Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Макино Сити ( /m//æ//k//ə//n//ɔː/ MAKənaw) – АҚШ-тың Мичиган штатының Төменгі жарты аралының ең солтүстік нүктесінде орналасқан ауыл. Шебойган және Эммет округтері арасында бөлінген Макино Сити, Маккинак көпірінің оңтүстік жағында орналасқан, ол Маккинак бұғазы арқылы 75-ші мемлекетаралық тас жолын Жоғарғы жарты аралына жеткізеді. Макино Сити, Сент-Игнаспен бірге, Макинак аралына баруға арналған қақпа ретінде қызмет етеді. Осы себептерге байланысты Макино Сити Мичиганның ең танымал туристік орындарының бірі саналады. Макино Сити аймағында Мичилимакинац форты, Тарихи Милл Крик мемлекеттік паркі, Ескі Макинац маяғы, МакГулпин маяғы және зейнеткерлікке шыққан АҚШ Жағалау күзетінің мұз бұзатын кемесі «Макино» сияқты көптеген тарихи орындар бар.
Mackinaw City ('/m//æ//k//ə//n//ɔː/ MAKənaw) is a village at the northernmost point of the Lower Peninsula of Michigan, United States. Divided between Cheboygan and Emmet counties, Mackinaw City is located at the southern end of the Mackinac Bridge, which carries Interstate 75 over the Straits of Mackinac to the Upper Peninsula. Mackinaw City, along with St. Ignace, serves as an access point to Mackinac Island. For these reasons, Mackinaw City is considered one of Michigan's most popular tourist attractions. The Mackinaw City area is home to a number of historic sites, including Fort Michilimackinac, Historic Mill Creek State Park, Old Mackinac Point Light, McGulpin Point Light, and the retired US Coast Guard Icebreaker Mackinaw.
Этимологиясы және ерте қоныстануы
Маккиноу атауы "Маккина" сөзінің өзгеше жазылуы, ол Хьюрон көлі мен Мичиган көлі арасындағы бұғаз, бұғаздағы арал және аралдағы маңызды сауда орталығы; түптеп келгенде, оджибве тіліндегі мишинай макинангтан ("көптеген бақалар орны"). Бұл аймақтағы басты тарихи тайпалар үш алгонкин халқы болды, олар бірлесіп "Үш Оты Кеңесі" деп белгілі болды: оджибве (чиппева), оттава (одава) және потаватоми 17 ғасырда француздық байланыс орнаған кезде. Бұл халықтар Мичилимакинац деп аталатын аймаққа балық аулау, аң аулау, сауда жасау және құдайға сыйынған үшін ұзақ жылдар бойы келіп тұратын. Макинак аралы бұғаздарда тасбақа пішінінде көрінеді. Жергілікті халықтың қасиетті тасбақаға негізделген жаратылыс мифы болған. Макинак бұғазы – тері саудасы үшін өте маңызды екі бағыттың орталығы болды: біреуі шығыстағы Монреальге, Ниписсинг көлі және Оттава өзені арқылы; екіншісі оңтүстіктегі Детройтке, Хьюрон және Сент-Клэр көлдері арқылы.
The name of Mackinaw is a respelling of "Mackinac", a strait between Lake Huron and Lake Michigan, an island in the strait, and an important trading post on the island; ultimately from Ojibwe mishinii makinaang (“at the place of many snapping turtles”). The predominant historic tribes in this area were three Algonquian peoples, known collectively as the Council of Three Fires: Ojibwe (Chippewa), Ottawa (Odawa), and Potawatomi at the time of French contact in the 17th century. These peoples had long frequented the surrounding region, which they called Michilimackinac, to fish, hunt, trade, and worship. Mackinac Island in the straits appeared to have the shape of a turtle. The Native Americans here had a creation myth based on the sacred turtle. The Straits of Mackinac was the center of two routes vital to the fur trade: one to Montreal in the east, by way of Lake Nipissing and the Ottawa River valley; and the other to Detroit in the south via Lakes Huron and St. Clair.
