Кіріспе
Джон МакНил (1813 жылы 14 ақпан - 1891 жылы 8 маусым) - Америкада Азамат соғысы кезінде одақ армиясының генералы. Ол Пальмира қырғында және басқа да қатыгездік әрекеттерінде, сондай-ақ Миссисипи өзенінің батысындағы ең үлкен шайқас - Вестпорт шайқасына қатысуы үшін танымал болды. Пальмирада болған қазалы оқиғаға қатысқандығы үшін оған "Палмираның қасапшысы" деген лақап ат берілді.
John McNeil (February 14, 1813 – June 8, 1891) was a general in the Union Army during the American Civil War. He was most noted for his role in the Palmyra Massacre and other acts of alleged brutality, as well as his participation in the Battle of Westport, the largest battle west of the Mississippi River. For his role in the Palmyra Massacre, he was given the nickname "Butcher of Palmyra".
Ерте өмір және мансап
МакНил Новая Шотландияның Галифакс қаласында Америка революциясынан қашып келген торилердің ұрпақтарынан туған. Ол жалпы білімді мектепте оқыды, содан кейін Бостон қаласында шляпа жасау кәсіпін үйренді. Ол бизнеске алғаш Нью-Йоркте, кейін Миссури штатының Сент-Луисте жиырма жыл бойы қатысып, сәттіліксіз қалды. Ол сол жерде өркендеді, бірақ соғыстың басталуымен Оңтүстікпен таныспаушылықтан байлығын жоғалтты. Ол Миссури заң шығарушы құрамының мүшесі болды, 1844-45 және Тынық мұхиты сақтандыру компаниясының президенті, 1855-61.
Азаматтық соғыс
Соғыс басталғанда Миссури ерікті жасағының генерал Стерлинг Прайс және Миссуридің губернаторы Клейборн Джексон МакНилдің қолдауына сенді, өйткені ол мықты демократ ретінде танылды және оңтүстік ерлермен тығыз байланыста болды. 1861 жылы 8 мамырда МакНил одақ еріктілеріне қосылды және дереу рота капитаны болды. Көп ұзамай ол 3-ші полк, АҚШ-тың резервтік корпусы пехотасының полковнигі болып тағайындалды. 1861 жылы 10 мамырда ол Сент-Луис университетінің қазіргі Фрост кампусында атақты Джексон лагерінде кейбір әскерлерге қолбасшылық етті. Миссуридің әскери жасағын губернатор жаттығу үшін шақырған болатын. Одақ жақтастары Сент-Луис Арсеналына шабуыл жасауы мүмкін деп қорқып отырды. Капитан Натаниел Лион губернатордың Конфедерациядан отаршылдарға жасырын түрде артиллерия жібергенін білген соң, штаттық әскерлерді қоршап алып, оларды берілуге мәжбүр етті. Бір күні тұтқындарды қаланың орталығына алып бара жатқанда, көтеріліс болды. Одақ әскерлері, көбінесе жасыл неміс еріктілері, көпшілікке оқ атқан. 28 қаза тапқандардың көпшілігі азаматтық азаматтар, бірақ кейбір отаршылар мен кейбір одақтық сарбаздар да қаза тапты. 17 шілдеде МакНил 600-ге жуық адамымен штаттық күштерді жеңілді. Содан кейін оны генерал Джон С. Фремонт Сент-Луис қаласының қолбасшысы етіп қойды. 3 тамызда МакНейл 19-шы Миссури еріктілерінің ("Лион полкі") полковнигі болып тағайындалды. Ол желтоқсанда штаттық әскерлердегі полковниктік лауазымға қол қою үшін отставкаға кетті, Канзас штатының шекарасындағы округтің командасы болды. Ол қысты одақ азаматтарын қорғауға және күштерді ұйымдастыруға арнады. Ол 1862 жылдың көктемінде Сент-Луиске оралды және Солтүстік-Шығыс Миссури округінің командасымен ат әскері полкін және аймақты партизандардан тазартуды арнайы жүктеді, атап айтқанда Джозеф К. Портерге жиналғандар. Ол жазда Портерді қуып жүрді, оған тренингке Конфедерацияға жіберілетін әскерлерді жалдау үшін, сондай-ақ одақтың операциясын бұзатын аймаққа баруды тапсырды. МакНил Портерді Керксвилл шайқасында жеңіске ұшырады және іс-әрекет кезінде жеңіл жараланды. Жарыстан кейін ол сөзбе-сөз босатылған он бес Конфедерацияны өлтіруге бұйрық берді, бұл айыптаулар кейбіреулер мазақ етті, ал басқалары оған қарсы, әсіресе Пальмирадағы әрекеттеріне байланысты (төменде қараңыз). Ол сондай-ақ Фрисби МакКаллоның өлім жазасына кесілуін бұйырды, бұл іс-әрекет де жалпы сынға алынды, бірақ ол оны берік қорғады.
