Америка Құрама Штаттарының Ұлттық Конгресінің Тарихы
Continental Congress
АҚШ тарихы: 1774-1789 жж. Континенталдық Конгресс – АҚШ-тың басқару органы, тәуелсіздік күресі мен Конституция қабылдануына дейінгі кезең. Филадельфия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының басқарушы органы болып табылатын делегаттар конвенциясы (1774–1789)
Convention of delegates that became the governing body of the United States (1774–1789)
Континенттік конгресс – Солтүстік Америкадағы Ұлыбританияның он үш колониясы және жаңадан жарияланған Америка Құрама Штаттары үшін Америка революциялық соғысына дейін, оның кезінде және одан кейін заң шығару және атқару функцияларын атқарған бірнеше заңнамалық жиналыс. Континенттік конгресс 1774–1781 жылдардағы Бірінші және Екінші конгресстерді, сондай-ақ 1781–1789 жылдардағы Конфедерация конгресін қамтиды. Конфедерация Конгресі АҚШ Конституциясы ратификацияланғаннан кейін жаңа үкіметпен алмастырылғанға дейін елдің бірінші федералды үкіметі ретінде жұмыс істеді. 1785 жылға дейін конгресс көбінесе Филадельфиядағы Тәуелсіздік залында отырды, бірақ революциялық соғыс және Филадельфияның құлауы кезінде бірнеше рет уақытша орны ауыстырылды. Бірінші Континенттік конгресс 1774 жылы колониялар мен Ұлыбритания арасындағы шиеленістің күшеюіне жауап ретінде шақырылды, бұл Бостон шай кешінен кейін британдық парламенттің қабылдаған Төзбес заңдарына әкелді. Бірінші конгресс шамамен алты апта бойы жиналды, басты мақсаты – Ұлыбритания мен колониялар арасындағы қарым-қатынасты жақсартуға тырысып, колонистердің құқықтарын бекіту, Континенттік қауымдастықты жариялау және қабылдау (Ұлыбританияға қарсы бірыңғай сауда эмбаргосы) және екінші конгресс құру үшін келісімге келу болды. Екінші Континенттік конгресс 1775 жылы Массачусетс штатында қарулы қақтығыстар басталғаннан кейін шақырылды. Жиналыстан кейін көп ұзамай, Екінші конгресс король Джордж III-ке Зәйтүн бұтағы петициясын жіберді, Континенттік армияны құрды және жаңа армияның бас қолбасшысы етіп Джордж Вашингтонды сайлады. 1775 жылдың тамызында Бункер-Хилл шайқасынан кейін король көтеріліс туралы жариялама жасағаннан кейін, Екінші конгресс мүшелерінің кейбіреулері Ұлыбританиямен бейбітшілікке келудің жоқ екенін түсініп, колонияларды жаңа мемлекетке біріктіру үшін жұмыс істей бастады. Конгресс 1776 жылдың 2 шілдесінде Лидің тәуелсіздік резолюциясын және екі күннен кейін, 4 шілдеде Тәуелсіздік декларациясын қабылдады, бұл бұрынғы колониялар енді тәуелсіз және егеменді мемлекеттер екенін жариялады. Екінші Континенттік конгресс революциялық соғыстың көп бөлігінде АҚШ-тың уақытша үкіметі ретінде жұмыс істеді. 1781 жылдың наурыз айында елдің алғашқы үкіметтік құрылымы – Конфедерация және мәңгілік одақ ережелері күшіне енді, осылайша бұл орган кейін Конфедерация Конгресі деп аталды. Бұл бірпалаталы басқару органы 1789 жылы АҚШ-тың жаңа Конституциясы бойынша құрылған 1-ші Америка Құрама Штаттары Конгресі мемлекеттік биліктің заң шығару тармағының рөлін алғанда, сегіз сессияда отырды және жұмысын аяқтады. Бірінші және Екінші Континенттік конгресстер Филадельфияда жиналды, бірақ қала революциялық соғыс кезінде басылып алынғанда, Екінші конгресс уақытша басқа жерлерде отыруға мәжбүр болды. Конфедерация Конгресі де Филадельфияда құрылды, кейін Нью-Йорк қаласына көшірілді, ол 1785 жылдан 1790 жылға дейін АҚШ астанасы болды. Осы конгрестердің күнделікті қызметі туралы бүгінгі күні білетіндеріміздің көп бөлігі үш конгрестің де хатшысы болған Чарльз Томсонның күнделіктерінен алынған. Бір уақытта басылған Континенттік конгресс журналында конгрестің ресми құжаттары, хаттары, келісімдері, есептері және жазбалары бар. Континенттік және Конфедерациялық конгресстерге делегаттар кеңесшіл органдарда мол тәжірибе жинақтаған, «олардың колониялық ассамблеяларында жиынтығында 500 жылға жуық тәжірибе болған, ал олардың оннан астамы өздерінің заң шығарушы палаталарының спикерлері болып қызмет еткен».
