Кіріспе
Бруклиндегі жойылған ойын-сауық саябағы Парашют секіруі - бұл Бруклиндегі Нью-Йорк қаласындағы Ригельман бордағы Кони аралындағы жойылған ойын-сауық саябағы және көрнекі жері. Steeplechase Plaza-да B&B Carousell-дің жанында орналасқан құрылыста 250 фут (76 м), ашық кадр, болат парашют мұнарасы бар. Мұнараның жоғарғы жағында 12 кеңістік болаттан жасалған қолдар орналасқан. Екі адам отыратын қайықтықты жоғары көтеріп, төмен түсіреді. Төмендегі парашют пен соққыны шамалы тоқтау олардың төмен түсуін тежейтін. Бұл аттракцион 1939 жылы Нью-Йорктегі Флошинг Медоус-Корона паркіне өткен Нью-Йорк дүниежүзілік жәрмеңкесіне арналып салынған. Оның үстінде 4 метрлік флагшток тұрды, ол жәрмеңкедегі ең биік ғимарат болды. 1941 жылы Дүниежүзілік көрменің соңында ол Кони аралындағы Стиплечез ойын-сауық паркіне қазіргі орналасқан жеріне көшірілді. 1960 жылдары парк жабылып, оның құрылымы бұзылып, жұмыс істемейтін болды. Жолауды бұзу немесе қалпына келтіру ұсыныстарына қарамастан, оны пайдалану туралы даулар 1980-жылдары оны пайдаланбай қалдырды. Парашютпен секіру 1990-шы жылдардан бері тұрақтылық пен эстетикалық себептермен бірнеше рет жаңартылды. 2000-шы жылдары ол қалпына келтіріліп, жарықтандыру жүйесімен жабдықталды. Жарықтар 2006 жылы іске қосылды және 2013 жылы келесі жобада ауыстырылды. Ол Коби Брайант өлімі сияқты оқиғаларды еске алу үшін жарықтандырылды. Стиплечез паркіне кірген жалғыз жол - Нью-Йорк қаласының тарихи белгісі және тарихи орындардың ұлттық тізілімінде тіркелген.
the defunct amusement park ride
The Parachute Jump is a defunct amusement ride and a landmark in the New York City borough of Brooklyn, along the Riegelmann Boardwalk at Coney Island. Situated in Steeplechase Plaza near the B&B Carousell, the structure consists of a 250 feet (76 m), open frame, steel parachute tower. Twelve cantilever steel arms radiate from the top of the tower; when the ride was in operation, each arm supported a parachute attached to a lift rope and a set of guide cables. Riders were belted into a two person canvas seat, lifted to the top, and dropped. The parachute and shock absorbers at the bottom would slow their descent. The ride was built for the 1939 New York World's Fair at Flushing Meadows–Corona Park, also in New York City. Capped by a 12 feet (4 m) flagpole, it was the tallest structure at the Fair. In 1941, after the World's Fair, it was moved to its current location in the Steeplechase amusement park on Coney Island. It ceased operations in the 1960s following the park's closure, and the frame fell into disrepair. Despite proposals to either demolish or restore the ride, disputes over its use caused it to remain unused through the 1980s. The Parachute Jump has been renovated several times since the 1990s, both for stability and for aesthetic reasons. In the 2000s, it was restored and fitted with a lighting system. The lights were activated in 2006 and replaced in a subsequent project in 2013. It has been lit up in commemoration of events such as the death of Kobe Bryant. The ride, the only remaining portion of Steeplechase Park, is a New York City designated landmark and has been listed on the National Register of Historic Places.