Пальмирадағы қырғын
Кейінгі Монро округіне, Миссуриге жасаған жорығын да кейбір адамдар тым қатыгез және кемсітушілікпен қарады. Ол өзі "одақ адамы бейбіт өмір сүре алмаған жерде, сепаратист те өмір сүре алмайды" деген. Ол өзінің жорығын 14 қыркүйекте аяқтады, Портер тастап кеткеннен кейін Пальмираны алып, Одаққа адал (және болжамды хабаршы) Эндрю Оллсманның ұрлануы мен болжамды өлтірілуін өшіріп, он Конфедерация тұтқындарын "Палмира қазасы" деп аталды. МакНейлді тіпті одақ жақтастары да сынға алды және американдық және еуропалық баспасөзде сынға алды. Алайда, Harper's Weekly журналы қорғаушыдан келтіргендей: Бұл шаралар қатал болды, бірақ генерал МакНейлдің мінезіне байланысты емес: ол сатқындыққа лайықты қарағаны үшін барлық шынайы патриоттардың алғысын алады. Оның билік еткен жерінде оның саясатының жемісі айқын көрінеді. Оның келуінен бұрын кісі өлтіру және басқа да қылмыстар жиі орын алды, өйткені зардап шеккендердің ешбір кінәсі жоқ, тек олар өз елдеріне және Құдайға адал болған. Қазір бейбіт, тұрақты және одақ тұрғысынан Миссуридің солтүстік-шығысында тұратын адамдардан артық ешкім жоқ. Джефферсон Дэвис батыл генералдың қанына шөлдеп, солтүстіктегі оның көмекшілері генерал МакНейлді жамандап, оның қатыгездігі туралы мәлімдемелерді жасап, тіпті Оллсманның әйелі бүлікшілерді жазаға тартпау туралы өтініш жазғанын және қарттың қайтып келгенін екі есе жалған деп мәлімдейді. Бірақ ол осындай жамандауларды төгеді, және ризашылық сыйлықтарын жинайды өмір сүреді. Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис, егер МакНил Конфедерацияға берілмесе, он одақ тұтқынды өлтіремін деп қорқытқан, бірақ бұл қауіп жүзеге асырылмаған. Сонымен қатар, жергілікті одақ жақтастарының бірқатары МакНилге тұтқындардың өмірі үшін өтініш жасады (Аллсманның әйелі олардың арасында жоқ). Алайда жергілікті лоялист газет МакНейлді қолдады: "Тәуліктегі ақымақтық соншалықты терең тамыр жайды, сондықтан емдеудің қарапайым әдістері жеткіліксіз". (Пальмира курьеры, 18 қазан 1862) және МакНейл өзі бірнеше жылдан кейін жауап береді "Мен сияқты, менің әрекетім жүздеген адал ерлер мен әйелдердің өмірі мен мүлкін құтқару құралы болды деген берік сенімді бағалай отырып, менің әрекетім қоғамдық міндеттің орындалуы деп санаймын". (1889 ж. шілдеде "The Century" журналында жарияланған мақалаға жауап). Қалай болғанда да, бұл әрекеті оған "Палмираның қасапшысы" деген атақ берді. Екі адам ретінде МакНил мен оның қарсыласы Джозеф К. Портер соғыстың қорқынышын және моральдық бағалаудың қиындығын жақсы көрсетеді; олардың әрқайсысының кінәсін өз тарапынан азайтып, екіншісі ашады.
