Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1950 жылдардағы британдық ұшақ ракеталық қозғалтқышы Де-Хэвиленд Спектр - 1950 жылдары де-Хэвиленд мотор компаниясы жасаған ракеталық қозғалтқыш. Бұл Saunders Roe SR.177 сияқты Корольдік әуе күштері ұшақтарының реактивті-рекетті тұтқырларын ұстап алу үшін арналған аралас электр станциясының бір элементі болды.
1950s British aircraft rocket engine
The de Havilland Spectre is a rocket engine that was built by the de Havilland Engine Company in the 1950s. It was one element of the intended mixed power plant for combination rocket jet interceptor aircraft of the Royal Air Force, such as the Saunders Roe SR.177.
Жобалау және әзірлеу
"Спектр" керосин мен сутек переоксидімен жұмыс істейтін екі қозғалтқышпен жабдықталған. Қуатты 10100%-дан басқаруға болады, ол толық қуатында 8000 фунт (35,7 кН) итерме береді. SR.53 турбореактивті қозғалтқыштың отын резервуарларын пайдаланады және толық қуатымен жұмыс істесе, толық жүктемені шамамен жеті минутта тұтынады деп күтілді. 1952 жылы Spectre DSpe-мен статикалық сынақтар басталды. l. Әуе кемелерінде жоғарыда көрсетілгендей қозғалтқыштың алға жылжыту күші артатын үлгісі болмаған, ал қажетті ең жоғары алға жылжыту күші шамамен 1,5 м/с шамасында болғаны анықталды. Дизайн философиясы максималды операциялық икемділік үшін турбореактивті және зымыран қозғалтқышы бар ұшақтың аралас қуат тұжырымдамасына сәйкес келді. Негізгі жаңалық - оның турбо-помпа турбинасын жану камерасының жоғары ағысында бірінші болып қосу. Бұл кезде аз шығын деп сипатталады. Технологиялық инновацияларға бұрын Уолтер ұйымында зерттелген жоғары жылдамдықты ашық диірменді Барске центробегті сорғылары, суаруды суарудың жоғары және төмен сатылары бар регенеративті салқындату, газотты катализатор пакеттері, аз шығынды ішкі ағыны бар турбина және тікелей керосин отын пайдалану кірді. Ұшақ резервуарлары қысыммен жабдықталуы тиіс еді. 1953 жылы басталған сынақтарға, 1954 жылдың ортасынан бастап сынақтарға, сондай-ақ екі Канберрада сынақтарға өтті. 1956 жылдың күзінде ұшуды мақұлдаудан бастап ұшу тәжірибесі қайтадан биіктікте аштық мәселесін туды. 1957 жылдың мамыр айында SR.53 прототипімен ұшуға рұқсат берілді. 1957 жылдың қазан айында SR.177 ұшағының озық нұсқасы туралы келісімшарт жарияланды. Ол қайта қаралған Spectre DSpe.5 қозғалтқышын қайта қыздырылған суперсониктік қозғалтқышпен бірге de Havilland Gyron Junior турбореактивті қозғалтқышымен қоса, толық аралас қуатты ұшақ концепциясын орындады. Жаңа қозғалтқышпен бірге екі негізгі қосалқы құрылғымен, газ турбинасы үшін пероксид стартерімен және пероксид қосалқы қуат блогымен жұмыс жасалды. Келісімшарттың жариялануынан кейін 1957 жылы белгілі қорғаныс ақ кітабында болашақтағы барлық шайқастар компьютермен басқарылатын зымырандармен жүргізілетіндігі және ұшқышпен жүретін тұтқындар қазір ескірген деп саналатыны мәлім болды. SR.53 ұшағының дамуы 39 ұшу арқылы жалғасты, олар Мах 1.33 жылдамдығына дейін және 55000 фут биіктікке (16764 м), SR.177 бойынша зерттеулер мен құрылыс жұмыстары 1958 жылы тоқтатылғанға дейін жалғасты. 1959 жылы мүдделер біріктірілгеннен кейін, оны Бристоль Сиддли өндірді. 1960 жылдың қазан айында "Спектр" жобасы тоқтатылды, оның жалпы құны 5,75 миллион фунт стерлинг болды.
The Spectre was a bipropellant engine burning kerosene and hydrogen peroxide. The power could be controlled from 10–100% delivering 8,000 lbf (35.7 kN) of thrust at full power. In the SR.53 it used the same fuel tanks as the turbojet engine and if run at full power was expected to consume the full load in about seven minutes. In 1952 static testing commenced with the Spectre DSpe. l. The aircraft industry had no precedent for an engine which would gain in thrust with altitude and the required maximum thrust was estimated at between and thrust. The design was based on a variable thrust which could be throttled from to Design philosophy was matched to the mixed power concept of an aircraft having both a turbojet and rocket engine for maximum operational flexibility. Primary innovation was as the first to incorporate its turbo pump turbine upstream of its combustion chamber. Described then as low loss. Technological innovation embraced the Barske high speed open impeller centrifugal pumps, as formerly researched in the Walter organisation, regenerative cooling with pump stages both upstream and downstream, gauze catalyst packs, low loss internal flow turbine and the use of straight kerosene fuel. The aircraft tanks were to be pressurised to suppress pump cavitation problems. It went through rig tests commencing in 1953, bench tests from mid 1954, and testing in two Canberras. From flight approval in Autumn 1956, flight experience again posed altitude starvation problems. Clearance was given for flight in the SR.53 prototype from May 1957. In October 1957 a contract was announced for a more advanced version of the aircraft as the SR.177 to utilise a revised design Spectre DSpe.5 engine together with a reheated supersonic capability thrust de Havilland Gyron Junior turbojet engine, thus meeting a full mixed power aircraft concept. In conjunction with the new engine, development had been undertaken with two major ancillaries, a peroxide starter for the gas turbine and a peroxide auxiliary power unit. Virtually on the heels of the announcement of the contract came the notorious 1957 Defence White Paper declaring that all future combat would be undertaken by computer controlled missiles, and that crewed interceptors were now considered obsolete. Development flying of the SR.53 continued through 39 flights operating to Mach 1.33, and to altitudes at 55000 feet (16764 m), as research and construction proceeded on the SR.177, until its cancellation in 1958. After merging of interests in 1959, it was manufactured by Bristol Siddeley. The Spectre project was cancelled in October 1960, at a reported total cost of £5.75 million.