The Continental Congress was a series of legislative bodies, with some executive function, for the Thirteen Colonies of Great Britain in North America, and the newly declared United States before, during, and after the American Revolutionary War. The Continental Congress refers to both the First and Second Congresses of 1774–1781 and at the time, also described the Congress of the Confederation of 1781–1789. The Confederation Congress operated as the first federal government until being replaced following ratification of the U. S. Constitution. Until 1785, the Congress met predominantly at what is today Independence Hall in Philadelphia, though it was relocated temporarily on several occasions during the Revolutionary War and the fall of Philadelphia. The First Continental Congress convened in Philadelphia in 1774 in response to escalating tensions between the colonies and the British, which culminated in passage of the Intolerable Acts by the British Parliament following the Boston Tea Party. The First Congress met for about six weeks, mainly to try to repair the fraying relationship between Britain and the colonies while asserting the rights of colonists, proclaiming and passing the Continental Association, which was a unified trade embargo against Britain, and successfully building consensus for establishment of a second congress. The Second Continental Congress convened in 1775, soon after hostilities broke out in Massachusetts. Soon after meeting, the Second Congress sent the Olive Branch Petition to King George III, established the Continental Army, and elected George Washington commander of the new army. After the king issued the Proclamation of Rebellion in August 1775 in response to the Battle of Bunker Hill, some members of the Second Congress concluded that peace with Britain was not forthcoming, and began working towards unifying the colonies into a new nation. The body adopted the Lee Resolution for Independence on July 2, 1776 and the Declaration of Independence two days later, on July 4, 1776, proclaiming that the former colonies were now independent sovereign states. The Second Continental Congress served as the provisional government of the U. S. during most of the Revolutionary War. In March 1781, the nation's first Frame of Government, the Articles of Confederation and Perpetual Union, came into force, and thus the body became what later was called the Congress of the Confederation. This unicameral governing body would convene in eight sessions before adjourning in 1789, when the 1st United States Congress under the new Constitution of the United States took over the role as the nation's legislative branch of government. Both the First and Second Continental Congresses convened in Philadelphia, though when the city was captured during the Revolutionary War, the Second Congress was forced to meet in other locations for a time. The Congress of Confederation was also established in Philadelphia and later moved to New York City, which served as the U. S. capital from 1785 to 1790. Much of what is known today about the daily activities of these congresses comes from the journals kept by the secretary for all three congresses, Charles Thomson. Printed contemporaneously, the Journals of the Continental Congress contain the official congressional papers, letters, treaties, reports and records. The delegates to the Continental and Confederation congresses had extensive experience in deliberative bodies, with "a cumulative total of nearly 500 years of experience in their Colonial assemblies, and fully a dozen of them had served as speakers of the houses of their legislatures."
Өмірбаян
Континенттік конгресс құру идеясы, оның ішінде Британдық Америкадағы Он үш колонияны біріктіру идеясы, алғаш рет 1754 жылы Франция және үндістер соғысының басында туды. Бұл соғыс Ұлыбритания мен Франция арасындағы Жеті жылдық соғыстың Солтүстік Америка майданы болды. Алғашында Олбани конгресі деп аталған конгресс 18 маусымнан 11 шілдеге дейін Нью-Йорк штатының Олбани қаласында өтті. Оған он үш колонияның жетісінен өкілдер қатысты. Делегаттардың арасында Филадельфиядан Бенджамин Франклин де болды, ол колониялардың конфедерация құруын ұсынды. Конфедерация идеясы қабылданбаса да, Франклин және басқалар колониялардың үйлесімді әрекет етуі керек екенін жиі айтты. Америка революциясының бастапқы кезеңінде хат алмасу комитеттері он үш колония арасындағы байланыс пен өзара іс-қимыл үшін негіз қалады. 1765 жылы британдық парламент мөрленген қағаздарда басылған материалдарды Лондонда шығаруды талап ететін мөртаңба заңын қабылдады, мұнда баж салығы белгіленген. Бұл заң Нью-Йорк, Бостон және Филадельфия қалаларындағы саудагерлердің наразылығын тудырды. Олар мөртаңба заңын жойғанға дейін британдық тауарларға эмбарго жариялады. Олардың қарсылығын біріктіру үшін бірнеше провинцияның делегаттары 1765 жылдың 7-25 қазанында Нью-Йоркте өткен мөртаңба конгресінде бас қосты. Конгресс Парламентке жіберілген құқықтар мен шағымдар туралы декларацияны қабылдады. Британдық компаниялардың қысымымен премьер-министр лорд Рокингем мен король Георг III үкіметі заңды қайта қарастырды және 1766 жылдың наурыз айында мөртаңба заңын жойды. Колонистердің мөртаңба заңға қарсылығы келешектегі қарсылық әрекеттеріне түрткіс болды. 1767 және 1768 жылдары Парламент қабылдаған Тауншенд заңдары колонияларда өндірілмейтін әртүрлі тауарларға баж салығын енгізіп, сауда ережелерін сақтауды күшейтті. Бұл колонияларда жаңа наразылықты тудырып, 1770 жылы Бостон қырғынына әкеп соқты. Үш жылдан кейін, Британдық Шығыс Үндістан компаниясына Солтүстік Америкаға тікелей шай тасымалдау және Ұлыбританиядан бажсыз шай экспорттау құқығын берген шай заңы қабылданып, колонистердің британ үкіметіне деген наразылығын күшейтті. Бұл 1773 жылдың желтоқсанында Бостон шай партиясының ұйымдастырылуына және 1774 жылдың қыркүйегінде Саффолк резолюцияларының қабылдануына себеп болды.
