АҚШ құрылу тарихы: 13 британдық колонияның саяси, экономикалық және діни негіздері. Жаңа Англия, Мэриленд, Пенсильвания және басқа колониялар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ құрамына кірген британдық колониялар
British colonies forming the United States
Он үш колонияның саяси, конституциялық және құқықтық жүйелері ұқсас болды, және әрқайсысында негізінен протестант ағылшын тілінде сөйлейтін адамдар басымдық құрды. Колониялардың алғашқысы – Вирджиния – 1607 жылы Джеймстаун қаласында құрылды. Жаңа Англия колониялары, Мэриленд және Пенсильвания негізінен олардың негізін қалаушылардың діни сенімдеріне байланысты құрылды. Ал қалған колониялар бизнес және экономикалық кеңдеу үшін құрылды. Орталық колониялар бұрынғы голландтық Жаңа Нидерланд колониясының орнында пайда болды. 1625 жыл мен 1775 жыл аралығында колониялық халық саны 2 мыңнан 2,4 миллионға дейін өсті, бұл аймақтың жергілікті американдық халқын көптеп ығыстырды. Халық құрамында құлдыққа түскен адамдар да болды, бұл жүйе барлық колонияларда заңмен рұқсат етілген. 18-шы ғасырда британ үкіметі меркантилизм саясатын ұстанды, онда орталық үкімет колонияларды Британияның экономикалық мүддесі үшін басқарды. 13 колонияда белгілі бір деңгейде өзін-өзі басқару және белсенді жергілікті сайлаулар жүргізілді, сондай-ақ олар Лондонның оларға бақылауды күшейту талаптарына қарсылық көрсетті. Франция және үндістер соғысы (1754–1763), Францияға және оның үндіс одақтастарына қарсы, Ұлыбритания мен 13 колония арасындағы шиеленісті күшейтті. 1750-ші жылдарда колониялар тікелей Ұлыбританиямен емес, бір-бірімен ынтымақтастыққа көшті. Колониялық баспагерлер мен газеттердің көмегімен осы колонияаралық іс-әрекеттер мен алаңдаушылықтар таралып, колонистердің «Англиялықтардың құқықтарын» қорғау туралы, әсіресе «өкілдіксіз салық салу болмайды» принципін қорғау туралы шақыруларға әкелді. Салықтар мен құқықтар мәселелеріндегі британ үкіметімен туған қақтығыстар Америка революциясына алып келді, оның барысында колониялар Біріккен Конгресс құрып, Континенталдық армияны ұйымдастырды. Олар Франция Корольдігінің және, азырақ дәрежеде, Голландия Республикасы мен Испания Корольдігінің көмегімен Америка революциялық соғысын (1775–1783) жүргізді.
The Thirteen Colonies had similar political, constitutional, and legal systems, and each was largely dominated by Protestant English speakers. The first of the colonies, Virginia, was established at Jamestown, in 1607. The New England Colonies, Maryland, and Pennsylvania, were substantially motivated by their founders' concerns related to the practice of religion. The other colonies were founded for business and economic expansion. The Middle Colonies were established on the former Dutch colony of New Netherland. Between 1625 and 1775, the colonial population grew from 2 thousand to 2.4 million, largely displacing the region's Native Americans. The population included people subject to a system of slavery, which was legal in all of the colonies. In the 18th century, the British government operated under a policy of mercantilism, in which the central government administered its colonies for Britain's economic benefit. The 13 colonies had a degree of self governance and active local elections, and they resisted London's demands for more control over them. The French and Indian War (1754–1763) against France and its Indian allies led to growing tensions between Britain and the 13 colonies. During the 1750s, the colonies began collaborating with one another instead of dealing directly with Britain. With the help of colonial printers and newspapers, these inter colonial activities and concerns were shared and led to calls for protection of the colonists' "Rights as Englishmen", especially the principle of "no taxation without representation". Conflicts with the British government over taxes and rights led to the American Revolution, in which the colonies worked together to form the Continental Congress and raised the Continental Army. They fought the American Revolutionary War (1775–1783) with the aid of the Kingdom of France and, to a much lesser degree, the Dutch Republic and the Kingdom of Spain.
Британдық отарлар
1606 жылы Англия королі Джеймс I Америкада тұрақты қоныстар құру мақсатында Плимут компаниясы мен Лондон компаниясына жарғы берді. Лондон компаниясы 1607 жылы Вирджиния колониясын құрды, ол континенттегі тұрақты ағылшын қонысы болды. Плимут компаниясы Кеннебек өзенінде Попхэм колониясын құрды, бірақ ол көп ұзамай таратылды. Жаңа Англияның Плимут кеңесі бірнеше отарлау жобаларын демеушілік етті, нәтижесінде 1620 жылы Плимут колониясы құрылды, оны бүгін пилигримдер деп танылатын ағылшын пуритандық сепаратистері қоныстандырды. Голланд, швед және француз да ағылшындармен шамамен бір уақытта Америкада сәтті колониялар құрды, бірақ олар ақырында ағылшын тәжінің билігіне бағынды. Он үш колония 1732 жылы Джорджия провинциясы құрылған кезде толыққанды аяқталды, алайда "Он үш колония" термині Америка революциясы кезінде ғана кеңінен қолданыс тапты. 1660 жылдан бастап Лондондағы барлық колониялар "Оңтүстік департамент" деп аталатын мемлекеттік департамент арқылы және Сыртқы сауда және плантациялар жөніндегі кеңес комитеті арқылы басқарылды. 1768 жылы Америка үшін арнайы мемлекеттік департамент құрылды, бірақ ол 1782 жылы Ішкі істер министрлігі жауапкершілікті өз мойнына алғанда таратылды.
In 1606, King James I of England granted charters to both the Plymouth Company and the London Company for the purpose of establishing permanent settlements in America. The London Company established the Colony of Virginia in 1607, the first permanently settled English colony on the continent. The Plymouth Company founded the Popham Colony on the Kennebec River, but it was short lived. The Plymouth Council for New England sponsored several colonization projects, culminating with Plymouth Colony in 1620 which was settled by English Puritan separatists, known today as the Pilgrims. The Dutch, Swedish, and French also established successful American colonies at roughly the same time as the English, but they eventually came under the English crown. The Thirteen Colonies were complete with the establishment of the Province of Georgia in 1732, although the term "Thirteen Colonies" became current only in the context of the American Revolution. In London, beginning in 1660, all colonies were governed through a state department known as the Southern Department, and a committee of the Privy Council called the Board of Trade and Plantations. In 1768, a specific state department was created for America, but it was disbanded in 1782 when the Home Office took responsibility.
Оңтүстік колониялар
Вирджиния колониясы, 1607 жылы жеке меншік колониясы ретінде құрылған; 1624 жылы патшалық колония ретінде жарғыланған. Мэриленд провинциясы, 1632 жылы жеке меншік колониясы ретінде құрылған. Солтүстік Каролина провинциясы, бұрын Каролина провинциясының бөлігі (төменде қараңыз) 1712 жылға дейін; 1729 жылы патшалық колония ретінде жарғыланған. Оңтүстік Каролина провинциясы, бұрын Каролина провинциясының бөлігі (төменде қараңыз) 1712 жылға дейін; 1729 жылы патшалық колония ретінде жарғыланған. Грузия провинциясы, 1732 жылы жеке меншік колониясы ретінде құрылған; 1752 жылдан бастап патшалық колония. Каролина провинциясы алғаш рет 1629 жылы жарғыланды, ал алғашқы қоныстар 1651 жылдан кейін құрылды. Бұл жарғы 1660 жылы II Карл тарапынан күштен шығарылды, ал 1663 жылы жаңа жарғы шығарылып, оны жеке меншік колониясы етті. Каролина провинциясы 1712 жылы солтүстік және оңтүстік жеке меншік колонияларына бөлінді, ал екеуі де 1729 жылы патшалық колонияларға айналды. Одан бұрын, жағалау бойында 1585 жылы Роанок колониясы құрылған, 1587 жылы қайта құрылған, ал 1590 жылы тасталып кеткені анықталды.
Colony of Virginia, established in 1607 as a proprietary colony; chartered as a royal colony in 1624. Province of Maryland, established 1632 as a proprietary colony. Province of North Carolina, previously part of the Carolina province (see below) until 1712; chartered as a royal colony in 1729. Province of South Carolina, previously part of the Carolina province (see below) until 1712; chartered as a royal colony in 1729. Province of Georgia, established as a proprietary colony in 1732; royal colony from 1752. The Province of Carolina was initially chartered in 1629 and initial settlements were established after 1651. That charter was voided in 1660 by Charles II and a new charter was issued in 1663, making it a proprietary colony. The Carolina province was divided into separate proprietary colonies, north and south in 1712, before both became royal colonies in 1729. Earlier, along the coast, the Roanoke Colony was established in 1585, re established in 1587, and found abandoned in 1590.
