Кіріспе

Топырақ пен тасымалданған шөгінділердің қалыптасуын климаттық жағдайлардың өзгеруімен түсіндіретін теория Биоэкзистенция теориясы топырақ эрозиясының кезеңдерімен бөлінген топырақ қалыптасуы (педогенез) кезеңдеріне қажетті климаттық жағдайларды сипаттайды. 1951 жылы педолог Генри Эрхарт ұсынған теория екі климаттық фазаны анықтайды: биостазия және рексистазия.

Биостазия

Биостази кезінде мол және тұрақты жауын-шашын күшті педогенезді тудырады, ол бастапқы материалдың химиялық өзгеруімен және жер бетіндегі және жер астындағы қабаттардағы (солум) топырақ минералдарының елеуі мен елеуімен сипатталады. Бұл процестер элювиалды және балшықты горизонттардың пайда болуына және жер қойнауындағы темір оксидтерінің, алюминий оксидтерінің және басқа да сесквиоксидтердің концентрациясының артуына ықпал етеді. Климаттық жағдайлар топырақты физикалық эрозиядан қорғайтын өсімдік жамылғысына қолайлы, бірақ мол жауын-шашын минералды иондарды жоғалтып, оларды су тораптарында концентрациясын арттырады. Теңіздегі кальцийдің мол болуынан әк тастары түзіледі.

Рексистази

Рексистазия кезінде (рексеннен, үзілуден) қорғаныш вегетативтік жамылғы құрғақ климаттың нәтижесінде азаяды немесе жойылады. Жаңбырдың қарқындылығы жоғары. Құрғақ климат педогенезді баяулатады және топырақ биостазияны сипаттайтын минералды компоненттерді құрайтын әктас тасты қосылмайды. Қалың өсімдіктер мен терең топырақ қорғай алмағандықтан, жел жер қойнауын эрозияға, ал тау жыныстарын ауа райының әсеріне ұшыратады. Мұздату-таңылау қалың детрит материалдарын өндіруді арттырады. Рексистазия кезінде жауын-шашынның жиілігі эрозияға әкеледі, ал құм мен балшық шөгінді қабаттар ретінде жиналады. Рексистазия кезінде биостазияны сипаттайтын химиялық ауа райының басымдығы физикалық ауа райының басымдылығымен ауыстырылады. Плейстоцен дәуірінде мұздық кезеңдер рекстстазистік кезеңдер деп саналады, ал мұз аралық биостазистік кезеңдер деп саналады.