Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фридрих А. Киттлер (12 маусым 1943 - 18 қазан 2011) - әдебиеттанушы және медиа теоретигі. Оның еңбектері медиа, технология және әскери салаларға қатысты.
Friedrich A. Kittler (June 12, 1943 – October 18, 2011) was a literary scholar and a media theorist. His works relate to media, technology, and the military.
Өмірбаян
Фридрих Адольф Киттлер 1943 жылы Саксониядағы Рохлиц қаласында дүниеге келген. 1958 жылы отбасымен бірге Батыс Германияға қашып кетеді, онда 1958 жылдан 1963 жылға дейін ол Қара Ормандағы Лахр қаласындағы табиғи ғылымдар мен қазіргі заманғы тілдер гимназиясына барды, содан кейін 1972 жылға дейін Фрайбургтегі Альберт Людвигс университетінде неміс танымдарын, роман филологиясы мен философиясын оқыды. 1976 жылы Киттлер ақын Конрад Фердинанд Майер туралы диссертация жазғаннан кейін философия ғылымында докторлық дәрежесін алды. 1976-1986 жылдары ол университеттің неміс семинарында академиялық көмекші болып жұмыс істеді. 1984 жылы ол қазіргі заманғы неміс әдебиетінің тарихы саласында Habilitation алды. Ол бірнеше рет Калифорния университеті, Беркли, Калифорния университеті, Санта-Барбара, Стэнфорд университеті және Еуропалық аспирантурада профессорлық көмекші немесе профессорлық сапармен АҚШ-тағы университеттерге келген. 1986 жылдан 1990 жылға дейін ол Кассельдегі DFG әдебиет және медиа талдау жобасын басқарды, ал 1987 жылы Рур университетінде қазіргі заманғы неміс танымдарының профессоры болып тағайындалды. 1993 жылы Берлиннің Гумбольдт университетінің медиа-эстетика және тарих кафедрасына тағайындалды. 1993 жылы Киттлер медиа теориясы саласындағы зерттеулері үшін ZKM Karlsruhe (Zentrum für Kunst und Medientechnologie, немесе "Сән және медиа технологиясы орталығы") тарапынан "Siemens Media Arts Prize" (Siemens Medienkunstpreis) сыйлығын алды. 1996 жылы ол Йель университетінің атақты ғалымы, ал 1997 жылы Нью-Йорктегі Колумбия университетінің атақты қонақ профессоры болып танылды. Киттлер Герман фон Гельмгольц мәдениет орталығының және Bild Schrift Zahl ("Суретті жазу саны") (DFG) зерттеу тобының мүшесі болды. Киттлердің тезистерінің арасында оның айтыс-тартысты, апокалиптизмді, эрудицияны және юморды араласқан, технологиялық шарттар эпистемология мен онтологияның өзімен тығыз байланысты екенін дәлелдеу үрдісі болды. Бұл талап және оның аргументтік стилі оның "Nur was schaltbar ist, ist überhaupt" деген сөзінде жақсы қорытындыланған. Бұл сөз тіркесін "Байланылатын нәрсе ғана бар" немесе еркін түрде "Байланылатын нәрсе ғана болуы мүмкін" деп аударуға болады. Бұл сөз тіркесі принцип бойынша кез келген бейнелеуді есептеудің қосылу / сөндіру бинарлық логикасына сәйкес ұсынуға болады деген тұжырымдамамен ойнайды. Киттлер бір қадам алға басып, керісінше, "ауыстырылмайтын" нәрселер, кем дегенде қазіргі техникалық жағдайларда, "болуы" мүмкін емес деп болжайды. Ол бұл ілімді 2011 жылы өлім аузында жатқанда қолдады. Берлиндегі ауруханада өліп бара жатқанда, оның соңғы сөзі "Alle Apparate ausschalten" ("Барлық аппараттарды сөндіру") болды.