These measures were severe, but not from the character of General McNeil: he will receive the applause of all earnest patriots for treating treason as it deserves. The fruit of his policy is pointedly exhibited where he has ruled. Before his advent murders and all lesser crimes were frequent, for no fault of the sufferers except that they were true to their country and to God. Now no more peaceful, stable, and Union abiding people are to be found than those who live in Northeast Missouri. Jefferson Davis is thirsting for the blood of the brave General, and his coadjutors in the North are maligning General McNeil, fabricating statements of his brutality, and even asserting the two fold falsehood that the wife of Allsman petitioned that the rebels might not be executed, and that the old man has since returned. But he will bear such calumnies, and live to reap grateful tributes. It was true that Confederate President Jefferson Davis had threatened to execute ten Union prisoners unless McNeil was handed over to the Confederacy, but the threat was not carried out. It was also true that a number of local Union supporters had pleaded with McNeil for the lives of the captives (Allsman's wife not among them). The local loyalist paper however supported McNeil: "The madness of rebellion has become so deep seated that ordinary methods of cure are inadequate." (Palmyra Courier, October 18, 1862) and McNeil himself would respond years later " cherishing, as I do, the firm conviction that my action was the means of saving lives and property of hundreds of loyal men and women, I feel that my act was the performance of a public duty." (July 1889 response to an article in "The Century" magazine). In any event, the act earned him the unshakeable title of "Butcher of Palmyra." As a pair, McNeil and his nemesis, Joseph C. Porter, illustrate particularly well the horrors of the war and the difficulty of moral evaluation; it seems likely that the culpability of each was minimized by his own side and exaggerated by the other.
Кейінгі науқандар
МакНейл 1862 жылдың 29 қарашасынан бастап генерал-бригадир атағына ие болды. 1863 жылдың көктемінде МакНил 1700 адаммен бірге генерал Джон Саппингтон Мармадуктің 10 мыңдық күшін қарсы алды. 1864 жылы ол Миссури штатының Ролла округінің қолбасшысы болып тағайындалды. Браун астананы Прайс әскерінен құтқарды. Ол Прайс шабуыл кезінде генерал Альфред Плесонтонның Уақытша ат әскерінің 2-бригадасына қолбасшылық етті және генерал Джон Санборнмен бірге Екінші Тәуелсіздік шайқасының екінші күні шабуылға бастама берді. Оның әскерлері сонымен қатар қазан айында Ньютонияның екінші шайқасында Прайс әскерінің жеңілісіне әкелген науқасқа қатысты. Вестпорт шайқасы кезінде МакНил "қатыгездік пен жауды шабуылдамағандығы" үшін генерал Альфред Плесонтоннан босатылды. Осы және басқа да айыптаулар үшін ол әскери соттың алдында сотталды, бірақ айыптаулар алынып тасталды. Содан кейін ол 1865 жылдың 12 сәуіріне дейін Орталық Миссури округінің командирі болды, ол отставкаға кетті. МакНейлге әскери қызметтен кеткен күннен бастап, соғыс кезінде адал және қадірлі қызметі үшін еріктілердің генерал-майоры атағы берілді.
Соғыстан кейінгі мансап
Кейіннен МакНил Сент-Луис округіне қарасты қылмыстық соттың хатшысы болды, Миссури 1865 67; округ шерифі, 1866 70, және қылмыстық соттың хатшысы қайтадан, 1875 76. Ол 1876 жылы Филадельфиядағы жүз жылдық көрмеге комиссар болды, 1878 және 1882 жылдары АҚШ-тың үнділік қызметінде инспектор болды, ал қайтыс болған кезде АҚШ пошта басқармасының бастығы болды. Ол өзінің креслосында, Сент-Луистегі кеңсесінде қайтыс болды және Беллефонтейн зиратында (блок 35, лот 1103) жерленді. Оның ескерткіш өлеңін алып салт атты, демалыс; Сенің соғыс o'er, ұйқысы ұйқысы біледі бұзылмайды.