Оңтүстік колониялар
Бірінші британдық колониясы – Джеймстаун, ол 1607 жылдың 14 мамырында Чесапик шығанасының жанында құрылды. Бұл кәсіпорынды Лондон Вирджиния компаниясы қаржыландырып, ұйымдастырды, ол алтын іздеген бірлескен акционерлік компания болды. Оның алғашқы жылдары өте қиын болды, аурулар мен аштықтан өлім-жітім жоғары болды, жергілікті үндістермен соғыстар болды және алтынның өзі аз болды. Колония темекіні ақшалай дақыл ретінде өндіруге көшкеннен кейін ғана тірі қалды және гүлденді. 1632 жылы король Чарльз I Балтимордың 2-бароны Сесил Калвертке Мэриленд провинциясының жарғысын берді. Калверттің әкесі ағылшын колонияларына католиктердің көшіп келуін қолдаған белгілі католик шенеунігі болған. Жарғыда дінге қатысты ешқандай ережелер болған жоқ. Каролина провинциясы Вирджиниядан оңтүстікке қарайғы ағылшын қонысының екінші әрекеті болды, алғашқысы Роаноктағы сәтсіз әрекет еді. Бұл жеке кәсіпорын, оны 1663 жылы Каролинаға Корольдік жарғы алған ағылшын лордтары тобы қаржыландырды, олар оңтүстіктегі жаңа колония Джеймстаун сияқты табысты болады деп үміттенді. Каролинаға 1670 жылға дейін қоныс аударған жоқ, тіпті сонда да алғашқы әрекет сәтсіз аяқталды, себебі сол аймаққа көшіп кетуге ешқандай ынталандыру болған жоқ. Бірақ, ақырында лордтар қалған капиталдарын біріктіріп, сэр Джон Коллетон басқаратын аймаққа қоныс аудару миссиясын қаржылады. Экспедиция Чарльстон қаласы үшін қолайлы және қорғанысқа ыңғайлы жер тапты, бастапқыда ол Англияның II Карлы үшін Чарльз Таун деп аталды.
The first British colony was Jamestown, established on May 14, 1607 near Chesapeake Bay. The business venture was financed and coordinated by the London Virginia Company, a joint stock company looking for gold. Its first years were extremely difficult, with very high death rates from disease and starvation, wars with local Indians, and little gold. The colony survived and flourished by turning to tobacco as a cash crop. In 1632, King Charles I granted the charter for the Province of Maryland to Cecil Calvert, 2nd Baron Baltimore. Calvert's father had been a prominent Catholic official who encouraged Catholic immigration to the English colonies. The charter offered no guidelines on religion. The Province of Carolina was the second attempted English settlement south of Virginia, the first being the failed attempt at Roanoke. It was a private venture, financed by a group of English Lords Proprietors who obtained a Royal Charter to the Carolinas in 1663, hoping that a new colony in the south would become profitable like Jamestown. Carolina was not settled until 1670, and even then the first attempt failed because there was no incentive for emigration to that area. Eventually, however, the Lords combined their remaining capital and financed a settlement mission to the area led by Sir John Colleton. The expedition located fertile and defensible ground at Charleston, originally Charles Town for Charles II of England.
Ортаңғы колониялар
1609 жылдан бастап голланд саудагерлері өзінің мүдделерін қорғау үшін Гудзон, Делавэр және Коннектикут өзендерінде тері саудасы орындарын құрды. Голландиялық Батыс Индия компаниясы Гудзон өзенінде тұрақты қоныстарды орнатып, Жаңа Голландия колониясын құрды. 1626 жылы Питер Минуит Манхэттен аралын ленапе үндістерінен сатып алып, Нью-Амстердам бекінісін салды. Жаңа Голландияда салыстырмалы түрде аз голландтар қоныстанды, бірақ колония аймақтық тері саудасына басымдық тартты. Ол сонымен қатар ағылшын колонияларымен кең ауқымды сауда үшін база ретінде қызмет етті, және Жаңа Англия мен Вирджиниядан көптеген тауарлар голланд кемелерімен Еуропаға тасылды. Голландтар Атлант мұхитындағы құл саудасына да қатысып, Солтүстік Америкадағы ағылшын колонияларына бірнеше африкалық құлдарды әкелді, бірақ олардың көп бөлігі Барбадосқа және Бразилияға жіберілді. Батыс Индия компаниясы Жаңа Голландияны коммерциялық жағынан сәтті болғандықтан өсіргісі келді, бірақ колония ағылшын колониялары сияқты көптеген қоныс танушыларды тартпады. Колонияға көшіп келгендердің көпшілігі ағылшын, неміс, валлондық немесе сефардтар болды. 1638 жылы Швеция Делавэр аңғарында Жаңа Швеция колониясын құрды. Операцияны Голландиялық Батыс Индия компаниясының бұрынғы мүшелері, соның ішінде Питер Минуит басқарды. Жаңа Швеция оңтүстіктегі ағылшын колонияларымен кең ауқымды сауда байланыстарын орнатып, Вирджинияда өндірілген темекінің көп бөлігін экспорттады. 1655 жылы колония голландтар тарапынан басып алынды, Швеция Екінші Солтүстік соғысына қатысқан кезде. 1650 жылдардың басынан бастап ағылшындар мен голландтар бірнеше соғыстарға қатысты, және ағылшындар Жаңа Голландияны басып алуға тырысты. Ричард Николс 1664 жылы нашар қорғалған Нью-Амстердамды басып алып, оның қолбасшылары Жаңа Голландияның қалған бөлігін тез басып алды. 1667 жылғы Бреда шарты Екінші ағылшын-голландия соғысын аяқтады және аймаққа ағылшын бақылауын бекітті. Голландтар Үшінші ағылшын-голландия соғысында Жаңа Голландияның бір бөлігін қысқа мерзімге қайта басып алды, бірақ 1674 жылғы Вестминстер шартында территорияға деген талаптарынан бас тарды, бұл Америкадағы голланд колониялық үстемдігінің соңы болды. Британдықтар Нью-Амстердам колониясын «Йорк қаласы» немесе «Нью-Йорк» деп атады. Голландтардың көп бөлігі колонияда қалды, Манхэттен мен Олбани арасындағы ауылдық аймақтарды бақылады, ал Жаңа Англиядан келген адамдар Германиядан келген иммигранттармен бірге көшіп келе бастады. Нью-Йорк қаласы көптеген тілде сөйлейтін халықты, соның ішінде көптеген африкалық құлдарды тартты. 1674 жылы бұрын Нью-Йорк құрамына кірген жерлерден Шығыс Джерси және Батыс Джерсидің меншік колониялары құрылды. Пенсильвания 1681 жылы квакер Уильям Пенннің меншік колониясы ретінде құрылды. Басты халықтық элементтерге Филадельфияда орналасқан квакерлер, Батыс шекарадағы шотланд-ирландтар және олардың арасындағы көптеген неміс колониялары кірді. Филадельфия өзінің орталық орналасқан жері, тамаша порты және шамамен 30 000 халқымен колониялардың ең ірі қаласы болды.
Beginning in 1609, Dutch traders established fur trading posts on the Hudson River, Delaware River, and Connecticut River, seeking to protect their interests in the fur trade. The Dutch West India Company established permanent settlements on the Hudson River, creating the Dutch colony of New Netherland. In 1626, Peter Minuit purchased the island of Manhattan from the Lenape Indians and established the outpost of New Amsterdam. Relatively few Dutch settled in New Netherland, but the colony came to dominate the regional fur trade. It also served as the base for extensive trade with the English colonies, and many products from New England and Virginia were carried to Europe on Dutch ships. The Dutch also engaged in the burgeoning Atlantic slave trade, bringing some enslaved Africans to the English colonies in North America, although many more were sent to Barbados and Brazil. The West India Company desired to grow New Netherland as it became commercially successful, yet the colony failed to attract the same level of settlement as the English colonies did. Many of those who did immigrate to the colony were English, German, Walloon, or Sephardim. In 1638, Sweden established the colony of New Sweden in the Delaware Valley. The operation was led by former members of the Dutch West India Company, including Peter Minuit. New Sweden established extensive trading contacts with English colonies to the south and shipped much of the tobacco produced in Virginia. The colony was conquered by the Dutch in 1655, while Sweden was engaged in the Second Northern War. Beginning in the 1650s, the English and Dutch engaged in a series of wars, and the English sought to conquer New Netherland. Richard Nicolls captured the lightly defended New Amsterdam in 1664, and his subordinates quickly captured the remainder of New Netherland. The 1667 Treaty of Breda ended the Second Anglo Dutch War and confirmed English control of the region. The Dutch briefly regained control of parts of New Netherland in the Third Anglo Dutch War but surrendered claim to the territory in the 1674 Treaty of Westminster, ending the Dutch colonial presence in America. The British renamed the colony of New Amsterdam to "York City" or "New York". Large numbers of Dutch remained in the colony, dominating the rural areas between Manhattan and Albany, while people from New England started moving in as well as immigrants from Germany. New York City attracted a large polyglot population, including a large black slave population. In 1674, the proprietary colonies of East Jersey and West Jersey were created from lands formerly part of New York. Pennsylvania was founded in 1681 as a proprietary colony of Quaker William Penn. The main population elements included the Quaker population based in Philadelphia, a Scotch Irish population on the Western frontier, and numerous German colonies in between. Philadelphia became the largest city in the colonies with its central location, excellent port, and a population of about 30,000.