Еуропалық барлау және Мичилимакинац форты
Маккино қаласының маңында алғашқы болып болған еуропалық Жан Николе болды, оны 1633 жылы Квебек қаласынан Самуэль Шамплен Ұлы көлдердің батысын зерттеу және картаға түсіру, сондай-ақ аймақтың үнді тайпаларымен жаңа байланыстар мен сауда серіктестіктерін орнату үшін жіберді. Оның есебі нәтижесінде Франция үкіметі Ұлы көлдер аймағына қоныс аударушылар, миссионерлер, саудагерлер мен әскерлерді жіберу үшін қаржылай көмек бөлді. Әйгілі Жак Маркетт 1671 жылы Макинак аралында миссионерлік бекініс құрды (бірақ ол көп ұзамай Мичиган түбегіндегі Сент-Игнасқа көшірілді, ол 1705 жылға дейін активті қызмет етті). 1681 жылы Сент-Игнаста Форт-де-Буаде құрылысын салу – Жаңа Франция билігінің Боғаздарда әскери қатысуды орнатуға жасаған әрекеті болды, бірақ ол 1697 жылы жабылды. Маккино-Ситидегі алғашқы еуропалық бекініс 1715 жылы француздар Мичилимакинац фортын салғанда пайда болды. Олар оны Жеті жылдық соғыс кезінде британдықтарға жоғалтты, ал британдықтар 1783 жылы Американдық төңкеріс соғысының нәтижесінде он үш колонияның тәуелсіздігіне қол жеткізгеннен кейін одан бас тартты. Қазіргі Маккино-Ситидегі форт орны Ұлттық тарихи ескерткіш болып табылады және қазір ашық аспан астындағы тарихи мұражай ретінде сақталған. Детройт сияқты дәуірдің және аймақтың басқа елді мекендеріндегі форттар сияқты, Мичилимакинац та салыстырмалы түрде кішкентай бекініс болды. Ол француз азаматтарын форт ішінде орналастырды және оларға қабырғалар сыртында бау-бақша өсіруге, аң аулауға және балық аулауға мүмкіндік берді. Бұл тері саудасының орталығы болды. Француз және үндістер соғысының (1754–1763) соңында британдықтар фортты басып алды, бірақ француз азаматтарына қабырғалар ішінде тұруға рұқсат берді, өйткені олардың Одава және Оджибве тайпаларымен тері саудасы бойынша жақсы қарым-қатынастары болды. Понтиак көтерілісінің бір бөлігі ретінде Чиппева және Фокс жауынгерлері 1763 жылдың 2 маусымында фортты күтпеген шабуылмен басып алды (ойын кезінде, мүмкін, баггатиуэй немесе лакросс). Форттағы британдықтар тұтқынға алынып, көбісі өлтірілді. Француз және шотланд-ирланд саудагерлері Детройттан және басқа жерлерден келесі көктемге дейін қайта оралмады, олардың үндістермен әділ сауда жасауға ниеттенгендері белгілі болды. Британдықтар Американдық төңкеріс соғысы кезінде құрлықтағы осал орналасқан жерді тастап кетті; 1779 жылдан 1781 жылға дейін әскерлер фортты, оның барлық құрылыстарын Макинак аралына көшірді, онда олар Форт Макинакты құрды. Британдықтар өздерімен бірге алып кетпеген нәрселерін өртеп жіберді, осылайша американдық көтерілісшілердің Мичилимакинакты база ретінде пайдалануына жол бермеді.
