Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эддивилл – АҚШ-тың Айова штатындағы Махаска, Монро және Вапелло округтерінде орналасқан қала. 2020 жылғы халық санауы бойынша халық саны 970 адамды құрады.
Eddyville is a city in Mahaska, Monroe, and Wapello counties in the U. S. state of Iowa. The population was 970 at the time of the 2020 census.
Тарих
1839 жылға қарай, Қара Шұңқыр соғысы аяқталғаннан кейін осы жерде Саук ауылы құрылды. Ауыл басшысы Хард Фиш, немесе Wish e co ma que есімімен танымал болды. 1840 немесе 1841 жылы, Айова штаты болардан бұрын, Джабиш П. Эддиге Хард Фиш ауылында сауда бекетін ашуға рұқсат берілді. Эддивиллге Кеокук және Дес-Мойн темір жолы қызмет көрсетті, ол кейіннен Оттума мен Оскалуза арасындағы Рок-Айленд темір жолының бөлігіне айналды, қазіргі Алтыншы көше деп белгілі жерде және Альбиядан Милуоки темір жолының тармағы арқылы, Эддивиллдің солтүстік жағындағы Рок-Айлендке қосылатын өзен арқылы көпірмен. Рок-Айленд депосы, қоймасымен бірге, Уолнат және Милл көшелерінің арасында, темір жолдың батыс жағында орналасқан. Темір жол 1970 жылдары жабылып, тоқтатылды, бірақ ескі Милуоки желісі қайта жаңартылып, Каргиллге және Альбиядағы Бурлингтон Солтүстік Санта-Фемен байланысты операцияларға қызмет көрсету үшін кеңейтілді. Үш қабатты кірпіш мектеп, көп жылдар бойы Жетінші және Сегізінші көшелер мен Ванс және Бердан көшелерімен шектелген блокта орналасқан. Бұл ғимарат қауымдастықтың 12-сыныпқа дейінгі барлық білім беруін қамтамасыз етті. Мүліктің аумағы оңтүстікке қарай Бердан көшесінен әрі футбол алаңымен, батысқа қарай ойын алаңымен кеңейтілді. Үшінші қабаты мен қоңырау мұнарасы 20-шы ғасырдың басында алынып тасталды, ал алынған материалдар орта мектеп ғимаратын салуға пайдаланылды, ал бастапқы ғимараттың қалған бөлігі бастауыш мектеп ретінде, жылыту жүйесімен бірге қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сахнасы бар аудитория мен спорт залы салынды. 1950 жылдардың соңында штат айналасындағы шағын бір бөлмелі мектептерді біріктіруді ынталандырды, соның ішінде Чиликоте және Кирквилл, және мектеп ауданы жаңа кіші-орта мектеп ғимаратын салу үшін қарыз алды, шамамен бір шақырым шығысқа қарай, округтік шекаралық жолдың оңтүстік жағында, ол 1961 жылдың тамыз айында сабақтар үшін ашылды; ескі ғимараттар бастауыш сыныптарға берілді. Кейіннен Эддивилл Хедрик және Фримонт мектептерімен, соңғы кезде Блейксбургпен бірікті. Қаланың алты көшедегі Милл көшесінде, темір жолдың жанында генераторы бар электр жүйесі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың шамасында қала жүйені жеке компанияға сатты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қала қаланың оңтүстік жағында құдық және Зират төбесіндегі су мұнарасы бар қоғамдық су жүйесін салды. Жүйе қаланың көп бөлігінде шаршы дюймге 85-90 фунт су қысымын өндірді. Ерікті өрт сөндіру бөлімі 20-шы ғасырдың басында және ортасында үш резервуарлы және алдыңғы жағында сорғысы бар (кейде химиялық машина деп аталатын) жүк көлігін және Мейсон Ситиден алынған Генерал Сент-Луис жүк көлігін пайдаланды. Екі машинаның да ашық кабинасы болды және қозғалтқышты қолмен іске қосуға болады. 