Жаңа Англия
Пилгримдер – Англия шіркеуінің, олардың пікірінше, бұзылуына наразы болған пуритандық сепаратистердің шағын тобы. Олар бастапқыда Нидерландыға көшіп, бірақ 1620 жылы «Мейфлауэр» кемесімен Америкаға аттанды. Жаңа жерге келген соң, олар «Мейфлауэр келісімін» жасады, осы арқылы өзін біріккен қауымдастық ретінде міндеттеді, сонымен Plymouth Colony-ны құрды. Уильям Брэдфорд олардың басшысы болды. Колония құрылғаннан кейін Англиядан келген басқа да қоныс аударушылар қосылды. 1629 жылы тағы да көптеген пуритандар көшіп келіп, 400 қоныстанған адаммен Massachusetts Bay Colony-ны құрды. Олар Англия шіркеуін реформалауды мақсат етті, Жаңа Дүниеде идеологиялық таза шіркеу құруға тырысты. 1640 жылға қарай 20 000 адам келді; олардың көптегені келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды, бірақ қалғандары қолайлы климат пен жеткілікті тамақпен қамтамасыз етілді. Plymouth және Massachusetts Bay колониялары Жаңа Англияда New Haven, Saybrook және Connecticut колониялары сияқты басқа пуритандық колонияларды құрды. 17 ғасырда New Haven және Saybrook колониялары Connecticut-ке қосылды. Роджер Уильямс 1636 жылы Narragansett сахемы Каноникус берген жерде Providence Plantations-ты құрды. Уильямс діни төзімділік, шіркеу мен мемлекеттің бөлінуі және Англия шіркеуінен толық үзілуді уағыздаған пуритан болды. Теологиялық келіспеушіліктерге байланысты ол Massachusetts Bay Colony-нан қуылды; ол «азаматтық мәселелерде» көпшілік билік пен діни істерде «ішкі бостандық» принципіне негізделген, теңдік құқығы бар конституцияға негізделген елді мекен құрды. 1637 жылы Энн Хатчинсонды қоса алған екінші топ Род-Айлендте екінші қоныс құрды, қазіргі Aquidneck деп аталады. Сэмюэл Гортон және басқалар Providence Plantations-тың жанында Shawomet деп аталған елді мекен құрды. Алайда, Massachusetts Bay жерді басып алып, өз билігіне өткізуге тырысты, сондықтан Гортон Лондонға барып корольден жарғы алды. Роберт Рич, Уорвиктің 2-графы, оған жарғы алуға көмектесті, сондықтан ол елді мекеннің атын Warwick деп өзгертті. Роджер Уильямс 1663 жылы корольден Род-Айленд пен Providence Plantations колониясын біріктірген Корольдік жарғы алды. Басқа отарлаушылар солтүстікке көшіп, New Hampshire және Maine штаттарында діни тұрғыдан алуан түрлі колонияларды құру үшін авантюристтермен және пайдаға бағытталған отарлаушылармен араласты. Massachusetts бұл шағын елді мекендерді 1640 және 1650 жылдары маңызды жерлерді иеленген кезде сіңіріп алды, бірақ New Hampshire 1679 жылы жеке жарғы алды. Maine 1820 жылы штат мәртебесіне ие болғанға дейін Massachusetts штатының құрамында болды. 1685 жылы Англия королі Джеймс II заң шығарушы органдарды жапты және Жаңа Англия колонияларын Жаңа Англия доминионына біріктірді, бұл аймақты губернатор Эдмунд Андростың бақылауына алды. 1688 жылы доминионға New York, West Jersey және East Jersey колониялары қосылды. Андрос 1689 жылы Ұлы революцияда король Джеймс II-ні құлатқаннан кейін құлатылды және доминион жабылды; бұрынғы колониялар қайта құрылды. Гай Миллердің сөзіне сүйенсек, 1689 жылғы көтеріліс «Англия үкіметі мен Массачусетс штатының пуритандары арасындағы 60 жылдық күрестің» шегі болды, ол Бей колониясын кім басқарады деген мәселеге қатысты.
The Pilgrims were a small group of Puritan separatists who felt that they needed to distance themselves physically from the Church of England, which they perceived as corrupted. They initially moved to the Netherlands, but eventually sailed to America in 1620 on the Mayflower. Upon their arrival, they drew up the Mayflower Compact, by which they bound themselves together as a united community, thus establishing the small Plymouth Colony. William Bradford was their main leader. After its founding, other settlers traveled from England to join the colony. More Puritans immigrated in 1629 and established the Massachusetts Bay Colony with 400 settlers. They sought to reform the Church of England by creating a new, ideologically pure church in the New World. By 1640, 20,000 had arrived; many died soon after arrival, but the others found a healthy climate and an ample food supply. The Plymouth and Massachusetts Bay colonies together spawned other Puritan colonies in New England, including the New Haven, Saybrook, and Connecticut colonies. During the 17th century, the New Haven and Saybrook colonies were absorbed by Connecticut. Roger Williams established Providence Plantations in 1636 on land provided by Narragansett sachem Canonicus. Williams was a Puritan who preached religious tolerance, separation of Church and State, and a complete break with the Church of England. He was banished from the Massachusetts Bay Colony over theological disagreements; he founded the settlement based on an egalitarian constitution, providing for majority rule "in civil things" and "liberty of conscience" in religious matters. In 1637, a second group including Anne Hutchinson established a second settlement on Rhode Island, today called Aquidneck. Samuel Gorton and others established a settlement near Providence Plantations which they called Shawomet. However, Massachusetts Bay attempted to seize the land and put it under their own authority, so Gorton travelled to London to gain a charter from the King. Robert Rich, 2nd Earl of Warwick assisted him in gaining the charter, so he changed the name of the settlement to Warwick. Roger Williams secured a Royal Charter from the King in 1663 which united all four settlements into the Colony of Rhode Island and Providence Plantations. Other colonists settled to the north, mingling with adventurers and profit oriented settlers to establish more religiously diverse colonies in New Hampshire and Maine. Massachusetts absorbed these small settlements when it made significant land claims in the 1640s and 1650s, but New Hampshire was eventually given a separate charter in 1679. Maine remained a part of Massachusetts until achieving statehood in 1820. In 1685, King James II of England closed the legislatures and consolidated the New England colonies into the Dominion of New England, putting the region under the control of Governor Edmund Andros. In 1688, the colonies of New York, West Jersey, and East Jersey were added to the dominion. Andros was overthrown and the dominion was closed in 1689, after the Glorious Revolution deposed King James II; the former colonies were re established. According to Guy Miller, the Rebellion of 1689 was the "climax of the 60 year old struggle between the government in England and the Puritans of Massachusetts over the question of who was to rule the Bay colony."
18 ғасыр
1702 жылы Шығыс және Батыс Джерси бірігіп, Нью-Джерси провинциясын құрды. Каролина колониясының солтүстік және оңтүстік бөліктері 1691 жылға дейін көбінесе тәуелсіз түрде әрекет етті, содан кейін Филип Людуэлл бүкіл провинцияның губернаторы болып тағайындалды. Осы уақыттан бастап 1708 жылға дейін солтүстік және оңтүстік елді мекендер біртұтас үкімет бағынды. Дегенмен, осы кезеңде провинцияның екі бөлігі Солтүстік Каролина және Оңтүстік Каролина деп атала бастады, себебі колонияның иелерінің ұрпақтары колонияның бағытын анықтау үшін күресті. Чарльз Таунның тұрғындары губернаторларын қызметтен шеттетуге және өз үкіметін сайлауға бел буды. Бұл Солтүстік Каролина және Оңтүстік Каролина провинцияларында жеке үкіметтердің құрылуының бастамасы болды. 1729 жылы король Каролинаның колониялық жарғысын ресми түрде жойып, Солтүстік Каролина мен Оңтүстік Каролинаны тәждік колониялар ретінде бекітті. 1730 жылдары парламент депутаты Джеймс Оглторп Каролинаның оңтүстігіндегі жерді Англияның "мұқтаж жандармен" қоныстандыруды ұсынды, бұл қарызкерлер түрмесіне балама болар еді. Оглторп және басқа да ағылшын қайырымдастарындары 1732 жылдың 9 маусымында Джорджия колониясының қамқорлары ретінде патшалық жарғыны алды. Оглторп пен оның серіктері құлдықты тыйым салған және ең лайықты қоныс аударушыларды тартқан утопиялық колония құруға үміттенеді, бірақ 1750 жылға қарай колонияда халық тым сиреп қалды. 1752 жылы иелері жарғыдан бас тарды, содан кейін Джорджия тәждік колонияға айналды. Он үш колонияның халқы 18 ғасырда күрт өсті. Тарихшы Алан Тейлордың мәліметінше, 1750 жылы халық саны 1,5 миллион адамды құрады, бұл Британдық Солтүстік Америка халқының бес бөлігінің төрт бөлігін құрады. Колонистердің 90 пайызынан астамы фермерлер болып жұмыс істеді, бірақ кейбір теңіз порттары да гүлденді. 1760 жылы Филадельфия, Нью-Йорк және Бостон қалаларының халқы 16 000-нан асты, бұл еуропалық стандарттармен салыстырғанда шамалы көрсеткіш еді. 1770 жылға қарай он үш колонияның экономикалық өнімі Британ империясының жалпы ішкі өнімінің қырқ пайызын құрады. 18 ғасырдың аяғына қарай колонистер Атлант жағалауынан алыс жерлерге қоныстанды. Пенсильвания, Вирджиния, Коннектикут және Мэриленд штаттары Огайо өзені аңғарындағы жерге құқық таластады. Колониялар үнді тайпаларынан жер сатып алу үшін күресті, себебі британдықтар жерге құқықтарды заңды сатып алу арқылы растау қажет деп талап етті. Вирджиния батысқа қарай кеңеюге ерекше мүдделі болды, және Вирджинияның элиталық отбасыларының көпшілігі Огайо компаниясына Огайо аймағының қоныстануын ілгерілету үшін инвестиция салды.
