Contact hitter

Кіріспе

Бейсболдан жиі ұрып кетпейтін бейсболшы. Осылайша, олар әдетте өздерінің ұранын доппен байланысуға (осыдан байланыс балушы деген атау) пайдалана алады, содан кейін оны ойнауға, содан кейін базаға жету үшін тез жүгіре алады. Ойынға топты қоюға назар аударғандықтан, олар әдетте қуатты соққышыларға қарағанда үйге аз жетеді, бірақ жоғары BABIP. Тони Гвинн - қазіргі заманғы шабуылшының үлгісі. Карьерасында 135 гол соғып, Гвинн өзін барлық алаңға соққы бере алатын контактілі соққышы ретінде сипаттады. Ол сирек соққыға ұшыраған (тек 434 рет, 21 шайқаста бір рет) және оның мақсаты допты ойнату және бас қақпашыларды жылжыту болды. Гвинннің контактілі соққышы ретінде жетістігі оны Ұлттық бейсбол даңқы залына кіргізді. Род Кареу - бұл танымал ойыншы, ол өзінің даңқ залында 18 жұлдызды ойынға қатысып, МЛБ-ның басым ойыншысына айналды.

Тарих

"Контакт-биттер" сөзін ең ерте кездестіргендердің бірі 1966 жылы Bradenton Herald-та Manatee Junior College ойыншылары Уайти Уайтен және Марк Спрингер туралы жазылған. United Press International бұл терминді бас бас футболшы ретінде жазған алғашқы жаңалық агенттігі болды. Роялз бас менеджері Седрик Таллис жаңадан сатып алынған Лу Пиниеллаға 1969 жылы "Тампа Трибьюн" басылымында жарияланған әңгіменің үзіндісін келтіріп, атау берді. Бейсбол тарихында төмен соққылар мен жоғары соққы орташасы бар ойыншылар болды, бірақ ойыншылар алғаш рет 1970-ші жылдары байланыс соққышы ретінде атаққа ие болды. Род Кареу осы дәуірдің алғашқы контакттық супержұлдыздарының бірі болды, ол 1977 жылы Америка Лигасының ең үздік ойыншысы болды. 19 жылдық мансабында Кэру ешқашан маусымды .273 төмен орташа көрсеткішімен аяқтаған емес және ешқашан 16.2% -дан жоғары соққы беру пайызын жариялаған емес. Кейру 18 маусым бойы үздіксіз All Star ретінде таңдалып, оны ойынның супер жұлдызы ретінде бекітті. 1970 жылдардың басқа да ұлы түйіспелі соққышыларына Джо Морган және барлық уақыт соққыларының жетекшісі Пит Роуз кіреді. Контакттық соққылар 1980-жылдары ойынның негізгі аспектісі болып қала берді. Бұл онжылдықта Сан-Диего Падрес командасының Тони Гвиннінің өркендеуі болды, оны көптеген адамдар бейсболдың қазіргі дәуіріндегі ең үздік түйіспелі соққышы деп санайды. Гвинннің бастингтік орташа көрсеткіші ешқашан 289-дан төмен болған емес, бір маусымда 40 реттен артық соққы алған емес және соққы алу пайызы ешқашан 8,0% -дан жоғары болған емес. 1994 жылы Гвинннің 0,394 ұпай жинаған ұпай орташа көрсеткіші Сан-Диего аймағында аңызға айналды және AleSmith Brewing Company-нің Сан-Диего 0,394 американдық Pale Ale-мен атап өтілді. 1980 жылдары Пол Молитор және Джордж Бретт сияқты басқа да танымал контактілі соққышылар болды. 1990 жылдары бейсболдың супер жұлдыздары ретінде контактілік соққылар төмендей бастады, себебі күш соққыларының танымалдылығы артып, рекордтық үйге ұшып шығу статистикасына қол жеткізу үшін бейсболда стероидтарды қолданудың артуы. Барри Бондс, Марк МакГайр, Сэмми Соса және Кен Гриффи-младший секілді шабуылшылар 1990-шы жылдары басымдықты иеленіп, үйге ұшып шығу атақтары үшін көпшілікке танымал жарыстарға қатысқан кезде, Уэйд Боггс сияқты бірнеше байланыс шабуылшылары бұдан бұрынғы байланыс шабуылшыларына қарағанда бұқаралық ақпарат құралдарында аз танымал болды. Үйдегі жүгірулерді іздеу кезінде ойыншылар аутпен ойнауға алаңдаушылық білдірді. 1975 жылы командалар ойын сайын орташа есеппен 4,98 рет соққыға ұшырады, ал 1995 жылы бұл көрсеткіш 6,30-ға дейін көтерілді. Ниппон кәсіби бейсболының Orix Blue Wave командасының Ичиро Судзукиі 1990-шы жылдары Жапонияда өзін аңызға айналған түйіспелі соққышы ретінде танытты. Ол 2001 жылға дейін баскетбол лигасына кірмеді. 2001 жылы Сузуки Сиэтл Маринэрс командасымен келісімшарт жасасқанда, ол супержұлдызды контактілі соққышы ретінде бірден әсер қалдырды. Ол өзінің MLB жаңашыл маусымында Жылдың үздік жаңашылы және ең үздік ойыншы атағын жеңіп алды. Судзуки өз кезегінде ұпайсыздықтың үнемі көбейіп бара жатқан дәуірде ұпайсыздыққа қарсы иммунитетті сақтап қалды. Ол 86-дан артық рет шабуылға түспеді және шабуылдың пайыздық көрсеткіші 17,7%-дан жоғары болған жоқ. 2019 жылы МЛБ командасы ойынға орташа есеппен 8,81 рет соққы берді, бұл 1871 жылдан бастап МЛБ тарихында ең жоғары көрсеткіш. Стрейкауттардың көбейіп келе жатқан қабылдануына қарамастан, лигада әлі де көптеген атақты контактты соққышылар бар, мысалы Хуан Сото, Майкл Брантли, Юли Гурриел, Джефф МакНил, Дэвид Флетчер және Луис Аррез.

