Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Автомобиль жолы "Авиакомпания" деп аталды, өйткені ол Миссисипи өзенінің бойында емес, жаңа сәйкестендіруде салыстырмалы түрде түзу жүреді. (Осыған ұқсас терминді әуе желісі темір жолымен салыстырыңыз.) Кейіннен бұл атау одан да орынды болды, өйткені Луи Армстронгтың Нью-Орлеан халықаралық әуежайы мен Батон-Руж мегаполистік әуежайы да тас жол бойында салынған. Авиакомпания тас жолы ескі Батон-Руж әуежайының (Авиакомпания мен Флорида бульварларының қиылысы жанында, қазір парк пен үкіметтік кеңсе кешені) жақын орналасқан, бұл оны ұқсас атаумен Аэропорт даңғылы мен Аэроуэй Драйвтың блоктарына әкеледі.
The highway was named "Airline" because it runs relatively straight on a new alignment, rather than alongside the winding Mississippi River. (Compare with the similar term air line railroad.) The name later became even more fitting, as both Louis Armstrong New Orleans International Airport and Baton Rouge Metropolitan Airport were built along the highway. Airline Highway also runs close to the site of the old Baton Rouge airfield (near the intersection of Airline and Florida Boulevard, now a park and government office complex), which brings it within blocks of the similarly named Airport Avenue and Airway Drive.
Тарих
Автомобиль жолының шығу тегі Луизианада заманауи автомобиль жолдары жүйесін жақтаған губернатор Хьюи П. Лонгпен танымал. Жоба Лонг билікке келген кезде жүргізіліп жатса да, оның бастапқы құрылысының көп бөлігі оның әкімшілігі кезінде аяқталды. Авиакомпания магистралі Лонгтың сүйікті жобасы болып саналды, өйткені ол оның Батон-Руждағы Капитолий ғимараты мен Нью-Орлеандағы барлар мен мекемелер арасындағы саяхаттың ұзақтығын қысқартты, атап айтқанда Рузвельт қонақ үйіндегі Сазерак бары. Бастапқыда, Авиакомпания тас жолы Праривиллден Шрусбериге дейінгі екі жолақты жол болды. Кенердегі Уильямс бульвары мен Шрусбери жолының арасында орналасқан бірінші бөлім 1927 жылы маусымда ашылды. Оны Джефферсон округінің полициясы жергілікті жол ретінде бастады және құрылыс кезінде Авиажолдың жоспарына қосылды. Автомобиль жолының қалған бөлігін 1928 және 1933 жылдар аралығында Луизиана автожол комиссиясы федералдық көмекпен салды, өйткені жол аяқталғаннан кейін 61-ші АҚШ-ты алып жүреді. 1933 жылы 4 шілдеде көпірдің солтүстік бөлігі, ал үш аптадан кейін оңтүстік бөлігі ресми түрде ашылды. (Кейбір бөлімдер 1931 жылдың қазан айынан бастап уақытша жолға қойылды.) Боне Карре ағызу жолындағы көпірдің аяқталуы 1935 жылға дейін кешіктірілді, бұл Джефферсон тас жолынан (Өзен жолынан) ағызу жолының жетекші бөктеріндегі уақытша қиыршық тас жолдармен айналып өтуді қажет етті. Көпір 1935 жылы 28 қыркүйекте ашылып, 13 желтоқсанда пайдалануға берілді. Бұл уақытта көліктер Праривиллден Батон-Ружға Джефферсон тас жолынан (бүгінгі LA 73) бағытталды. Жаңа Орлеанның соңында саяхатшылар Авиакомпания тас жолымен жалғасып, Метари Роудқа (Джефферсон тас жолының бастапқы жолы) қалаға немесе Кеннердегі Джефферсон тас жолына (бүгінгі LA 48) көшуге және 1928 жылы аяқталған Оңтүстік Клейборн даңғылына тікелей қосылуға мүмкіндік алды. Авиакомпания тас жолының алғашқы жақсартулары 1935 жылы басталды және он жыл бұрын салынған Кеннер Шрусбери байланысын кеңейту мен қайтадан беттеп салудан тұрады. Уильямс бульвары мен Харринг жолының арасындағы жаңа төрт жолақты жол 1937 жылдың қазан айында ашылды. 1938 жылы желтоқсанда Харринг жолынан Лабарре жолына дейінгі жаңа төрт және алты жолақты бөлім ашылды. Соңғы жобада Шрусберидің шетінде кішкене түзету мен кеңейту кірді. (Қазіргі Робертсон көшесі ескі тізбектің қалдығы.) Сегіз жолақты кеңейту Тулейн даңғылына (қазіргі жаңа бассейндік каналдың үстіндегі алты жолақты көпірмен ашылған) 1940 жылы 26 тамызда ресми түрде ашылды. Сондай-ақ 1940 жылы Батон-Руж қаласында Ескі Миссисипи өзені көпірі ашылды. Осы оқиғадан кейін қала айналасында 7,9 мильдік айналма жол салынды, ол Нессер үстіртісіне дейін барды, 1941 жылдың шілдесінде жол қозғалысына ашылды. Бұл айналма жол Авиакомпания тас жолының бөлігі болды, бірақ ол 1953 жылға дейін тас жолдың қалған бөлігімен байланысқан жоқ. Бұдан әрі кеңейту батысқа қарай Кротц-Спрингс қаласындағы Атчафалая көпіріне дейін жалғасты. Қалған бөлігі 1940-1950 жылдары бірнеше жолақты болды. Сол онжылдықта қысқа уақыт бойы бұл елдегі ең ұзақ ақысыз төрт жолақты автомобиль жолы болды, өйткені көп жолақты бөлігі Атчафалая өзенінен Нью-Орлеанға дейін 124 мильді құрады. 