Кіріспе

E 10 класы - 1952 жылы енгізілген Deutsche Bundesbahn электрлік локомотивтері. Ол Einheits Elektrolokomotiven (стандартты электрлік локомотивтер) бағдарламасына жатады және жолаушылармен жедел қызмет көрсету үшін салынған. 1968 жылы серия 110 (E10) және 112 (E10.12) кластары деп қайта аталды. 1988 жылы 112-сыныпты локомотивтердің соңғы сериясы 114-сыныпқа, ал 1991 жылы 112-сыныптың қалған локомотивтері 113-сыныпқа тағайындалды. 2006 жылы 38 локомотив 115 сыныпқа жатқызылды.

Даму тарихы

1950 жылы Deutsche Bundesbahn электрлік локомотивтердің екі негізгі түрін негізінен стандартталған компоненттермен әзірлеуді шешті: Е 94 сыныптың мұрагері ретінде он екі дөңгелекті (UIC: Co'Co') жүк пойызы локомотивтері және сегіз дөңгелекті (UIC: Bo'Bo') жалпы мақсаттағы электрлік локомотивтер Е 44 сыныптың мұрагері ретінде. Жаңалық ретінде инженерлер отыра алады, ал бұрын олар өздерінің назарын арттыру үшін тұрып отыруы керек еді. Бұл көп мақсатты локомотив E 46 жұмыс атауын алды, бірақ талап етілетін ең жоғары жылдамдықты арттырғаннан кейін E 10 класына қайта аталды, бұл бұл модельді ресми түрде экспресс-поезд локомотивін жасады. Е 10.0 класының 5 прототипіне арналған сынақ бағдарламасы электрлік локомотивтің бір ғана бірыңғай түрі барлық қажеттіліктерді қамтамасыз етуге жеткіліксіз екенін түсінуге әкелді. Содан кейін өзгертілген бағдарламаға жергілікті жолаушылар пойызының локомотивтері (E 41 класы); жүк пойызының локомотивтері (E 40 класы) беріліс қатынасын өзгерте отырып, жүк пойызының локомотивтері (E 50 класы) ауыстырылатын экспресс пойыз локомотивтері (E 10 класы) және ауыр алты осьті жүк пойызының локомотивтері кірді. Сонымен қатар, жоғары жылдамдықты электрлік локомотивтер класы E 01 жоспарланды, бірақ тез арада тоқтатылды, өйткені сол кездегі негізгі желілерде ең төменгі жылдамдықтар болғандықтан, E 10 класы жедел пойыздар үшін жеткілікті деп саналды.