Сипаттама
Парашютпен секіру Конни-Айлендтегі Ригельман бортбойкінде Батыс 16-шы және Батыс 19-шы көшелердің арасында орналасқан. Ол алты бұрышты болат құрылымды құрайтын алты бұрышты негізден тұрады. Мұнараның әр аяғы 2 метр аралықта орналасқан көлденең қабырғалармен және көлденең арқалықтардың арасындағы диагональ қабырғалармен бекітілген фланцелі бағанадан тұрады. Аяқтары бетон іргетастарға орнатылған, әрқайсысында он екі ағаш үйіндісі бар. Диагональды және көлденең қабырғалар 9 метр аралықта тігілген және негізге тігілген шпалдарды қамтитын гильзалық пластиналарда қиылысады. Құрылыстың солтүстік жағында баспалдақ орналасқан, ол негіздің жоғарғы жағынан басталады. Рамасында лақтыруға қарсы құрылғы бар. Бұл қабырғада түнгі жарық шоуларында қолданылатын 8000-ға жуық жарық қондырғысы бар. Мұнараның кең негізі тұрақтылық береді, ал жоғарғы жағы таяз. Парашютпен секірудің биіктігі 250 фут (76 м), 1939 жылғы Нью-Йорк әлем көрмесінің парашютпен секіруінің биіктігі 262 фут (80 м), оның үстінде 4 метрлік флагшток бар. "City Journal" газетінің бір жазушысы оның саңырауқұлаққа ұқсайтынын айтты. Парашют секіруінде "Бала қашқын" (1953) сияқты бірнеше медиа-жұмыстар түсірілді.
Алдын ала өнімдер
1930 жылдары парашютшілер ұшақтан емес, парашют мұнараларынан секіру арқылы жаттыға бастады. Осыған орай Стэнли Свитлик пен Джордж П. Путнам Нью-Джерси штатының Оушен округінде орналасқан Свитликтің фермасында 35 метрлік мұнара тұрғызды. Авиация қызметкерлерін парашютпен секіруге үйрету үшін салынған мұнара алғаш рет 1935 жылы 2 маусымда Амелия Эрхарттан секіріп шыққан болатын. 1920 жылдан бері қарапайым ағаш мұнаралар десантшыларды даярлауға пайдаланылды. Strong мұнараның қауіпсіз нұсқасын жасады, оған сегіз бағыттаушы сым кірді. 1935 жылы Strong мұнараның әскери нұсқаларын Румыния мен АҚШ армиясына сатып берді, сондай-ақ Нью-Джерси мен Форт-Беннингте мұнаралар орнатты. Ол Чикагодағы Ривервью паркіне орналасқан бақылау мұнарасын алты парадты ойын-сауық түріне айналдырды. Бұл кәсіпорын "Пар О Штут" жақсы жұмыс істеді, сондықтан Стронг 1939 жылғы Нью-Йорк дүниежүзілік көрмесінде секіруді салуға және пайдалануға өтініш берді. Тағы бір секіру, сондай-ақ, Стронгтың жобалауы бойынша, 1937 жылы Париждегі Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne көрмесіне орнатылды.
Strong sold military versions of the tower to the Romanian and U. S. armies, as well as installed towers in New Jersey and Fort Benning, Georgia. He converted an existing observation tower in Chicago's Riverview Park into a six chute amusement ride. This enterprise, the "Pair O Chutes", performed well enough that Strong applied to build and operate a jump at the 1939 New York World's Fair. Another jump, also reportedly designed by Strong, was installed at the Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne in Paris in 1937.
