Кіріспе
Химиялық қосылысы Chembox. svg Кескін өлшемі = 200px IUPACName = (4S) 2 (6 гидрокси 1,3 бензотиазолы 2 yl) 4,5 дигидротиазолы 4 карбоксил қышқылы Басқа атаулар = D (−) Люциферин, жуанша люциферин Бөлшек1=Бөлшек2=Чембокс қасиеттері C=11 H=8 N=2 O=3 S=2 Көрініс = Тығыздық = ЕрітуPt = ҚайнауPt = ЛамбдаMax = 330 нм (нейтралды және аздап қышқыл сулы ерітінділер) Ішірілу = ε330 = 18.2 мM−1 см−1
Chembox
| ImageFile = Firefly luciferin. svg
| ImageSize = 200px
| IUPACName = (4S) 2 (6 hydroxy 1,3 benzothiazol 2 yl) 4,5 dihydrothiazole 4 carboxylic acid
| OtherNames = D (−) Luciferin, beetle luciferin
|Section1=
|Section2=Chembox Properties
| C=11 | H=8 | N=2 | O=3 | S=2
| Appearance =
| Density =
| MeltingPt =
| BoilingPt =
| LambdaMax = 330 nm (neutral and somewhat acidic aqueous solutions)
| Absorbance = ε330 = 18.2 mM−1 cm−1
Тарих
Шамшықтардағы люминесценция химиясы бойынша алғашқы жұмыстардың көп бөлігі Джонс Хопкинс университетіндегі Уильям Д. МакЭлройдың зертханасында жүргізілді. Люциферин алғаш рет 1949 жылы оқшауланып, тазартылды, бірақ жоғары өнімділікте қосылысты кристалдастыру үшін процедура жасалмайынша бірнеше жыл өтеді. Бұл, синтез және құрылымды түсіндірумен бірге, Джонс Хопкинс университетінің химия кафедрасының докторы Эмиль Х. Уайт жүзеге асырды. Бұл процедура люцифериндегі карбоксил қышқылының тобы берілген қышқыл негізді экстракция болды. Люциферинді этил ацетаты арқылы төменгі рН-мен шамамен 15000 шамыраңқы шамның ұнтағынан тиімді түрде алу мүмкін. Құрылымы кейіннен инфрақызыл спектроскопия, УФ-визовый спектроскопия және синтетикалық әдістерді біріктіріп, қосылысты анықталатын бөлшектерге ыдырау арқылы расталды.
Қасиеттері
Люциферин кристаллының флуоресцентті екендігі анықталды, ол 327 нм-дегі ең жоғарғы температурамен ультрафиолет сәулесін сіңіреді және 530 нм-дегі ең жоғарғы температурамен жарық шығарады. Оксилюцифериннің синглетті қоздырғышты күйінен негізгі күйіне дейін босауы кезінде көрінетін эмиссия пайда болады. Алкальды ерітінділер бензотиазолдағы гидроксил тобының депротондалуына байланысты болуы мүмкін, бірақ флуоресценция эмиссиясына әсер етпеді. Люциферил аденолиті (люцифериннің АМФ эфирі) ерітіндіде өздігінен жарық шығаратыны анықталды. Әр түрлі жұлдызшалар бірдей люциферинді пайдаланады, алайда сәуле түсі әртүрлі болуы мүмкін. Photuris pennsylvanica жарығы 552 нм (жасыл сары) болып өлшенсе, Pyrophorus plagiophthalamus желім мүшелерінде 582 нм (қызғылт сары) жарық шығарады. Мұндай айырмашылықтар рН- нің өзгеруіне немесе люциферазаның негізгі құрылымындағы айырмашылықтарға байланысты болуы мүмкін. Жалынқұйрық люциферин субстратты өзгерту "қызыл ауытқу" эмиссиясына әкелді (675 нм толқын ұзындығына дейін).
Биологиялық белсенділік
Жарыққұрсақ люцифериннің in vivo синтезі толық түсініксіз. Ферменттік жолдың тек соңғы сатысы зерттелді, ол D цистеиннің 2 циано-6 гидроксибензотиазолымен конденсациялық реакциясы және бұл қосылысты синтетикалық жолмен өндіру үшін қолданылатын реакция. Бұл екі қосылыстағы атомдарды радиобелгілеу және люциферинді қалпына келтіретін ферментті анықтау арқылы расталды. Жарықшылдақтардың люцифериндерді окистендіруі люциферазалар арқылы катализделеді, ол 1,2 диоксиданды перокси қосылысын береді. Диокситан тұрақсыз және көмірқышқыл газы мен қозылған кетондарға өздігінен ыдырайды, олар жарық шығара отырып, артық энергияны бөліп шығарады (биолюминесценция). Firefly люциферин және модификацияланған субстраттар май қышқылдарының имитаторы болып табылады және май қышқылдары амид гидролазының (FAAH) in vivo локализациясын анықтау үшін пайдаланылды. Firefly люциферин - ABCG2 транспортерінің субстраты және биоллюминесценттік бейнелеудің жоғары өнімділігімен транспортер ингибиторларын тексеру үшін қолданылған.