Кіріспе
Француздық саяси белсенді (1906-1967) Пол Рассинье (18 наурыз 1906 - 28 шілде 1967) - "Холокостты жоққа шығарудың атасы" деп саналатын саяси белсенді және жазушы. Ол сондай-ақ Бухенвальд пен Миттельбау Дора концлагерлерінде өмір сүрген француз қарсыласының мүшесі болды. Журналист және редактор ретінде ол саяси және экономикалық тақырыптар бойынша жүздеген мақалалар жазды.
Paul Rassinier (18 March 1906 – 28 July 1967) was a political activist and writer who is viewed as "the father of Holocaust denial". He was also a member of the French resistance who survived Buchenwald and Mittelbau Dora concentration camps. A journalist and editor, he wrote hundreds of articles on political and economic subjects.
Ерте өмір
Рассинье 1906 жылы 18 наурызда Бермонт қаласында, Территоир де Белфортте саяси белсенді отбасында дүниеге келген. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Полдың әкесі Джозеф, фермер және Тонкиндегі француз отаршылдық әскерінің ардагері (қазіргі Вьетнам) жұмылдырылды, бірақ бейбітшілікке деген көзқарасы үшін әскери түрмеге жабылды, бұл оның ұлы Пол ешқашан ұмытқан жоқ. Соғыстан кейін оның отбасы соғыстан кейінгі социалистік төңкерістерді жақтырады, ал ол 1922 жылы Француз Коммунистік партиясына (PCF) қосылды. Ол Эколь Вальдоиде мұғалімдік лауазымға ие болды, ал 1933 жылы Белфорттағы жалпы білім беру колледжінде тарих және география профессоры болды. 1927 жылы Мароккодағы француз армиясында қызмет етті, онда оның пацифистік көзқарастары оның куә болған қатыгез отаршылдық қуғын-сүргін мен әскери сыбайлас жемқорлықпен күшейтілді. Кейіннен ол былай деп сипаттады: "Біз орта ғасырлардағы адамдарды қызғанатын себеп жоқ азаптаудың қорқынышты көріністеріне толы болдық және диктатураның кері қайтпайтынын көрдік, тіпті оны өлтірудің алдында алға жылжу!" Демобилизациядан кейін ол өзінің оқытушылық қызметіне және саяси белсенділігіне оралды. Осы уақыт аралығында ол соғысқа қарсылық білдірушілердің халықаралық ұйымына мүше болды.
Соғысқа дейінгі саяси іс-әрекеттер
Рассинье Белфорт департаменіндегі ПКФ партиясының хатшысы болды. 1932 жылы Белфорт коммунистік жастар хатшысы Люсьен Карр тұтқындалды, ал бірнеше ұйымнан тұратын солшыл коалиция, соның ішінде Section française de l'Internationale ouvrière (SFIO) наразылық митингілері мен демонстрациялар өткізді. Рассинье Анри Якобтың орта таптық партияларды жалдауға күш салуын қолдады, ал бұл және басқа да "еңбекші таптың мүдделеріне опасыздық жасады" деп, Якоб пен Рассинье екеуі де 1932 жылы Коммунистік партиядан шығарылды. Якоб Белфорт кантонының депутаттығына коммунистердің кандидаты болып тағайындалған болатын. Шақырылғаннан кейін ол әлі де сайлауға қатысып, жеңіске жетті, бұл оны, Пол Рассинье мен басқа да алаңдаған коммунистерді "Шығыстың тәуелсіз коммунистік федерациясы" атты жеке партия құруға талпындырды. 1932 жылы құрылған партияда Рассинье партия хатшысы, Якоб - көмекші хатшысы болды. Рассинье сонымен қатар партияның "Жұмысшы" газетінің редакторы болды. Партия да, газет те танымал бола алмады, екеуі де 1934 жылы таратылды. 