1950 жылдардың соңында мектеп автобусының гаражы өртеніп кетті, ал бөлім екі халықаралық метро автобусын құтқарды. Өрт сөндіру бөлімінің бірнеше мүшесі бір метроны аудан үшін қалпына келтірді, ал аудан екіншісін бөлімге берді, ол оны көптеген жылдар бойы құтқару үшін пайдаланды. Сол кезде жиһаз дүкенінің және жерлеу бюросының иесі Л. В. Клейн жедел жәрдем шақыруларын тоқтатуға шешім қабылдады және құтқару машинасына арналған өрт сөндіру бөліміне өзінің кейбір жабдықтарын сыйға тартты. Бөлім оқу, қаржы жинау және жабдықтар алу бойынша көп жұмыс істеді, сондықтан штат жедел жәрдем қызметін жақсартуға қызығушылық танытқан кезде олар Эддивиллдің жақсы дамыған бағдарламасын үлгі ретінде қарады. Айова заңдары қалаларға өрттен қорғау үшін салық салуға рұқсат берді, ал Колумбия және Шығыс Де-Мойн қалалары осы қызметті ұсыну үшін қаламен келісімшарт жасасты. Басқа қалалардың жеке меншік иелері өртке қарсы қорғаныс үшін келісімшарт жасаса алады. 1960 жылы қалалар International шассидегі алдыңғы сорғысы бар өрт сөндіру машинасы сатып алды, ал химиялық танк жүк көлігі зейнеткерлікке шықты, бірақ сорғы құтқарылды. 1970 жылдардың басында екі қалашықтар жүк машинасын сатып алды, танк жасады және танкер ретінде пайдалану үшін сорғы (ескі химиялық жүк машинасынан) орнатты, ал қала мен қалашықтар танкерді, сондай-ақ кейбір қалалық операциялар мен жабдықтарды орналастыру үшін ғимарат салды. 1974 жылы қала Ford шассиі бар жаңа өрт сөндіру машинасы сатып алды. Содан бері 6-шы көшедегі Уолнат көшесінде жаңа өрт сөндіру станциясы салынды және жаңа жабдықтарға орын көп. Көп жылдар бойы кітапхана, түрме және жоғарғы қабаттағы жиналыс залы мен қалалық зал, жанама өрт сөндіру станциясы Уолнат және Бірінші (немесе Фронт) көшелерінің бұрышында орналасқан. 1960 жылдардың басында, мұрагерлік қаражатымен, бұл кеңінен қайта жаңартылып, жаңартылды. 1960 жылдардың ортасында қала, Фермерлер үйі әкімшілігінен грант және төмен пайыздық қарызбен, лагуналық тазалаумен санитарлық кәріз жүйесін салды. Тұрғын үйлер үшін айлық төлем 4,60 доллар, ал бизнес үшін 5,00 доллар болды. Дес-Мойн өзені қауымдастықтың тарихы бойында маңызды рөл атқарды, 1947, 1965 және соңғы кездегі су тасқындарымен. Армия инженерлік корпусы 1947 жылғы су тасқынынан кейін бірқатар бөгеттер салды және оларды кейіннен көтерді. Альбияға баратын жол бастапқыда Уолнат көшесінің батыс жағынан өзенге бір қабатты болаттық құрылымдық көпірмен өтті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін электр энергиясына деген сұраныс артты және Айова Оңтүстік Коммуналдық қызметтері өзеннен оңтүстікке қарай, Бриджпорт станциясы деп белгілі электр энергиясын өндіру станциясын салуды бастады. Сол кезде жаңа бетондық көпір салынды және ескі болаттық көпір алынып тасталды, қалалық залдағы қарсы жағында шағын саябақ аймағы қалды. Жаңа көпірге апаратын Эддивилл жағындағы жол, инженерлік корпустың салған бөгет жүйесінің бір бөлігі ретінде де қызмет еткен кеңінен толтырылған жерде салынды. Электр энергиясына деген сұраныс өсуін жалғастырды, Айова Оңтүстік Чиликоте және Берлингтонда үлкен, жаңа өсімдіктер салды, ал Бриджпорт станциясы ескірді. Каргилл зертханада жұмыс істейтін жаңа процеске ие болды, бірақ оның практикалық екенін көру үшін көп мөлшерде будың арзан көзі қажет болды, сондықтан ол Бриджпорт станциясын осы мақсатта сатып алды, Каргилл зауыты салынды және өсуін жалғастыруда. Телефон қызметі Уолнат көшесіндегі екінші және үшінші көшелер арасындағы аллеядағы ғимараттың екінші қабатындағы кеңседен, коммутаторлық станциясы және қолмен айналдырылатын телефондармен, олардың көп бөлігі партиялық желілерде болды. 1960 жылдардың басында United Telephone оны жаңа диск жүйесімен жаңартып модернизациялады. Петициялық науқанның нәтижесінде азаматтар Оттума, Оскалуза және Альбияға алыс қашықтықтан қосымша төлемсіз қоңырау шалу үшін айына 25 центтен артық төлеуге келісті.