The initial idea for the development of the Continental Congress, including the Thirteen Colonies in British America, first arose in 1754 at the start of the French and Indian War, which started as the North American front of the Seven Years' War between Britain and France. Initially known as the Albany Congress, the Congress met in Albany, New York from June 18 to July 11, 1754, and representatives from seven of the thirteen colonies attended. Among the delegates was Benjamin Franklin of Philadelphia, who proposed that the colonies join in a confederation. Though the idea of a confederation was rejected, Franklin and others continued to argue that the colonies should act more cohesively. At the beginning of the American Revolution, committees of correspondence began building the foundation for interaction between the thirteen colonial states. In 1765, the British Parliament passed the Stamp Act requiring that many printed materials in the colonies be produced on stamped paper produced in London, carrying an embossed revenue stamp. The act provoked the ire of merchants in New York City, Boston, and Philadelphia, who responded by placing an embargo on British imports until the Stamp Act was repealed. To present a united front in their opposition, delegates from several provinces met in the Stamp Act Congress, which convened in New York City from October 7 through 25, 1765. It issued a Declaration of Rights and Grievances, which it sent to Parliament. Under pressure from British companies hurt by the embargo, the government of Prime Minister Lord Rockingham and King George III relented, and the Stamp Act was repealed in March 1766. The colonists' resistance to the Stamp Act served as a catalyst for subsequent acts of resistance. The Townshend Acts, which imposed indirect taxes on various items not produced within the colonies, and created a more effective means of enforcing compliance with trade regulations, passed by Parliament in 1767 and 1768, sparked renewed animosity in the colonies, which eventually resulted in the Boston Massacre of 1770. Three years later, the Tea Act, which granted the British East India company the right to directly ship its tea to North America and the right to the duty free export of tea from Great Britain, became law, exacerbating the colonists' resentment toward the British government, inciting the December 1773 Boston Tea Party, and inspiring the September 1774 Suffolk Resolves.
Бірінші континенттік конгресс
Бірінші Континенттік конгресс 1774 жылдың 5 қыркүйегінен 26 қазанына дейін Филадельфиядағы Карпентер залында қысқа мерзімге жиналды. Революциялық соғысқа қатысатын болатын он үш колонияның он екісінен делегаттар қатысты. Тек Грузияда ғана лоялистік сезімдер патриоттық сезімдерден басым болды, және ол әскери жабдықтар үшін Ұлыбританияға тәуелді болды, отарлаушыларды ықтимал үнді шабуылдарынан қорғау үшін, сондай-ақ сол кездегі британдық колониялар болған Шығыс және Батыс Флорида да қатыспады. Барлығы 56 делегат қатысты, олардың ішінде Джордж Вашингтон, Патрик Генри және Джон Адамс болды. Басқа да көрнекті делегаттардың қатарында Массачусетс шығанағынан келген Сэмюэл Адамс және Пенсильваниядан келген Джозеф Галлоуэй мен Джон Дикинсон бар еді. Вирджиниядан келген Пейтон Рэндолф конгресс төрағасы болды. Бенджамин Франклин мұндай кездесу туралы идеяны бір жыл бұрын ұсынған, бірақ Корольдік теңіз күштері Бостон портын блокадаға алғанға және Парламент 1774 жылы Бостон шай партиясына жауап ретінде жазалаушы «Төзбестік актілерін» қабылдағанға дейін колонияларды оның қажеттілігіне көндіре алмады. Конгресс барысында делегаттар Ұлыбританияға қарсы экономикалық бойкот ұйымдастырды және патшадан наразылықтарын жоюды сұрады. Колониялар ортақ мүдделері мен бірлігі арқылы ана еліне өздерінің билігін көрсетуге бірікті, бірақ олардың соңғы мақсаттары үйлеспеді. Көптеген делегаттар әлі Ұлыбританиядан бөлінуге дайын емес еді, бірақ олар патша мен парламенттің өздері санайтын әділдікке сай әрекет етуін қалады. Пенсильвания және Нью-Йорк провинцияларының делегаттарына Ұлыбританиямен келісімге келу жөнінде нақты нұсқаулар берілді. Басқа колониялар отарлық құқықтар идеясын басты деп есептесе де, олар Ұлыбританиямен заңнамалық теңдікке ұмтылғандар мен тәуелсіздікке және Таждың және оның қияметтерінен айырылуға ұмтылғандар арасында бөлінді.