1934 жылдың 6 ақпанындағы дағдарыс жұмысшы қозғалысына жаңа мүмкіндіктер туғызған сияқты, осы уақытта Рассинье SFIO-ға қосылды. Ол Бельфорт аумағы бойынша Федерация СФИО-ның хатшысы болды және партия органы ретінде қызмет ету үшін өліп бара жатқан "Герминаль" газетін қайта жандандырды. Ол бірнеше рет президент сайлауына қатысып, жеңіске жетпеген. Марсо Пивертің идеологиясын қабылдап, ол қару-жарақ жарысын айыптап, Версаль шартын қайта қарауды жақтап, жұмысшылардың құқықтарын арттыруды талап етіп, Францияға ғана шектелмейтін, Pan European болатын пацифистік идеологияны қолдаған көп еңбек еткен автор болды. Соғыс бұлттары жиналған кезде Рассинье нацизм мен фашизмді айыптайтын мақалалар жазды, олардың сыртқы саясатын "бангстер саясаты" деп сипаттады, Италия мен Германияның өз уәделерін орындауына сенуге болмайтынын ескертті. Бірақ 1938 жылы Мюнхен келісімінің қол қойылуына байланысты Рассинье өзін "Мюнхеннің тұрғыны" деп атайтын көптеген француздардың бірі болды. Бұрынғы премьер-министр Леон Блумның сөздерімен, оның келісімдерді қолдауы "көп мақтанышсыз, бірақ ешқандай ұятсыз" болды, өйткені ол соғысты ең үлкен апат деп санайды және "Ефиопиядан кейін тіпті Муссолини, тіпті Испанияның компаниясында қанды ағызатын Гитлер де осындай ақымақтыққа бармақ" деп сенбеді. Ол өзінің пацифистік ұстанымы үшін айыпты болды, бірақ әділ ауа райы пацифисті болу оңай болса да, бейбітшілікке деген шынайы беріклік маусымда да, одан тыс уақытта да жасалатын нәрсе екенін айтты және "баррикаданың осы жағында" аз социалистердің болғанына көңілін қалдырды. 1939 жылдың тамызында, нацистік кеңес келісімінен кейін, Рассинье француз контрсекреттік қызметімен тұтқындалды, олар оның газетінің нацистік қаржыландыруды алып жатқанына күдік білдірді. Пауль Форе мен SFIO-ның араласуы арқасында ол бірнеше күннен кейін босатылды, ал 1940 жылы мамыр айында Франция басып алынғанда, ол өзінің отаршылдық бөлімшесіне хабарлап, онда ол және оның жолдастары бірнеше апта бойы казармаларда бұйрықтарды күтіп жүрді, олар ешқашан келмеді. Франция басып алынғаннан кейін ол Белфортта оқытуды жалғастырды.
Соғыс жылдары
"Мюнхен социалистерінің" көбісі ынтымақтастыққа қосылды, бірақ Рассинье емес. 1941 жылдың маусым айында Кеңес Одағының басып кіруімен Францияда қарсылық жанданып, Рассинье алдымен "Бостандық еріктілері" республикалық социалистік коалициясына, содан кейін Анри Рибиердің Францияның солтүстігінде ұйымдастырған "Озаттандыру" қарсылық тобына қосылды. Рассинье Эльзас және Белфор аймақтары үшін "Тыңрық азаттық" ұйымының директоры болды. Әр түрлі елдердің соғысқа қарсы тұрушылар интернационалының мүшелері сияқты ол да нацистік Германияның басып алуына қарсылық білдірді, өйткені оның бейбітшілікке деген көзқарасы және жазықсыз адамдарға төрелік жазаланады деп қорықты. Рассинье сол кездегі кең тараған сөздерді қолданып, "басқа біреудің терісімен ойнауды" ыңғайсыз сезінген. Ол баспа байланыстарын пайдаланып, жалған жеке куәліктерді басып шығарды және Белфорттен Швейцарияның Базель қаласына дейін жер асты теміржолын құруға көмектесті, қарсылық күресшілерін, саяси босқындарды және қуғын-сүргінге ұшыраған еврейлерді қауіпсіз жерге әкелді. 