1939 жылғы дүниежүзілік көрме
Құрылыс ресми түрде 1938 жылдың желтоқсанында 1939 жылғы Дүниежүзілік жәрмеңкеде басталды; ол Флэшинг Медоус-Корона Паркіндегі Медоу көлінің шығыс жағалауындағы "Көңілді аймақта" болуы керек еді. Life Savers компаниясы бұл саяхатқа 15000 доллар қаржы салып, оның мұнарасын жарық шамылған, конфета пішінді сақиналармен әшекейледі. Elwyn E. Seelye & Co. металл конструкциясын жобалады, Bethlehem Steel мұнара бөлшектерін жасады, ал Skinner, Cook & Babcock бөлшектерді сол жерде жинады. Құрылыс құны шамамен 99 000 доллар болды. Оның он екі 32 фут (10 м) парашют шығанағы болды; бес парашют ашылған кезде жұмыс істеді, ал он бірін ақырында жәрмеңкеде қолданады. Алғашқы 76 метрлік мұнараның басына 4 метрлік флагшток қосылды, ол Советтер одағының павильонындағы мүсіннің биіктігінен жоғары болды. Бұл тұғырық тұғырға халық өкілдері кеңес мүсінінің АҚШ туынан жоғары қойылуына қарсылық білдіргендіктен орнатылған болатын. Үлкендер мен балалар үшін әр жол жүру ақысы. Жоғарғы жағына жету бір минутқа созылады, ал құлау 10 - 20 секундқа созылады. Парашютпен секіру ақырында Билли Роуздың Аквакаде сахналық шоуынан кейін жәрмеңкенің екінші ең танымал аттракционына айналды. Парашютпен секірудің ашылған алғашқы бірнеше айында бірнеше оқиға орын алды. 1939 жылдың 12 шілдесінде бір ерлі-зайыпты түн ортасында бес сағат бойы желдің үстіне ұшып кетті. Ерлі-зайыптылар келесі күні тағы да саяхатқа шықты, оларды Нью-Йорк қаласының мэрі Фиорелло Х. Ла Гуардия құттықтады, ол олар тұрып қалған кезде Дүниежүзілік көрменің жанында болды. Ең болмағанда екі топ адам бірінші жылы Парашютпен секіруде қалады: шерифтің орынбасары мен оның қайын қарындасы 1939 жылдың шілдесінде және екі әйел досы қыркүйек айында. Парашютпен секірудің танымалдылығына оның Дүниежүзілік көрменің негізгі кіреберісінен алыс орналасқан жері кері әсер етті. 1939 жылғы маусымның соңында Life Savers демеушілігі аяқталғаннан кейін, саяхат Нью-Йорк метросының Дүниежүзілік жәрмеңке станциясының кіреберісінің жанына, жәрмеңкенің Балалар әлемі бөліміне жақын, 88 500 доллар шығындалған. Қосымша құлама және жаңа іргетастар қосылды. Бұл туралы 1939 жылдың желтоқсан айында хабарланды және ол үш айға созылады деп жоспарланды. Парашютпен секіру қозғалысы және сол жердегі концессиялардың бірігуі 1940 жылғы Дүниежүзілік көрменің маусымы үшін бизнесті жақсартуға көмектесті. Ашылу операторы International Parachuting Inc. және Джеймс Стронг арасындағы келіспеушіліктерден кейінге қалды. Бұл келіспеушіліктерде Халықаралық парашют спорты Стронгқа қарсы үшінші тұлғаларға атпен жүру құқығын сатудан бас тарту үшін сотқа шағым түсірді. Парашютпен секіру 1940 жылдың маусым айында, жәрмеңке қайта ашылғаннан кейін бір айдан астам уақыттан кейін қайта ашылды. Көрме екінші рет өткізілген мезгілде парашютпен секіру кезінде бір ерлі-зайыптылар некелесіп, бұл "парашютпен секіру" деп аталады. Жарты миллион қонақ көрме аяқталғанға дейін мұнарадан секіріп түсті. Парашютпен секіру көрменің аяқталуымен Бруклиндегі Кони Айлендке немесе Нью-Джерсидегі Палисадес ойын-сауық паркіне жіберіледі. Кони Айлендке көшіру 1940 жылдың тамызында қарастырылды; Луна Парк пен Стиплечез Парк осы уақытта саяхатты сатып алуға қызығушылық танытты. 1940 жылдың қазан айында жәрмеңке жабылғаннан кейін, оның операторлары Парашют секіруді Кони аралына жібереді деп жариялады.