The First Continental Congress met briefly in Carpenter's Hall in Philadelphia, Pennsylvania, from September 5 to October 26, 1774. Delegates from twelve of the Thirteen Colonies that would ultimately join in the Revolutionary War participated. Only Georgia, where Loyalist feelings still outweighed Patriotic emotion, and which relied upon Great Britain for military supplies to defend settlers against possible Indian attacks, did not, nor did East and West Florida, which at the time were also British colonies. Altogether, 56 delegates attended, including George Washington, Patrick Henry, and John Adams. Other notable delegates included Samuel Adams from Massachusetts Bay and Joseph Galloway and John Dickinson from the Pennsylvania. Peyton Randolph of Virginia was its president. Benjamin Franklin put forward the idea of such a meeting the year before, but he was unable to convince the colonies of its necessity until the Royal Navy instituted a blockade of Boston Harbor and Parliament passed the punitive Intolerable Acts in 1774, in response to the Boston Tea Party. During the congress, delegates organized an economic boycott of Great Britain in protest and petitioned the King for a redress of grievances. The colonies were united in their effort to demonstrate to the mother country their authority by virtue of their common causes and their unity, but their ultimate objectives were inconsistent. Most delegates were not yet ready to break away from Great Britain, but they most definitely wanted the king and parliament to act in what they considered a fairer manner. Delegates from the provinces of Pennsylvania and New York were given firm instructions to pursue a resolution with Great Britain. While the other colonies all held the idea of colonial rights as paramount, they were split between those who sought legislative equality with Britain and those who instead favored independence and a break from the Crown and its excesses.
Екінші континенттік конгресс
Лондонда Парламент колониялардың талаптарын қанағаттандырудың пайдалылығын талқылады, бірақ Конгрестің өтініштері мен үндеулеріне ресми жауап бермеді. 1774 жылдың 30 қарашасында король Георг III Парламентті ашып, Массачусетс және Саффолк резолюцияларын айыптады, бұл Континенттік Конгрессті қайта шақыруға себеп болды. Екінші Континенттік Конгресс 1775 жылдың 10 мамырында Пенсильвания штатының Филадельфиядағы үйінде, төңкеріс соғысы басталғаннан кейін көп ұзамай өтті. Бастапқыда ол әскер жинау, стратегияны жоспарлау, дипломаттарды тағайындау және ресми шарттар жасау арқылы де-факто ортақ үкімет ретінде жұмыс істеді. Келесі жылы, 1776 жылдың 2 шілдесінде тәуелсіздік туралы резолюция қабылдады, ал екі күннен кейін Тәуелсіздік декларациясын бекітті. Томас Джефферсон декларацияның авторы болды, ал Джон Адамс оны қабылдау үшін өткен пікірталстардың жетекшісі болды. Содан кейін Конгресс 1781 жылдың 1 наурызына дейін Америка Құрама Штаттарының уақытша үкіметі ретінде жұмыс істеді. Соғыс күшін басқару және штаттар арасындағы бірлікті нығайту үшін Конгресс түрлі тұрақты комитеттер құрды, олар соғысқа қатысты іс-шараларды жүзеге асырды, мысалы, құпия хат алмасу комитеті, қазыналық кеңес, соғыс және қару-жарақ кеңесі және теңіз флоты кеңесі. Сондай-ақ, көп жұмыс шағын арнайы комитеттерде атқарылды. Осындай шағын топтың біріне жаңа Одақты сақтап қалу үшін конституция жасау міндеті жүктелді. Осындай келісім, Конфедерацияның Ережелері Конгресс 1777 жылдың 15 қарашасында бекітіліп, ратификация үшін штаттарға жіберілді.
In London, Parliament debated the merits of meeting the demands made by the colonies; however, it took no official notice of Congress's petitions and addresses. On November 30, 1774, King George III opened Parliament with a speech condemning Massachusetts and the Suffolk Resolves, prompting the Continental Congress to convene again. The Second Continental Congress convened on May 10, 1775, at Pennsylvania's State House in Philadelphia shortly after the start of the Revolutionary War. Initially, it functioned as a de facto common government by raising armies, directing strategy, appointing diplomats, and making formal treaties. The Thirteen Colonies were represented when in the following year it adopted a resolution for independence on July 2, 1776, and two days later approved the Declaration of Independence. Thomas Jefferson drafted the declaration, and John Adams was a leader in the debates in favor of its adoption. Afterward, the Congress functioned as the provisional government of the United States of America through March 1, 1781. To govern the war effort and to foster unity among the states, Congress created various standing committees to handle war related activities, such as the committee of secret correspondence, the treasury board, the board of war and ordnance, and the navy board. Much work was also done in small ad hoc committees. One such small group was tasked with developing a constitution to perpetuate the new Union. Such an agreement, the Articles of Confederation was approved by Congress on November 15, 1777, and sent to the states for ratification.
