Кіріспе

Вирджиния епархиясы - Вирджиния штатының солтүстік және орталық бөлігіндегі 38 округті қамтитын Америка Құрама Штаттарындағы Епископтық шіркеудің екінші ірі епархиясы. Епархия 1785 жылы ұйымдастырылды және колониялық Виргиниядан бастау алған Епископальдық шіркеудің тоғыз бастапқы епархиясының бірі болып табылады. 2018 жылдың мәліметтері бойынша, епархияда 16 аймақ бар, олардың 68 902 мүшесі және 180 қауымы бар. Бас қала - Ричмонд, онда Mayo Memorial Church House, епархиялық кеңселер орналасқан. Епархияда дәстүрлі собор шіркеуі жоқ, керісінше, ашық аспандағы собор, 1925 жылы бағышталған Монт ғибадатханасындағы суреттеу ғибадатханасы. Вирджиния штатының Оркни-Спрингс қаласындағы Shrine Mont шіркеуінің демалыс және лагерь орталығы орналасқан. Епархия сонымен қатар Ричмондтың батысындағы Рослинде орналасқан Вирджиния епархиялық орталығын басқарады, бұл Джеймс өзеніне қарап тұрған конференц-орталық. Вирджиния теологиялық семинариясы, АҚШ-тағы ең ірі аккредиттелген епископ семинариясы, Александриядағы епархияда орналасқан.

Вирджиниядағы Англия шіркеуі

Вирджинияға 1607 жылы Джеймстаун қаласын құрған қоныстанушылар ағылшын дінін алып келді. Лондон компаниясының жарғысында Англия шіркеуінің дәстүрлерін ұстану керектігі айтылған болатын. Бұл дін қызметкерлері отарлаушылардың рухани өміріне ғана емес, сонымен қатар америкалықтар дінін өзгертуге тырысты (көбінесе сәтсіз). Вирджинияның Бас Ассамблеясы 1619 жылы алғаш рет жиналғанда, ол шіркеу туралы бірқатар заңдар қабылдады, оның ішінде Англия шіркеуін колонияның бекітілген шіркеуі ретінде ресми түрде белгіледі. Колонияның өсуіне үлес қосу үшін буржуалар әрбір елді мекенге үй немесе бөлме бөліп, оны тұрақты ғибадат орындары ретінде пайдалануға бұйырды. 1624 жылы Вирджиния корольдік колонияға айналғаннан кейін, ол 17 ғасырдың соңына дейін дін қызметкерлерінің өте аздығына тап болды. Халық санының өсуі мен дін қызметкерлерін тартуға бағытталған күш-жігерге қарамастан, салықтық жеңілдіктер сияқты ынталандырулар арқылы дін қызметкерлерін тарту жеткіліксіз болды. Бұл шіркеулерді дұға оқып, жарияланған уағыздарды оқып беру үшін жай оқырмандарға арқа сүйеуге мәжбүр етті. Солтүстік Америкада епископтардың жоқтығы үшін колонияға кіргендер діни қызметке тағайындалуды қалайтындықтан, Англияға барып-келу үшін қауіпті жолға шығуға мәжбүр болды. Бұл сондай-ақ балаларды растауға болмайды дегенді білдірді, бұл (1662 жылға дейін) олар қауымға бара алмады дегенді білдірді, бірақ көптеген дінбасылар бұл талапты елемеді. Англияның діни қызметкерлерін Лондонның ескі епискобы тікелей бақылап отырды, бірақ ол оған көп көңіл бөлмеді. Әр округтің соты салық ақшасын белгілі зайырлы адамдардан тұратын жергілікті сакратураға берді. Ал діни қызметкерге 200 - ден астам дирхам жер, үй және, мүмкін, мал - мал берілді. Оған жылына 50 мың теңгеден, әр той мен жерлеуге 20 шиллингтен төлейді. Олар кедей болмаса да, қарапайым өмір сүрген, әрі олардың жетілу мүмкіндігі аз болған. Діни қызметкерлер колонистердің әдетте құлшылық кезінде көңілсіз, қызығушылықсыз және қажырлы болғанын хабарлады. Министрлердің наразылығына сәйкес, адамдар ұйықтап, шыбырдап, сәнді киінген әйелдерге қарап, жүріп, келіп-кетіп, не ең жақсы жағдайда терезеден қарап немесе кеңістікке қарап тұрды. 1740 жылға қарай діни қызметкерлердің жетіспеушілігі азайып, 1776 жылға қарай Вирджинияда шіркеуден гөрі ағылшын шіркеуінің дін қызметкерлері көп болды. Қасиетті шіркеудің адамдары "Бірлік дұғалар кітабынан" жеке дұғаларын оқып, ғибадат ететін. Бұл құлшынысты англикандықтарға ресми шіркеу қызметтеріне қоса белсенді және шынайы діни өмір сүруге мүмкіндік берді. Алайда жеке ғибадатқа баса назар аудару Блэр қалағандай епископ немесе үлкен институционалдық шіркеудің қажеттілігін әлсіретті. Адамдардың жеке басына берілгендікке баса назар аударуы алғашқы Ұлы оянуға жол ашты, ол адамдарды қалыптасқан шіркеуден аулақ етті.