Circa 1839, a Sauk village was established on this site following the end of the Black Hawk War. The village was referred to by the name of its chief, Chief Hard Fish, or Wish e co ma que. In 1840 or 1841, before Iowa became a state, Jabish P. Eddy was permitted to open a trading post in Hard Fish's village. Eddyville was served by the Keokuk and Des Moines Railroad, which later became part of the Rock Island Railroad between Ottumwa and Oskaloosa generally on what is known as Sixth Street, and by a spur of the Milwaukee Railroad from Albia, with a trestle bridge across the river to connect to the Rock Island on the north side of Eddyville. The Rock Island depot with a warehouse was between Walnut and Mill Streets, on the west side of the line. The line was closed and abandoned in the 1970s, but the old Milwaukee line has been rebuilt and expanded to serve Cargill and related operations from Albia where it joins the Burlington Northern Santa Fe. A three story brick school with a bell tower was located for many years on the block bounded by Seventh and Eighth Streets and Vance and Berdan Streets. This building housed all education for the community, through 12th grade. The property was enlarged with a ball field on the south across Berdan, and a playground on the west. The third story and bell tower were removed early in the twentieth century and the materials used to build a companion high school building, with the remaining portion of the original building used as an elementary school, including the heating plant. An auditorium and gymnasium with a stage was built about the time of World War II. In the late 1950s, the state encouraged school consolidation of the one room schools in the surrounding countryside, including Chillicothe and Kirkville, and the school district borrowed to build a new junior senior high school building approximately one mile east, on the south side of the county line road, which opened for classes in the late summer of 1961; the old buildings were then devoted to elementary classes. Subsequently, Eddyville merged with the Hedrick and Fremont schools and, most recently, Blakesburg. There was a city owned electric system with a generator next to the railroad on Sixth Street at Mill Street. Some time around World War I, the city sold the system to a private company. Following World War II, the city built a public water system with a well on the south side of town and stand pipe water tower on Cemetery Hill. The system produced water pressure of 85 90 pounds per square inch in most of the community. The volunteer fire department for much of the early and mid 20th century used a truck with three tanks and a front mounted pump (sometimes called the chemical truck), and a General St. Louis truck that was acquired from Mason City. Both had open cockpits and could be hand cranked to start the engine. In the late 1950s, the school bus barn burned and the department saved two International Metro buses. Some of the fire department members restored one Metro for the District and the District gave the other one to the department, which used it for rescue for many years thereafter. About that time, L. W. Klein, owner of the furniture store and funeral home, decided to stop running ambulance calls and donated some of his equipment to the fire department for the rescue truck. The department worked hard with training, fund raising and obtaining equipment, such that when the state became interested in improving ambulance services, they looked at Eddyville's well developed program as a model. Iowa law allowed townships to levy a tax for fire protection, and Columbia and East Des Moines Townships contracted with the City to provide this service. Individual property owners from other townships could contract for fire protection. Circa 1960, the townships bought a fire truck on an International chassis with a front mount pump, and the chemical tank truck was retired but the pump was salvaged. In the early 1970s the two townships purchased a truck, had a tank built and a pump (from the old chemical truck) installed for use as a tanker truck and the City and the townships built a building to house the tanker as well as certain city operations and equipment. Circa 1974, the City purchased a new fire truck on a Ford chassis. A new fire station has since been built on Walnut Street at 6th Street, and there is more room for newer equipment. For many years, the library, jail and upstairs meeting room and city hall, with adjacent fire station, were located at the corner of Walnut and First (or Front) Streets. In