In 1702, East and West Jersey were combined to form the Province of New Jersey. The northern and southern sections of the Carolina colony operated more or less independently until 1691 when Philip Ludwell was appointed governor of the entire province. From that time until 1708, the northern and southern settlements remained under one government. However, during this period, the two halves of the province began increasingly to be known as North Carolina and South Carolina, as the descendants of the colony's proprietors fought over the direction of the colony. The colonists of Charles Town finally deposed their governor and elected their own government. This marked the start of separate governments in the Province of North Carolina and the Province of South Carolina. In 1729, the king formally revoked Carolina's colonial charter and established both North Carolina and South Carolina as crown colonies. In the 1730s, Parliamentarian James Oglethorpe proposed that the area south of the Carolinas be colonized with the "worthy poor" of England to provide an alternative to the overcrowded debtors' prisons. Oglethorpe and other English philanthropists secured a royal charter as the Trustees of the colony of Georgia on June 9, 1732. Oglethorpe and his compatriots hoped to establish a utopian colony that banned slavery and recruited only the most worthy settlers, but by 1750 the colony remained sparsely populated. The proprietors gave up their charter in 1752, at which point Georgia became a crown colony. The population of the Thirteen Colonies grew immensely in the 18th century. According to historian Alan Taylor, the population was 1.5 million in 1750, which represented four fifths of the population of British North America. More than 90 percent of the colonists lived as farmers, though some seaports also flourished. In 1760, the cities of Philadelphia, New York, and Boston had a population of more than 16,000, which was small by European standards. By 1770, the economic output of the Thirteen Colonies made up forty percent of the gross domestic product of the entire British Empire. As the 18th century progressed, colonists began to settle far from the Atlantic coast. Pennsylvania, Virginia, Connecticut, and Maryland all laid claim to the land in the Ohio River valley. The colonies engaged in a scramble to purchase land from Indian tribes, as the British insisted that claims to land should rest on legitimate purchases. Virginia was particularly intent on western expansion, and most of the elite Virginia families invested in the Ohio Company to promote the settlement of the Ohio Country.
Әлемдік сауда және иммиграция
Британдық америкалық отарлар әлемдік британдық сауда желісінің бір бөлігіне айналды, себебі 1700 және 1754 жылдар аралығында Америкадан Ұлыбританияға экспорттың құны үш есеге артты. Отаршылдардың басқа еуропалық державалармен сауда жасауы шектелгенімен, олар Кариб бассейні сияқты басқа британдық отарларда тиімді сауда серіктестерін тапты. Отаршылдар азық-түлік, ағаш, темекі және түрлі басқа да ресурстарды Азия шайы, Батыс Үндістан кофесі және Батыс Үндістан қанты сияқты тауарларға айырбастады. Атлантика жағалауынан шалқары орналасқан американдық үндістер Атлантика нарығын сусардың терісімен және бұғы терісімен қамтамасыз етті. Америка табиғи ресурстарда артықшылыққа ие болды және өркендеген кеме жасау өнеркәсібін құрды, сондай-ақ көптеген американдық саудагерлер Атлантика арқылы сауда жасады. Еуропадағы экономикалық жағдайдың жақсаруы және діни қуғын-сүргіннің азайуы отарларға жұмыс күшін тартуды қиындатты, нәтижесінде көптеген отарлар, әсіресе Оңтүстікте, құл еңбегіне көбірек тәуелді болды. 1680 мен 1750 жылдар аралығында Америкадағы құлдардың саны күрт өсті, бұл мәжбүрлі көші-қон мен құлдардың өрбуінің нәтижесінде болды. Оңтүстікте құлдар кең плантациялық шаруашылықтарды қолдады, ал Солтүстікте құлдар түрлі мамандықтарда жұмыс істеді. Стоно көтерілісі және 1741 жылғы Нью-Йорк құлпынау сияқты құлдардың бірнеше жергілікті көтерілістері болды, бірақ олар басылды. 1700 жылдан кейін ағылшын халқының шағын бөлігі Америкаға көшіп келді, бірақ отарлар басқа еуропалық елдерден де жаңа иммигранттарды тартты. Бұл иммигранттар барлық отарларға келді, бірақ Орталық отарлар ең көп қоныстанды және этникалық құрамы жағынан басқа отарлардан гөрі әртарапты болды. Ирландиядан, католиктер мен протестанттар, әсіресе «Жаңа Нұр» Ульстер пресвитериандары көптеп көшіп келді. Германиялық протестанттар да, әсіресе Пенсильванияға көптеп көшіп келді. 1740 жылдары Он үш отарда Бірінші Ұлы Ояну орын алды.
The British American colonies became part of the global British trading network, as the value tripled for exports from America to Britain between 1700 and 1754. The colonists were restricted in trading with other European powers, but they found profitable trade partners in the other British colonies, particularly in the Caribbean. The colonists traded foodstuffs, wood, tobacco, and various other resources for Asian tea, West Indian coffee, and West Indian sugar, among other items. American Indians far from the Atlantic coast supplied the Atlantic market with beaver fur and deerskins. America had an advantage in natural resources and established its own thriving shipbuilding industry, and many American merchants engaged in the transatlantic trade. Improved economic conditions and easing of religious persecution in Europe made it more difficult to recruit labor to the colonies, and many colonies became increasingly reliant on slave labor, particularly in the South. The population of slaves in America grew dramatically between 1680 and 1750, and the growth was driven by a mixture of forced immigration and the reproduction of slaves. Slaves supported vast plantation economies in the South, while slaves in the North worked in a variety of occupations. There were a few local attempted slave revolts, such as the Stono Rebellion and the New York Conspiracy of 1741, but these uprisings were suppressed. A small proportion of the English population migrated to America after 1700, but the colonies attracted new immigrants from other European countries. These immigrants traveled to all of the colonies, but the Middle Colonies attracted the most and continued to be more ethnically diverse than the other colonies. Numerous settlers immigrated from Ireland, both Catholic and Protestant—particularly "New Light" Ulster Presbyterians. Protestant Germans also immigrated in large numbers, particularly to Pennsylvania. In the 1740s, the Thirteen Colonies underwent the First Great Awakening.
Француздар мен үндістер соғысы
1738 жылы Уэльс теңізшісі Роберт Дженкинс қатысқан оқиға Ұлыбритания мен Испания арасындағы Дженкинс құлағының соғысына себеп болды. Әдмирал Эдвард Вернонның Оңтүстік Америкадағы испандық Картахена-де-Индиас қаласына шабуыл жасауына жүздеген Солтүстік америкалықтар ерікті болып қосылды. Испанияға қарсы соғыс Австрия мұрагерлігі соғысы деп аталатын кең ауқымды қақтығысқа ұласты, бірақ көптеген отаршылар оны Георг патшаның соғысы деп атады. 1745 жылы британдық және отарлық күштер Луисбург қаласын басып алды, ал соғыс 1748 жылы Экс-ла-Шапель шартымен аяқталды. Бірақ Ұлыбритания Луисбургті Францияға қайтарып, орнына Мадрас және басқа аумақтарды бергеніне көптеген отаршылар ашуланды. Соғыстан кейін британдықтар да, француздықтар да Огайо өзені аңғарына кеңейуді көздеді. Француздар мен үндістер соғысы (1754–1763) – Жеті жылдық соғыс деп белгілі жалпы еуропалық қақтығыстың американдық тармағы болды. Бұрынғы отарлық соғыстар Еуропада басталып, содан кейін отарларға тараған, бірақ Француздар мен үндістер соғысы Солтүстік Америкада басталып, Еуропаға таралуымен ерекшеленеді. Соғыстың басты себептерінің бірі – Ұлыбритания мен Франция арасындағы бәсекелестіктің күшеюі, әсіресе Ұлы көлдер мен Огайо аңғарында. Француздар мен үндістер соғысы Солтүстік Америкадағы британдық отаршылар үшін жаңа мағынаға ие болды, өйткені Уильям Питт Францияға қарсы соғыста жеңіске жету үшін Солтүстік Америкаға маңызды әскери ресурстар жұмсалуы керек деп шешті. Алғаш рет континент әлемдік соғыс деп аталатын соғыстың негізгі майданына айналды. Соғыс барысында американдық отаршылардың британдық империяның билігінде екені анық болды, себебі британдық әскери және азаматтық шенеуніктер олардың өміріне көбірек араласты. Соғыс американдық бірліктің артуына басқа да жол берді. Ол адамдарды өз колонияларын ешқашан тастамайтын, бірақ Америкадағы әртүрлі шығу тегі бар адамдармен бірге соғысуға мәжбүр етті. Соғыс кезінде британдық офицерлер американдықтарды соғысқа дайындады, ең танымалсы Джордж Вашингтон, бұл Революция кезінде американдықтарға көмектесті. Сондай-ақ, отарлық заң шығарушылар мен шенеуніктер континенттік әскери күш-жігерді ілгерілету үшін тығыз ынтымақтастық жасады. 1763 жылғы Корольдік жарлығы Аппалачи тауларының батысына қоныстануды шектеді, себебі бұл үндістердің резерваты деп белгіленді. Бірақ кейбір қоныс аударушылар жарлықты елемей, батысқа қарай жылжуын және фермаларын құруын жалғастырды. Жарлық өзгертіліп, енді қоныстануға кедергі келтірмеді, бірақ отаршылардың алдын ала кеңеспестен жарияланғанына ашуланғандары мәлім болды.