1986 жылы қарсылық күресінің мүшесі Ив Алленнің куәлігі Рассиньедің БУРГУНДИмен тығыз жұмыс істегенін көрсетті, бұл арнайы операциялар атқарушысы Швейцария арқылы үйге түсірілген одақтас ұшқыштарын контрабандалық жолмен әкелу үшін құтылу желісі. Рассинье Вишидің Le Rouge et le Bleu (Қызыл және көк) деп аталатын достық газетіне мақалалар жазды, содан кейін Ж. Л. Брухпен бірге Пьер Кошери мен Альберт Цанн қарсылық білдіретін және соғыстан кейінгі Франция үшін негіз салуға тырысқан "Төртінші Республика" атты жер асты газетіне көмектесті, сондықтан "соғыстан аман қалғандардың бәрі бірге бейбітшілік орнатуы керек және осылайша елді азаматтық соғыстан құтқаруға тиіс". Төртінші республика Германияның нацизм қылмыстары үшін жауапқа тартылуын талап етті, бірақ Версаль келісімінің үлесі ескерілмеді, Германия мен Италия соғысты бастағаны үшін біржақты жауапты деп табылмады. BBC Лондон мен Алжирдің хабарларын тарата отырып, газеттің құрылуына құттықтады және кейбір үзінділерді таратты, бірақ соғыс уақытындағы жалғыз басылым шыққан кезде Рассинье тұтқындалған болатын. Жергілікті коммунистік қарсылық тобы Ұлттық майдан (ФН) Рассиньедің зорлықсыз қарсылық идеясына қарсы болды және Рассинье совет коммунизмін Гитлердің ұлттық социализмімен бірдей айыптайтын буклеттерді жариялағанда ашуланды. Бірнеше ескертуден кейін коммунистер оны өлім жазасына кесіп тастады. Рассиньедің өмірі жергілікті дәріхана мен кофеханадағы немістерге шабуылға қарсы реакция ретінде неміс және Виши француз полициясы бірнеше тұтқындауға әкелген рейдтер жүргізді, олардың бірі жалған жеке куәлігі бар адам болды. Ол тергеу кезінде сынған және оны қалай алғанын ашқан, ал 1943 жылдың 30 қазанында Рассинье өзінің сыныптарында Sicherheitsdienst (SD) агенттерімен тұтқындалған. Оны тұтқындауға Солтүстік азат ету агенті бақылау жасады, ол оған жалған жеке куәлік пен рациондық карталарды жеткізді. Оның әйелі мен екі жасар ұлы да тұтқындалды, бірақ бірнеше күннен кейін босатылды. Рассинье 11 күн бойы тергеуде болды, соққыға ұшыраған ол сындырылған жақ сүйегіне, сынық қолына және бүйректің жарылуына әкелді. Содан кейін Рассинье Германияға жер аударылды, ол үш күндік теміржол көлігін бастан кешіп, 1944 жылдың 30 қаңтарында Бухенвальд концентрациялық лагерінде аяқталды. Үш апта карантинде болғаннан кейін ол 44364 тұтқынға айналды және V1 және V2 зымырандары түзеуде салынған Дораға жеткізілді. Жұмыс жағдайы өте нашар еді. Аштық, ауру, артық жұмыс, SS-тің және Häftlingsführung (ауырулардың өздері жасайтын лагерьдің төменгі әкімшілігі; "Аурулардың қызметшісі" дегенді қараңыз) жемқор мафиясының физикалық қорқынышы өлім-жітімге әкелді. Оның алғашқы кітабында ол аман қалуына бірнеше факторлардың ықпал еткенін айтады. 1944 жылдың сәуірінен бастап әйелі оған азық-түлік пакеттерін жіберіп отырды, бірақ бұл қарашада тоқтады. Блок бастығымен достық қарым-қатынасы арқасында оның пакеті тұтқын үкіметінің тонауына ұшырамай-ақ, тікелей оған жеткізілді. Бір кездері ол "Швунг" (жұмысшы мен қызметшінің арасындағы) SS Oberscharführer-дің күзетші иттер ротасына қолбасшылық ететін ыңғайлы жұмысына орналасты және СС-ті жақын аралықтан байқауға мүмкіндік алды. Сондай-ақ, тергеу нәтижесінде ол нефритке шалдықты және екі жүз елу күннен кем емес уақытын Revier (емхана) түрмесінде өткізді. 1945 жылы 7 сәуірде ол Дорадан бір бомбаланған жерден екіншісіне дейін, тамақ, �...