the early 1960s, with funding from an inheritance, this was extensively remodeled and modernized. In the mid 1960s, the city, with a grant and a low interest loan from the Farmers Home Administration, constructed a sanitary sewer system, with lagoon treatment. The monthly fee was $4.60 for residences and $5.00 for businesses. The Des Moines River has been a fact of life for the community throughout its history, with major flooding in 1947, 1965 and more recently. The Army Corps of Engineers built a series of levees after the floods of 1947, and has raised them since. The road to Albia originally crossed the river on a one lane steel superstructure bridge from the west end of Walnut Street. After World War II, demand for electricity increased, and construction of an electric generating plant by Iowa Southern Utilities was begun across the river and south, known as Bridgeport Station. About the same time, a new concrete bridge was built and the old steel bridge removed, leaving a small park area across from city hall. The Eddyville side of the approach to the new bridge was built on extensive fill which also served as part of the levee system that had been built by the Corps of Engineers. Demand for electricity continued to grow, Iowa Southern had built bigger, newer plants at Chillicothe and Burlington, and the Bridgeport station was obsolete. Cargill had a new process that worked in the laboratory, but they needed a cheap source of large amounts of steam to see if it worked in practice, so they purchased the Bridgeport Station for this purpose, and the Cargill plant was constructed, and continues to grow. Telephone service was provided from an office on the second floor of a building on the south side of Walnut Street at the alley between Second and Third Streets, with a switchboard and cranked phones, most of which were on party lines. In the early 1960s, United Telephone modernized this with a new dial system. As a result of a petition drive, citizens agreed to pay 25 cents a month extra to call Ottumwa, Oskaloosa and Albia without long distance tolls.
География
Эддивилл Дес-Мойн өзенінің шығыс жағасында, өзендің иілісінде орналасқан, шамамен 70 миль оңтүстік-шығысқа қарай Дес-Мойндан және 15 миль солтүстік-батысқа қарай Оттумауадан. Эддивилл қала шегінде үш округдің кіреберісі орналасқан. Бұл қауым Вапелло, Махаска және Монро округтерінің арасында жатыр. АҚШ Халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 1.18 шаршы мильді (3 км²) құрайды, бәрі құрлық.
Eddyville is located on the east bank of a bend in the Des Moines River, approximately 70 miles south southeast of Des Moines and 15 miles north northwest of Ottumwa. Eddyville has three counties that all meet within the city limits. The community straddles Wapello, Mahaska and Monroe counties. According to the United States Census Bureau, the city has a total area of 1.18 square miles (3 km2), all land.
2000 жылғы халық санағы
2000 жылғы халық санауы бойынша қалада 1064 адам, 424 үй шаруашылығы және 278 отбасы тұрды. Халық тығыздығы 453 тұрғын үй құрады, орташа тығыздық – [мәлімет жоқ]. Қала тұрғындарының нәсілдік құрамы: 98,68% ақ нәсілді, 0,09% афроамерикалық, 0,38% азиялық, 0,38% басқа нәсілдерден және 0,47% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілге жататын испан немесе латын американдықтары халықтың 0,94% құрады. 424 үй шаруашылығының ішінде 32,8% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрады, 50,0% некеде тұратын жұбайлар, 11,1% күйеуі жоқ әйелдер басқарады, ал 34,2% отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 27,8% жеке адамдардан тұрады, ал 13,2% 65 жасқа толған немесе одан асып кеткен жалғыз адамдар тұрады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,51 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 3,07 адамды құрады. Қала тұрғындарының жас бойынша таралуы: 27,7% 18 жасқа дейінгілер, 10,9% 18-24 жас аралығындағылар, 27,9% 25-44 жас аралығындағылар, 19,8% 45-64 жас аралығындағылар және 13,6% 65 жасқа толған немесе одан асып кеткендер. Орташа жас 34 жасқа тең. Әр 100 әйелге 93,5 еркек шамасында. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 88,0 еркек шамасында. Қала бойынша үй шаруашылығының орташа табысы 32 446 доллар, ал отбасының орташа табысы 40 875 долларды құрады. Ер адамдардың орташа табысы 31 250 доллар, ал әйелдердің 21 304 долларға тең. Қаланың жан басына шаққандағы орташа табысы 16 354 доллар. Отбасылардың 7,2% және халықтың 12,0% кедейлік шегінен төмен тұрады, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 11,9% және 65 жастан асқандардың 12,9% кіреді.
