Кіріспе
Джон Р. (John R. (John Richbourg) - америкалық диско-жокей, 1950-1960 жылдары Нашвиллдің WLAC радиостанциясында ритм-н-блюз музыкасын ойнаған. Ол сонымен қатар әйгілі продюсер және орындаушы менеджері болды. Ричбур, 1940-жылдардың соңынан бастап 1970-жылдардың басына дейін кешкі бағдарламаларда танымал африкалық-америкалық музыканы көрсеткен WLAC-тегі төрт диктордың ең танымал және харизматикалық екені даусыз. (Басқа үшеуі Джин Ноблс, Герман Гриззард және Билл "Хосс" Аллен болды.) Кейінгі рок-диск-жокейлер Алан Фрид және Вольфман Джек сияқты Ричбурдың XX ғасырдың ортасындағы африкалық американдық көше тілінде сөйлеуді еліктеген. Ричбурдың музыканы және жарнаманы эфирде ұсынуға деген стильді тәсілі оған танымалдылық әкелді, бірақ ол сонымен қатар жеке басын шатастыруды тудырды. Ричбур мен оның әріптесі Диск-жокей Аллен африкалық америкалықтардың сөйлеу үлгілерін қолданғандықтан, көптеген тыңдаушылар екеуі де хабарландырушылар шын мәнінде африкалық америкалықтар деп ойлады. Диск-жокейлер бұл құпияны 1960 жылдардың ортасына дейін коммерциялық және жеке артықшылықтары үшін пайдаланды, содан кейін олардың ақ екендігі туралы көпшілікке мәлім болды.
John R. (born John Richbourg, August 20, 1910 February 15, 1986) was an American radio disc jockey who attained fame in the 1950s and 1960s for playing rhythm and blues music on Nashville radio station WLAC. He was also a notable record producer and artist manager. Richbourg was arguably the most popular and charismatic of the four announcers at WLAC who showcased popular African American music in nightly programs from the late 1940s to the early 1970s. (The other three were Gene Nobles, Herman Grizzard, and Bill "Hoss" Allen.) Later rock music disc jockeys, such as Alan Freed and Wolfman Jack, mimicked Richbourg's practice of using speech that simulated African American street language of the mid twentieth century. Richbourg's highly stylized approach to on air presentation of both music and advertising earned him popularity, but it also created identity confusion. Because Richbourg and fellow disc jockey Allen used African American speech patterns, many listeners thought that both announcers were actually African Americans. The disc jockeys used the mystique to their commercial and personal advantages until the mid 1960s, when the fact that they were actually white became public knowledge.
Ерте тарих
Ричбур француз гугеноттарының ұрпағы еді. Жас кезінде ол театр актері ретінде жұмыс істеу үшін Нью-Йоркке көшіп келді. Ұлы депрессия мен жұмыссыздық салдарынан радиода саңырау операларда дауыс беру жұмысына ауысты. Актерлік өмірдің тұрақсыздығынан шаршаған Ричбур туған жері Оңтүстік Каролинаға оралды. Ол Чарльстондағы WTMA-да хабарландырушы болып жұмысқа орналасты. Бір жыл өткен соң, 1942 жылы Ричбур Нэшвиллдегі WLAC-ке көшіп барды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1943-1946 жылдары Ричбург АҚШ-тың әскери-теңіз флотында қызмет етті. Ол құрметті босатқаннан кейін Нэшвиллге оралды және эфирдегі бұрынғы жұмысына қайта шақырылды.