Соғыстан кейінгі саяси іс-әрекеттер
1945 жылы Рассинье Белфор федерациясының SFIO басшысы және "Төртінші республика" газетінің редакторы лауазымына қайта оралды. Ол президенттік қызметке үміткер болды және 1946 жылы маусымда Ұлттық Ассамблеяға Белфорттың орынбасары Рене Негеленнің орнына сайланды. Нагелен бұл лауазымнан бас тартты, ал екі ай бойы Рассинье Франция Ұлттық Ассамблеясында қызмет етті, бірақ келесі сайлауда Пьер Дрейфус Шмидт, ескі бәсекелес жеңіп шықты. Оның әйелі Жанна оның саясаттағы болашағына күмәнмен қарады, сондықтан ол ешқашан басқа лауазымға үміткер болмады. Ол басқа саяси іс-әрекеттермен жалғастырды, мысалы, Андре Бретонмен, Альберт Камюмен, Жан Коктомен, Жан Джиономен, Ланза дель Вастомен және отец Роберт Треномен бірге ар-ожданға қарсылық білдірушілердің құқықтары үшін агитация жасады.
1949-1967: Авторы
1948 жылы Пол Рассинье жиырма екі жылдан астам уақыт тарих мұғалімі болды және ол концлагерьлер мен депортациялар туралы шындық емес деп мәлімдеген әңгімелер оқып, қатты қиналды. Ол сондай-ақ нацистік Германияны адамзаттық қылмыстар үшін біржақты айыптауды қатты ұнады, ол Мароккодағы тәжірибесі бойынша бірегей деп санамайды және ұлттық жеккөрушілік пен ащылық Еуропаны бөліп жібереді деп қорқатынын мәлімдеді. Ол "Улисс өтірігі" деген еңбегінде былай деп түсіндірді: бір күні мен неміс лагерьлері туралы жалған сурет жасалғанын және концентрациялық лагерьлер проблемасы жалпыға ортақ екенін, оны ұлттық социалистердің есігіне қою арқылы шешуге болмайтынын түсіндім. Көпшілігі коммунистер болған жер аударылғандар халықаралық саяси ойды осындай қате тұжырымға жеткізуде үлкен жауапкершілікке ие болды. Бірден үндемеуім қауіпті ықпалдың серіктесі екенімді сезіндім. Рассиньердің Бухенвальдтағы тәжірибесі баяндалған "Сызықты кесіп өту" (1949) атты алғашқы кітабы бірден сынға алынып, коммерциялық табысқа ие болды. Бір сыншы оны "қаһарлану, ақымақ жек көру немесе шовинизмнің талаптарына қарсы суық және тыныш жазылған алғашқы куәлік" деп сипаттады. Журналистер мен жазушылар кәсіподағы да оны мақтады, ал SFIO оны оқуға кеңес берді. Ол тұтқын үкіметін сынға алуымен ерекшеленеді. Рассиньедің айтуынша, тиімді қарсылық тек орыс тұтқындары арасында ғана болды және лагерьдегі көптеген қатыгездіктерді СС емес, негізінен коммунистік тұтқындар жасады, олар Häftlingsführung-ті өз пайдаларына алып, лагерьлердің ішкі істерін өз пайдаларына қарайтын болды. Рассинье екі лагерьдегі өлім-жітімнің жоғары деңгейін олардың жемқорлығына байланысты деп есептеді. Екінші кітабы "Улисс өтірігі: концентрациялық лагерьдегі тұтқындардың әдебиетіне көз жүгірту" (1950) деген тақырыпта көп дау