Edo Bertoglio

Кіріспе

Швейцариялық фотограф және кинорежиссер Эдо Бертольо (Lugano, 1951 жылы туған) - Швейцария фотографы, кинорежиссері және сценарий жазушысы. Ол "Downtown 81" және "Face Addict" фильмдерінің режиссері.

Өмір және жұмыс

Эдо Бертольо 1975 жылы Париждегі Консерваторияда режиссерлік және монтаждау мамандығы бойынша білім алды. 1976 жылы Нью-Йоркке көшіп, итальяндық Vogue, Энди Уорхолдың сұхбаты және басқа журналдар үшін фотограф болып жұмыс істеді. Ол 70-ші жылдардың соңы мен 80-ші жылдардың басында орталық қаладағы өнер және музыка сахнасына араласты, бұл 1981 жылы Лонг-Айленд қаласындағы MoMA PS1 галереясында Нью-Йорк / New Wave көрмесіне қатысуға әкелді. Осы уақыт ішінде Бертольо Энди Уорхолдың, Жан Мишель Баскиаттың, Дебби Гарридің, Дэвид Боуидің, Грейс Джонстың және Мадоннаның суреттерін түсірді. Оның ең танымал суреттерінің бірі - сол кездегі белгісіз Жан Мишель Баскияның американдық футбол шлемін киіп, оның сипатты тәж белгісі мен алдыңғы жағында "ААРОН" деген есімді бейнелегенін көрсетеді. Бертольо суретті Баскиамен Мадд клубында түскісін өткізгеннен кейін түсірді. Баскиат өзінің алғашқы суреттерінің бірі - "Гринго-пилот (Анола Гей) " -ның алдында тұр. Ол Бертольо мен оның сол кездегі әйелі, сәнді дизайнер Мариполдың шатырда жасаған. Бертольо сонымен қатар фотограф ретінде өзінің тәжірибесі мен Нью-Йорктің орталық музыка сахнасымен таныстығын LP мұқабалары үшін фотографиялық жұмыс жасауға пайдаланды. Ол Atlantic, Arista, Chrysalis Records және Warner Brothers Records үшін көптеген тапсырмаларды орындады және ақырында Blondie-дің эпохалық 'Parallel Lines' мұқабасын түсіру үшін жалдалды. Ол сондай-ақ Мадоннаның 1983 жылы шыққан "Madonna" альбомының мұқабасына сурет салды. Алайда, соңғы нұсқаны фотограф Гэри Хири түсірді. Бертольо сондай-ақ RCA Records және GQ Magazine үшін The Bongos түсіруді тапсырды. Ол сондай-ақ Гленн О'Брайеннің кешкі контрмәдени ток-шоуында жұмыс істеді. 1980 жылы Бертоглио мен Марипол Риццолиден Фиоруччи арқылы No Wave музыка сахнасы мен жалпы Төменгі Шығыс Сайд ортасы туралы Гленн О'Брайен жазған фильм түсіру үшін қолдау тапты. "Нью-Йорк Бит" атты фильмді Бертольо режиссерлік етті, оның басты рөлін жас граффити жазушысы және болашақ суретші Жан Мишель Баския ойнады. Фильм - бұл таңғажайып қалалық ертегі және О'Брайан үшін "өмірдің асыра сілтелген нұсқасы". Фильмде DNA, Tuxedomoon, The Plastics, James Chance and the Contortions және басқалар, сондай-ақ Kid Creole and the Coconuts сияқты толқынсыз топтар пайда болады. Фредди, Дебора Гарри және басқалар кішігірім рөлдерді ойнайды. 1981 жылдың қаңтар айында түсірілім аяқталғаннан кейін Риццоли жобаны қаржыландырудан бас тартты, ал кадрлар 2000 жылы Downtown 81 деген атпен шығарылғанға дейін 20 жыл бойы өңделмеген. 1990 жылы Бертоглио Нью-Йорктен туған жері Луганоға (Швейцария) оралды. Кейін Downtown 81 әлеміне оралып, Face Addict фильмін жазып, режиссерлік етті, онда ол басты рөлді де ойнады. Фильм 2005 жылы жарық көрді. Бертоглио панк дәуіріндегі Нью-Йорк ескерткіштерін аралап, өткен және қазіргі туралы сол кездегі достарымен (Марипол, Уолтер Стединг, Дебора Гарри, Джон Лурьи, Гленн ОБрайен, Венди Уайтлоу, Джеймс Нарес, Виктор Бокрис және басқалар) сөйлеседі. Есірткіге тәуелді болғанға дейін мен адамдардың бет-әлпетіне тәуелді болдым. Нью-Йоркте мен әр бес минут сайын ғашық боламын, - дейді Бертольо фильмнің басында. Нью-Йоркке оралуы да оның шығармашылық тамырына, өмір сүрудің түпсіз тұстарына саяхат. 1980 жылдары есірткі мен СПИД-тен аман қалған адамдармен қайта қауышу қуанышынан басқа, Бертольоны өткеннің жындары қудалайды. Ол тағы да "жеңіп" кеткен тәуелділік пен оның үнемі болатын азғырылуымен бетпе-бет келеді. "Мен аман қалған адаммын", - дейді ол. Бастапқы кадрларды ретроспективті түсініктемемен араластырған поэтикалық псевдодокументальді фильм Downtown 81-ге қарағанда сыншыл немесе коммерциялық жағынан сәтті болған жоқ. 2008 жылы Бертольо Миландағы Pack Galleria d'arte-де жеке көрме өткізді, онда ол ойын автоматтарымен фетиштік мағынасына берілді. 2010-2011 жылдары Бертольо Швейцарияда әйелдердің портреттерін түсірді ("Ladies"). Бұл жұмыс 2014 жылы Луганодағы Cortesi Contemporary көрмесінде ("Edo Bertoglio RINGFLASH") көрсетілді. 2022 жылы Бертольо 1981 жылы Нью-Йорктегі мансартында түсірген Жан Мишель Баскияның портреті NFT-ді шығарды. Эдо Бертольо қазіргі уақытта Луганода тұрады, Швейцария теледидары үшін теледидар жарнамалары мен бағдарламаларын шығарады және басқарады.

