі тепе-теңдікті қалпына келтірудің шынайы әрекеті ретінде де қарастырылуы мүмкін. 2006 жылдың қыркүйегінде " Б " жоспары екі ай сайынғыдан ай сайынғыға ауысты. "Дроун ин саунд" журналының "Музыкалық журналистика" атты мақаласында: "Апта" журналының бұрынғы редакторы Кикинг К. "Біз "Б" жоспарының жойылуы туралы былай деді: "Біз көбірек сандарды сатсақ, бұл жерде буфер болар еді, біз құрғақшылықты жеңе алатын едік. Менің ойымша, оқырмандар үшін маңызды нәрсе - егер сіз әлі де ай сайын оқығыңыз келетін журнал болса, оны сатып алыңыз. "Б" жоспарының әрбір санын, сауалнамалар бойынша, төрт адам оқыған. Егер әрқайсысы өздерінше сатып алған болса, ол әлі де осында болар еді".
The concept originally laid down by Thackray was to exist under the radar of the mainstream music press such as the New Musical Express or Q, both of which are seen as the antithesis of Plan B. Although Thackray used to work in the mainstream media throughout the nineties under the pseudonym Everett True along with his CTCL compatriot Steve Gullick, he became disheartened by the lack of individuality and increased focus on commercialism. Thus, Plan B (along with Gullick's Loose Lips Sink Ships) was created to champion causes apparently forgotten in the mainstream press. Plan B tried to mirror the artistic nature of its content by including full page photography and colourful illustrations. This is largely due to the work of art director Andrew Clare. It is also printed in full colour on thick, satin paper, which creates a musky scent. The emphasis of Plan B was on nurturing young talent and subsequently, many of the writers are unknown within their field. Several regular contributors do freelance work for the mainstream music press but their work in Plan B was usually more varied because the magazine did not impose a 'house style' on its writers. This often led to a more anecdotal, emotional response to art a style which is discouraged in the mainstream press. This was reflected in the magazine's reviews, which did not contain the 'grading' or 'marking' system so commonly found elsewhere. In keeping with this ethos, Plan B commonly covered artists with little mainstream appeal. The contributors as a whole did not distinguish between artists within the mainstream and those in the left field but the bias is arguably towards the latter. Thackray is also renowned for being a champion of equality within music, whether sexual, gender based or racial. Indeed, detractors have in the past labelled his supposed bias towards female helmed bands to be over zealous. Of course, this could also be seen as a genuine attempt by Thackray to redress the balance in a male dominated music press. In September 2006, Plan B changed its frequency from bi monthly to monthly. In a post mortem piece of the magazine as part of Drowned in Sound's Music Journalism R. I. P? Week , former staff writer kicking k said of Plan Bs demise: "Had we been selling more issues, there would have been a buffer, we may have been able to ride out the drought. I think it’s important could be readers realise that – if there’s a magazine out there you still plan on reading month after month, brace yourself and buy it – every edition of Plan B, surveys say, was read by four people. If each of those had bought their own, it’d still be here."