In 1738, an incident involving a Welsh mariner named Robert Jenkins sparked the War of Jenkins' Ear between Britain and Spain. Hundreds of North Americans volunteered for Admiral Edward Vernon's assault on Cartagena de Indias, a Spanish city in South America. The war against Spain merged into a broader conflict known as the War of the Austrian Succession, but most colonists called it King George's War. In 1745, British and colonial forces captured the town of Louisbourg, and the war came to an end with the 1748 Treaty of Aix la Chapelle. However, many colonists were angered when Britain returned Louisbourg to France in return for Madras and other territories. In the aftermath of the war, both the British and French sought to expand into the Ohio River valley. The French and Indian War (1754–1763) was the American extension of the general European conflict known as the Seven Years' War. Previous colonial wars in North America had started in Europe and then spread to the colonies, but the French and Indian War is notable for having started in North America and spread to Europe. One of the primary causes of the war was increasing competition between Britain and France, especially in the Great Lakes and Ohio valley. The French and Indian War took on a new significance for the British North American colonists when William Pitt the Elder decided that major military resources needed to be devoted to North America in order to win the war against France. For the first time, the continent became one of the main theaters of what could be termed a world war. During the war, it became increasingly apparent to American colonists that they were under the authority of the British Empire, as British military and civilian officials took on an increased presence in their lives. The war also increased a sense of American unity in other ways. It caused men to travel across the continent who might otherwise have never left their own colony, fighting alongside men from decidedly different backgrounds who were nonetheless still American. Throughout the course of the war, British officers trained Americans for battle, most notably George Washington, which benefited the American cause during the Revolution. Also, colonial legislatures and officials had to cooperate intensively in pursuit of the continent wide military effort. The Royal Proclamation of 1763 restricted settlement west of the Appalachian Mountains, as this was designated an Indian Reserve. Some groups of settlers disregarded the proclamation, however, and continued to move west and establish farms. The proclamation was modified and was no longer a hindrance to settlement, but the fact angered the colonists that it had been promulgated without their prior consultation.
Америка революциясы
Парламент колонияларға тікелей салықтар мен акциздерді жүктеді, колониялық заң шығару органдарын айналып өтіп, американдықтар 1765 жылғы мөр басы заңына қарсы күшті наразылық білдіре отырып, «өкілдіксіз салық салу жоқ» принципін қабылдауға кірісті. Олар колониялардың британ Парламентінде өкілдігі жоқ екенін, сондықтан оларға салық салу – ағылшын ретіндегі олардың құқықтарын бұзу екенін айтты. Парламент колониялық наразылықты қабылдамай, жаңа салықтар бекітіп, өзінің билігін нығайтты. Колониялық наразылық 1773 жылғы шай заңының қабылдануымен күшейді, ол бәсекені басу мақсатымен Шығыс Индия компаниясы сатқан шайға салықты төмендетті, ал премьер-министр Норттың үкіметі бұл колониялардың британдық салық саясатын қабылдауына үлгі болатындай болады деп үміттенді. Шай салығына байланысты шиеленіс күшейді, өйткені әр колониядағы американдықтар шайды бойкоттады, ал Бостондықтар 1773 жылы «Бостон шай кеші» кезінде мыңдаған фунт шайды портына тастады. 1774 жылы Парламент Массачусетс колониясындағы өзін-өзі басқаруды шектеген «Төзбестік актілер» деп аталған заңдарды қабылдады, осылайша жағдай одан әрі ушықты. Бұл заңдар британ әскери қолбасшыларына американдық азаматтардың келісімінсіз болса да, сарбаздарды орналастыру үшін колониялық үйлерді иеленуге рұқсат берді. Сондай-ақ заңдар сарбаздар немесе патшаның шенеуніктеріне қатысты істерді колонияларда емес, Англияда қарауға мәжбүр етті, осылайша колониялық соттардың құқықтарын жоққа шығарды. Парламент Томас Гейджді Массачусетс губернаторы және Солтүстік Америкадағы британдық күштердің бас қолбасшысы етіп тағайындады. 1774 жылға қарай колониялар әлі де Британ империясының құрамында қалуға үміттенді, бірақ Британдық үкімге қатысты он үш колониядағы наразылық кеңінен тарады. Колониялар 1774 жылдың қыркүйегінде Филадельфияда өткен Бірінші Континенттік Конгреске делегаттарды сайлады. «Төзбестік актілерден» кейін делегаттар колониялардың тек патшаға ғана адал болуға міндетті екенін мәлімдеді; олар корольдік губернаторларды патшаның өкілдері ретінде қабылдады, бірақ енді Парламенттің колонияларға әсер ететін заңдар қабылдау құқығын мойындауға дайын емес еді. Көптеген делегаттар Бостондағы британдық бекінісіне шабуыл жасауға қарсы болды, ал Континенттік Конгресс оның орнына «Континенттік қауымдастық» деп аталған бойкотқа келісті. Бойкот тиімді болды және британдық тауарлардың құны күрт төмендеді. Он үш колония британдық үкімге қарсы болған патриоттар мен оны қолдаған лоялистерге арасында күшті бөлініс туды.
Parliament had directly levied duties and excise taxes on the colonies, bypassing the colonial legislatures, and Americans began to insist on the principle of "no taxation without representation" with intense protests over the Stamp Act of 1765. They argued that the colonies had no representation in the British Parliament, so it was a violation of their rights as Englishmen for taxes to be imposed upon them. Parliament rejected the colonial protests and asserted its authority by passing new taxes. Colonial discontentment grew with the passage of the 1773 Tea Act, which reduced taxes on tea sold by the East India Company in an effort to undercut the competition, and Prime Minister North's ministry hoped that this would establish a precedent of colonists accepting British taxation policies. Trouble escalated over the tea tax, as Americans in each colony boycotted the tea, and those in Boston dumped the tea in the harbor during the Boston Tea Party in 1773 when the Sons of Liberty dumped thousands of pounds of tea into the water. Tensions escalated in 1774 as Parliament passed the laws known as the Intolerable Acts, which greatly restricted self government in the colony of Massachusetts. These laws also allowed British military commanders to claim colonial homes for the quartering of soldiers, regardless of whether the American civilians were willing or not to have soldiers in their homes. The laws further revoked colonial rights to hold trials in cases involving soldiers or crown officials, forcing such trials to be held in England rather than in America. Parliament also sent Thomas Gage to serve as Governor of Massachusetts and as the commander of British forces in North America. By 1774, colonists still hoped to remain part of the British Empire, but discontentment was widespread concerning British rule throughout the Thirteen Colonies. Colonists elected delegates to the First Continental Congress, which convened in Philadelphia in September 1774. In the aftermath of the Intolerable Acts, the delegates asserted that the colonies owed allegiance only to the king; they would accept royal governors as agents of the king, but they were no longer willing to recognize Parliament's right to pass legislation affecting the colonies. Most delegates opposed an attack on the British position in Boston, and the Continental Congress instead agreed to the imposition of a boycott known as the Continental Association. The boycott proved effective and the value of British imports dropped dramatically. The Thirteen Colonies became increasingly divided between Patriots opposed to British rule and Loyalists who supported it.
Америка революциялық соғысы
Осыған жауап ретінде колониялар провинциялық конгресс деп аталатын сайланған өкілдерден құралған органдарды құрды және колониялар импортталған британдық тауарларға бойкот жариялауға кірісті. 1774 жылы 12 колония Филадельфиядағы Бірінші Континенттік Конгресске өкілдерін жіберді. Екінші Континенттік Конгресс кезінде қалған Грузия колониясы да делегаттарды жіберді. Массачусетс губернаторы Томас Гейдж отарлаушылармен қақтығысқа түсуден қорқып, Ұлыбританиядан күштерді күшейтуді сұрады, бірақ британ үкіметі Он үш колонияда он мыңдаған сарбазды орналастыруға қажетті шығындарды төлеуге дайын болмады. Оның орнына Гейджге патриоттардың қару-жарақ қоймаларын басып алуға бұйрық берілді. Ол Массачусетс штатының Конкорд қаласындағы қару-жарақ қоймасына шабуыл жасау үшін күш жіберді, бірақ патриоттар бұл туралы біліп, олардың жолын кесті. Патриоттар 1775 жылғы сәуір айындағы Лексингтон және Конкорд шайқастарында британдықтарды жеңіп, содан кейін Бостонды қоршауға алды. 1775 жылдың көктеміне қарай барлық корольдік шенеуніктер қуылды, ал Континенттік Конгресс Он үш колонияның делегаттарының съезін өткізді. Ол британдықтарға қарсы соғысу үшін әскер жинады және Джордж Вашингтонды оның бас қолбасшысы етіп тағайындады, келісімдер жасады, тәуелсіздік жариялады және колонияларға конституция жазып, кейіннен 1777 жылғы Конфедерация мақалаларында тізілген штаттар болуды ұсынды. 1775 жылдың мамыр айында революциялық астана Филадельфияда жиналған Екінші Континенттік Конгресс британдықтарға қарсы революциялық соғысқа сарбаздарды жалдауға, өз ақшасын басып шығаруға және Джордж Вашингтонды патриоттардың әскерінің бас қолбасшысы етіп тағайындауға кірісті. Бостонды қоршауға алып, британдық әскерлерді Бостоннан шығарып жібергендер – Жаңа Англиядан келгендер еді. Патриоттардың әскері кейіннен Вашингтонның басшылығымен Континенттік армияға айналды.
In response, the colonies formed bodies of elected representatives known as Provincial Congresses, and colonists began to boycott imported British merchandise. Later in 1774, 12 colonies sent representatives to the First Continental Congress in Philadelphia. During the Second Continental Congress, the remaining colony of Georgia sent delegates as well. Massachusetts Governor Thomas Gage feared a confrontation with the colonists; he requested reinforcements from Britain, but the British government was not willing to pay for the expense of stationing tens of thousands of soldiers in the Thirteen Colonies. Gage was instead ordered to seize Patriot arsenals. He dispatched a force to march on the arsenal at Concord, Massachusetts, but the Patriots learned about it and blocked their advance. The Patriots repulsed the British force at the April 1775 Battles of Lexington and Concord, then lay siege to Boston. By spring 1775, all royal officials had been expelled, and the Continental Congress hosted a convention of delegates for the Thirteen Colonies. It raised an army to fight the British and named George Washington its commander, made treaties, declared independence, and recommended that the colonies write constitutions and become states, later enumerated in the 1777 Articles of Confederation. In May 1775, the Second Continental Congress, assembled in the revolutionary capital of Philadelphia, began recruiting soldiers for the Revolutionary War against the British, printing its own money, and appointing George Washington as commander of Patriot militias. Those from New England that had launched the Siege of Boston, which forced British troops to withdraw from Boston. The patriot militias later were formalized into the Continental Army under Washington's command.