1984 жылға дейін көлденең көпірдің төрт өте тар жолағын (көбінесе апатқа ұшырайды) алып жүрді, содан кейін қатардағы көпір салынды. Жаңа Орлеанның Батон-Руж бөлімінің көпшілігі Луизиана темір жолы мен навигациялық компаниясымен қатар салынған, ол өзі біршама ұзағырақ Язу және Миссисипи алқабы темір жолынан кейін салынған. Бұрынғы Луизиана темір жолы, қазір Канзас-Сити оңтүстік темір жолының бөлігі, Хьюи Лонг көпірін тас жолмен қиып өтеді және солтүстік-батысқа қарай Шревпортқа қарай бөлінеді; Опелузасқа дейінгі кеңейту Нью-Орлеан, Техас және Мексика темір жолымен қатар жүреді (кейін Миссури Тынық мұхиты темір жолының бөлігі). Бастапқыда 65 және 51 АҚШ магистральдары Airline-ге (65 бүкіл ұзындығы бойынша және 51 ЛаПлейстен Нью-Орлеанға дейін) бірге тағайындалды. 1951 жылы Луизиана маршруттың ұзындығын қысқартты, ал автокөлік жолы, солтүстік Батон-Руждағы бір бөлігін қоспағанда, US 61 деп белгіленді. Автомобиль жолының бұрын-соңды орналасқан қонақ үйлер мен мотельдердің кесірінен болған жаман тарихын тазарту мақсатында Джефферсон округінің бөлігі Airline Drive деп қайта аталды.
The highway's origin is famously identified with Governor Huey P. Long, who advocated for a modern highway system in Louisiana. Though the project was underway when Long took office, most of its initial construction was completed during his administration. The Airline Highway was considered a pet project of Long's as it reduced the length of his journey between the capitol building in Baton Rouge and the bars and establishments in New Orleans, namely The Sazerac Bar in the Roosevelt Hotel. Originally, Airline Highway was a two lane road that ran from Prairieville to Shrewsbury. The first section, running between Williams Boulevard in Kenner and Shrewsbury Road, opened in June 1927. It was begun by the Jefferson Parish Police Jury as a local road and incorporated into the plan for Airline Highway during construction. The remainder of the highway was built between 1928 and 1933 by the Louisiana Highway Commission with federal aid, as the road would carry US 61 upon completion. The section north of the spillway was officially opened on July 4, 1933, and the section on the south side followed three weeks later. (Various sections had been temporarily opened to traffic beginning in October 1931.) Completion of the bridge over the Bonnet Carré Spillway was delayed until 1935, necessitating a detour over the Jefferson Highway (River Road) via temporary gravel roads along the spillway guide levees. The spillway bridge was opened to traffic on September 28, 1935 and dedicated on December 13. At this time, traffic was routed from Prairieville into Baton Rouge over the Jefferson Highway (today's LA 73). On the New Orleans end, travelers had the option to continue on Airline Highway and follow Metairie Road (the original route of Jefferson Highway) into town or transfer to the Jefferson Highway (today's LA 48) at Kenner and follow the direct connection onto South Claiborne Avenue completed in 1928. The first improvements to the Airline Highway began in 1935 and consisted of widening and re surfacing the Kenner Shrewsbury link built a decade earlier. The new four lane section from Williams Boulevard to Haring Road opened in October 1937. The new four and six lane section from Haring Road to Labarre Road opened in December 1938. The latter project included a slight re alignment and extension on the Shrewsbury end. (Present day