Жаңалықтар жүргізушісінен "Хеп-Кэт"ке дейін
WLAC алғаш рет Ричбурды жаңалықтар бөлімінде орналастырды. Джин Ноблс 1940-шы жылдардың соңында стансадан ұзақ демалыс алған кезде, Ричбур оны алмастырды. Ричбур Ноблстің Отис Раш, Мэдди Уотерс, Хоулин Вольф және Сонни Бой Уильямсон сияқты өнерпаздарды ойнатудағы жетекшілігін ұстанды. Бұл өнерпаздар негізінен арнайы джукбокстарда және көбінесе оңтүстік базарларда сағаттан кейін, егер бар болса, радиода естіледі. Ричбур кейіннен "cornfield" блюз музыкасын орындаған. Кейбір ақ нәсілді тыңдаушылар музыкаға қарсылық білдірсе де, қара нәсілді тыңдаушылар құлшыныспен жауап берді және Ричбурға жанкүйерлер хаттарын жаза бастады. Көптеген жанкүйерлер Ричбурдың тегін дұрыс жазбағандықтан, дискоджей өзінің эфирлік лақап есімін "Джон Р" деп қысқартты. 1950 жылдардың ортасында Джон Р. ақ естушілерді қайтадан жастарға тарта бастады. Жасөспірімдер бағдарламаларды блюз музыкасымен және "көшедегі әңгімемен" тыңдады, кейбіреулері жасөспірімдер бүлікшіл әрекет ретінде. Ричбур өзінің бағдарламасында Чак Берри мен Фатс Домино сияқты R&B және ерте рок орындаушыларын таныстыра отырып, жаңадан пайда болған қара музыка саудасында ықпалды тұлғаға айналды. Кейін Ричбур бірнеше суретшілердің менеджері, кейде рекордтық продюсер, кейіннен Нэшвиллдің өркендеген жазба индустриясының кәсіпкері болып, өзінің беделін пайдаланды. Нешвилл ұзақ уақыттан бері кантри музыкасы үшін халықаралық беделге ие болды, бірақ сонымен қатар соул, R&B және евангелиеге арналған студиялар болды. Ричбур өзінің ең тұрақты атын жарнама берушілерге жарнамалық көшірме жасау үшін "үйге" деген сөздерді қолданған жарнамашы ретінде алған болуы мүмкін. Бір мысал: Достарым, білемін, сендерде жан бар. Егер сендер олай етпесеңдер, Джон Р. ды тыңдамайсыңдар, өйткені менде жан бар. Бірдеңе айтайын, достар. Сіз әлемге осы жаңа "Свингнг Соул" медальонды, зергерлік аспапты алып, жан дүниеңіздің бар екенін көрсете аласыз. Ричбурда экзотикалық немесе ерекше өнімдер сатылатын. Олардың көбісі афроамерикалық клиенттерге сатылды. Вес Смиттің "Рок-н-роллдың шыршасы: 50-60-шы жылдардағы радио диджейлері" (Longstreet Press, 1989) кітабына сәйкес, мұндай өнімдердің көбісі ақаулы және / немесе алаяқтық болып шықты, бірақ ашуланған тұтынушылардың аз бөлігі станция немесе өндірушілерге қарсы заңдық іс-қимыл жасады. Бір ұзақ уақыт бойы заңды демеуші болып табылады Эрни рекорд Март, иелік еткен рекордтық лейбл кәсіпкер, ол маманданған жазу жергілікті Нэшвилл R&B актілері. Джон Р. Джеймс Браун, 'Бейби' Вашингтон, Отис Реддинг және басқа да 1960 жылдардағы танымал жан күйшілері сияқты суретшілерді көрсетті. Элвис Пресли мен The Beatles сияқты жаңа ақ орындаушылардың танымалдығына қарамастан, Ричбур негізінен африкалық американдық әртістерді ойнауын жалғастырды. Ол тек Ernie's Record Mart коммерциялық бір сағаттық радио шоуында солай етуді талап еткенде ғана негізгі поп ойнады. "Эрни рекорд парад" деп аталатын кешкі бағдарламада Джон Р. былай деп жариялайды: "Қазір бұл алты рекордтық арнайы, Big Blues арнайы, Эрни рекорд Марттан тек екі доллар, тоқсан сегіз цент ($ 2.98) және тасымалдау және өңдеу, барлығы тек үш тоқсан тоғыз ($ 3.99) Эрни рекорд Марттан, 179 3-ші даңғыл, Нэшвилл, Теннесси. Тапсырыс бергенде, Big Blues арнайы немесе жай ғана екінші ұсынысты сұраңыз; енді, осыны қазып алайық " және ол бір немесе бірнеше әнді ойнағаннан кейін Эрнидің Рекорд Парады радио шоуындағы келесі ұсыныстарға көшеді.
