Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық фотограф Клаус Герхарт - американдық фотограф және Uber Adventures компаниясының иесі, ол АҚШ-тағы ең ірі каньондық оқыту провайдері. Ол Pohlmann Press компаниясының иесі және N Gallery өнер галереясының иесі және кураторы болды.
American photographer
Klaus Gerhart is an American photographer and the owner of Uber Adventures, the largest canyoneering training provider in the U. S. He was the owner of Pohlmann Press and the owner and curator of the N Gallery art gallery.
Өмір
1965 жылы Иллинойста Клаус Герхарт болып дүниеге келген, 1992 жылы Чикагоға көшіп келгенге дейін ол сол жерде өскен. Ол сол жерде фотостудия құрды, бірақ 1994 жылы Лос-Анджелеске көшіп барды. Сол жылы Pohlmann Press баспасын құрып, еркек жалаңаш суретшілердің еңбектерін жариялай бастады. Баспасөздің ішінде оның өз шығармалары да бар еді. Pohlmann Press тез арада жалаңаш ерлер суреттерін шығаратын ең ірі американдық баспалардың біріне айналды. Компания Лоренцо Гомес, Рой Дин, Дэвид Вэнс, Кристофер Макос, Джо Зиолковски, Джон Филлипс, Кэтрин МакИнтайр, Нина Глейзер, Патрик Сарфати, Дейл О'Делл және Чак Смит шығармаларын жариялады және Герхарттың өз шығармаларына назар аударды. Pohlmann Press сонымен қатар америкалық жазылымдарды (тек қана емес) көк журналға, жоғары дәрежелі австралиялық екі айлық журналға, сонымен қатар ерлер жалаңаш және жартылай жалаңаш суреттерге түсірді. 1995 жылы Герхарт "Жылаңаш галереяны" құрды - бұл өнер галереясы, сонымен қатар Pohlmann Press, көркем ерлер мен әйелдердің жалаңаш бейнелері, кітаптар, күнтізбелер, литографиялар және қол қойылған шектеулі шығарылымдағы фотосуреттер.
Born Klaus Gerhart in Illinois in 1965, Gerhart grew up there before moving to Chicago in 1992. He built a photography studio there, but moved to Los Angeles in 1994. He founded Pohlmann Press that same year, and began publishing the work of photographers of the male nude. Among the works the press carried were his own. Pohlmann Press quickly became one of the largest American publishers of nude male photography. The company published the work of Lorenzo Gomez, Roy Dean, David Vance, Christopher Makos, Joe Ziolkowski, John Phillips, Catherine McIntyre, Nina Glaser, Patrick Sarfati, Dale O'Dell and Chuck Smith, and focused on Gerhart's own work. Pohlmann Press also handled American subscriptions to (not only) blue magazine, an upscale Australian bimonthly magazine of photography which also featured male nudes and semi nudes. In 1995, Gerhart created the Naked Gallery—an art gallery but also a publisher of a catalog that specializes in the works of Pohlmann Press, artistic male and female nude imagery, books, calendars, lithographs, and original signed limited edition photographic prints.
Өнер
1995 және 1998 жылдар аралығында Герхарт екі кітап шығарды: Embracing Men және Men Two. Екі кітапта да 100-ге жуық сурет бар, бұл сурет салу кестесінің өте тығыз екендігін көрсетеді. 1997 жылы Герхарт "Жылаңаш періштелер" атты еңбегін шығарды. Кітап өте жақсы қабылданды, ал оның мұқабасындағы жалаңаш адамның арқасы мен жамбасының бейнесі, ол жартастан секіріп түсіп жатқандай көрінеді. Келесі жылы неміс баспашысы Бруно Гмуендер Герхарттың шығармаларының "Евро 13" басылымын баспаға шығарды. Сол жылы Герхарт "Қарапайым сұлулар" атты еңбегін шығарды. Бірақ Pohlmann Press кең етек жайып, Клаус Герхарт фотосуретке аз уақыт табады. 1999 жылы "Дене санасы" басылымы жарық көрді. Эхо бір жылдан кейін соңынан ерді. Герхарт 2001 жылдан бері ешқандай шығарма жариялаған жоқ. Pohlmann Press баспасы 2001 жылы баспадан шықпады.
Between 1995 and 1998, Gerhart published two books: Embracing Men and Men Two. Both books contained about 100 photographs, indicating a very busy photographic schedule. In 1997, Gerhart published Naked Angels. The book was extremely well received, and its cover image of a nude man's back and buttocks as he appears to dive off a rocky cliff became iconic. The following year, the German publisher Bruno Gmuender issued a pocket sized, hardcover collection of Gerhart's works titled Edition Euros 13. The same year, Gerhart published Handsome Devils. But as Pohlmann Press expanded, Klaus Gerhart found less time for photography. Two years passed before Body Conscious (in 1999) was published. Echo followed a year later. Gerhart has not published any works since 2001. Pohlmann Press ceased publishing in 2001 as well.