туғызды. Рассинье лагерьлер туралы өз ойына сай мәліметтерді зерттеді. Ол ашықтықтарды сынға алды және авторларды айыптап, мысалы, Евгений Когон, ол "Жалпы ұйымдастырылған" (1947) деп мәлімдеген Бухенвальд тұтқындары үкіметінің басты мақсаты "SS-ке қарсы тұтқындардың ядросын сақтау" екенін мәлімдеді. Рассинье бұл тұтқындар ядросы тек өздеріне қарағанын және коммунистер соғыстан кейін өз терілерін құтқаруға тырысатынын мәлімдейді. Ол сондай-ақ Дахау мен Маутхаузенге жасаған сапарын сипаттап, екі жерде де газ камераларының қалай жұмыс істегені туралы қарама-қайшы әңгімелер алғанын атап өтті және алғаш рет газ камераларының бар екендігіне және нацистердің жою саясатына күмәндануын білдірді. Кітаптың басылуы үлкен дау туғызды, 1950 жылы 2 қарашада ол тіпті Француз Ұлттық Ассамблеясының алдында шабуылға ұшырады. Альберт Параздың кітабының мазмұнына қарағанда, алғы сөзінің арқасында Рассинье мен Параз әртүрлі ұйымдарда жала жабу үшін сотталды. Сот процестері мен апелляциядан кейін Рассинье мен Параз ақталды, ал "Улисс өтірігі" кітабының кеңейтілген басылымы 1955 жылы жарық көрді, ол жақсы сатылды. Алайда, бұл наразылық SFIO мүшелерінің шағымдарына әкелді, ал 1951 жылдың 9 сәуірінде Рассинье партиядан шығарылды, "оның тұлғасына деген құрметке қарамастан", деп атап өтті. Марсо Пивердің оңалту шарасы қабылданбады. Рассинье 1950 жылдардың қалған бөлігін социализм мен пацифизмді қолдауға арнады. Ол адам мен тыныштық жолының қорғанысы үшін мақалалар жазды, Индокитай мен Алжирдегі соғыстарды айыптап, Францияның соғыстан кейінгі қаржылық саясатын айыптап жазды. Ол сондай-ақ либертариандық Contre Courant бюллетеніне және анархист SIA (Solidarité International Anti Fasciste) бюллетеніне, сондай-ақ көптеген басқа басылымдарға жазды. 1953 жылы ол бейбітшілік идеологиясын сипаттайтын "Соңғы мүмкіндіктің сөзі" Бейбітшілік ілімдеріне кіріспе эссе" және 1955 жылы капитализмді және француз қаржы саясатын айыптайтын "Банктер қолында парламент" атты кітап шығарды. 1960 жылы жазған "Екіншілік революционер" атты эссесі оның жалғыз теориялық еңбегі болды, бұл революциялық ойдың метафизикалық және диалектикалық зерттеуі, екінші бөлімде 1956 жылғы венгр революциясының социалистік талдауына қолданылды. Ол бірнеше газеттерде сериялы түрде жарияланды, ал 1961 жылы кішкентай табысты кітап нұсқасы жарық көрді. Сондай-ақ 1961 жылы ол өзінің бұрынғы тақырыптарына қайта оралды. "Өзінің сатқан Улисс" атты антологиясында ол Германияның он екі қаласындағы лекциялар турінде айтқан баяндамаларын "Жалғанның" үшінші басылымы аясында жасады. Бұл турды бұрынғы СС офицері және Жозеф Геббельстің (бір кезде АҚШ барлау қыз�...