Дін
Патриция Бономидің айтуынша, "американдықтардың бәрі рухани шөлде емес, діннің олардың ой-санасының маңызды бөлігі болған әлемде өмір сүрді". Он үш колонияда протестантизм басым діни ағым болды. Мэрилендте аздаған католиктер, яһудилер, деистер болды, сонымен қатар діни байланысы жоқ отаршылар да көптеп кездесті. Англия шіркеуі Оңтүстіктің көп бөлігінде ресми түрде орнатылды. Пуритандық қозғалыс конгрегациялық және унитариандық тармақтарға бөлінді және 19 ғасырға дейін Массачусетс пен Коннектикут штаттарында мемлекеттік дін болып табылды. Іс жүзінде, бұл салық түсімдері шіркеу шығындарына бағытталды дегенді білдірді. Оңтүстіктегі Англикан шіркеулері жергілікті кеңестердің бақылауында болды және жолдарды жөндеу, кедейлерге көмек көрсету сияқты қоғамдық функцияларды атқарды. 1700 жылдан кейін кеңес дін қызметкерлеріне үстемдік етпей қалды. Колониялар діни тұрғыдан әртүрлі болды, британдық, неміс, голланд және басқа иммигранттар әртүрлі протестанттық ағымдарды әкелді. Реформацияланған дәстүр пресвитериандық, конгрегациялық және континенталдық реформацияланған конфессиялардың негізін құрады. Француз гугеноттары өздерінің реформацияланған қауымдастарын құрды. Голланд реформация шіркеуі Нью-Йорк пен Нью-Джерсидегі голланд американдықтары арасында күшті болды, ал лютерандық неміс иммигранттары арасында кең таралды. Немістер анабаптизмнің әртүрлі түрлерін, әсіресе меннониттерді әкелді. Реформацияланған баптист уағыздаушысы Роджер Уильямс Род-Айленд және Провиденс плантацияларының колониясы болған Провиденс плантацияларын құрды. Яһудилер бірнеше порты қалаларында шоғырланды. Балтимор отбасы Мэрилендті құрып, Англиядан католиктерді әкелді. 1775 жылы католиктер халықтың шамамен 1,6% құрады, яғни 40 000 адамды. 1701 және 1775 жылдар аралығында колонияларға келген 200–250 000 ирландтың 20 мыңынан аз католик болды, олардың көпшілігі дінін жасырды немесе зұлымдық пен кемсітушілікке байланысты діннен бас тартты. 1770 және 1775 жылдар аралығында 45 000 ақ иммигранттың ішінде 3 900 ирландтық католик келді (7 000 ағылшын, 15 000 шотланд, 13 200 шотланд-ирланд, 5 200 неміс). Католиктердің көпшілігі ағылшын рекусанттар, немістер, ирландтар немесе афроамерикандықтар болды; олардың жартысы Мэрилендте, ал қалғандары Нью-Йорк пен Пенсильванияда тұрды. Пресвитериандар негізінен Шотландия мен Ольстерден келген иммигранттар еді, олар арт жақ пен шекаралық аймақтарды ұнатты. Пенсильванияда квакерлер жақсы қалыптасты, онда олар көптеген жылдар бойы губернаторлық пен заң шығарушы органның бақылауын жүзеге асырды. Род-Айлендте квакерлер де көп болды. Баптистер мен методистер 1740 жылдардағы Бірінші Ұлы ояну кезінде қарқынды өсті. Көптеген конфессиялар жергілікті үндістерге миссионерлік сапарларды демеушілік етті.
According to Patricia Bonomi, "early Americans in all sections lived not in a spiritual desert but in a world where religion formed a key component of their mental landscape." Protestantism was the predominant religious affiliation in the Thirteen Colonies. There were also a few Catholics in Maryland as well as Jews, and deists, many colonists had no religious connection. The Church of England was officially established in most of the South. The Puritan movement divided into the Congregational and the Unitarian denominations, and was the established religious affiliation in Massachusetts and Connecticut into the 19th century. In practice, this meant that tax revenues were allocated to church expenses. The Anglican parishes in the South were under the control of local vestries and had public functions such as repair of the roads and relief of the poor. After 1700 the vestry no longer dominated the minister. The colonies were religiously diverse, with different Protestant denominations brought by British, German, Dutch, and other immigrants. The Reformed tradition was the foundation for Presbyterian, Congregationalist, and Continental Reformed denominations. French Huguenots set up their own Reformed congregations. The Dutch Reformed Church was strong among Dutch Americans in New York and New Jersey, while Lutheranism was prevalent among German immigrants. Germans also brought diverse forms of Anabaptism, especially the Mennonite variety. Reformed Baptist preacher Roger Williams founded Providence Plantations which became the Colony of Rhode Island and Providence Plantations. Jews were clustered in a few port cities. The Baltimore family founded Maryland and brought in fellow Catholics from England. Catholics were about 1.6% of the population or 40,000 in 1775. Of the 200–250,000 Irish who came to the Colonies between 1701 and 1775 less than 20,000 were Catholic, many of whom hid their faith or lapsed because of prejudice and discrimination. Between 1770 and 1775 3,900 Irish Catholics arrived out of almost 45,000 white immigrants (7,000 English, 15,000 Scots, 13,200 Scots Irish, 5,200 Germans). Most Catholics were English Recusants, Germans, Irish, or blacks; half lived in Maryland, with large populations also in New York and Pennsylvania. Presbyterians were chiefly immigrants from Scotland and Ulster who favored the back country and frontier districts. Quakers were well established in Pennsylvania, where they controlled the governorship and the legislature for many years. Quakers were also numerous in Rhode Island. Baptists and Methodists were growing rapidly during the First Great Awakening of the 1740s. Many denominations sponsored missions to the local Indians.
Білім
Солтүстіктегі жас жігіттерге жоғары білім алу мүмкіндігі болды, ал студенттердің көпшілігі протестант пасторлары болуға ниеттенді. Отарлық дәуірде 9 жоғары оқу орны негізделді. Бұл колледждер, жиынтығында отарлық колледждер деп белгілі, олар: Нью-Колледж (Гарвард), Уильям және Мэри колледжі, Йель колледжі (Йель), Нью-Джерси колледжі (Принстон), Кингс колледжі (Колумбия), Филадельфия колледжі (Пенсильвания университеті), Род-Айленд колледжі (Браун), Куинс колледжі (Ратгерс) және Дартмут колледжі. Уильям және Мэри колледжі мен Куинс колледжі кейіннен мемлекеттік мекемелерге айналды, ал қалғандары жекеменшік Айви Лигасының сегіз университетінің жетісін құрайды. Уильям және Мэри колледжінен басқа, бұл мекемелердің барлығы Жаңа Англия және Орта колонияларда орналасқан. Оңтүстік колониялары отбасының балаларын оқытуға жауапкершілігі бар екеніне сенді, бұл Еуропадағы кең таралған наныммен үйлеседі. Бай отбасылар Британиядан келген жеке репетиторлар мен гувернанттарды пайдаланды немесе балаларын Англиядағы мектептерге жіберді. 1700 жылдарға қарай, колониялардағы университет студенттері жеке репетиторлар ретінде жұмыс істей бастады. Көптеген Жаңа Англия қалалары ұлдарға арналған мемлекеттік мектептерге демеушілік етті, бірақ басқа жерлерде мемлекеттік білім беру сирек болды. Қыздар үйде немесе шағын жеке мектептерде оқыды және колледжге қабылдану мүмкіндігі болмады. Болашақ дәрігерлер мен заңгерлер әдетте тәжірибелі маманның шәкірті ретінде білім алды, бірақ кейбір жас жігіттер Шотландиядағы медициналық мектептерге барды.
Higher education was available for young men in the north, and most students were aspiring Protestant ministers. Nine institutions of higher education were chartered during the colonial era. These colleges, known collectively as the colonial colleges were New College (Harvard), the College of William & Mary, Yale College (Yale), the College of New Jersey (Princeton), King's College (Columbia), the College of Philadelphia (University of Pennsylvania), the College of Rhode Island (Brown), Queen's College (Rutgers) and Dartmouth College. The College of William & Mary and Queen's College later became public institutions while the other institutions account for seven of the eight private Ivy League universities. With the exception of the College of William and Mary, these institutions were all located in New England and the Middle Colonies. The southern colonies held the belief that the family had the responsibility of educating their children, mirroring the common belief in Europe. Wealthy families either used tutors and governesses from Britain or sent children to school in England. By the 1700s, university students based in the colonies began to act as tutors. Most New England towns sponsored public schools for boys, but public schooling was rare elsewhere. Girls were educated at home or by small local private schools, and they had no access to college. Aspiring physicians and lawyers typically learned as apprentices to an established practitioner, although some young men went to medical schools in Scotland.