As of the census of 2000, there were 1,064 people, 424 households, and 278 families residing in the city. The population density was There were 453 housing units at an average density of The racial makeup of the city was 98.68% White, 0.09% African American, 0.38% Asian, 0.38% from other races, and 0.47% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 0.94% of the population. There were 424 households, out of which 32.8% had children under the age of 18 living with them, 50.0% were married couples living together, 11.1% had a female householder with no husband present, and 34.2% were non families. 27.8% of all households were made up of individuals, and 13.2% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.51 and the average family size was 3.07. In the city, the population was spread out, with 27.7% under the age of 18, 10.9% from 18 to 24, 27.9% from 25 to 44, 19.8% from 45 to 64, and 13.6% who were 65 years of age or older. The median age was 34 years. For every 100 females, there were 93.5 males. For every 100 females age 18 and over, there were 88.0 males. The median income for a household in the city was $32,446, and the median income for a family was $40,875. Males had a median income of $31,250 versus $21,304 for females. The per capita income for the city was $16,354. About 7.2% of families and 12.0% of the population were below the poverty line, including 11.9% of those under age 18 and 12.9% of those age 65 or over.
Экономика
Каргилдің мұнда ірі жүгері өңдеу зауыты бар, ол қаланың көкжиегін билейді. Этанол, жоғары фруктозалы жүгері сиропы және глютен оның өнімдерінің арасында. Көшенің арғы жағында Ajinomoto North America, Inc. компаниясы глюкозаны моно натрий глутаматына айналдыратын зауытқа ие. Wacker Chemie де Каргилдің жанында өндіріс орнын иеленеді. Chamness Technology қала сыртында түрлі органикалық қалдықтарды компостқа айналдыратын компостирлеу кешенін пайдаланады.
Cargill has a large corn processing plant here, which dominates the town's skyline. Ethanol, high fructose corn syrup, and gluten are among its products. Across the street, Ajinomoto North America, inc. has a plant that turns the glucose into mono sodium glutamate. Wacker Chemie also runs a plant across the fence of Cargill. Chamness Technology operates a composting facility outside of town that recycles various organic wastes into compost.
Саябақтар мен демалыс
Уолнат көшесінің етегіндегі кішкентай саябақта Де-Мойн өзеніне қарайтын орындық орналасқан. Басты саябақ Үшінші және Төртінші көшелермен, сондай-ақ Негізгі және Базар көшелерімен шектеледі. Оның құрамына жабық эстрада, одақ әскерінің мүсіні және ағаш үй кіреді.
A tiny park at the foot of Walnut Street has a bench that looks out on the Des Moines River. The main park is bounded by Third and Fourth Streets, and Main and Market Streets. It includes a covered band stand, a statue of a Union soldier, and a log cabin.
Білім
Эддивилл–Блейксбург–Фремонт біртұтас мектеп округінде екі мектеп ғимараты бар: Эддивилл–Блейксбург–Фремонт орта мектебі және Эддивилл бастауыш білім беру орталығы. Округтың бастауыш ғимаратпен біріктірілген балалар бақшасы да бар. Округ 2012 жылы Эддивилл–Блейксбург біртұтас мектеп округі мен Фремонт біртұтас мектеп округінің қосылуы арқылы құрылды. Бұрынғысы 1994 жылы Эддивилл және Блейксбург біртұтас мектеп округтерінің қосылуымен құрылды.
The Eddyville–Blakesburg–Fremont Community School District has two school buildings here: Eddyville–Blakesburg–Fremont High School, and Eddyville Elementary Attendance Center. The district also has a daycare center integrated with the elementary building. The district was formed by the 2012 merger of the Eddyville–Blakesburg Community School District and the Fremont Community School District. The former was formed in 1994 by the merger of the Eddyville Community School District and the Blakesburg Community School District.