Стиплечез саябағы
Frank Tilyou және George Tilyou Jr., Steeplechase Park иелері, Jump үшін өртенген көптеген үлкен көрікті жерлерді, оның ішінде Flying Turns дөңгелекті тау-кенін жойды, оның орны өрттен кейін бір жыл бос тұрды. Парашюттік секіру бөлшектеліп, бортпен жақындасқан Flying Turns тау-кені орналасқан жерге көшірілді. Бұл жолдың жаңа, желлі жағалауындағы орналасуы кейбір өзгерістерді қажет етті, соның ішінде 9 метрлік іргетастар қосылды. Көшіруді инженер Эдвин В. Клейнерт пен сәулетші Майкл Марло бақылады. Оның орнатылуы жағажайдың 244 метрлік бөлігін қайта құрудың үлкен бөлігі болды. 1941 жылдың мамыр айында "Жумп" қайта ашылды. Парашютпен секірудің шексіз саяхаттары бастапқыда Стиплечез паркіне кірудің біржолғы ақысына кірді, бұл саяхатты ауыстыру кезінде шығын болды. Кейіннен бауырластар "қосылған билеттерді" ұсынды, оларға саябаққа кіру ақысы мен саябақтағы кез келген аттракционға алдын ала белгіленген санда саяхат жасау кіреді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаланың көп бөлігі әскери жарықсыз қалған кезде, бұл көлік навигациялық маяк ретінде қызмет ету үшін жарық күйінде қалды. Бұл "еркін құлау" секілді тәжірибе деп сипатталды. Кейде саяхатшылар секірудің ортасында тұрып қалады немесе кабельдерге батылып қалады. Кони Айлендтің танымалдылығы 1960 жылдары қылмыстың көбеюімен, жеткіліксіз паркингтермен және ауа райының нашарлауымен төмендеді. Бұл қиындықтар 1964 жылы Нью-Йорк әлем көрмесінің бәсекелестігімен, сонымен қатар Флашинг Медоус-Корона паркіне, Steeplechase паркіне рекорды төмен қамқорлыққа әкелді. 1964 жылы 20 қыркүйекте Стиплечез паркі соңғы рет жабылып, келесі жылы мүлік Фред Трампқа сатылды. Стиплечез паркі орнында Трамп 49 метрлік жабық күмбезді, демалыс орындары мен конгресс орталығын салуды ұсынды.
Жабылу
Парашютпен секіру 1964 жылы жабылып, Стиплечез паркіне кіруді тоқтатты. Ақпарат көздері бұл жолдың тұрақты түрде жабылып қалғанын немесе 1968 жылға дейін жұмыс істегенін келіспейді. Кони Айлендтегі жергілікті тарихшы Чарльз Денсонның айтуынша, "Жумп" 1964 жылы жабылған, бірақ көптеген басылымдар 1968 жылы қате дата берген. Коммерциялық емес Кони Айленд тарихы жобасы 1964 жылы жабылып, 1968 жыл - газет мақаласына негізделген деп мәлімдейді. "Нью-Йорк қаласының көрнекті жерлерін аралау жөніндегі нұсқаулықта" 1964 жылы жабылып, ал "Бруклин паперовы" 1965 жылы жабылып қалды деп жазылған. Келесі жылы Нью-Йорк әлемінің телеграммасында Стиплечез паркін қалпына келтіру жоспары сипатталды, оның ішінде Парашют секіруін "дүниедегі ең үлкен құс азық стансасына" айналдыруды қамтиды. Бірнеше дереккөзде "Жумп" 1968 жылға дейін жұмыс істеген деп айтылған. 1965 жылы баспасөз хабарламасына сәйкес, Парашютпен секіру әлі де жұмыс істеп тұрған кезде, ол жылына жарты миллион келушілерді тартты. Daily News 1973 жылғы мақаласында бұл ат 1968 жылы жабылды деп жазылған. Консалтингтік инженер Хелен Харрисон және Нью-Йорк қаласының парктер және демалыс департаментінің веб-сайтында 1968 жылы жабылу күні келтіріледі, бұл Steeplechase Park аумағында концессионерлер басқаратын бірнеше кішкентай аттракциондардың бірі болды. Трамп базаның айналасындағы аумақты концессия ретінде жалға берді, оны шағын гоу-карт трассасы қоршап тұрды. 1968 жылы қала 4 миллион долларға (бұрынғы жылы 4 миллион долларға тең) сатып алуға дауыс берді. Бұл сайыстың бақылауы Нью-Йорк парктеріне, яғни Нью-Йорк қаласындағы демалыс орындарын күтіп ұстауға жауапты қалалық мемлекеттік мекемеге берілді. бірақ ешқандай ұсыныстар қабылданбады. Егер ешкім сатып алмаса, Нью-Йорк парктері "Парашют-саңғы" кешенін қиратуды жоспарлаған. 1970 жылдардың аяғында қала билігі осы жерге ойын-сауық паркін салуды ойлады. Норман Кауфман 1960 жылдан бері Степлечез алаңында кішкентай жәрмеңкелік ойын-сауық коллекциясын жүргізген, Парашют секіруін қайта ашуға қызығушылық танытты. Кауфман 1981 жылы бұл жерден шығарылды, бұл жоспар туралы талқылау аяқталды.