Үкімет
1776 жылы отарлық үкіметтің үш түрі болды: провинциялық (патшалық отар), меншік және жарғылық. Бұл үкіметтердің бәрі Ұлыбритания Парламентінде өкілдігі жоқ британ монархына бағынышты болды. 17 ғасырдың соңында Лондондағы Сауда кеңесі барлық британдық колониялардың басқаруын қадағалауды бастады. Провинциялық колонияны патшаның қалауымен құрылған комиссиялар басқарды. Губернатор мен оның кеңесі тәж тағайындады. Губернаторға жалпы атқару билігі берілді және жергілікті сайланған жиналысты шақыруға өкілеттік берілді. Губернатордың кеңесі жиналыс отырыста болғанда жоғарғы палата ретінде отырды, сонымен қатар губернаторға кеңес беру рөлін де атқарды. Жиналыстар провинцияның еркін иеленушілері мен плантаторларынан (жер иелерінен) сайланған өкілдерден құралды. Губернатор абсолютті вето құқығына ие болды және жиналысты кейінге қалдыру (яғни, тоқтата тұру) және тарату құқығына ие болды. Жиналыстың міндеті – барлық жергілікті заңдар мен ережелерді қабылдау және олардың Ұлыбритания заңдарына қайшы келмеуін қамтамасыз ету болды. Бірақ бұл әрқашан орындалмайтын, себебі көптеген провинциялық жиналыстар өздерінің билігін кеңейтуге және губернатор мен тәждің билігін шектеуге тырысты. Заңдарды Ұлыбританияның Жеке кеңесі немесе Сауда кеңесі қарастыра алатын, сондай-ақ заң шығаруға вето құқығын иеленді. Нью-Гэмпшир, Нью-Йорк, Вирджиния, Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина және Джорджия патшалық колониялар болды. Массачусетс 17 ғасырдың соңында патшалық колонияға айналды. Меншік колониялары патшалық колониялар сияқты басқарылды, бірақ губернаторды патша емес, меншік иелері тағайындады. Олар 1660 жылғы Англиядағы қайта орналасудан кейін құрылды және көбінесе азаматтық және діни бостандыққа ие болды. Пенсильвания (Делавэрді қоса), Нью-Джерси және Мэриленд – меншік колониялары болды. Жарғылық үкіметтер – патенттер арқылы құрылған саяси корпорациялар, олар грант алушыларға жерді басқару және заң шығару билігін берді. Жарғылар негізгі конституцияны қамтамасыз етті және билікті заң шығару, атқару және сот функциялары арасында бөліп, осы биліктерді лауазымды тұлғаларға жүктеді. Массачусетс, Провиденс плантациясы, Род-Айленд, Уорвик және Коннектикут – жарғылық колониялар болды. 1684 жылы Массачусетс жарғысы күшін жойды және 1691 жылы жаңа провинциялық жарғымен ауыстырылды. Провиденс плантациялары Род-Айленд пен Уорвик елді мекендерімен бірігіп, Род-Айленд және Провиденс плантацияларының колониясын құрды, ол 1636 жылы жарғылық колонияға айналды.
The three forms of colonial government in 1776 were provincial (royal colony), proprietary, and charter. These governments were all subordinate to the British monarch with no representation in the Parliament of Great Britain. The administration of all British colonies was overseen by the Board of Trade in London beginning late in the 17th century. The provincial colony was governed by commissions created at the pleasure of the king. A governor and his council were appointed by the crown. The governor was invested with general executive powers and authorized to call a locally elected assembly. The governor's council would sit as an upper house when the assembly was in session, in addition to its role in advising the governor. Assemblies were made up of representatives elected by the freeholders and planters (landowners) of the province. The governor had the power of absolute veto and could prorogue (i. e., delay) and dissolve the assembly. The assembly's role was to make all local laws and ordinances, ensuring that they were not inconsistent with the laws of Britain. In practice, this did not always occur, since many of the provincial assemblies sought to expand their powers and limit those of the governor and crown. Laws could be examined by the British Privy Council or Board of Trade, which also held veto power of legislation. New Hampshire, New York, Virginia, North Carolina, South Carolina, and Georgia were crown colonies. Massachusetts became a crown colony at the end of the 17th century. Proprietary colonies were governed much as royal colonies, except that lord proprietors appointed the governor rather than the king. They were set up after the English Restoration of 1660 and typically enjoyed greater civil and religious liberty. Pennsylvania (which included Delaware), New Jersey, and Maryland were proprietary colonies. Charter governments were political corporations created by letters patent, giving the grantees control of the land and the powers of legislative government. The charters provided a fundamental constitution and divided powers among legislative, executive, and judicial functions, with those powers being vested in officials. Massachusetts, Providence Plantation, Rhode Island, Warwick, and Connecticut were charter colonies. The Massachusetts charter was revoked in 1684 and was replaced by a provincial charter that was issued in 1691. Providence Plantations merged with the settlements at Rhode Island and Warwick to form the Colony of Rhode Island and Providence Plantations, which also became a charter colony in 1636.
Ұлыбританияның рөлі
1680 жылдан кейін Лондондағы императорлық үкімет халық саны мен байлығы қарқынды өсіп жатқан отарлардың ісіне көбірек араласа бастады. 1680 жылы Вирджиния ғана корольдік отар болды; 1720 жылға қарай, жартысы корольдік губернаторлардың бақылауында болды. Бұл губернаторлар Лондон үкіметімен тығыз байланысты тағайындалған адамдар еді. 1880 жылдарға дейінгі тарихшылар американдық ұлтшылдықты баса назарға алды. Дегенмен, содан кейінгі зерттеулер Герберт Л. Осгуд, Джордж Луис Бир, Чарльз Маклин Эндрюс және Лоуренс Г. Гипсон басқаратын "Империя мектебінің" күшті ықпалында болды. Бұл көзқарас 1940 жылдарға дейін отарлық тарихнамада басымдық танытты және олар Лондонның барлық отарларға көрсеткен назарын атап өтіп, көбінесе мақтады. Осы тұрғысынан алғанда, 1770 жылдарға дейін ешбір отардың төңкеріс жасап немесе тәуелсіздікке ұмтылу қаупі болған емес.
After 1680, the imperial government in London took an increasing interest in the affairs of the colonies, which were growing rapidly in population and wealth. In 1680, only Virginia was a royal colony; by 1720, half were under the control of royal governors. These governors were appointees closely tied to the government in London. Historians before the 1880s emphasized American nationalism. However, scholarship after that time was heavily influenced by the "Imperial school" led by Herbert L. Osgood, George Louis Beer, Charles McLean Andrews, and Lawrence H. Gipson. This viewpoint dominated colonial historiography into the 1940s, and they emphasized and often praised the attention that London gave to all the colonies. In this view, there was never a threat (before the 1770s) that any colony would revolt or seek independence.
Саяси мәдениет
Америка колонияларына қоныс аударушылар демократиялық жүйе құру ниетімен келген жоқ, бірақ олар тез арада кең сайлаушылар құрамын қалыптастырды. 13 колонияда Еуропадағыдай мұрагерлік аристократия болған жоқ. Англияда және Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі голландтық қоныстардағыдай, барлық жерді иеленген және оны жалдаған бай ақсүйектер де болмады. Оның орнына, жергілікті билікке бағынышты саяси жүйе болды, оны әділ сайлау арқылы сайланған адамдар басқарды. Колониялар Ұлыбританиядан немесе басқа елдерден де кең негізге ие болды. Кез келген мүлік иесі заң шығарушы органның төменгі палатасының мүшелеріне дауыс бере алатын. Губернаторлар Лондоннан тағайындалды, бірақ Коннектикут және Род-Айленд колонияларында отаршылар губернаторды сайлады. Әйелдер, балалар, мерзімі біткен қызметшілер мен құлдар отбасы басшысының мүддесіне бағынды, оларға дауыс беруге немесе пікір білдіруге құқық болмады. Үндістер мен азат етілген афроамерикандықтар саяси жүйеден тыс қалды және көбінесе дауыс бере алмады. Сайлаушылар қоғамда "мүдделі" болуы керек еді; 1716 жылы Оңтүстік Каролина заң шығарушы органы айтқандай, "провинцияда мүддесі бар адамдар ғана Халық жиналысының мүшелерін сайлай алуы керек". "Мүдделі" болудың негізгі құқықтық критерийі жылжымайтын мүлікке иелік ету болды. Ұлыбританияда 20 ер адамның 19-ы жер иелерінің саяси бақылауында болды. Лондон колониялар үшін де осы талапты сақтап, губернаторларға жер иесі емес адамдарды сайлау бюллетенінен шығаруды тапсырды. Алайда, көптеген жерлерде жақсы жерлер арзан болғандықтан, ер адамдардың 50-80% дауыс беруге құқылы болды. Тарихшы Дональд Рэдклиффтің айтуынша: "Дауыс беру құқығы әрқашан ерекше кең таралған, тіпті ел тәуелсіздік алғанға дейін ересек ақ еркектер арасында". Әрине, жер бағасы арзан болған, әсіресе жаңадан қоныстанған аймақтарда, онда ақ еркектердің 70 немесе 80 пайызы дауыс беруге құқылы болды. Жалпы алғанда, сайлау құқығы Англияға қарағанда әлдеқайда кең таралған еді, бірақ революция жақындаған сайын, мүлік иелігінің деңгейі төмендеп, дауыс беруге құқығы бар ересек ақ еркектердің саны 60 пайыздан аспады. Колониялық саяси мәдениет құрметке баса назар аударды, сондықтан жергілікті беделді адамдар сайланды және билікке келді. Бірақ кейде олар бір-бірімен бәсекелесіп, қарапайым халықтан дауыс алуға тырысты. Саяси партиялар болған жоқ, ал болашақ заң шығарушылар өздерінің отбасыларымен, достарымен және көршілерімен құрылтай коалицияларын құрды. Сайлау күні ауылдан келген еркектер аудан орталығына немесе қала орталығына жиналып, көңіл көтеретін, саясаттасатын, биліктегілермен амандасатын, ескі достарымен кездесетін және сөз сөйлейтін. Осы уақытта олар тост жасап, тамақтанып, сыйлықтар таратып, ішімдік ішіп, құмар ойнайтын. Олар өздерінің таңдағандарын кеңсе қызметкеріне айқайлап дауыс берді, ал жақтастары қол соғып немесе наразылық білдірді. Вирджинияда