one day I realized that a false picture of the German camps had been created and that the problem of the concentration camps was a universal one, not just one that could be disposed of by placing it on the doorstep of the National Socialists. The deportees—many of whom were Communists—had been largely responsible for leading international political thinking to such an erroneous conclusion. I suddenly felt that by remaining silent I was an accomplice to a dangerous influence. Rassinier's first book, Crossing the Line (1949), an account of his experience in Buchenwald, was an immediate critical and commercial success, one reviewer describing it as "the first testimony coldly and calmly written against the demands of resentment, idiotic hatred or chauvinism". The Trade Union of Journalists and Writers also praised it, and it was recommended reading by the SFIO. It is notable for its criticism of the prisoner government. Rassinier claims that effective resistance was found only among the Russian prisoners, and that many brutalities in the camp were committed not by the SS, but by the mainly Communist prisoners who took over the Häftlingsführung and ran the internal affairs of the camps for their own benefit. Rassinier blamed the high death rate at the two camps he saw on their corruption. His second book, The Lie of Ulysses: A Glance at the Literature of Concentration Camp Inmates (1950) caused controversy. Rassinier examined what he considered to be representative accounts of the camps. He criticized exaggerations and denounced authors, such as Eugen Kogon, who in L'Enfer Organisé (1947) claimed that the Buchenwald prisoner government's main objective was "to keep a nucleus of prisoners against the SS" Rassinier asserts that this nucleus of prisoners were only looking out for themselves, and further claims that the Communists were trying to save their own skins after the war, saying that: "by taking by storm the bar of the witnesses and with extreme shouting, they avoided the dock". He also describes his visits to Dachau and Mauthausen, noting that in both places, he got contradictory stories on how the gas chambers were supposed to have worked, and for the first time expresses his doubts on the existence of gas chambers and a Nazi policy of extermination. The book created a scandal, and on 2 November 1950 was even attacked on the floor of the French National Assembly. More because of the foreword by Albert Paraz than for the content of the book, both Rassinier and Paraz were sued for slander by various organizations. After a see saw round of trials and appeals, both Rassinier and Paraz were acquitted, and an expanded edition of The Lie of Ulysses was published in 1955, which sold well. However, the uproar led to complaints from members of the SFIO, and on 9 April 1951 Rassinier was expelled from the party "in spite of the respect which his person imposes", as the expulsion document noted. A rehabilitation effort by Marceau Pivert was rejected. Rassinier spent the rest of the 1950s advocating socialism and pacifism. He wrote articles for Defense of Man and The Way of Peace, condemning the wars in Indochina and Algeria, along with French post war financial policy. He also wrote for the libertarian newsletter Contre Courant and the bulletin of the anarchist SIA (Solidarité International Anti Fasciste), as well as many other publications. In 1953, he published The Speech of the Last Chance – An Introductory Essay to the Doctrines of Peace, describing the ideology of pacifism, and in 1955 Parliament in the Hands of the Banks, a condemnation of capitalism and French financial policy. His 1960 essay The Equivocal Revolutionary was his only theoretical work, a metaphysical and dialectical examination of revolutionary thought applied in the second part to a socialist analysis of the 1956 Hungarian Revolution. It was serialized in several papers, and a mildly successful book version was published in 1961. Also in 1961, he returned to his earlier themes with Ulysses Betrayed By His Own, an anthology of the speeches he gave during a twelve city lecture tour of Germany built around a third edition of The Lie. This tour had been sponsored by Karl Heinz Priester, a former SS officer and propagandist for Joseph Goebbels (and once a U. S. intelligence asset). Priester was one of the organizers of the right wing Deutsche Reichspartei, and this, along with his increasing association with right wing activists such as Maurice Bardèche led to him being denounced as an anti semite by people such as Olga Wormser Migot, who stated that Rassinier "belongs to the spiritual family of Louis Ferdinand Céline", a writer often criticized as anti semitic. In 1962, after the Jerusalem trial, Rassinier published The True Eichmann Trial or The Incorrigible Victors, a condemnation of the Nuremberg Trials and Adolf Eichmann trials, and in an expanded second edition, of the Frankfurt Auschwitz trials, from which he had been forcibly excluded by the West German government. At the end of the expanded