The first European to pass the site of Mackinaw City was Jean Nicolet, sent out from Quebec City by Samuel Champlain in 1633 to explore and map the western Great Lakes, and to establish new contacts and trading partnerships with the Indian tribes of the region. His reports resulted in the French government providing funds to send settlers, missionaries, traders, and soldiers to the Great Lakes region. Father Jacques Marquette had established a mission on Mackinac Island in 1671 (which was shortly thereafter moved to St. Ignace on the Michigan peninsula, where it remained active until 1705). The construction of Fort de Buade at St. Ignace in 1681 was an attempt by the authorities of New France to establish a military presence at the Straits, but it closed in 1697. Mackinaw City's first European settlement came in 1715 when the French built Fort Michilimackinac. They lost it to the British during the Seven Years' War, and the British abandoned the fort in 1783, after the American Revolutionary War resulted in independence of its Thirteen Colonies. The site of the fort in present day Mackinaw City is a National Historic Landmark and is now preserved as an open air historical museum. As with the forts at other settlements of the era and region such as Detroit, Michilimackinac was a fairly small post. It housed French civilians inside the fort, and allowed them to garden, hunt, and fish outside the walls. It was a trading post for the fur trade. At the end of the French and Indian War (1754–1763), the British took possession of the fort, but continued to allow the French civilians to live within the walls, as they had good relations with the Odawa and Ojibwe for the fur trade. As a part of Pontiac's Rebellion, Chippewa and Fox warriors captured the fort on June 2, 1763, in a surprise attack during a game of baggatiway or lacrosse; the British at the fort were taken prisoner and mostly killed. Europeans, in the form of French and Scots Irish traders from Detroit and elsewhere, did not return until the following spring, with the understanding that they would trade more fairly with the Native Americans. The British abandoned the vulnerable site on the mainland during the American Revolutionary War; from 1779 to 1781, the troops moved the fort, including its buildings, to Mackinac Island, where they established Fort Mackinac. What the British did not take with them, they burned; that way they could prevent the American rebels from using Michilimackinac as a base.
Маккиноу-Сити - 19 ғасырдың ортасынан қазіргі уақытқа дейін
1857 жылы Конклинг пен Сирлс есімді екі адам Макиноу қаласын жоспарлады. Бастапқы жоспарда солтүстік бөлігі парк ретінде сақталды, бір кездері Мичилимакинац форты болған аумақты сақтау және маяқ орнату жоспарланды. Бірақ, жер бөлінгеннен кейін, шамамен бір буын өткен соң ғана ол салынды. 1800-жылдардың екінші жартысында Макиноу аймағында (және жалпы Мичиганның солтүстігінде) жазғы демалыс туризмінің өсуі байқалды. 1875 жылы Макинак ұлттық паркі, Роки тауларындағы Йеллоустоун ұлттық паркінен кейін АҚШ-тағы екінші ұлттық парк атанды. Ескі Макинак нүктесіндегі маяқ 1889 жылы жұмыс істеуге кірісті, ал оған жақын тұман сигналы ғимараты 1906 жылы салынды. 1957 жылға дейін жұмыс істеген бұл маяқ, 1869-1906 жылдар аралығында жұмыс істеген Макгулпин Пойнт маяғын, қала шегінің батыс жағындағы орналасқан жерінде, қазіргі 500 Headlands Road мекенжайында алмастырды. 1890 жылдары қала, боғазда кесіп өтетін пойыз паромдары үшін маңызды портқа айналды, ал кейіннен автомобиль паромдары үшін де қолданылатын болды. 1890 жылдары Макиноуде «Mackinaw Witness» атты бір газет шығарылды, ол пресвитериан миссионері, пастор Г. В. Вуд, кіші, тарапынан апта сайын жарық көрді.
