Кіріспе

Монтевидеодағы христиан бауырлары колледжі, әдетте Stella Maris College Christian Brothers немесе Christian деп аталады, бұл жеке, орта білім беретін, коммерциялық емес католик бастауыш және орта мектебі, оны Ирландияның христиан бауырлары басқарады. Мектеп Уругвайдың Монтевидео қаласында, Карраско-Норте маңындағы тұрғын үй ауданында орналасқан. Мектеп директоры Патрисия Понсе де Леон. Мектеп Халықаралық Бакалавриат Ұйымының (IBO) мүшесі болып табылады, қазіргі уақытта Халықаралық Бакалавриат Диплом Бағдарламасын (IBDP) ұсынады. Колледж сондай-ақ IGCSE бағдарламалары мен A деңгейлері сияқты құнды халықаралық емтихандар ұсынады. Оның бұрынғы оқушыларының қатары мол, олардың ішінде экономистер, инженерлер, сәулетшілер, заңгерлер, саясаткерлер және тіпті F1 чемпиондары бар. Мектеп сонымен қатар Уругвайдағы регби одағының дамуында маңызды рөл атқарды, мектептің түлектер клубы "Олд Кристианс" клубы құрылды.

Орналасқан жері

Мектеп Монтевидеоның астаналық ауданындағы Карраско-Нортенің оңтүстік-шығыс маңында орналасқан.

Тарих

Оны 1955 жылы Буэнос-Айрестегі Кардинал Ньюман колледжінің негізін қалаушы Христиан бауырлары құрды. Оның құрылған кезінде көптеген жоғары санаттағы католиктер мемлекеттік мектептердегі білім беру жүйесіне риза емес еді және балалары діни білім алсын деп тіледі. 1953-1954 жылдары Христиан бауырластар Уругвайда қауым құрып, Карасконың шеткі маңында ұлдарға арналған мектеп құрды. Олардың Моор отбасынан, Дэви, Сурако Жермен, Мануэль Перес дель Кастильо мен Стелла Феррейрадан, Адольфо Гелси Бидарттан, Энрике Розададан, Антонио Баррейродан, Конрад Хьюздан, Франсиско Феррерден, Родольфо Анаядан, Антонио Галаннан, Эдуардо Штраухтан және Хорхе Альварес Оллионигодан тұратын ұйымдастыру комитеті болды. Олар сонымен қатар Галлинал Альберто Хебер, Уильям Штраух, Роберто Хуни, Хорхе Эдуардо Азнарез және Беренбаумен жұмыс істеді. 1955 жылдың басында қиын келіссөздерден кейін Найробиден Дж. И. Дорли мен Дж. В. Райан есімді бауырластар мектептің ашылуына соңғы дайындық жасау үшін келді. Олар 6585 Республика Мексика серуендеу бұрышы Пуйоль деген мекен-жайда орналасқан үйді жалға алды. Дорли бауырлас Буэнос-Айреске қайтып оралды да, оның орнына П. Көп ұзамай Дж. В. О'Райли және Х. Г. МакКейг бауырластар келді. Мектеп 1955 жылдың 2 мамырында ашылды. Сол жылы полиомиелит эпидемиясы билікті курстардың басталуын кейінге қалдыруға мәжбүр етті. Патрик Келли бауырлас Мария Бойжеткенге құлшылық ететін, ал мектеп теңізге қарағандықтан, оны "Стелла Марис" деп атауға шешім қабылдады. Мектеп алдындағы жағажай спорт алаңына айналды. Кейіннен Карраско Поло клубы студенттерге өздерінің алаңдарын пайдалануға мүмкіндік берді. Мектеп тез өсті. 1955 жылы 93 оқушы болса, 1956 жылы - 137, 1958 жылы 279 оқушы болды. 1957 жылы кампусқа тағы бір үй қосылды, Потоси 1536, Пуйоль және Рамбла үйлерінің арасында. 1959 жылы төрт оқытушымен сабақ басталды. Мектептің қазіргі орналасқан жері Тахес Макс көшесінде 1961 жылы 12 наурызда кардинал Антонио Мария Барбиеридің батасымен ашылды. 1962 жылдың соңында төртінші сыныпты бітірген студенттердің бірінші буыны. 1963 жылы "Үйлер" (Casas) жүйесі енгізілді, ол барлық студенттерді төрт топқа жіктейді: Prior, Sion, Iona және Newman, әрқайсысы түстер идентификаторымен. 1972 жылы ғимараттың жаңа бөлімі орта мектеп үшін қосылды. 1976 жылы бұл аймақта екінші орта мектеп бөлімі салынып, оған физика, химия және биология бойынша кітапхана мен зертханалар кірді. Мектеп 1985 жылы орта мектептегі қыздар қосылғаннан кейін қос мектепке айналды, ал 1989 жылдан бастап бастауыш мектепте қыздар қабылданды. Сол жылдан бастап мектеп барлық деңгейлерде аралас болып, қазіргі екі топтың орнына үш топқа бөлінді. 1991 жылы мектепке төрт жастан бастап мектепке дейінгі тәрбие бөлімі қосылды. Қазіргі уақытта Христиан бауырластардың Уругвайда қатысуы жоқ, олар 1998 жылы мектеппен байланысын тоқтатты, бірақ мекеме Эдмунд Райс білім беру қауымдастығының меншігі болып қала береді, оның жергілікті мекенжайы - Христиан бауырластарының үш мүшесінің мекенжайы.

1972 жылғы Анд апаты

Мектептің регби командасы 1972 жылы 13 қазанда Уругвай әуе күштері 571 рейсімен Анд тауларында апатқа ұшыраған кезде атақ-даңққа ие болды. Апаттан аман қалғандар туралы оқиға алғаш рет 1974 жылы жарық көрген "Alive: The Story of the Andes Survivors" және 2006 жылы жарық көрген "Miracle in the Andes: 72 Days on the Mountain and My Long Trek Home" кітаптарында баяндалған. Мектеп "Alive: 20 Years Later" атты деректі фильмде де көрінді. Ұшақтағы 45 адамның 12-і апаттан қайтыс болды, ал бірнешеуі жарақаттан кейін бірнеше күн бойы қайтыс болды. Тағы сегіз адам қар көшкіні кезінде қаза тапты. Қалғандары аштыққа, апаттан зардап шеккендерге, биіктіктегі ауруларға және түнде температураның минус 30 градусқа дейін төмендеуіне төтеп берді. Сегіз күн өткен соң, олар радиодан билік өкілдерінің оларды іздеуді тоқтатқандарын естіді. Олар азық-түлік қорынан айырылған соң, апатта қаза тапқандарды жеуге мәжбүр болды. 12 желтоқсанда аман қалғандардың үшеуі көмек іздеп, батысқа қарай Анды таулары арқылы Чилиге жету үшін жолға шықты. Олар 15000 метрлік Селер тауынан жоғары көтерілгеннен кейін, көмекке жүгіну үшін күткеннен әлдеқайда ұзақ уақыт кететінін түсінді. Сондықтан азық-түлік қоры шектеулі болғандықтан, олардың біреуі апат болған жерге қайта оралды, ал қалған екеуі батысқа қарай өрлеп кетті. 1972 жылдың 21 желтоқсанында, олардың саяхаттаған тоғызыншы күні, оларды биік елде мал жайып жүрген хуасолар тапты, ал келесі күні әлем Анд тауларында 72 күн бойы өлімді алдаған 16 тірі қалған туралы білді, ішінара каннибализмге жүгінді.