One of the earliest known uses of the phrase "contact hitter" was in a 1966 Bradenton Herald report about Manatee Junior College players Whitey Whiten and Mark Sprunger. United Press International possibly was the first news agency to record the term in reference to a Major League Baseball player as Royals general manager Cedric Tallis gave recent acquisition Lou Piniella the title in a quote from a story that appeared in a 1969 edition of The Tampa Tribune. Low strikeout and high batting average players have existed throughout the history of baseball, but players first began to achieve stardom as contact hitters in the 1970s. Rod Carew was one of the first contact hitter superstars of this era, claiming the 1977 American League MVP with a .388 batting average for the Minnesota Twins. In his 19 year career, Carew never finished a season with a batting average lower than .273 and never posted a strikeout percentage higher than 16.2%. Carew was selected as an All Star for 18 consecutive seasons, cementing him as a superstar of the game. Other great contact hitters of the 1970s include Joe Morgan and all time hits leader Pete Rose. Contact hitters continued to be a key facet of the game through the 1980s. This decade saw the rise of Tony Gwynn of the San Diego Padres, considered by many to be the greatest contact hitter of baseball's modern era. Gwynn never posted a batting average lower than .289 in his career, never struck out more than 40 times in a season, and never posted a strikeout percentage higher than 8.0%. Gwynn's .394 batting average in 1994 became legendary in the San Diego area and was commemorated by AleSmith Brewing Company's San Diego .394 American Pale Ale. The 1980s featured other popular contact hitters such as Paul Molitor and George Brett. In the 1990s, contact hitters began to experience a decline as featured superstars of the game due to the rise in popularity of power hitters and the increased usage of steroids in baseball to achieve record breaking home run statistics. While sluggers like Barry Bonds, Mark McGwire, Sammy Sosa, and Ken Griffey Jr. dominated the 1990s and partook in highly publicized races for home run titles, a few contact hitters like Wade Boggs continued to contribute to their teams with less media popularity than previous contact hitters. In pursuit of home runs, players became less concerned about striking out. The average team in 1975 struck out 4.98 times per game whereas the average rose to 6.30 by 1995. Ichiro Suzuki of the Orix Blue Wave in Nippon Professional Baseball established himself as a legendary contact hitter in Japan in the 1990s. He would not come to Major League Baseball until 2001. When Suzuki signed with the Seattle Mariners in 2001, he made an instant impact as a superstar contact hitter. He won both the AL Rookie of the Year and the AL MVP in his MLB rookie season. Suzuki was defiantly immune to striking out in an era where strikeouts were continually on the rise. He never struck out more than 86 times and never posted a strikeout percentage higher than 17.7%. In 2019, the average MLB team struck out 8.81 times per game, an all time high in MLB history dating back to 1871. Despite the growing acceptance of strikeouts, the league still has many notable contact hitters, such as Juan Soto, Michael Brantley, Yuli Gurriel, Jeff McNeil, David Fletcher, and Luis Arraez.