In 1857, two men by the names of Conkling and Searles planned what would become Mackinaw City. The original plan reserved the northern portion as a park, to preserve the area that was once Fort Michilimackinac and to accommodate a hoped for lighthouse. This was not built for nearly a generation after the land was set aside. During the second half of the 1800s, the Mackinaw area (and northern Michigan in general) saw an increase in summer resort tourism. In 1875, Mackinac National Park became the second National Park in the United States after Yellowstone National Park in the Rocky Mountains. Old Mackinac Point Lighthouse began operation in 1889 and the adjacent Fog Signal Building was built in 1906. This lighthouse, which operated until 1957, would eventually replace McGulpin Point Light, which operated between 1869 and 1906, at its location in the far western end of the village limits, with the current address of 500 Headlands Road. The village became a vital port for train ferries crossing the Straits beginning in the 1890s, and later, for ferries for automobiles. In the 1890s, Mackinaw had one newspaper, the Mackinaw Witness, published weekly by Presbyterian missionary Rev. G. W. Wood, Jr.
Автомобиль паромдары 1900 жылдардың басында жүре бастады. Мичилимакинац мемлекеттік саябағында кемпинг 1907 жылы құрылды. 1957 жылы Макинак көпірі салынғаннан кейін, Ескі Макинак нүктесіндегі маяқ дереу тоқтатылды. Сонымен қатар, көпірдің оңтүстік жағындағы жерге иелік еткен Макинак аралы мемлекеттік паркі комиссиясына Мичилимакинац қираған жерлерін археологиялық зерттеулер үшін грант берілді. Нәтижесінде, форт 1770 жылдардағы түріне сәйкес қайта жаңартылды. 1900 жылдардың басынан бері жүріп келген автомобиль паромдары, 1957 жылы Макинак көпірінің салынысымен тоқтатылды. Пойыз паромдары 1984 жылға дейін боғаздан өте берді. Макиноу қаласы Шеплер паром компаниясы мен Star Line қызметтерін пайдалана отырып, Макинак аралына жолаушыларды тасымалдайтын туристер үшін маңызды порт қаласы болып қала береді. Уақыт өте келе, Макиноу қаласының негізгі саласы туризмге ауысты, ал басқа да маңызды жұмыс орындары пошта, полиция, өрттен қорғау, білім беру және т.б. сияқты мемлекеттік қызметтер болды. Мичилимакинац мемлекеттік саябағында 1907 жылы басталған кемпинг 1971 жылы тоқтатылды, ал 1972 жылы маяқтың маңында теңіз паркі ашылды. Бұл парк 1990 жылы жабылған, бірақ Ескі Макинак нүктесіндегі маяқ 2004 жылы көпшілікке ашылды. Милл-Крик мемлекеттік паркі, Милл-Крик пилорамасының бір кезде гүлденген жері деп саналатын аумақты қамтиды, ол қаланың оңтүстік-шығысында, АҚШ 23 тас жолы (US 23) бойында, шамамен бес миль (8 км) қашықтықта орналасқан.
Auto ferries began running in the early 1900s. Camping began in Michilimackinac State Park in 1907. When the Mackinac Bridge was completed in 1957, the Old Mackinac Point Lighthouse was decommissioned immediately thereafter. At the same time, a grant was provided to the Mackinac Island State Park Commission, which owned the property at the Bridge's southern terminus, to begin archeological excavations of the Michilimackinac ruins. Ultimately, a reconstruction of the fort to its 1770s appearance would be constructed. Auto ferries, which had been running since the early 1900s, ended in 1957 after the completion of the Mackinac Bridge. Train ferries crossed the Straits until 1984. Mackinaw City remains an important port city for tourists traveling by passenger ferry boat to Mackinac Island using Shepler's ferry company, and Star Line services. Through the course of time, the main industry of Mackinaw City became almost strictly tourist oriented, with other major sources of employment being civic services such as mail, police, firefighting, schooling, and so on. Camping, which began in Michilimackinac State Park in 1907, was halted in 1971 as a Maritime Park was opened in 1972 around the lighthouse. This park was shut down in 1990, but Old Mackinac Point Lighthouse was opened to the public in 2004. Mill Creek State Park, which includes the area believed to be where Mill Creek's sawmill once flourished when Mackinac Island was being settled, is located about five miles (8 km) southeast of the village along U. S. Highway 23 (US 23).