edition, he argued that continuing war crimes trials were part of a Zionist and Communist strategy to divide and demoralize Europe. Further denunciations of Rassinier came in the press, such as when journalist Bernard Lecache described him as an "agent of the Nazi Internationale". It was in 1964, with The Drama of the European Jews, that Rassinier came to the conclusion that there was never a policy of extermination by Nazi Germany. He criticized Raul Hilberg's book The Destruction of the European Jews (1961), again critiqued witness testimony, and questioned the technical feasibility of the claimed methods of extermination. His critique of Doctor At Auschwitz by Miklós Nyiszli was partially confirmed twenty five years later by the forensic historian Jean Claude Pressac. He cited the Zionist book L'Etat d'Israel (1930) by Kadmi Cohen to again assert that Zionist and Jewish organizations were conspiring to use Nazi crimes to extort money to fund themselves and the State of Israel. Part II of the book contained a statistical study intended as a reply to those of Leon Poliakov and Hilberg. Rassinier claimed an advantage by using as his starting point the 1934 study The Jews in the Modern World by Arthur Ruppin. Pierre Vidal Naquet, a frequent critic of Rassinier's who had exchanged correspondence with him, criticized this in 1980 in A Paper Eichmann Anatomy of a Lie. The Drama generated little interest and languished in obscurity until 1977, when Georges Wellers, editor of the magazine Le Monde Juif, dissected the book in the first attempt at a detailed rebuttal of any of Rassinier's writings. Wellers lists errors, omissions and misquotes by Rassinier, some of them egregious. At one point in the essay, Wellers condemned Rassinier's arguments as "a model of hypocrisy and the outrageous deceit typical of all the procedures currently employed by Rassinier." Also in 1964, in the course of a libel lawsuit brought by the French communist Marie Claude Vaillant Couturier, it was revealed that Rassinier had written articles in the far right magazine Rivarol under the nom de plume Jean Paul Bermont, and he was forced to terminate many of his anarchist contacts. In 1965, Rassinier published his last successful book. Rolf Hochhuth's 1963 play Der Stellvertreter. Ein christliches Trauerspiel (The Deputy: A Christian Tragedy) had been performed in several languages and many countries. Rassinier was a declared atheist, but was outraged by Hochhuth's thesis that Pope Pius XII stood silently by while the Jews of Europe were exterminated, and saw in the play only an incitement to divide Europe by religious hostility (anti Catholicism) and xenophobia. He traveled to Rome, and was given access to the Vatican archives. Operation Vicar was a defense of Pope Pius XII that called into question the motives of Pius' Protestant and socialist critics. Rassinier demonstrated that Catholic opposition to Hitler compared favorably with Protestant support of him, and drew attention to Pope Pius' pre war condemnations of Nazism (e. g. Mit brennender Sorge) and efforts for peace, which brought Rassinier praise from the Vatican. From 1965 to 1967, Rassinier continued to write, and his last series of articles, "A Third World War for Oil" were published in Défense de l'Occident from July through August 1967. In his final book, Those Responsible For The Second World War, Rassinier tries to establish the responsibility of the Jews for the outbreak of the war.
Холокостты жоққа шығарудың атасы
1960-шы жылдардың басында Рассинье америкалық ревизионист тарихшы Гарри Элмер Барнспен хат алмасып, оның төрт кітабын аударуды ұйымдастырды. Барнс ол қайтыс болғаннан кейін "Америкалық Меркурий үшін сионисттік алдамшылық" атты Рассиньердің "Еуропалық яһудилердің драмасы" кітабына оң бағасын жариялады. 1977 жылы Noontide Press оларды "Геноцид туралы аңызды жоққа шығару" деген атпен жариялады. Рассиньердің кейбір кітаптары АҚШ-та бұрын қаралған болса да, ағылшын тілді әлемнің көпшілігі үшін бұл Рассиньердің жазбаларымен алғаш танысуы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы туралы сын жазбалары Рассиньеге қатты ұнаған Барнстан басқа, оның тағы бір ықпалы Жан Нортон Кру және оның 1929 жылғы титаникалық зерттеуі болды: Куәгерлер: 1915 жылдан 1928 жылға дейін француз тілінде жарияланған жауынгерлердің естеліктерінің сынақтары, талдауы және сын-қатерлері. "Улисс өтірігі" романында Рассинье Крудың кітабы оған куәгерлердің куәліктерін бағалауға қажетті құралдарды берді деп мәлімдейді.
Соңғы жылдар
Рассинье өмір бойы Макиавелли дәуіріндегі Флоренцияның тарихын жазуды армандаған, бірақ ол оны жүзеге асыруға өмір сүрмеді. СС-ке түскен азаптан, Бухенвальд пен Дорадағы он бес айлық тұтқындалудан бүйректері қатты зақымдалған еді. Ол өмірінің соңғы 22 жылында артериялық гипертониямен ауырып, аяғына тұрып тұру қаупі төнген. 1967 жылы 28 шілдеде Париждің Асниерес маңындағы қалашығында, "Исраил мемлекетінің тарихы" және "Мұнай үшін үшінші дүниежүзілік соғыс" кітабының нұсқасы бойынша жұмыс істеп жүргенде қайтыс болды.