Edo Bertoglio received his degree in film directing and editing from the Conservatoire Libre du Cinema Francais in Paris in 1975. In 1976, he moved to New York City, where he worked as a photographer for Italian Vogue, Andy Warhol's Interview and other magazines. He became involved in the downtown art and music scenes of the late 70s and early 80s which led to his participation in the New York/New Wave exhibition at the MoMA PS1 gallery in Long Island City in 1981. During this time, Bertoglio took photos of Andy Warhol, Jean Michel Basquiat, Debbie Harry, David Bowie, Grace Jones and Madonna among others. One of his most iconic photographs shows the then unknown Jean Michel Basquiat wearing an American football helmet with his characteristic crown symbol and the name "AARON" emblazoned on the front. Bertoglio took the picture after spending the night with Basquiat at the Mudd Club. Basquiat stands in front of one of his earliest drawings, "Gringo Pilot (Anola Gay)", which he had produced in the loft of Bertoglio and his then wife, fashion designer Maripol. Bertoglio also used his experience as a photographer and his familiarity with New York's downtown music scene to create photographic work for LP covers. He completed numerous assignments for Atlantic, Arista, Chrysalis Records, and Warner Brothers Records and was eventually hired to shoot Blondie's epochal 'Parallel Lines' cover. He also photographed Madonna for the cover of her debut album 'Madonna' in 1983. However, the final version was then shot by photographer Gary Heery. Bertoglio has also been assigned to shoot The Bongos for RCA Records and for GQ Magazine. He also worked on Glenn O'Brien's late night countercultural talk show TV Party. In 1980, Bertoglio and Maripol secured backing from Rizzoli, through Fiorucci, to produce a film written by Glenn O'Brien about the No Wave music scene and the general Lower East Side milieu. The film, entitled New York Beat, was directed by Bertoglio and starred the young graffiti writer and future artist Jean Michel Basquiat. The film is a bizarre urban fairy tale and to O'Brian "an exaggerated version of life". The no wave bands DNA, Tuxedomoon, The Plastics, James Chance and the Contortions, and others appear in the movie, as well as Kid Creole and the Coconuts. Fab Five Freddy, Deborah Harry and others play bit parts. After shooting finished in January 1981 Rizzoli pulled out of funding the project, and footage lay unedited for almost 20 years until it was released under the title Downtown 81 in 2000. Bertoglio left New York for his hometown of Lugano, Switzerland, in 1990. He later returned to the world of Downtown 81, writing and directing the film Face Addict, where he also plays the main part. The film was released in 2005. Bertoglio embarks on a journey through the memories of New York in the punk era and talks about the past and the present with friends from back then (Maripol, Walter Steding, Deborah Harry, John Lurie, Glenn O’Brien, Wendy Whitelaw, James Nares, Victor Bockris and others). «Before I was addicted to drugs I was addicted to faces. In New York I would fall in love every five minutes», Bertoglio says in the beginning of the film. His return to New York is also a journey to the roots of his own creativity and the abysses of his existence. In addition to the joy of reuniting with those who survived the drug and AIDS epidemic of the 1980s, Bertoglio is haunted by the demons of the past. He is confronted once again with the "defeated" addiction and its ever present temptation. "I am a survivor", he notes. A poetic pseudo documentary mixing original footage with retrospective commentary, the film was less critically or commercially successful than Downtown 81. In 2008 Bertoglio had a solo show at the Pack Galleria d'arte in Milan where he indulged his fetish obsession with slot cars. In 2010–2011 Bertoglio shot a series of portraits of women in Switzerland ("Ladies"). The work was shown at Cortesi Contemporary, Lugano in 2014 ("Edo Bertoglio – RINGFLASH"). In 2022, Bertoglio launched an NFT of a portrait of Jean Michel Basquiat that he had taken in his New York loft in 1981. Edo Bertoglio currently lives in Lugano, producing and directing television commercials and programs for Swiss TV.