Революция

Америка революциясы Америкадағы Англикан шіркеуі үшін қиын кезең болды. Олар патшаға не мемлекетке адал болу керектігін шешті. Мемлекеттік қызметкерлер ретінде министрлер мемлекет алдында адал болуға ант беруі керек болды, бұл процесте Жоғарғылық Антын бұзу. Кейбіреулер мұны істей алды, бірақ мұны істей алмайтындар пасторлық көмек көрсетуді жалғастыра отырып, шіркеу міндеттерінен бас тартты немесе бас тартты. Бұл мәселені шешу үшін шақырулар болды, бірақ шіркеудің ықпалды мүшелері түбегейлі өзгерістерге қарсы болды. 1777 жылы заң шығарушы орган шіркеудің меншігіне және дін қызметкерлерінің глебтерді иеленуге құқығын мойындаған заң жобаларын қабылдады. 1780 жылы клерктік жалақы тоқтатылды және толығымен тоқтатылды. Осылайша, соғыстың көп бөлігінде Англикан шіркеуі өзіндік дағдарысқа тап болды. Бұл мемлекеттік шіркеу, оны қаржыландырудан бас тартқан үкімет басқаратын. Соғыс сондай-ақ, пасторлық жүйенің бұзылуына әкелді, өйткені босқындар приходтық ресурстарды қысымға алды және үмітсіз пасторлар отставкаға кетті немесе мемлекетке өздерінің пасторлықтарын таратуды өтінді.

Соғыстан кейінгі епископальдықтар

Америка революциясынан кейін дін бостандығы мен шіркеу мен мемлекеттің ажыратылуы басым идеялар болған кезде Вирджинияда Англия шіркеуі құрылды. Бірнеше министр лоялист болып, Англияға оралған. Революциядан кейін епархия ретінде ұйымдастырыла бастағанда, штатта 50-ге жуық епископтық дінбасылар белсенді болды. Тұрақты жалақының болмауы мен табиғи қартаю рухани қызметкерлер санын азайтуды жалғастырды. Уильям мен Мэри колледжіндегі реформалар епископтық дін қызметкерлерінің діни қызметке тағайындалу үшін оқуға жер таппауына әкелді. Уақыт өте келе дін қызметкерлерінің жетіспеушілігі тереңдей түсті. Мүмкіндігінше ғибадат әдеттегідей жалғасты, бірақ жергілікті сакратура енді жергілікті үкіметтің бірлігі емес және салық ақшасын басқармады. Соғыс аяқталғаннан кейін епископальдықтар (англикандықтар өздерін солай атай бастады) өз шіркеуін басқару қажеттігін мойындады. 1784 жылы сәуірде Вирджинияның діни қызметкерлерінің жиналысы заң шығарушы органнан шіркеудің бақылауын алып тастауды және оны тіркеу туралы акт шығаруды сұрады. Қазан айында ол протестанттық епископтық шіркеудің өкіметін жалған және дін қызметкерлерінің өкілдерімен жыл сайынғы конвенцияның қолына тапсыратын заң жобасын қабылдады. Алайда, мемлекет жаңа приходтарды құруды жалғастырды және приходтардың шекараларын белгіледі, ректорлық сайлауды бақылады және округтік соттардан тағы бірнеше жыл бойы приходтардың қаржысын қарауды талап етті. Епископаль шіркеуінің некелесуге деген монополиясы сақталып қалды. 1786 жылы Вирджиния Ассамблеясы Томас Джефферсон жазған және Джеймс Мэдисон қолдаған Вирджинияның діни еркіндік туралы жарлығын қабылдады. Сонымен қатар, Вирджиния шіркеуінің құрылтай актісін жойды және кедейлерге көмек көрсетуді қадағалауды алып тастады. Баптистер мен пресвитериандар колониялық приходтардың барлық мүлкін - шіркеулер, шіркеу ғимараттары, шіркеу аулалары, қауым күмісі мен Киелі кітаптарды барлық виргиниялықтардың игілігі үшін сатуды ұсынды. 1788 жылы Епископальдық шіркеудің отарлау шіркеуінің меншігіне құқығын растайтын заң және 1799 жылы құрылған шіркеуді құру туралы барлық заңдарды жоюмен бірге Епископальдық шіркеуді жоюға арналған күш-жігер жалғасты. 1801 жылы Бас Ассамблея кедейлердің округтік бақылаушыларына бұрынғы қалыптасқан шіркеудің меншігін сатуға, ал ақшаны білім мен кедейлерге пайдалануға рұқсат беретін заң қабылдады. 1814 жылы Бас Ассамблея белгілі бір приходтардың күмісі мен қоңырауларын сатуға рұқсат берді, ал 1841 жылы Вирджинияның Жоғарғы апелляциялық соты приходтың жерін тартып алу туралы іс бойынша шешім шығарды.

Жақында болған тарих

Соңғы онжылдықтарда епархия кейбір консервативті қауымдардың епархиядан және ұлттық епископ шіркеуінен бас тартуы кезінде англикандық қайта құрудың әсерін сезінді. Бұл қауымдардың көбісі Атлантика ортасындағы Англикан епархиясын құрды. 2012 жылы епархия Епископальдық шіркеудің жеті қауымы талап еткен епархиялық шіркеудің меншігіне заңды түрде кіруді талап етті, оның ішінде Фолс шіркеуіндегі англикан мүшелері Жоғарғы Сотқа өтінген.