Конфедерация Конгресі
Конфедерация мақалалары 1781 жылдың 1 наурызында барлық он үш колония бекіткеннен кейін күшіне енді. Екінші Континенттік конгресс Конфедерация Конгресіне айналды, ол ресми түрде «Конгресс жиналған Біріккен Штаттар» деп аталды. Мақалалардың басқарушы қағидасы – штаттардың тәуелсіздігі мен егемендігін сақтау. Мақалалармен құрылған әлсіз орталық үкімет бұрынғы колониялар король мен парламентке тиесілі деп мойындаған биліктерді ғана алды. Конгресс соғыс жариялауға, шарттарға қол қоюға және штаттар арасындағы дауларды шешуге құқылы болды. Ол сондай-ақ ақша қарыздауға немесе басып шығаруға құқылы болды, бірақ салық салуға құқығы болмады. 1787 жылы Солтүстік-Батыс жарлығының қабылдануы. Бұл жарлық Пенсильвания, Вирджиния, Нью-Йорк, Коннектикут және Массачусетс штаттарының Пенсильванияның батысындағы және Огайо өзенінің солтүстігіндегі жерлерге деген барлық талаптарын қабылдады. Жарлық Солтүстік-Батыс территориясындағы осы барлық жерлерге АҚШ федералды үкіметінің бақылауын орнатты, мақсаты – онда бірнеше жаңа штаттар құруға шабыттандыру. Уақыт өте келе бұл жер көптеген онжылдықтар бойы қазіргі Огайо, Мичиган, Индиана, Иллинойс, Висконсин және Миннесота штатының бір бөлігіне бөлінді. Көп жылдық наразылықтан кейін 1786 жылы Анаполис конвенциясында 1787 жылдың мамыр айында Филадельфияда үкімет нысанын жақсарту үшін Конфедерация мақалаларына бірнеше түзетулер енгізу және ұсыну миссиясымен тағы бір конвенция шақыру туралы келісімге қол жеткізілді. Есеп Конфедерация Конгресіне және штаттарға жіберілді. Нәтижесінде 1787 жылғы Филадельфия конвенциясы болды, оны барлық штаттар бекітті, осылайша Конфедерация мақалаларының мақалаларға өзгерістер енгізуге бірауыздан талап етуін орындады. Конфедерация мақалаларына сәйкес Конфедерация Конгресінің жеке штаттарды оның шешімдерін орындауға мәжбүрлеуге билігі шектеулі болды. Конфедерация Конгресіне сайланған үміткерлердің саны көбейіп, оған қатысудан бас тартты. Әр штаттың жетекшілері штаттық үкіметтерде қызмет етуді жөн көреді, сондықтан Континенттік конгресс кворумды құруда жиі қиындықтарға тап болды. Конфедерация мақалалары АҚШ Конституциясымен алмастырылған кезде Конфедерация Конгресі АҚШ Конгресімен алмастырылды. Конфедерация Конгресі ақырында Федералды үкімет үшін қолайлы әкімшілік құрылымды құрды, ол үш ведомстводан (қаржы, соғыс және сыртқы істер) тұратын федералды үкіметті іске қосты, олардың әрқайсысын тиісінше ведомство министрлері басқарды. Роберт Моррис жаңа қаржы инспекторы болып таңдалды, содан кейін Моррис француз үкіметінен қарыз алды, ол өзінің бос қазынасын толтыру және бірнеше жыл бойы қағаз ақшамен қамтамасыз етудегі инфляциямен күресу үшін қажет болды. Франциядағы елші болған Бенджамин Франклин жалпы бюджет үшін қарызды қамтамасыз етті, сондай-ақ Францияны АҚШ-қа шамамен 6000 сарбаздан тұратын әскерді жіберуге және Вирджиния мен Солтүстік Каролина жағалауларына граф де Грасс басқарған француз әскери кемелерінің үлкен эскадрильясын жіберуге көндірді. Бұл француздық соғыс кемелері Вирджиния жағалауындағы Йорктаун шайқасында Лорд Корнуоллистің британдық әскерлеріне Джеймс өзені мен Хэмптон жолы арқылы жабдықтау, күшейту немесе эвакуациялауды болдырмау арқылы шешуші рөл атқарды. Қаржы министрі Роберт Моррис Конгрессті Солтүстік Америка банкін 1781 жылдың 31 желтоқсанында құруға көндірді. Жеке банк болғанымен, Федералды үкімет Франция берген қарыз ақшасына ішінара ие болды. Солтүстік Америка банкі Ұлыбританияға қарсы соғысты қаржыландыруда маңызды рөл атқарды. Джордж Вашингтон мен Натанаэль Гриннің біріккен әскерлері француз армиясы мен флоттың көмегімен 1781 жылдың қазан айында Йорктаун шайқасында британдықтарды жеңді. Лорд Корнуоллис бейбітшілік орнату үшін келісімге келуге және өзінің бүкіл әскерін генерал Вашингтонға тапсыруға мәжбүр болды. 1783 жылы американдықтар Париждегі британдық дипломаттармен келіссөздер жүргізгеннен кейін, АҚШ-тың Ұлыбританиядан тәуелсіздігін ресми түрде мойындауын қамтамасыз етті, бұл 1783 жылдың 3 қыркүйегінде Париж шартына қол қоюмен аяқталды. Париж шартын кейіннен Ұлыбритания Парламенті бекітті. Делегаттар талқылауды бақылайтын, тәртіпті сақтайтын, журналдар сақталатынына, құжаттар мен хаттар жарияланып, жеткізілетіндігіне көз жеткізетін төрағаны сайлады. Колониялар 1776 жылы тәуелсіздіктерін жариялап, бостандықтары үшін күресу үшін квази-федерация ретінде біріккеннен кейін, президент мемлекет басшысы (елдің емес, оның орталық үкіметінің) қызметін атқарды; әйтпесе, бұл лауазым «биліктен гөрі көбірек құрметті» болды. Конгресс сондай-ақ хатшыны, жазушыны, есік күзетшісін, хабаршыны және капелланын сайлады. Конгресс ережелері әрбір делегатқа пікір білдіру және сөз сөйлеу құқығын кепілдік берді. Бұдан өзге, әр штаттың бірімен-бірі тең құқықта болуын қамтамасыз ету үшін жарлықтарға дауыс беру бірлесіп жасалды, әр штаттың бір дауысы болды. Дауыс беруге дейін әр штаттың делегациясы ішінде алдын ала дауыс беру жүргізілді. Мұндағы көпшілік дауыс штаттың ұсынысқа берген дауысы деп есептелді; дауыс тең болған жағдайда штаттың дауысы бөлінген деп белгіленді және есепке алынбады. Делегаттардың ауысуы жоғары болды, бір есеп бойынша жылдық ауысу деңгейі 37%, ал сессиялар бойынша 39% құрады. 