Кіріспе

"Анаполис шай партиясында" өртенген жүк кемесі Пегги Стюарт 1774 жылы 19 қазанда Анаполисте британдықтардың Бостон шай партиясынан кейін Бостонды басып алуына қарсылық ретінде салған шай импортына бойкотқа қарсы әрекет еткені үшін жаза ретінде өртенген Мэриленд жүк кемесі болды. Бұл оқиға "Аннаполис шай кеші" деп аталды.

Өмірбаян

1770 жылдың ақпан айында "Good Intent" бригі 1769 жылы жергілікті саудагерлер тапсырған тауарларды алып, Лондоннан Аннаполиске келді. Кейбір бұйрықтар жергілікті қаулыларға 1769 жылдың маусым-шілде айларында берілген болатын, олар 1767 жылғы "Тауншенд актілері" бойынша британдық салыққа жататын тауарларды бойкотқа шақырған. Анаполистегі кеден қызметкері салық төленгенше, тіпті салық салынбаған тауарлардың да, жүк түсірілуіне рұқсат бермейтін. Бойкотқа бақылаушы жергілікті комитет ешқандай тауарға салық төлеуге рұқсат бермеді. Джеймс Дик пен оның күйеу баласы Энтони Стюарт бастаған тауарларды импорттаушы саудагерлер ақырында беріліп, "Жақсы ниетті" Лондонға қайтарып жіберді. Бір қызығы, "Жақсы ниет" Атлантиканың ортасында болған кезде, британ үкіметі бойкотқа беріліп, шайдан басқа барлық тауарларға салықтарды алып тастады. 1773 жылғы шай туралы заң тек бір компанияға, Британдық Шығыс Үндістан компаниясына, Америкада саяхаттауға рұқсат берді, бірақ мұндай бір жақты келісім американдықтарға бастапқы салықтар сияқты әділетсіз болып көрінді, ақырында атақты Бостон шай партиясына әкелді және британдықтардың реакциясынан кейін кең таралған шай бойкотын қайта енгізді.

Кеме мен жүк

Көптеген кеме капитандары шайды алып жүруге қарсы болды, бірақ 1774 жылдың жазында бір саудагер Томас Чарльз Уильямс, Аннаполистегі отбасылық фирманың Лондондағы өкілі, бұл мәселені айла-шарғысыз шешудің жолын тапты деп ойлады. Ол 17 пакеттегі 2320 фунт (шамамен бір тонна) шайды Атлантика мұхитын кесіп өтуге дайын болған Пэгги Стюарт бригіндегі Дик пен Стюарт (Уильямс фирмасының бизнес-қауымдастары) иелігіне алды. Қауіптеніп қалған капитан Ричард Джексонға пакеттерде зығыр жіптері бар екені айтылды, бірақ контрабанда үшін сотталу мүмкіндігін болдырмау үшін Уильямс кедендік декларациясында жүкті шай деп дұрыс анықтады. Сондықтан Джексон Темза өзенінің сағасында (Лондоннан біршама қашықтықта) кеденді тазартып жатқанда, ол пакеттерге күдікті екендігі және оның жүгінің бір бөлігі Америкада үлкен қиындық туғызатынын білді. Алайда, Британиядағы кеден қызметкерлеріне мәлімделгеннен кейін, шайды белгіленген жерге жеткізу керек еді - ең алдымен күзгі дауылдар басталғанға дейін, өйткені Пегги Стюарт күрделі жөндеуді қажет етті және қатты ағып кетті. Бұл сапардың ең қиын кезеңі басты жүгі - 53 қызметші үшін болды.

Анаполиске келу

Пегги Стюарт 1774 жылы 14 қазанда Анаполиске келді, ал Энтони Стюарт жүктің бір кішкентай бөлігіне төленетін салық туралы хабардар болды. Ол дереу Томастың ағалары Джозеф пен Джеймс Уильямсқа барып, жағдайды айтып берді. Томас не ойласа да, ағалары оның ақымақ жоспарына қызығушылық танытпады, сондықтан олар салық төлеуден бас тартты және мәселені талқылау үшін шай бойкотын бақылаған комитетпен кездесу ұйымдастырды. Энтони Стюарт "Жақсы ниет" ісі қайтадан қаралады деп қорқып отырды, өйткені жүктің ешқайсысы жағаға дейін жетуі мүмкін емес, егер сол шайдың салығы төленбесе, ол жүк қоймасының бір бұрышында сақталған, тіпті келісімшарт бойынша қызметшілер де. Стюарт барлық жүкті Лондонға қайтара алмайтынын білген, өйткені оның ішінде күзгі дауылда тез өліп кетуі мүмкін 53 келісімшарт бойынша қызметшілер болған. Сондықтан ол шайдың салығын өзі төлейтінін айтып, қызметшілерді мүмкіндігінше тезірек жағаға шығарып, қалған жүкті комитет шешімін күтіп қалу үшін кемеге қалдырды.

