Кіріспе
Үндістанның хоккейші капитан Ш.Лакшман (1933 жылы 7 шілде - 2006 жылы 29 сәуір) - голкипер. Ол 1956, 1960 және 1964 жылдары өткен Олимпиада ойындарында екі алтын және бір күміс медальді жеңіп алған Үндістан құрамасының мүшесі болды. Ол халықаралық хоккей командасының капитаны болған алғашқы қақпашы болды және Үндістан үкіметі Арджуна сыйлығы мен Падма Шри сыйлығын берді. Ол 1966 жылы Азия ойындарында алтын медальді жеңіп алған Үндістан құрамасының капитаны болды. 1968 жылғы Олимпиадаға іріктеуден өтпеген соң, Лакшман хоккейден бас тартты. 1979 жылы Маратха жеңіл жаяу әскерінің капитаны болып зейнеткерлікке шыққан. Ол 2006 жылы Мхоу қаласында бір аяғы қазғаннан кейін қайтыс болды.
Honorary Captain Shankar Lakshman (7 July 1933 – 29 April 2006) was an Indian hockey player who played as a goalkeeper. He was part of the Indian team in the 1956, 1960 and 1964 Olympics, that won two gold medals and one silver medal. He was the first goalkeeper to become captain of an international hockey team and was awarded the Arjuna award and the Padma Shri by the Indian government. He was captain of the Indian team which won the gold in the 1966 Asian Games. After missing the selection for the 1968 Olympics, Lakshman quit hockey. He remained with the Army, retiring in 1979 as a captain of the Maratha Light Infantry. He died in 2006 after suffering gangrene in one leg in Mhow.
Ерте өмір
Ш. Ш. Ш. Шанкар 1933 жылы 7 шілдеде Мадхья-Прадеш штатының Малва аймағындағы Индор ауданындағы шағын қалашықта дүниеге келген. Шанкар өзінің спорттық мансабын футболшы ретінде бастады. Ол Моудағы Кодария ауылының футбол командасының капитаны болды. 1947 жылы әскер қатарына оркестрмен бірге аттанған. Маратха жеңіл жаяу әскерінің 5-ші батальонында қызмет етті.
Мансап
Әскерге аттанғаннан кейін футболдан хоккейге ауысты. Карьерасын 1955 жылы "Сервис" клубында бастады. Үндістан тағы бір алтын медальға ие болады деп күтілуде. Команданың капитаны Балбир Сингх Сын турнир кезінде оң қолының сүйікті бөлігі сынған болатын, бірақ сол кездегі 2 Олимпиадалық алтын медаль иегері ауырсыну кедергісінен өтіп, үлгі көрсетті және осы процесте өзінің үшінші алтын және 1956 жылғы Олимпиада ойындарында Үндістанның жалғыз медалін иеленді. Финалда бәсекелестер Үндістан мен Пәкістан арасында Шанкар гол соқты. Жалғыз гол Рандир Сингх Джентльдің қолына түсті.
1960 жылғы Олимпиада ойындары
Англо-индістандық мастер Лесли Уолтер Клаудиус команданың капитаны болған бұл команда жеті алтын медальға қол жеткізді. Қорғауда мықты, легендарлық қақпашы Шанкар Лакшман мықты ойыншы болды. Финалда тағы да Үндістан мен Пәкістан арасында финал өтті, бұл классикалық болып шықты, өйткені Пәкістан 11-ші минутта ішкі сол жақтағы Насир Бунданың голы арқылы алға шықты, Хамиди оң жақтағы Нұр Аламға топты берді, ол бірден және қысқаша жүгіріп, әрқашан сақ болған Бунданың бағытына топты соқты, ол бірден аулақ болып, доптың сол жағында топты соқты, Лакшманның калибріндегі қақпашы оны тоқтата алмады, Үндістан 1: 0-ден жеңіліп, хоккейдің патшасы ретінде тақтан шығарылды.
1964 жылғы Олимпиада ойындары
1960 жылғы Олимпиададағы жеңілістің эхосы Токиода естілді, онда Үндістан хоккей командасының жеңіске жетуі күтілмеді, ең болмағанда Үндістанның бұқаралық ақпарат құралдары Пакистанның басымдылығын ескере отырып, Алтын медальді қайтарып алу мүмкін екендігіне күмән келтірді. Индер Мохан Махажанның басқаруымен, Чарнжит Сингхтің капитаны болған Үндістан құрамасы алғашқы ойында Бельгияны 2:0 есебімен жеңді. Финалда Үндістан тағы да Пәкістанмен кездесті, ал Пәкістанды 1:0 есебімен жеңді. Шанкар қақпашы ретінде үздік ойыншы атанып, "Ойынның иесі" атанды.
Зейнеткерлік
1966 жылы Бангкоктегі Азия ойындарында Үндістанның капитаны болғаннан кейін және Пәкістанды алтын медаль үшін жеңгеннен кейін, Лакшман 1968 жылғы Мексика Олимпиада командасынан шығарылды, кейін ол зейнеткерлікке шыққандығын мәлімдеді. 1968 жылы Мексикадағы Олимпиада ойындарында Үндістан жақсы нәтиже көрсетпеді, ал қола медальді жеңіп алды.
Кейінгі өмір және өлім
Хоккейден зейнетке шыққаннан кейін Лакшман армияда қызмет етті және 1979 жылы Маратха жеңіл жаяу әскерінің құрметті капитаны болып зейнетке шықты. Дәрігерлер оның аяғын кесуді ұсынды, бірақ Лакшман досы ұсынған натуропатиялық емді артық көрді, хоккей билігі оның көмек сұрауына мән бермеді және оны өз бетімен қалдырды. Мадхья-Прадеш үкіметі Лакшманға емделуіне 300 фунт стерлинг көмек ұсынды, бұл көмек емес, қорлау деп саналды, ал Лакшманның немересі Үндістан хоккей федерациясының қызығушылығының жоқтығын айыптады. Лакшман 2006 жылы 29 сәуірде гангренамен күрестен кейін қайтыс болды. Лаксманның мәйіті Мхоу қаласында әскери құрметпен жерленді. 1964 жылы Олимпиада ойындарының финалында Пәкістанға қарсы ойын кезінде Пәкістанның команда жетекшісі генерал-майор Мұса: "Бізге Жогиндр мен Шанкар Лакшманды беріңіздер, біз сіздерді жеңеміз" деген болатын. Бұл Шанкарға арналған ең үлкен құрмет. 1967 жылы оған Үндістан Президенті Закир Хусейн "Падма Шри" сыйлығын табыс етті. Мхоу гарнизондық алаңы Лакшманға арналды, жаяу әскер мектебі оны Құрметті капитан Шанкар Лакшман стадионы деп атады. 1979 жылы Лаксман Маратха жеңіл жаяу әскерінің құрметті капитаны болып зейнетке шықты.
Танымал мәдениетте
Ш. Ш. Шанкардың есімі "Пан Сингх Томар" фильмінің соңғы тиражында айтылған. Фильмде Лакшманның төрт Олимпиадалық алтын жүлдегері болғаны айтылған, бірақ бұл екі Олимпиадалық алтын жүлдегері болғандықтан, бұл шындыққа қайшы келеді.