343 қызмет еткен делегаттың 55% (187 делегат) 12 ай немесе одан да көп уақытқа қатысты. Бұл жоғары ауысу деңгейі тек ерекшелік емес, мерзімдік шектеулерге байланысты мақсатты саясат болды. Конгрестің Конфедерация кезеңінде «ешбір делегат алты жылдың ішінде үш жылдан артық қызмет ете алмады». Қатысу өзгеретін: сессия кезінде кез келген уақытта 54-тен 22 делегатқа дейін қатысты, ал 1774 жылдан 1788 жылға дейін орташа жұмыс істеген мүшелер саны 35,5 болды.
The Articles of Confederation came into force on March 1, 1781, after being ratified by all Thirteen Colonies, and the Second Continental Congress became the Congress of the Confederation, which was officially styled as the "United States in Congress Assembled", a unicameral body composed of delegates from the several states. A guiding principle of the Articles was to preserve the independence and sovereignty of the states. The weak central government established by the Articles received only those powers which the former colonies had recognized as belonging to king and parliament. Congress had the power to declare war, sign treaties, and settle disputes between the states. It could also borrow or print money, but did not have the power to tax. The passage of the Northwest Ordinance in 1787. This ordinance accepted the abolition of all claims to the land west of Pennsylvania and north of the Ohio River by the states of Pennsylvania, Virginia, New York, Connecticut, and Massachusetts, and the ordinance established U. S. federal governmental control over all of this land in the Northwest Territory with the goal of inspiring the creation of several new states there. In the course of time, this land was divided over the course of many decades into the states of present day Ohio, Michigan, Indiana, Illinois, Wisconsin, and part of Minnesota. After years of frustration, an agreement was reached in 1786 at the Annapolis Convention to call another convention in May 1787 in Philadelphia with the mission of writing and proposing several amendments to the Articles of Confederation to improve the form of government. The report was sent to the Confederation Congress and the States. The result was the Philadelphia Convention of 1787, which was authorized by all the States thus fulfilling the unanimous requirement of the Articles of Confederation to allow changes to the Articles. Under the Articles of Confederation, the Confederation Congress had little power to compel the individual states to comply with its decisions. More and more prospective delegates elected to the Confederation Congress declined to serve in it. The leading men in each State preferred to serve in the state governments, and thus the Continental Congress had frequent difficulties in establishing a quorum. When the Articles of Confederation were superseded by the Constitution of the United States, the Confederation Congress was superseded by the United States Congress. The Confederation Congress ultimately established a suitable administrative structure for the Federal government, which placed into operation a federal government comprising three departments (finance, war, and foreign affairs), led by three ministers for each respective department. Robert Morris was selected as the new Superintendent of Finance, and then Morris secured a loan from the French government to deal with his empty treasury and also runaway inflation, for a number of years, in the supply of paper money. As the ambassador to France, Benjamin Franklin secured the loan for a common budget, and also persuaded France to send an army of about 6,000 soldiers to the United States and to dispatch a large squadron of French warships under Comte de Grasse to the coasts of Virginia and North Carolina. These French warships were decisive at the Battle of Yorktown along the coast of Virginia by preventing Lord Cornwallis's British troops from receiving supplies, reinforcements, or evacuation via the James River and Hampton Roads. Robert Morris, the