Келіссөздер

Ол түстен кейін комиссия мүшелерінің төртеуі ғана жиналды, сондықтан олар көпшілікті талқылауға қатысуға шақырды. Осылайша шайдан басқа барлық жүкті түсіруге болады деп шешілді. Содан кейін келесі сәрсенбі, 19 қазан күні таңертеңгілік комиссияларының толық отырысы ұйымдастырылды және бес күн бойы көптеген саясат болды. Бір жағынан, Стюарт пен екі Уильямс бауырлас комитет төрағасы Чарльз Кэрроллмен кездесіп, шайды өртеп, "Мэриленд газеті" газетінде кешірім сұрауға келісті. Екінші жағынан, комитеттің бір мүшесі Матиас Хаммонд 15 қазанда Стюартты айыптайтын жолдама жариялады (және Уильямс бауырларының өздері оны шайдың импорты туралы хабардар еткендер екенін айтпай қалды) және көпшілік қызулығын қоздырды. Жақында Анна Арундл округінің жаңа ополчениесының майоры болып тағайындалған Уорфилд Чарльз Кэрролл мен Сэмюэл Чейз сияқты орташа патриоттармен ғана айтыспады; ол Стюарт үйінің сыртында асылма орнатты деп күтілуде. Кейбір мәліметтері жалған болып көрінеді, бірақ басқа деректерде ол қатаң жазалар туралы үндеулерді бастап, бұқаралық истерияны қоздырды. Газетте Уильямс бауырластардың хаты жарияланды. Онда олар өздерінің комитетпен ынтымақтасуға дайын екендіктері ашулы көпшіліктен "толығымен жасырын сақталған" деп шағымданады.

Кеменің өртелуі

Пегги Стюартты өртеп жіберу ұсынысы көпшілікті қанағаттандыру үшін жеткілікті болды, сондықтан бриг "желкен және түсті ұшу" ыңгайлы жерге көшірілді және олардың жүріс-тұрысы үшін кешірім сұраған мәлімдемені оқығаннан кейін (кейіннен Газетте жарияланған), Энтони Стюарт, Нехемия Моксли, Джозеф Уильямс және Джеймс Уильямс бірге кеме мен шайды отқа ұшырды. Бірнеше сағаттан кейін Пегги Стюарт "көптеген көрермендердің көз алдында" суға дейін күйді. Бірақ егер анонимді хат шынымен оның жұмысы болса (ол 1775 жылы 4 қаңтарда Филадельфияның қоғамдық кітапшасында жарияланған, Томас кешірім сұрауға қол қойғаннан кейін екі күн өткен соң, сонымен қатар Филадельфияда) ол өзін қоспағанда, бәрін кінәлады. Хатта басқа бәсекелес фирма, Уоллес, Дэвидсон және Джонсон Дэвидсонның өзінің бизнес мүдделеріне қоса Кеден бақылаушысының орынбасары болуына қатысты болжам жасалған жоспар айтылған. Стюарт басты құрбан болды, себебі ол америкалық заңгерлерге Ұлыбританиядағы адамдарға тиесілі борыштар бойынша іс жүргізуден бас тартуға арналған ұсынысқа (Британ үкіметінің Бостон тұрғындарын жазалауына қарсы) дауыс берді, себебі Пегги Стюарт Уоллес фирмасы жоғалтқан сауда-саттықты жүргізді. Жазушы Стюарт Джозеф пен Джеймстің басшылығына ерген болса, жоспар сәтсіз аяқталғанына сенімді болды, бірақ содан кейін жазушы 53 келісімшарт бойынша қызметшілер туралы ештеңе білмеді, оның орнына Стюарт кеме иесі ретінде "басқа портқа баруы үшін жөнелтуді асығады" деп мәлімдеді. "Сара партиясында" алған елеулі қаржылық шығынға қарамастан, Стюарт бай болып қалды, бірақ Мэрилендтегі жері соғыстың соңында 1783 жылы жоғалады. Бір қызығы, ол 1791 жылы Аннаполиске іс сапарында қайтыс болды.

Жанып кету мұрасы

Американың Тәуелсіздік соғысынан кейін Мэриленд азаматтары Пегги Стюарттың өртелуін ерлік іс-әрекет ретінде қарастырды, өйткені өртеуді талап еткен ашулы көпшілік британдық шай заңына қарсылық көрсеткені үшін адал патриоттар деп есептеді. 1904 жылы 19 қазанда Балтимор қаласы бұл оқиғаны еске алды Пегги Стюартты өртеу, Чарльз Ярдли Тернердің (18501919) Кларенс М. Митчелл, Дж. Сот ғимараты. 1974 жылы 19 қазанда 13 түпкілікті штаттың екі жүз жылдық кеңесі күміс слитка жасады. Бұл оқиғаға "Peggy Stewart Tea" деп аталатын қоспа да арналған, оны Eastern Shore Tea Co. сатады. Жыл сайын Анаполисте өртке қарсы рәсім өткізіледі. Бұл оқиға 1956 жылы Даттон баспасында жарық көрген Мод Эстер Диллиардтың "Ахой, Пегги Стюарт" атты балалар кітабында баяндалған.