Кіріспе
Британдық боксшы (1934-2021) Брайан Сидни Харпер (19 маусым 1934 - 23 маусым 2021), Брайан Лондон деген атпен жақсы танымал, 1955 жылдан 1970 жылға дейін жарысқан ағылшындық кәсіби боксшы. Ол 1958-1959 жылдары британдық және Комонвелл ауыр салмақтағы чемпион атанды, және екі рет ауыр салмақтағы әлем чемпионы атанды, бірақ 1959 жылы Флойд Паттерсонға және 1966 жылы Мұхаммед Алиге нокаут арқылы жеңілді. Ол 1950-1960 жылдары британдық бокс сахнасында үстемдік еткен Генри Купер, Джо Эрскин және Дик Ричардсонмен бірге британдық боксшылар төртеулігінің бірі болды. Ортодоксальды боксшы Лондонның биіктігі 6 фут, ал салмағы шамамен 14 тас 12 фунт (208 фунт). Оның рингтегі лақап аты "Британдық бульдог" және "Блэкпулдың тасы" болды.
Brian Sidney Harper (19 June 1934 – 23 June 2021), better known by the ring name Brian London, was an English professional boxer who competed from 1955 to 1970. He held the British and Commonwealth heavyweight title from 1958 to 1959, and twice challenged for the world heavyweight title, losing to Floyd Patterson in 1959 and Muhammad Ali in 1966, both times via knockout. He was one of a quartet of British boxers, with Henry Cooper, Joe Erskine, and Dick Richardson, who dominated the British boxing scene throughout the 1950s and 1960s. An orthodox fighter, London was 6 feet tall and fought at about 14 stone 12 pounds (208 lbs). His nicknames in the ring were "The British Bulldog" and "The Blackpool Rock".
Ерте өмір және мансап
Лондон 1934 жылы 19 маусымда Дархам графтығының Вест-Хартлпул қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Харпердің орнына "Лондон" деген атпен соғысты, бұл осы есімді американдық романистке құрмет көрсету. Брайан бала кезінде бокс ойлауды ұнатпаған, өйткені ол әкесі мен оның серіктестері сияқты гүлдесте құлақтары бар идеяны ұнатпаған. Лондон өзінің отбасылық қатынастары туралы офицер білгеннен кейін, Корольдік әуе күшінде ұлттық қызмет кезінде бокспен айналысуға талпынған. Бұл таңдау емес, әріптестерінің үміті еді.
Әлемдік чемпиондық жекпе-жек
1959 жылы мамыр айында оған әлем чемпионы Флойд Паттерсонмен жекпе-жек өткізу мүмкіндігі берілді, бірақ ол Индианаполистегі жекпе-жектен 11-ші раундта нокаутпен жеңілді. Сол жылы Кубалық Нино Вальдеске жетінші раундта техникалық нокаутпен ұтылып қалды. Алайда 1960 жылы қаңтарда Лондон жетіінші раундта америкалық Пит Редемахерді нокаутпен жеңген кезде қайтадан жеңіске жетті. 1963 жылы сәуірде ол швед Ингемар Йоханссоннан он екі раундтан астам ұпаймен жеңілді.
Екінші әлем чемпионы қарсыласы Мұхаммед Әли
1966 жылы 6 тамызда Лондон 32 жасында екінші рет ауыр салмақтағы әлем чемпионаты үшін күресті, Мұхаммед Әли Англиядағы Эрл сотының көрме залында өзінің титулын қорғауға келді. 24 жастағы Али биіктігі, салмағы, жету мүмкіндігі, жылдамдығы және жастық шағымен ерекше өнер көрсетті, ол өзінен әлдеқайда жоғары санаттағы қарсыласына қарсы, жекпе-жек барысында Лондонға кез келген уақытта соққы берді. Лондонның BBC-ге берген сұхбатында айтқандай: "Ол үнемі тек қана жақсылықпен айналысты". Али үздіксіз дөңгелек айналды, ал Лондон алғашқы екі раундта оның артынан табандылықпен ілесіп, америкалық чемпионға бір нокаут соққы беруге тырысқан сияқты. Лондон матчта тек бір соққыға қол жеткізді, ол бірінші раундтың ортасында Алидің жамбасына сол жақ соққы болды, ол Алиді таңғалдырды және оны сәл таң қалдырды (және оң жақты соққыға ашық, оны Лондон пайдаланбады), бірақ соққы салмағы жоқ еді және Али тез қалпына келтіре алды. Үшінші раундқа шыққанда Лондон шабуыл жасауға асықты. Али оны бұрышқа тіреліп, үш секунд ішінде 12 соққыдан тұратын жылдам комбинацияны жіберді, ал оныншы соққы Лондонды жерге жығып, жекпе-жекті аяқтады. Карьерадан кейінгі медиа сұхбатында Лондон Алиді былай деп сипаттады: "Ол үлкен, жылдам және ұра алады, ал мен кішірек, семіз және ұра алмаймын. Ол мені үш раундта тоқтатты, мен оны ұрып-соқтым деп ойламаймын. Бұл жақсы ақша еді және мен үшін жақсы төленді. Мен тек осы үшін ғана күрестім. Мен әр жекпе-жекте де жеңіске жетуге тырыстым, бірақ Мұхаммед Алимен "Брайан, жарақат алма" деп ойладым, сондықтан мен тырыспадым, бұл қате, мүлдем қате.
Кейінгі мансап
1967 жылдың наурыз айында Лондон Лос-Анджелесте америкалық Джерри Кварримен жекпе-жек өткізді, он раундтан кейін бірауыздан шешім қабылдады. 1967 жылы қарашада Лондон өзінің мансабындағы соңғы жеңісіне қол жеткізді, ол талантты америкалық Зора Фоллимен күресті. Фолли сол жылдың басында Мұхаммед Алиге қарсы әлем чемпионы атағын жеңіп, Лондон оны он раундтан астам ұпаймен жеңді. Лондонның соңғы жекпе-жегі жас боксшы Джо Багнерге қарсы болды, ол ақырында Генри Куперден британдық, одақтастық және еуропалық атақтарды алады. Бұл жекпе-жек 1970 жылы мамыр айында Уэмблиде өтті, ал Бэгнер бесінші раундта техникалық нокаутпен жеңіп, Лондонның мансабының аяқталғанын білдірді. Ол Вероника Клиффке үйленген. Олардың Брайан, Мелани және Джек деген үш баласы болды. Көптеген боксшылар сияқты Лондон да өзінің ең үздік кезеңінен кейін де күресуді жалғастырды. Ол өзінің мансабының басында 22 жеңіске 3 жеңіске жетті, бірақ соңғы 33 жекпе-жегінің 17-інде жеңіліске ұшырады. Лондонның мансабын бағалай келе, ол әлемдегі ең үздік жекпе-жектермен күрескенін есте ұстаған жөн, оның ішінде төрт адам белгілі бір кезеңде әлем чемпионы болды - Али, Паттерсон, Йоханссон және Пастрано. "Әкем Джек Лондон еді, мен де күресуім керек еді. Мен ешқашан жақсы жекпе-жекші болған емеспін. Мен өте жақсы күйде едім. Оның қара көңілі бар еді, Мұхаммед Алимен басқаша әрекет етер ме едіңіз деген сұраққа ол: "Иә, мен оны өлтіруім керек еді" деп жауап берді.