Белгілі бір жер мәртебесі
Ол тасталғаннан кейін, секіру жасөспірімдер мен жас ересектердің көтерілуіне айналды. Оның нашарлауына қарамастан, ол қоғамдастықтың басты нүктесі болды; Кони Айленд сауда палатасы және Грейвсенд тарихи қоғамы сияқты ұйымдар құрылысты құтқаруды шешті, бірақ LPC мұндай атауды NYC парктері парашют секіру орнын парк ретінде дамытуға қызығушылық танытпаса, қарастыра алмады. Үш айдан кейін бұл белгі Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесіне ұсынылғанда, кеңес ескерткіш белгісін растаудан бас тартты. Нью-Йорк парктері құрылысты ұстауға жылына 10 000 доллар кететінін айтты. Қаланың құрылысты көрнекті нысан ретінде белгілеуге қарсы болғанына қарамастан, Парашют секіруі 1980 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Зерттеулер бойынша ғимаратты бұзуға кем дегенде 300 000 доллар кетеді деп есептелген, сондықтан оны бұзу өте қымбат. Стерн Парашюттік секіруді қайтадан іске қосу мүмкіндігін жоққа шығарды, оны "толықтай пайдасыз құрылым" деп атады және тіпті Эйфель мұнарасында да мейрамхана бар екенін айтты. Ол кезде Парашютпен секіру "өмітсіздіктің символы" деп сипатталды, өйткені құрылысты қалпына келтіру немесе тазарту үшін нақты күш салынбаған еді. 1987 жылы LPC парашютпен секіру, ғажайып дөңгелек және Кони Айленд циклонына тарихи мәртебе беру мүмкіндігін анықтау үшін кездесулер өткізді. Осыдан кейін, бағалау кеңесі Булардқа Стиплечез алаңында ойын-сауық паркін дамытуға рұқсат берді, оның ішінде Парашютпен секіруді қайта ашу. Бұл жоспарлар қаржы тапшылығынан кейінге қалдырылды.
Қайта қалпына келтіру және жарықтандыру
1991 жылы қала үкіметі қала бюджеті жеткіліксіз қаржыға ие болғанымен, секірудің құлауын болдырмау үшін шығындар туралы жариялады. 1993 жылы қала билігі құрылысты тұрақтандырып, оны бастапқы түстеріне бояды, бірақ құрылыста әлі де тұзды ауадағы тотығу болды. Парашюттік секіруді қайтадан іске қосуға болатынын анықтау үшін "Интамин" аттракцион компаниясы шақырылды. Бұллардтың қайта дамыту жоспары басқа бір ұсынысқа қайшы келді, ол жерде шағын лиганың бейсбол стадионы сияқты спорттық арена салынады. 1994 жылы Буллард келісімін жоққа шығарды, ал Парашют секірудің солтүстігіндегі сайт 2000 жылы ашылған KeySpan Park спорт стадионына айналдырылды. Нью-Йорк қаласының экономикалық даму корпорациясы (NYCEDC) 2000 жылы мұнараны салуды өз мойнына алды. Бастапқыда қалалық билік оны жұмыс істейтін аттракцион ретінде қайта ашуды қалаған. Бұл жоспардан бас тартылды, өйткені Jump-ты қауіпсіздік стандарттарына келтіру құны тым жоғары болар еді. NYCEDC құрылысты қалпына келтіру үшін STV инженерлік фирмасымен келісімшарт жасасты. Мұнараның жоғарғы бөлігі бөлшектеліп, бастапқы құрылыстың үштен екі бөлігі алынып тасталды, оның кейбіреулері