By the mid 1950s, John R. began attracting white listeners again — young people. Teenagers listened to the programs featuring blues music and "street talk", some as an act of adolescent rebellion. Richbourg became an influential figure in the fledgling black music trade by featuring ground breaking R&B and early rock performers like Chuck Berry and Fats Domino on his program. Later Richbourg capitalized on his reputation by becoming a manager to several artists, an occasional record producer, and later entrepreneur in Nashville's booming recording industry. Nashville has long had an international reputation for country music, but it has also always had studio facilities devoted to soul, R&B, and gospel. Richbourg may have gained his most enduring reputation as a pitchman who used "down home" phrasing to ad lib copy for advertisers. One example: Now, friends, I know you got some soul. If you didn't, you wouldn't be listenin' to ol' John R., 'cause I got me some soul. I'll tell you somethin', friends. You can really tell the world you got soul with this brand new Swinging Soul Medallion, a jewelry pendant. Richbourg sold exotic or unusual products, such as baby chicks from a Pennsylvania hatchery, family Bibles, hot rod mufflers, and so on. Most of these were marketed to an African American clientele. According to Wes Smith's book, The Pied Pipers of Rock 'n' Roll: Radio Deejays of the 50s and 60s (Longstreet Press, 1989), many such products turned out to be defective and/or scams, but few irate customers ever sought legal action against the station or manufacturers. One long running legitimate sponsor was Ernie's Record Mart, owned by a record label entrepreneur who specialized in recording local Nashville R&B acts. John R. featured artists such as James Brown, 'Baby' Washington, Otis Redding, and other popular soul acts of the 1960s. Despite the popularity of newer white performers such as Elvis Presley and The Beatles, Richbourg continued to play chiefly African American artists. He only played mainstream pop when Ernie's Record Mart required him to do so in a commercial hour long radio show. On that nightly show titled "Ernies Record Parade", John R. would announce, "now this six record special, the Big Blues special, from Ernie's Record Mart is just two dollars, ninety eight cents ($2.98) plus shipping and handling, a total of just three ninety nine ($3.99) from Ernie's Record Mart, 179 3rd Avenue, Nashville, Tennessee. When you order, ask for the Big Blues special or simply say, offer number two; now, let's dig this " and he would proceed to the next set of offers on the Ernie's Record Parade radio show after playing one or more songs.
Жазушылық өндіріс және орындаушыларды басқару