кандидат Джордж Вашингтон жақтастарына сыйлықтарға 39 фунт стерлинг жұмсады. Үміткерлер "өнімді өсірушілерді бамбомен (роммен) суару" керек екенін білген. Сайлау - бұл бір күндік теңдік пен дәстүрлі шектеулердің жеңілдетілуімен байланысты болған той. Дауыс беру ерікті болды және әдетте дауыс беруге құқығы бар еркектердің жартысы сайлау күні қатысты. Пенсильвания мен Нью-Йоркте сайлауға қатысу жоғары болды, себебі этникалық және діни топтарға негізделген ұзақ мерзімді фракциялар қолдаушыларын көбірек жұмылдырды. Нью-Йорк және Род-Айленд колониялық деңгейде көп жылдар бойы сақталған екі фракциялық жүйені дамытты, бірақ олар жергілікті істерге ықпал етпеді. Фракциялар бірнеше басшылардың жеке тұлғаларына және отбасылық байланыстарға негізделген, олардың саясаты мен идеологиясы шамалы болды. Басқа жерлерде саяси аренада ұзақ уақыт бойы сақталған фракцияларға немесе мәселелер бойынша күрделі дауларға емес, жеке тұлғаларға негізделген тұрақты айналым болды. Меркантилизм үкімет пен саудагерлердің саяси билік пен жеке байлықты арттыру мақсатымен серіктес болуын білдірді, басқа империяларды жоққа шығару. Үкімет өзінің саудагерлерін сауда кедергілерімен, ережелерімен және отандық өнеркәсіптерге берілетін субсидиялармен қорғады, бұл экспортты барынша арттырып, импортты барынша азайту үшін жасалды. Үкімет контрабандамен күресуге мәжбүр болды, ол 18-ші ғасырда француз, испан немесе голландтық саудаға қол жеткізу үшін американдықтардың сүйікті тәсіліне айналды. Меркантилизмнің тактикасы сауда оң балансын жасау болды, сондықтан алтын мен күміс Лондонға құйылатын. Үкімет өзінің үлесін баждар мен салықтар арқылы алды, ал қалғаны Ұлыбританиядағы саудагерлерге берілді. Үкімет кірісінің көп бөлігін Ұлыбританияның тамаша Әскери-теңіз күшіне жұмсады, ол ғана емес, Ұлыбритания колонияларын қорғады, сонымен қатар басқа империялардың колонияларына қауіп төндірді және кейде оларды басып алды. Осылайша, 1664 жылы британдық Әскери-теңіз күші Нью-Амстердамды (Нью-Йорк) басып алды. Колониялар британдық өнеркәсіп үшін тұтыну нарығы болды, мақсаты ана елді байыту болды. Колониялық тауарлар ана елге британдық кемелермен тасылды, онда Ұлыбритания оларды Еуропаға сатты, экспорттық саудадан пайда көріп отырды. Дайын өнімдер Ұлыбританияда өндіріліп, колонияларда сатылды немесе Ұлыбритания колонияларға бөлшек сауда үшін импорттады, бұл ана елге пайда әкелді. Басқа жаңа дүниелік колониялық империялар сияқты, британдық империяның тауар өндірісі құл еңбегіне тәуелді болды; 1720 жылдардағы Ұлыбританияда байқалғандай, "осы зор байлықтың өсуінің көп бөлігі Ұлыбритания колонияларындағы негрлердің еңбегінен туындайды". Ұлыбритания меркантилизмді француз, испан немесе голланд империяларымен американдық сауданы шектеуге тырысу арқылы жүзеге асырды, бұл американдықтар мүмкіндігінше сақтаған Навигациялық актілерді пайдаланды. Корольдік шенеуніктер контрабандаға ашық мерзімі жоқ іздеу ордерлерімен (Қосалқы жарлықтар) жауап берді. 1761 жылы Бостондық адвокат Джеймс Отис жарлықтар колонистердің конституциялық құқықтарын бұзады деп мәлімдеді. Ол істі ұтылды, бірақ Джон Адамс кейінірек: "Содан бері тәуелсіздік баласы дүниеге келді" деп жазды. Алайда, колонистер өздерінің сыртқы сауданы Ұлыбританияның реттеуіне қарсы емес екенін, тек ішкі саясатқа қатысты заңдарға қарсы екенін айтуға тырысты.
Settlers did not come to the American colonies with the intention of creating a democratic system; yet they quickly created a broad electorate. The 13 colonies had no hereditary aristocrats as in Europe. There were no rich gentry who owned all the farmland and rented it out to tenants, as in England and in the Dutch settlements in upstate New York. Instead there was a political system of local control that was governed by men elected in fair elections. The colonies offered a broader base than Britain or indeed any other country. Any property owner could vote for members of the lower house of the legislature. Governors were appointed in London but colonists elected the governor in Connecticut and Rhode Island. Women, children, indentured servants, and slaves were subsumed under the interest of the family head and did not have a vote or a voice. Indians and free blacks were politically outside the system and usually could not vote. Voters were required to hold an "interest" in society; as the South Carolina legislature said in 1716, "it is necessary and reasonable, that none but such persons will have an interest in the Province should be capable to elect members of the Commons House of Assembly". The main legal criterion for having an "interest" was ownership of real estate. In Britain, 19 out of 20 men were controlled politically by their landlords. London insisted on this requirement for the colonies, telling governors to exclude from the ballot men who were not freeholders—that is, those who did not own land. However, in most places good farmland was cheap and so widely owned that 50% to 80% of the men were eligible to vote. According to historian Donald Radcliffe: The right to vote had always been extraordinarily widespread—at least among adult white males even before the country gained its independence Enfranchisement varied greatly by location. There certainly were communities, particularly newly settled communities where land was inexpensive, in which 70 or 80 percent of all white men were enfranchised. Yet there were also locales where the percentages were far lower, closer to 40 or 50 percent On the whole, the franchise was far more widespread than it was in England, yet as the revolution approached, the rate of property ownership was falling, and the proportion of adult white males who were eligible to vote was probably less than 60 percent. The colonial political culture emphasized deference, so that local notables were the men who ran and were chosen. But sometimes they competed with each other and had to appeal to the common man for votes. There were no political parties, and would be legislators formed ad hoc coalitions of their families, friends, and neighbors. Election day brought in all the men from the countryside to the county seat or town center to make merry, politick, shake hands with the grandees, meet old friends, and hear the speeches—all the while toasting, eating, treating, tippling, and gambling. They voted by shouting their choice to the clerk, as supporters cheered or booed. In Virginia candidate George Washington spent £39 for treats for his supporters. The candidates knew that they had to "swill the planters with bumbo" (rum). Elections were carnivals where all men were equal for one day and traditional restraints were relaxed. Voting was voluntary and typically about half the men eligible to vote turned out on election day. Turnout was usually higher in Pennsylvania and New York, where long standing factions based on ethnic and religious groups mobilized supporters at a higher rate. New York and Rhode Island developed long lasting two faction systems that held together for years at the colony level, but they did not reach into local affairs. The factions were based on the personalities of a few leaders and an array of family connections, and they had little basis in policy or ideology. Elsewhere the political scene was in a constant whirl, based on personality rather than long lived factions or serious disputes on issues. Mercantilism meant that the government and the merchants became partners with the goal of increasing political power and private wealth, to the exclusion of other empires. The government protected its merchants—and kept others out—by trade barriers, regulations, and subsidies to domestic industries in order to maximize exports from and minimize imports to the realm. The government had to fight smuggling—which became a favorite American technique in the 18th century to circumvent the restrictions on trading with the French, Spanish or Dutch. The tactic used by mercantilism was to run trade surpluses, so that gold and silver would pour into London. The government took its share through duties and taxes, with the remainder going to merchants in Britain. The government spent much of its revenue on a superb Royal Navy, which not only protected the British colonies but threatened the colonies of the other empires, and sometimes seized them. Thus the British Navy captured New Amsterdam (New York) in 1664. The colonies were captive markets for British industry, and the goal was to enrich the mother country. Colonial commodities were shipped on British ships to the mother country where Britain sold them to Europe reaping the benefits of the export trade. Finished goods were manufactured in Britain and sold in the colonies, or imported by Britain for retail to the colonies, profiting the mother country. Like other New World colonial empires, the British empire's commodity production was dependent on slave labor; as observed in 1720s Britain, "all this great increase in our treasure proceeds chiefly from the labour of negroes" in Britain's colonies. Britain implemented mercantilism by trying to block American trade with the French, Spanish, or Dutch empires using the Navigation Acts, which Americans avoided as often as they could. The royal officials responded to smuggling with open ended search warrants (Writs of Assistance). In 1761, Boston lawyer James Otis argued that the writs violated the constitutional rights of the colonists. He lost the case, but John Adams later wrote, "Then and there the child Independence was born." However, the colonists took pains to argue that they did not oppose British regulation of their external trade; they only opposed legislation that affected them internally.