ауыстырылды және құрылым қызыл бояумен боялды. Қайта қалпына келтіру 2003 жылдың шілдесінде аяқталды. Жоба аяқталғаннан кейін Бруклин ауданының президенті Марти Марковиц құрылысты қайта пайдалану немесе қайта ашу туралы ұсыныстарды зерделеуді бастады. Кони Айленд даму корпорациясы мен Ван Ален институты 2004 жылы Архитектуралық байқау өткізді. Оған 46 елден 800-ден астам қатысушы қатысты. Нәтижелер келесі жылы жарияланды; бір жеңімпаз команда, екі жүлдегер ақшалай сыйлықтармен және тоғыз құрметті сөзбен марапатталды. Жеңімпаз жобаға сувенирлер дүкені, мейрамхана, бар және көрме алаңы бар, жарық пен барлық маусымдық қызмет орталығы бар байлам пішінді павильонның сызбасы енгізілді. 2006 жылдың 7 шілдесінде алғашқы түнгі жарық шоуы өтті. Инсталляция алты анимацияны қамтыды және мұнараның қызыл аяғында көрінбейтін жасылдан басқа барлық түстерді қолданды. Анимация жергілікті күнтізбедегі оқиғаларға негізделген, соның ішінде жағажайдың жұмыс істейтін және жұмыс істемейтін маусымдары, ай циклі, Кони аралындағы Мермеде парад және Мемориал күні және Еңбек күні сияқты ұлттық мерекелер. Сондай-ақ, басқа мерекелер үшін "Калидоскоп" деп аталатын реті бар. Билік өкілдері жаз айларында жарық кешкісінен түн ортасына дейін, ал қалған уақытта кешкісінен кешкі сағат 11-ге дейін күйіп тұруы керектігін айтты. "Нью-Йорк қаласын жарықтандыратын жарық" бастамасын атап өту үшін, құстардың жарықпен ластануынан өлімін азайтуға тырысқан, мұнарадағы жарық сағат 23:00-де құстардың көшіп-қону кезеңінде сөндірілді.
2013 жылғы қалпына келтіру және екінші жарықтандыру жобасы
Марковиц бастапқыда Швендингердің жарық қондырғысынан қанағаттанған болса да, 2007 жылы ол оның қондырғысын көп бөлікті жарықтандыруды жаңартудың "I кезеңі" деп атады. 2008 жылдың ақпан айында қала жарық берудің екінші кезеңін жоспарлауды бастады. Парашют секіруіне 2010 жылы бірнеше рет адамдар құрылысты өрлеп кеткеннен кейін, көтерілуге қарсы құрылғылар орнатылды. Сонымен қатар, 2011 жылдан бастап мұнара айналасындағы жер Steeplechase Plaza ретінде қайта жаңартылды. 2013 жылы 2 миллион долларлық жөндеу жұмыстары аяқталды, содан кейін ол 8000 LED жарық болды, ал алғашқы орнатудан кейін барлығы 450 болды. B&B Carousell, Луна Парктің бір бөлігіне айналған 20-шы ғасырдың басындағы карусель, 2013 жылы Парашют секірудің шығысында Степлечез Плазаға көшірілді. 2014 жылдың соңында мұнара алғашқы жаңа жылдық шараға арналған, содан бері жыл сайын жаңа жылдық шыршаға жарық шалынып келеді. Парашютпен секіру сондай-ақ ерекше себептерді, мысалы, Дүниежүзілік аутизмге қарсы күрес күні мен жұмыртқа безі қатерлі ісігіне қарсы күрес айы, сондай-ақ белгілі тұлғаларды еске алу үшін, мысалы, 2020 жылы зейнеткерлік баскетболшы Коби Брайант қайтыс болғаннан кейін болды.