Minister of Finance, persuaded Congress to charter the Bank of North America on December 31, 1781. Although a private bank, the Federal Government acquired partial ownership with money lent by France. The Bank of North America played a major role in financing the war against Great Britain. The combined armies of George Washington and Nathanael Greene, with the help of the French Army and Navy, defeated the British in the Battle of Yorktown during October 1781. Lord Cornwallis was forced to sue for peace and to surrender his entire army to General Washington. During 1783, the Americans secured the official recognition of the independence of the United States from Great Britain following negotiations with British diplomats in Paris, which culminated with the signing of the Treaty of Paris on September 3, 1783. The Treaty of Paris was later ratified by the British Parliament. Delegates chose a presiding president to monitor the debate, maintain order, and make sure journals were kept and documents and letters were published and delivered. After the colonies declared their independence in 1776 and united as a quasi federation to fight for their freedom, the president functioned as head of state (not of the country, but of its central government); Otherwise, the office was "more honorable than powerful". Congress also elected a secretary, scribe, doorman, messenger, and Chaplain. The rules of Congress guaranteed the right to debate and open access to the floor for each delegate. Additionally, to ensure that each state would be on an equal footing with the others, voting on ordinances was done en bloc, with each state having a single vote. Prior to casting its yay or nay vote, preliminary votes were taken within each state delegation. The majority vote determined here was considered the vote of the state on the motion; in cases of a tie the vote for the state was marked as divided, and was not counted. Turnover of delegates was high, with an average year to year turnover rate of 37% by one calculation, and 39% by session to session. Of the 343 serving delegates, only 55% (187 delegates) spent 12 or more months in attendance. This high rate of turnover was not just a characteristic, it was due to a deliberate policy of term limits. In the Confederation phase of the Congress "no delegate was permitted to serve more than three years in any six". Attendance was variable: while in session, between 54 and 22 delegates were in attendance at any one time, with an average of only 35.5 members attending between 1774 and 1788.
Мұра
Конгресс ұйымының тиімділігі туралы пікір таласы ұзақ жылдардан бері тоқтамай келеді. Алғашқы сыншы генерал Джордж Вашингтон болған болуы мүмкін. 1783 жылдың 15 наурызында Ньюбург (Нью-Йорк) қаласындағы офицерлеріне сөз сөйлегенде, олардың жалақысы мен зейнетақысын қаржыландырмағанына наразылық білдіргендерге жауап ретінде ол Конгресс армияға «толық әділеттілік» жасайды және сол салдатарға ақы төлейтініне сенетінін айтты. «Бірақ, басқа да ірі ұйымдар сияқты, әртүрлі мүдделерді келтіріп үйлестіру қажет болғандықтан, олардың шешімдері баяу болады». Олардың баяулығынан өзге, Континенттік Конгрестің мәжбүрлеуші билігінің болмауы Джеймс Мэдисон Федералды Конституцияның қажеттілігін дәлелдеген кезде қатты сынға ұшырады. Ол 1787 жылғы сәуір айында жариялаған «Саяси жүйенің кемшіліктері» атты еңбегінде институттың тарихи мұрасы туралы ғасырлар бойы қалыптасқан пікірді былай жеткізді:
There is a long running debate on how effective the Congress was as an organization. The first critic may have been General George Washington. In an address to his officers, at Newburgh, New York, on March 15, 1783, responding to complaints that Congress had not funded their pay and pensions, he stated that he believed that Congress would do the army "complete justice" and eventually pay the soldiers. "But, like all other large Bodies, where there is a variety of different Interests to reconcile, their deliberations are slow." In addition to their slowness, the lack of coercive power in the Continental Congress was harshly criticized by James Madison when arguing for the need of a Federal Constitution. His comment in Vices of the Political System of April 1787 set the conventional wisdom on the historical legacy of the institution for centuries to come:
1980 жылдары саяси ғалымдар Кальвин Джиллсон мен Рик Уилсон Конгрестің әлсіздігі туралы қалыптасқан түсінікті қабылдады. Олар Континенттік Конгрестегі басшылықтың рөлін, немесе оның жоқтығын зерттеді. Мэдисонның қатал сын-ескертпесінен де асып түсіп, олар «Континенттік Конгрестің нормалары, ережелері және институционалдық құрылымдары» институттың сәтсіздігіне бірдей кінәлі екенін және «институционалдық құрылым күннің маңызды мәселелерін шешуде делегаттарға көмектеспеген, керісінше кедергі келтіргенін» көрсету үшін «жаңа институционализм» деп аталатын талдау тәсілін қолданды. Тарихшы Ричард П. МакКормик Мэдисонның Конгреске қатысты «кейбір шектен тыс бағалауларының» «Мэдисоннің мемлекеттік заң шығарушылардың актілеріне вето құқығы берілген жаңа орталық үкімет құруға деген ұлы тілегімен байланысты болғаны сөзсіз» екенін болжады, бірақ ол «Конфедерация Конгресінің билігі нақты болмаса да, толығымен жоқ емес екенін» ескермегенін айтты. Бенджамин Ирвин Континенттік Конгрестің әлеуметтік және мәдени тарихында «Конгресс қарсылық қозғалысын нығайтуға және Америка тәуелсіздігіне мән беруге тырысқан, жаңадан ойлап тапқан дәстүрлерді» жоғары бағалады. Бірақ ол соғыс аяқталғаннан кейін «Америка халқы Конгресс жасаған заңдарды қабылдамай, түзетуге алып, мазақтап немесе жай ғана елемегенін» атап өтті. Нил Олсен Континенттік Конгрестің ұйымдық мәдениетін талдап, ұйымның шешімдерін басқаратын құндылықтарды, нормаларды және жасырын болжамдарды анықтағанда, «басшысыз Континенттік Конгресс қазіргі заманғы, күшті партиялық иерархиялармен басқарылатын конгрестен, тіпті қазіргі заманғы үкімет пен корпоративтік ұйымдардан, олардың барлық мәжбүрлеуші күшіне және «жетекшілер» ретінде мақтан тұтатын дағдыларына қарамастан, жақсы нәтижелер көрсеткенін» байқады. Олардың миссиясын мемлекеттік қарарлар мен Конгресс журналына бірінші күні енгізілген өтініштер бойынша қарастырғанда, Бостонға көмек көрсету, отарлау құқықтарын сақтау, Ұлыбританиямен қарым-қатынасты жақсарту және салықтарды жою сияқты ортақ мәселелер бойынша олар өздерінің миссиялық мақсаттарына жетіп, әлемдегі ең үлкен армия мен флотты жеңіп, екі жаңа республика құрды. Олсен Конгресс, болмаса да баяу болғанмен, көптеген жетістіктерімен – оның кемшіліктерін мойындап, өз орнын ауыстырып, өзін таратып жібергенімен – сәтті болды деп санайды.
Political scientists Calvin Jillson and Rick Wilson in the 1980s accepted the conventional interpretation on the weakness of the Congress due to the lack of coercive power. They explored the role of leadership, or rather the lack of it, in the Continental Congress. Going beyond even Madison's harsh critique, they used the "analytical stance of what has come to be called the new institutionalism" to demonstrate that "the norms, rules, and institutional structures of the Continental Congress" were equally to blame "for the institution's eventual failure", and that the "institutional structure worked against, rather than with, the delegates in tackling the crucial issues of the day." Historian Richard P. McCormick suggested that Madison's "extreme judgment" on the Congress was "motivated no doubt by Madison's overriding desire to create a new central government that would be empowered to veto the acts of state legislatures," but that it fails "to take any notice of the fact that while the authority of the Confederation Congress was ambiguous, it was not a nullity". Benjamin Irvin in his social and cultural history of the Continental Congress, praised "the invented traditions by which Congress endeavored to fortify the resistance movement and to make meaning of American independence." But he noted that after the war's end, "Rather than passively adopting the Congress's creations, the American people embraced, rejected, reworked, ridiculed, or simply ignored them as they saw fit." An organizational culture analysis of the Continental Congress by Neil Olsen, looking for the values, norms, and underlying assumptions that drive an organization's decisions, noted that "the leaderless Continental Congress outperformed not only the modern congress run by powerful partisan hierarchies, but modern government and corporate entities, for all their coercive power and vaunted skills as 'leaders'." Looking at their mission as defined by state resolutions and petitions entered into the Congressional Journal on its first day, it found that on the common issues of the relief of Boston, securing Colonial rights, eventually restoring harmonious relations with Great Britain, and repealing taxes, they overachieved their mission goals, defeated the largest army and navy in the world, and created two new types of republic. Olsen suggests that the Congress, if slow, when judged by its many achievements – not the least being recognizing its flaws, then replacing and terminating itself – was a success.