Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алехо Сантос Сантос (туған аты Алехо де Лос Сантос де Лос Сантос; 17 шілде 1911 - 18 ақпан 1984) - филиппиндік солдат және Екінші дүниежүзілік соғыстың батыры. Оның беделі 1981 жылы Филиппин президенттік сайлауында Фердинанд Маркосқа қарсы жалғыз ірі кандидат ретінде қатысуға келіскен кезде өмірінің кейінгі кезеңінде біршама бұзылып кетті.
Alejo Santos Santos (born Alejo de los Santos de los Santos; July 17, 1911 – February 18, 1984) was a Filipino soldier and World War II hero who parlayed his fame into a political career. His prestige was somewhat marred in later life when he agreed to run as the only major candidate opposing Ferdinand Marcos in the 1981 Philippine presidential election.
Ерте өмір және мемлекеттік қызмет
Сантос Булаканның Барагай Бонга Менор, Бустос деген жерінде фермер Педро де Лос Сантос и де ла Круз пен Регина де Лос Сантос и Франсисконың отбасында дүниеге келген. Алдымен ол 1933-1934 жылдары Түрме бюросында түрме күзетшісі болып қызмет етті. Сантос 1934 жылы Булакан штатының Балиуаг қаласынан Хуанита Гарсияға үйленді және олардың сегіз баласы болды: Рейнальдо, Эдгардо, Равенал, Ламберто, Алексис, Либерти, Дейзи және Ненита. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде ол USAFFE капитаны болды. Ол жапондық императорлық армияға қарсы соңғы күресу үшін Батанға кері қайтқан USAFFE жасақтарының бірі болды. Алайда, Батан құлаған кезде ол жапондықтардың тұтқындауынан қашып, туған қаласына қашып кетті. Сантос кейін Бернард Л. Андерсонның басшылығымен жапонға қарсы партизандық қозғалысқа қосылуға келісті. Ол Булакандағы 23 000 адамнан тұратын басты партизандық қозғалыстың негізін қалаушылардың бірі болды. Жапондықтардың билігіне қарсы шыққан көптеген патриот филиппиндіктерді өзіне тартты және көп ұзамай сегіз дивизияға бөлінді. Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін Сантос филиппиндік және американдық үкіметтерден көптеген мақтаулар мен марапаттар алды. Ол Америка үкіметі бригадалық генерал дәрежесін берген жалғыз филиппиндік болды.
Santos was born in Barangay Bonga Menor, Bustos, Bulacan, to farmer Pedro de los Santos y de la Cruz and Regina de los Santos y Francisco. He first served as Prison Guard with the Bureau of Prisons from 1933 to 1934. Santos married Juanita Garcia of Baliuag, Bulacan in 1934 and they had eight children: Reynaldo, Edgardo, Ravenal, Lamberto, Alexis, Liberty, Daisy, and Nenita. At the outbreak of World War II, he was a captain of the USAFFE. He was among the USAFFE soldiers who retreated to Bataan to make the last stand against the invading Imperial Japanese Army. However, he evaded capture by the Japanese when Bataan fell, escaping instead to his hometown. Santos then agreed to join the fledgling anti Japanese guerrilla warfare movement under Bernard L. Anderson. He became one of the founders of the Bulacan Military Area, the main guerrilla movement in Bulacan which had 23,000 men under its command. The BMA attracted many patriotic Filipinos chafing under Japanese rule, and was soon organized into eight divisions. For his World War II activities, Santos received numerous citations and awards from the Philippine and American governments. He was the only Filipino conferred the rank of brigadier general by the American Government.