Friedrich Adolf Kittler was born in 1943 in Rochlitz in Saxony. His family fled with him to West Germany in 1958, where from 1958 to 1963 he went to a natural sciences and modern languages Gymnasium in Lahr in the Black Forest, and thereafter, until 1972, he studied German studies, Romance philology and philosophy at the Albert Ludwigs University of Freiburg in Freiburg im Breisgau. In 1976, Kittler received his doctorate in philosophy after a thesis on the poet Conrad Ferdinand Meyer. Between 1976 and 1986 he worked as academic assistant at the university's Deutsches Seminar. In 1984, he earned his Habilitation in the field of Modern German Literary History. He had several stints as a visiting assistant professor or visiting professor at universities in the United States, such as the University of California, Berkeley, the University of California, Santa Barbara, Stanford University, and the European Graduate School. From 1986 to 1990, he headed the DFG's Literature and Media Analysis project in Kassel and in 1987 he was appointed Professor of Modern German Studies at the Ruhr University. In 1993 he was appointed to the chair for Media Aesthetics and History at the Humboldt University of Berlin. In 1993, Kittler was awarded the "Siemens Media Arts Prize" (Siemens Medienkunstpreis) by ZKM Karlsruhe (Zentrum für Kunst und Medientechnologie, or "Centre for Art and Media Technology") for his research in the field of media theory. He was recognized in 1996 as a distinguished scholar at Yale University and in 1997 as a distinguished visiting professor at Columbia University in New York. Kittler was a member of the Hermann von Helmholtz Centre for Culture and the research group Bild Schrift Zahl ("Picture Writing Number") (DFG). Among Kittler's theses was his tendency to argue, with a mixture of polemicism, apocalypticism, erudition, and humor, that technological conditions were closely bound up with epistemology and ontology itself. This claim and his style of argumention is aptly summed up in his dictum "Nur was schaltbar ist, ist überhaupt"—a phrase that could be translated as "Only that which is switchable, exists" or more freely, "Only that which can be switched, can be." This phrase plays on the concept that in principle any representation can be presented according to the on/off binary logic of computing. Kittler goes one step further by suggesting that, conversely, anything that can't be "switched" can't really "be," at least under current technical conditions. He invoked this doctrine on his deathbed in 2011. Dying in a hospital in Berlin and sustained only by medical instruments, his final words were "Alle Apparate ausschalten", which translates as "switch off all apparatuses".
Жұмыс
Фридрих Киттлер 1980 жылдары танымал болған жаңа медиа теориясына жаңа көзқараспен ықпал етеді, жаңа медиа (технические медиа, шамамен "техникалық медиа" деп аударылады). Киттлердің негізгі жобасы - "гуманитарлық ғылымдарға [ ] олардың технологиялық медиаларын априорлы дәлелдеу" (Хартмут Винклер), немесе өз сөздерімен: "Адамды гуманитарлық ғылымдардан шығару", 1980 жылы жарық көрген еңбегіне берген атағы. Киттлер технологияда автономияны көреді, сондықтан Маршалл Маклюханның бұқаралық ақпарат құралдарын "адамның ұзартуы" деп оқығанына келіспейді: "Медиа - бұл адам денесін кеңейту үшін псевдоподтар емес. Олар бізді және жазылған тарихын артта қалдыратын эскалация логикасына сай келеді". Сондықтан ол әдебиет жазуда, бағдарлама жазуда және құрылымдарды кремнийлі микросхемаларға күйдіруде толық бір жалғастықты көреді: "Біз білетініміздей және жай ғана айтпағандай, енді ешкім жазбайды. [ ] Бүгінде адам жазуы электрондық литография арқылы кремнийге күйдірілген жазулар арқылы жүреді [ ]. Соңғы тарихи жазу әрекеті жетпісінші жылдардың соңында Intel инженерлері тобы алғашқы интеграцияланған микропроцессордың аппараттық архитектурасын [жобалаған] кезде болған болуы мүмкін ". (Китлер, Бағдарламалық қамтамасыз ету жоқ. Ішінде: Дракюлас Вермехтнис. Техникалық жазбалар.)
Friedrich Kittler is influential in the new approach to media theory that grew popular starting in the 1980s, new media (technische Medien, which translates roughly to "technical media"). Kittler's central project is to "prove to the human sciences [ ] their technological media a priori" (Hartmut Winkler), or in his own words: "Driving the human out of the humanities", a title that he gave a work that he published in 1980. Kittler sees an autonomy in technology and therefore disagrees with Marshall McLuhan's reading of the media as "extensions of man": "Media are not pseudopods for extending the human body. They follow the logic of escalation that leaves us and written history behind it." Consequently, he sees in writing literature, in writing programmes and in burning structures into silicon chips a complete continuum: "As we know and simply do not say, no human being writes anymore. [ ] Today, human writing runs through inscriptions burnt into silicon by electronic lithography [ ]. The last historic act of writing may thus have been in the late seventies when a team of Intel engineers [plotted] the hardware architecture of their first integrated microprocessor." (Kittler, Es gibt keine Software. In: ders. : Draculas Vermächtnis. Technische Schriften.)