WLAC-те жұмыс істеп жүрген кезінде Ричбур рекордтық өндіріске кірісті. 1950 жылдардың басында және станция рұқсатымен және мақұлдауымен Ричбур WLAC құрылғыларын пайдалана отырып, евангелие және блюз актілерін жаздыра бастады. Алғашында ол осы жазбаларды басқа лейблдерге жалға берді. 1950 жылдардың соңында ол өзінің жеке лейблін Rich Records құрды, ол R&B жазбаларын және кейде евангелиелік синглдерді шығарды. Rich Records-та шыққан ештеңе аймақтық хиттен басқа ештеңе болмағанымен, осы дәуірде Ричбур соул музыкасында елеулі мансапқа ие болатын бірнеше өнерпаздарды, атап айтқанда Бобби Хеббты дамытып, шығарды. Rich Records 1960 жылы жұмысын тоқтатты, бірақ Ричбур R&B талантын дамытуды, басқаруды және шығаруды жалғастырды, оның туындыларын әртүрлі лейблдерге жалға берді. Ол сондай-ақ WLAC емес студиялық құрылғыларды, соның ішінде Stax Records студиясы мен Chips Moman's American Recording Studio (екеуі де Мемфисте), сондай-ақ әртүрлі Нэшвилл студияларын пайдалана бастады. Осы уақытта ол тіпті екі блюздік сингл шығарған әншіге айналды. Бұл синглдерде Джон Р. қатты тілмен, жартылай ән салған / жартылай сөз сөйлеген. 1965 жылдың ортасында Sound Stage 7 жазбасынан Фред Фостер Ричбурмен келісімшарт жасады, ал Ричбур лейблдің A&R іс жүзіндегі басшысы болды. Осы кезден бастап Sound Stage 7 тек соул/R&B лейблі болды, ал лейблдің барлық өнімдерін Ричбур өзінің JR Enterprises компаниясының қолдауымен шығарды. Ричбурдың ең үлкен коммерциялық табысы 1966 жылы лейблге кантри әсерімен R&B Джо Саймонды әкелді. Саймон 1964/65 жылдары Vee Jay Records-та екі хит жазған, бірақ сол лейбл құлаған кезде келісімшартсыз қалды. Ричбур оның менеджері болды, оны Sound Stage 7 компаниясына тіркеді және 1966 және 1970 жылдар аралығында Саймонның 15 синглін шығарды, олардың барлығы АҚШ-тың поп және / немесе R&B чарттарына кірді. Саймонның ең үлкен жетістігі 1969 жылы R&B чарттарында # 1 орынды, # 13 поп және миллионнан астам дананы сатылған "The Chokin' Kind" хиті болды. Барлығы айтылғандай, Ричбур 1965 және 1970 жылдар аралығында Sound Stage 7 үшін 100-ден астам сингл шығарды, оның ішінде Элла Вашингтон мен Роско Шелтонның R&B чартындағы кішігірім хиттері, сондай-ақ Роско Робинсон, Айвори Джо Хантер, Сэм Бейкер және басқа да көптеген өнерпаздардың синглдері. 1971 жылдан бастап Ричбур өзінің өндіріс қызметін жаңадан құрылған өз лейблдері (Seventy Seven және Sound Plus) арасында бөліп, кейде Sound Stage 7 үшін жұмыс істеді. Сонымен қатар, ол Spring Records-қа көшіп кеткен Джо Саймонды басқаруды және шығаруды жалғастырды. Саймонның менеджері ретінде 1971 жылдан кейін Саймонның бірнеше түрлі продюсерлермен жұмыс істеуін ұсынған Ричбур болды, ал Саймон тағы екі R&B синглмен марапатталды: 1972 жылғы "Power of Love" және 1975 жылғы "Get Down, Get Down (Get on the Floor) ". 1970 жылдары Ричбург шығарған басқа да көрнекті суретшілер арасында Джеки Биверс пен Энн Секстон болды. 1972 жылы Джон Р. Чарльз Смит пен Джефф Куперді өзінің Seventy Seven лейбліне және олардың продюсері Дьюи Вандиверге қол қойды; олар оған Seventy Seven лейблінің ең үлкен хитін берді, "Ashes To Ashes", шамамен 350 000 жазба сатылған. 1976 және 1977 жылдары Секстон екі Ричбур өндірісімен R&B чарттарының төменгі сатысында болды, соның ішінде "Мен оның әйелімін (Сіз жай ғана доссыз) ". Бұл Ричбурдың продюсер ретінде соңғы хит-жазбалары болады, бірақ ол өмірінің соңына дейін R&B, soul және gospel шығармаларын жаздырып, шығаруды жалғастырды. Ричбур жылдар бойы шығарған барлық жазбаларының құқығын сақтап қалды. Ричбурдың соңғы жылдары шығарған материалдарының әртүрлі жинақтары шығарылды, олардың көпшілігі ол Rich және Sound Stage 7 лейблдері үшін шығарған дискілерге шоғырланды.