Саналы бағалау
Герхард - өз бетінше сурет салуды үйренген фотограф. Оның суретші ретінде алғашқы дамуының көп бөлігі бір линзалы рефлекстік камералар (SLR) және автоматты өлшеу және фокустайтын камералар жиі кездеспеген кезеңде болды. Нәтижесінде Герхарттың суреттері көптеген тәжірибеге ие фотографтың білімі мен шеберлігін көрсетеді. Оның суреттерінде көбінесе түрлі-түсті бояулар болады, ал ол экспозиция мен жарықпен көп тәжірибе жасайды. Оның жұмысының маңызды аспектісі - терезе тереңдігі, ал жұмсақ фокус тек аз қолданылады. Қазіргі заманғы фотографиялық технологияға көбірек сүйенетін фотографтармен салыстырғанда, Герхарттың жұмысы көркемдіктің әлдеқайда кең ауқымын көрсетеді. Алайда, Герхарттың фотограф ретінде жеке көзқарасы аз. Мысалы, Герхарттың модельдері біркелкі көрінеді. Герхарт мысық, сау, әдемі ақ нәсілді еркектерді жақсы көреді. Оның суреттерінде өте мықты емес және өте жақсы тонусталған модельдер өте сирек кездеседі. Сонымен қатар, Герхард өз жұмысында шөлді жерлерді тым жақсы көреді. Герхарт кактустармен, құмтасты тау жыныстарымен, шарлауықтармен, шөлдермен және басқа да ұқсас жерлермен қызығады. Оның бүкіл мансабында жүйелі түрде және қайта-қайта пайда болатын стандартты мотив - бұлшықеттерін иілгіштеп, құмтасты жартаста немесе жартасты жартаста тұрған модель. Эротикалық ерлер суретшілігінің "тасқа басқан жокерлер" мектебі ретінде танымал, бұл параметрлер суретші мен модельдің суретке әкелген эмоциясын шектейді. Халық арасында танымал болғанымен, мұндай контексттер қайта-қайта қолданылып, Герхарттың жұмысының әсерінен айтарлықтай төмендейді. Алайда, бұл жағынан Герхарт жақсы компанияда: Герб Риттс, Том Бьянки, Стивен Андерхилл, Хеннинг фон Берг, Брюс Вебер және басқалар сияқты жоғары санаттағы фотографтар да мұндай параметрлерді шамадан тыс пайдаланады. Осы сын-тегеуріндерге қарамастан, Клаус Герхарт өзінің шығармашылығында бір қырықтықты сақтап қалуға тырысады. Герхарттың жұмысы әлеуметтік нормаларға және дәміне қатысты қалыптасқан ұғымдарға қарсы тұруды білдіреді. Сонымен, Герхарттың жұмысының жалпы бағасы оның техникалық жағынан жоғары екендігіне байланысты. Оның шығармалары көбінесе көркемдік өнердің жоқтығын, тіпті қарапайымдылықты көрсеткенмен, оның өнерінде сергітетін және оның жұмысын қарапайымнан жоғарылатуға көмектесетін трансгрессивті аспект сақталған.
Gerhart is a self taught photographer. Much of his early development as an artist came during a period when single lens reflex cameras (SLRs) and cameras with automatic metering and focusing were uncommon. Consequently, Gerhart's photography exhibits the knowledge and skill levels of a manual photographer with a wide range of experience. His images often feature a wide range of grain, and he experiments extensively with exposure and fill lighting. Depth of field is an important aspect of his work, and soft focus is used only minimally. Compared with photographers who are more reliant on modern photographic technology, Gerhart's work exhibits a much wider range of artistry. Gerhart's personal vision as a photographer, however, tends to be less expansive. For example, Gerhart's models are rather uniform in look. Gerhart is clearly a fan of muscular, well toned, handsome Caucasian men. Models of who are not very muscular and very well toned also very rarely appear in his images. Additionally, Gerhart seems overly fond of desert settings in his work. Gerhart has a fixation with cacti, sandstone rocks, waterfalls, deserts and similar settings. A standard motif which appears routinely and repetitively throughout his entire career is a model, flexing his muscles, standing on a sandstone boulder or rocky outcropping. Derisively known as the 'jocks on rocks' school of erotic male photography, these settings limit the range of emotion brought to the photography by both artist and model. While popular with the public, contexts such as these, repetitively used, detract significantly from the impact of Gerhart's work. In this regard, however, Gerhart is in good company: Highly regarded photographers such as Herb Ritts, Tom Bianchi, Steven Underhill, Henning von Berg, Bruce Weber and others also overutilize such settings. Despite these criticisms, Klaus Gerhart nevertheless manages to retain an edginess in his artwork. Gerhart's work indicates a willingness to challenge social norms and prevailing notions of taste in stronger terms than many of the more tame, if more mainstream, photographers with whom he is often compared. The overall assessment of Gerhart's work, then, is that it is technically superior. While his work often shows a lack of visual artistry, even a mundaneness, his art retains a transgressive aspect that is refreshing and helps lift his work above the commonplace.