Саяси мансап
1945 жылы Булаканды филиппиндіктер мен американдықтардың бірлескен құрлық әскерлері азат еткеннен кейін Сантосты оның әскери губернаторы етіп тағайындады. Ол 1946 жылы өкілдер палатасына сайланды, солшыл Демократиялық Альянс туының астында Булаканның 2-округін білдірді, бірақ бірден бірнеше партиялық әріптестерімен бірге АҚШ-пен Белл сауда туралы заңның мақұлдануы туралы конгресс дауысымен байланысты деп саналатын даулы маневрде орнынан алынды. Дегенмен, Сантос 1949 жылы тағы да Палатаға сайланды және ол 1951 жылы Булаканның губернаторы болып сайланғанға дейін 2-ші Конгрессте қызмет етті. Сол кезде Сантос Националист партиясына қосылған болатын. Сантос 1957 жылға дейін губернатор болып қызмет етті, онда Булаканда 705 қоғамдық жұмыстар жобасы салынды және ұлттық үкімет бұларға рұқсат берді. 1959 жылдан 1961 жылға дейін Сантос президент Карлос П. Гарсияның кабинетінде Ұлттық қорғаныс министрі қызметін атқарды. 1967 жылы президент Маркос оны түрме бюросының басшысы етіп тағайындады, ол бұл лауазымға 1971 жылға дейін қызмет етті.
After the liberation of Bulacan by joint Filipino and American ground troops in 1945, Santos was named as its military governor. He was elected as to the House of Representatives in 1946, representing the 2nd District of Bulacan under the banner of the leftist Democratic Alliance, but was almost immediately unseated together with several of his party mates in a controversial maneuver believed to be related with the looming congressional vote on the approval of the Bell Trade Act with the United States. Nonetheless, Santos was again elected to the House in 1949, and he served in the 2nd Congress until his election as governor of Bulacan in 1951. By then, Santos had affiliated with the Nacionalista Party. Santos would serve as governor until 1957, wherein 705 public works projects were constructed in Bulacan and the national government released for these. From 1959 to 1961, Santos served as Secretary of National Defense in the cabinet of President Carlos P. Garcia. In 1967, he was appointed by President Marcos to head the prison bureau, a post he held until 1971.
Президенттікке үміткерлік
1981 жылы Сантос саяси өмірден зейнеткерлікке шығып, өзінің қызметін ардагерлердің істеріне арнады; сондықтан ол 1981 жылғы сайлауда Фердинанд Маркосқа қарсы президент сайлауына қатысуға келіскенде таң қалдырды. Сайлау Маркостың 9 жыл бұрын жарияланған әскери жағдайды жойғаннан кейін, бір мезгілде авторитарлық билікті сақтап, демократияның көрінісін сақтаудың құралы ретінде қарастырылды. Алайда, Маркосқа қарсы саяси оппозиция 1978 жылғы парламент сайлауында жеңіске жетпеді деп ойлап, президент сайлауына қатысудан бас тартты және бойкотқа шақырды. Сантостың сол кездегі жойылып бара жатқан Националистік партияның туындысы ретінде үміткерлігі Маркосқа кем дегенде бір "негізгі" үміткерді ұсынды. Сантос Маркостың жалғыз танымал қарсыласы болса да, күшті науқан ұсынбады және ол сайлауда жеңілді, Маркостың 88% -ына қарсы 8% -ға ғана дауыс жинады.
By 1981, Santos had mostly retired from political life, devoting his activity to veterans affairs; thus, it came as a surprise when he agreed to run for President against Ferdinand Marcos in the 1981 elections. The elections were called shortly after Marcos lifted the nine year old declaration of martial law while retaining authoritarian powers at the same time, and were seen as a means of maintaining the veneer of democracy, especially in the international community. However, the anti Marcos political opposition, which felt it was cheated out of victory in the 1978 parliamentary elections, refused to participate in the presidential elections and successfully called for a boycott. Santos' candidacy, ostensibly under the banner of the then moribund Nacionalista Party, provided Marcos with at least one other "major" candidate he could run against. Santos, though the sole widely known opponent of Marcos, did not offer a vigorous campaign, and he was trounced in the election, garnering only 8% of the vote as against Marcos's 88%.
Өлім
Сантос президент сайлауына үміткер болғаннан кейін үш жыл өткен соң қайтыс болды және Либинанг мага Баяниде жерленді. Кейін оның сүйегі туған жері Булакандағы мемориалдық саябаққа көшірілді. Булакандағы Филиппин ұлттық полициясының лагері Сантостың есімімен аталған.
Santos died just three years after his presidential candidacy and was buried at the Libingan ng mga Bayani. Later on, his remains were transferred into a memorial park in his hometown in Bulacan. A camp of the Philippine National Police in Bulacan is named after Santos.