География
АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, ауылдың жалпы ауданы 7,65 шаршы миль (20 км²) құрайды, оның ішінде 3,44 шаршы миль (9 км²) құрлық және 4,21 шаршы миль (11 км²) су алабын құрайды.
According to the U. S. Census Bureau, the village has a total area of 7.65 square miles (20 km2), of which 3.44 square miles (9 km2) is land and 4.21 square miles (11 km2) is water.
2010 жылғы санақ
2010 жылғы санақ бойынша ауылда 806 адам, 413 шаруашылық және 206 отбасы тұрды. Халық тығыздығы құрады. Ауылдың нәсілдік құрамы: 87,8% ақ нәсілді, 5,3% афроамерикалық, 4,3% американдық үндістер, 0,1% басқа нәсілдерден және 2,4% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілдегі испан немесе латын американдықтары халықтың 2,4% құрады. 413 шаруашылықтың 18,6%-ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 39,2%-ы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 7,3%-ы күйеуі жоқ әйелдер, 3,4%-ы күйеуі жоқ еркектер, ал 50,1%-ы отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 41,9%-ы жеке адамдардан тұрды, ал 19,1%-ында 65 жасқа толған немесе одан асқан жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 1,95 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,62 адамды құрады. Ауылдың орташа жасы 49,5 жас. Тұрғындардың 16,5%-ы 18 жасқа дейін, 4,1%-ы 18 мен 24 жас аралығында, 23,5%-ы 25 пен 44 жас аралығында, 31,1%-ы 45 пен 64 жас аралығында және 24,8%-ы 65 жасқа толған немесе одан асқан. Ауылдың жыныстық құрамы: 45,2% еркек және 54,8% әйел.
As of the census of 2010, there were 806 people, 413 households, and 206 families residing in the village. The population density was There were 814 housing units at an average density of The racial makeup of the village was 87.8% White, 5.3% African American, 4.3% Native American, 0.1% from other races, and 2.4% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 2.4% of the population. There were 413 households, of which 18.6% had children under the age of 18 living with them, 39.2% were married couples living together, 7.3% had a female householder with no husband present, 3.4% had a male householder with no wife present, and 50.1% were non families. 41.9% of all households were made up of individuals, and 19.1% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 1.95 and the average family size was 2.62. The median age in the village was 49.5 years. 16.5% of residents were under the age of 18; 4.1% were between the ages of 18 and 24; 23.5% were from 25 to 44; 31.1% were from 45 to 64; and 24.8% were 65 years of age or older. The gender makeup of the village was 45.2% male and 54.8% female.
2000 жылғы халық санағы
Халық санағы мәліметтері бойынша, Мичиган штатындағы Сент-Игнас пен Бей-Сити арасында. Макино қаласында бағыттар арасында ауысу мүмкін.
As of the census and between St. Ignace and Bay City, Michigan. Transfer between the lines is possible in Mackinaw City.
Темір жолдар
Нью-Йорк орталық темір жолының Мичиган орталық еншілес компаниясы, Пенсильвания темір жолының Гранд-Рапидс және Индиана темір жолының еншілес компаниясы және басқа да теміржол желілері «Солтүстік жебе» сияқты пойыздарда Макино қаласына жолаушылар тасымалын жүзеге асырды. 1968 жылы Пенн-Централ құрылғаннан кейін теміржол қозғалысы азайды және теміржол инфрақұрылымы нашарлады. Штат күйреп бара жатқан теміржолдарға көп инвестиция жасады және 1980 жылдардың басында жолаушылар мен жүк тасымалын жүргізу үшін Мичиган Солтүстік темір жолын құрды. Көптеген жолаушыларға қызмет көрсетуге қарамастан, жолаушылар және жүк тасымалы зиян келтірді, бұл штат үкіметін Мичиган Солтүстік темір жолының жұмысына қатысуын қайта қарауға мәжбүр етті. 1984 жылы барлық субсидиялар тоқтатылды, ал 1987 жылы желілер CSX Transportation компаниясына сатылды. Олар көп ұзамай жолды бұзып тастады. Бұрынғы Мичиган орталық желісі Макино қаласына дейін «Жолдардан жолдарға» бағдарламасы аясында жақсартылды. 2008 жылы ол Солтүстік Орталық Мемлекеттік жолы ретінде қайта ашылды, Макино қаласынан Гейлордқа дейін қоғамдық өту құқығын қамтамасыз етті.