Robertson Street is a remnant of the old alignment.) The eight lane extension into Tulane Avenue (reached by a now demolished six lane bridge over the former New Basin Canal) was officially opened on August 26, 1940. Also in 1940, the Old Mississippi River Bridge opened in Baton Rouge. With this occurrence, a 7.9 mile bypass was built around the city that went to the Nesser Overpass, opening to traffic in July 1941—this bypass was part of Airline Highway, but it was not connected to the rest of the highway until 1953. A further extension continued west to the Atchafalaya Bridge at Krotz Springs. The remainder of the highway was multilaned in sections during the 1940s and the 1950s. For a short time in that decade, it was the longest toll free four lane highway in the nation, as the multilaned portion ran 124 miles from the Atchafalaya River to New Orleans. The spillway bridge carried four very narrow lanes of traffic (often resulting in accidents) until 1984 when a parallel bridge was constructed. The majority of the New Orleans Baton Rouge section was built parallel to the Louisiana Railway and Navigation Company, which was itself built later than the slightly longer Yazoo and Mississippi Valley Railroad. The former Louisiana Railway, now part of the Kansas City Southern Railway, crosses the Huey Long Bridge with the highway and splits to the northwest towards Shreveport; the extension to Opelousas parallels the New Orleans, Texas and Mexico Railway (later part of the Missouri Pacific Railroad). Originally US Highways 65 and 51 were cosigned to Airline (65 the entire length, and 51 from LaPlace to New Orleans). In 1951, Louisiana truncated the route lengths, and the highway, with the exception of a portion in north Baton Rouge, is signed as US 61. In an effort to clean up the highway's notorious history due to the seedy hotels and motels that once lined it, the portion in Jefferson Parish has been renamed Airline Drive.
Батон-Руж айналма жолы
Батон-Руж қаласының солтүстігінде және шығысында орналасқан Авиакомпания тас жолының бөлігі АҚШ-тың 61-ші және 190-шы автомобиль жолдарымен орталыққа алып жүреді және бірнеше алмасуларды қамтиды. Айналма жол 1957 жылдан 1963 жылға дейін АҚШ-тың 61/190 шоссесі деп аталды, содан кейін 61 және 190 АҚШ-тың маршруттары оған көшірілді, ал олардың ескі бағыттары қала орталығы арқылы 61 АҚШ / 190 АҚШ бизнесі болды. Айнала жол мен бизнес жолдары бастапқыда жол айналмасында қиылысқан, ол 1963 жылы кловерлифт арқылы алмастырылды. Қалалық штатаралық автомобиль жолдары үшін 1955 жылғы түпнұсқалық жоспарда, 1959 жылы нөмірленген, Батон-Руж айналма жолы 410-ші штатаралық деп аталды; ол 10-шы штатаралық жолмен екі ұшында да қосылатын еді (бұл 10 АҚШ-тың 190-шы дәлізін Батон-Руждан батысқа қарай пайдаланып, әлі де Атчафалая батпанын қазіргі орналасқан жерінен өтеді). Бұл бағыт 1960 жылдардың соңында тоқтатылды, ал кейіннен бұл нөмір тағы бір I 410 үшін қайта қолданылды (ол өзі 1977 жылы тоқтатылды).
The portion of the Airline Highway north and east of downtown Baton Rouge carries U. S. Highway 61 and U. S. Highway 190 around downtown, and includes several interchanges. The bypass was designated U. S. Highway 61/190 Bypass from 1957 to 1963, after which US 61 and US 190 were moved onto it, and their old routes through downtown became US 61 Business/US 190 Business. The bypass and business routes originally intersected in a traffic circle, which was replaced in 1963 by a cloverleaf interchange. In the original 1955 plan for urban Interstate Highways, numbered by 1959, the Baton Rouge bypass was designated Interstate 410; it would have connected to Interstate 10 on both ends (as I 10 would have used the US 190 corridor immediately west of Baton Rouge, still crossing the Atchafalaya Swamp in its present location). The route was cancelled by the end of the 1960s, and the number was later reused for another I 410 (which itself was cancelled in 1977).