Соңғы жылдары
WLAC өзінің блоктық бағдарламалау (бөлінген бағдарлама) кестесін жалғастырды, онда күндізгі уақытта жаңалықтар, көрнекті бағдарламалар және кейбір кантри және поп музыкасы (оның сигналы тек Орта Теннессиге жеткен кезде) және сүйікті R&B шоулары кешкі сағат 8-ден кейін атмосфераға орныққан кезде, ашық арна сигналы, 1972 жылға дейін станция Солтүстік Америка құрлығының көп бөлігінде және Кариб аралдарында естіледі. Сол кезде WLAC иелері Теннессидің өмір және жазатайым оқиғаларды сақтандыру компаниясы алғаш рет сыртқы басқаруды енгізді, ол күндіз Топ 40 форматын енгізді. Ричбур мен басқалар үшін ең бастысы жаңа басшылар оларды осы плейлисттегі әндерді өз бағдарламаларына қосуға қысым жасай бастады. Шын мәнінде, бұл Ричбурды (және Ноблзді) зейнеткерлікке шығару үшін жасалған айла-шарғы болған, өйткені бағдарлама директоры түнгі Soul / R & B шоуларын ескірген және американдық радиостанциялардың көпшілігі қабылдаған немесе қабылдауға жақын болған өнегелі форматтарға сәйкес келмейтін деп көрген. Рейтингтік жүйеге мойынсұнуға шешім қабылдамай (Ричбург және басқалар жылдар бойы өз орындарын "суреттеме бойынша" сатты, яғни олар сатылатын әрбір элемент үшін комиссия алды), ол 1973 жылы 28 шілдеде, 28 жылдық жиынтық байланыстан кейін, орнынан түсуді таңдады. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Ричбур қиындыққа тап болған орындаушыларға жомарттық танытып, оларға еш қайтарымсыз қарыз берген. Өкінішке қарай, бұл дискотекашы өмірінің соңғы жылдарында денсаулық мәселесімен күрескен кезде оны қуантады.
Қайырымдылық концерті
1984 жылы Ричбур өкпе қатерлі ісігінен қайтыс болды. Оның әйелі Маргарет және әнші Жаки Биверс, ұзақ уақыттан бері серіктесі, хабаршының жоғары медициналық шоттарын төлеуге көмектесу үшін қайырымдылық концерті ұйымдастырды. 1985 жылы 26 наурызда Нэшвиллдің Grand Ole Opry House-те өткен шоуда Джон Р. эфиріне қатысқан көптеген әртістер болды: Джеймс Браун, Б. Б . А . Кинг, Невилл ағайындылары, Руфус Томас, The Tams, The Coasters, евангелистік әнші Бобби Джонс (ол кезде жергілікті телебағдарламаны өткізген) және Биверс өзі. Өзінің кітабында Уэс Смит Джеймс Браунның бұл оқиғада мансабындағы ең жақсы өнерінің бірі болғанын айтты. Ричбур 75 жасында қайтыс болып, бір жылдай өмір сүрді. Оның жерлеу рәсіміне Джон Р-дің сүйікті әртісі Элла Вашингтон евангелиелік әндерді айтып, сол жанрды және оның зайырлы туыстарын қалыптастырған адамға құрмет көрсетті.
Әуе бақылауы және музыкалық жазбалар
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Ричбур музыкалық композициямен бірге өзінің концерттерінің реконструкцияланған кассеталарын шығарды. Олардың кейбіреулері әлі күнге дейін саудагерлер арасында таралып жатыр, радио хабарларынан алынған "пираттық" жазбалар да. 2004 жылы Кантри Музыкасының Атак-даңқ залы "Night Train to Nashville" атты екі томдық жинағын шығарды. Онда Ричбур мен оның WLAC-тегі диск-жокейлері 1945 және 1970 жылдардағы кешкі шоуларында ойнаған жазбалар бар. Әр дискте Джон Р. дың бір аудиожазуын тыңдауға болады. CD жинағы 2004 жылы атақ залында Нэшвиллдің R&B музыка индустриясы мен оның кантри музыка бизнесімен қиылысуын ерекшелендіретін көрмеге қосылды.