The New York Central's Michigan Central subsidiary, the Pennsylvania Railroad's Grand Rapids and Indiana Railroad subsidiary, and other rail lines provided passenger traffic on trains such as the Northern Arrow to Mackinaw City. After the creation of the Penn Central in 1968, rail traffic diminished and the rail infrastructure deteriorated. The state invested greatly into the failing railways and established the Michigan Northern Railway to operate passenger and freight operations in the early 1980s. Despite sizable patronage, passenger services, as well as freight, operated in the red, prompting the state government to reassess its commitment to operations of the Michigan Northern Railway. All subsidies terminated in 1984, and the lines were sold to CSX Transportation in 1987. It dismantled the tracks shortly thereafter. The former Michigan Central line to Mackinaw City was improved under the Rails to Trails program. It was rededicated in 2008 as the North Central State Trail, providing a public right of way from Mackinaw City to Gaylord.
Ауа
Жолаушылар тасымалы жоспарланған ең жақын әуежайлар – Пеллстон аймақтық әуежайы, Траверс-Ситидегі Черри Капитал әуежайы, Төменгі жартыаралдағы Альпена округінің аймақтық әуежайы және Саулт-Сте. Мари қаласының оңтүстігіндегі, Жоғарғы жартыаралдың шығысындағы Чиппева округінің халықаралық әуежайы.
The nearest airports with scheduled passenger service are in Pellston Regional Airport, Cherry Capital Airport in Traverse City, and Alpena County Regional Airport in the Lower Peninsula and Chippewa County International Airport south of Sault Ste. Marie, in the eastern Upper Peninsula.
Үкімет
Қоғамның ресми атауы – "Макино қаласының ауылы" және мемлекеттік заң бойынша ол ауыл мәртебесіне ие. Макино қаласы 1895 жылғы, өзгертілген №3 Жалпы Заңмен реттелетін Ауыл Заңы бойынша басқарылады. Қаланың орталық ауданы мен дамудың көп бөлігі Макино қалашығында, Чебоган округінде орналасқан, бірақ ауылдың жалпы аумағының көбірек бөлігі Макино қалашығымен шектес Эммет округіне қарасты Ваватам қалашығында жатыр.
The official name of the community is "The Village of Mackinaw City" and as that suggests, it is a village by state law. Mackinaw City is governed by the General Law Village Act, Public Act No. 3, of 1895, as amended. The downtown district and much of the development lie within Mackinaw Township, Cheboygan County, but the larger portion of the village by area is in Wawatam Township, Emmet County, which borders Mackinaw Township to the west.
Білім
Макино қаласының мемлекеттік мектептері Макино қаласының оқушыларын біліммен қамтамасыз етеді. Қаланың екі мектебі – бастауыш мектеп (1-5 сыныптар) және жасырақ сыныптар мен жоғары сыныптарды біріктіретін мектеп (6-12 сыныптар) бір ғимаратта орналасқан.
Mackinaw City Public Schools provides Mackinaw City students with education. The town’s two schools, the elementary school (grades K 5) and the junior senior high school (grades 6–12), are located in the same building.
Дінге қатыстылық
Маккино қаласы Гейлорд Рим-католик діоцезі және Шығыс Мичиган епископтық діоцезінің құрамында орналасқан.
Mackinaw City is within the Roman Catholic Diocese of Gaylord and the Episcopal Diocese of Eastern Michigan.