E 10 класының өндірісі

1975-1978 жылдар аралығында E 10.0 класының бес прототипі қызметтен шығарылды. Олардың ішінде E 10 003 және E 10 005 музейлік локомотивтер ретінде сақталған. Бірінші сериялық қондырғылар 1956 жылы пайдалануға берілді және E 10 101 (E 10.1 класы) нөмірімен басталды. E 40 класынан айырмашылығы, бұл агрегаттар реостаттық/регенеративті тежегішпен жабдықталған, бұл екі сыныптың арасындағы шатыр құрылымының айырмашылығын түсіндірді. 1956 жылдың желтоқсанынан бастап, өндірушілер (Крупп, Хеншель, Краусс Маффеи (механикалық бөлшектер); Сименс, AEG, BBC (электрлік бөлшектер) бірнеше серияда барлығы 379 локомотив жеткізді. E 10 288 машинасынан бастап E 10.12 үшін жасалған жаңа корпус (осыдан әрі қараңыз), "өсіру" (Bügelfalte) типті, жаңа өндірістегі E 10 машиналарына да қолданылды. Кейіннен бұл локомотивтер кейде E 10.3 класы деп аталды. Бір локомотив (751 001, бұрынғы 110 385) 1989-1996 жылдары Германияның Федералды темір жолдарының Minden (BZA Minden немесе Bahnzentralamt) орталық кеңсесінің қызмет көрсету локомотивтері ретінде қызмет етті. Е10 287-ге дейінгі алдыңғы бірліктер E10.1, содан кейін 1968 жылы 110.1 болды; оларды "Kasten" деп атады. Локомотивтердің қызмет спектрі (1968 жылдан бастап 110 сынып ретінде тағайындалды) 1990-шы жылдары жергілікті / өңірлік қызметке көбірек ауыстырылды. Осы ауысудың бір бөлігі ретінде, Бах реформасының үшінші кезеңінде локомотивтер DB Regio жергілікті қызмет бөлімшесіне тағайындалды, бұл олардың экспресс аймақтағы қызметінің аяқталуын білдірді. Машиналарды аймақтық қызметте тиімді пайдалану үшін 1997 жылдан бастап көптеген агрегаттар түрткіш-түсіру пойыздарының басқаруымен жабдықталды, ішінара 140 және 141 сыныптағы агрегаттардың компоненттері пайдаланылды. Бастапқыда E 10 класының бірліктері кобальт көгілдір түсті экспресс пойыздың бояуымен жеткізілді, көк түсті олар ең жоғары жылдамдыққа немесе одан да жоғары жылдамдыққа рұқсат етілгенін көрсетеді. 1974 жылдан бастап басқа техникалық қызмет көрсету аясында локомотивтерге жаңа теңіз көгілдірі / бежелі түстер схемасы қолданылды. 1987 жылдан бастап (соған дейін) шығыс қызыл түсті қолданылды, ол 1997 жылдан бастап қозғалыс қызыл түсіне ауыстырылды (verkehrsrot), бұл осы сыныптың барлық белсенді локомотивтерінің қазіргі түсі, бірнеше ерекшеліктерді қоспағанда.

Құрылыс

Е10 / 110 класындағы локомотивтерде 2 осьті бұрыштамалары бар 2 осьті бұрыштамалары бар локомотивтер бар. 110.3 класы E 10.12 корпусын алдыңғы жағы алға тартылған, сондай-ақ crease (Bügelfalte) деп аталатын. Рама арбаның үстінен шиыршықты пружиналар мен резеңке элементтермен бекітіледі. Бастапқыда жоғары жылдамдықта дөңгелекті жүріс байқалды, бұл жүгірткілерді қайта-қайта қайталауды талап етті. Екі локомотивте (110 475 және 476) флексикольді аспаны сынақтан өткізді. Барлық локомотивтерде Knorr компаниясы өндірген жанама ауа тежегіш бар, ол жоғары жылдамдықта автоматты түрде күшті тежегіш әрекет етеді; айналма / ауысу қызметі үшін қосымша тікелей тежегіш бар. Барлық агрегаттарда ауа тежегішімен қосылған, бөлек қозғайтын реостаздық/регенеративті тежегіш бар. Электрлік тежегіштерден пайда болған жылу шатырдың түтіндіктері арқылы таратылады. Неміс локомотивтерінде сериялық өндірісте трансформатордың жоғары кернеуді реттеуі алғаш рет қолданылды. Тракциялық қозғалтқыштар WB 372 типті 14 полюсті қозғалтқыштар болып табылады, олар кейіннен 111 және 151 сыныптарда қайтадан пайдаланылды. "Einheitslokomotiven" бағдарламасының барлық локомотивтерінде сияқты, Siemens Schuckert Werke / SSW жасаған резеңке сақиналы беріліс жүйесі пайдаланылды, ол E 10.0 прототипіне барлық күтуден асып түсті. Шатырда DBS 54a типті қайшы (қос қол) пантографтар бар, олар барлық Einheits сыныптарына стандартталған, міндетті шатыр изоляторларына орнатылған, сондай-ақ қысылған ауаның негізгі коммутаторы мен үстіңгі сым кернеуін бақылау үшін ток- кернеу конвертері. 3 негізгі трансформаторлар маймен салқындатылады, оған 28 жұмыс сатысымен басқару блогы қосылады. Жылдамдату кідірісі кідірілген режимде жұмыс істеуге арналған, онда инженер жүгіру қадамын таңдайды, ал басқару блогы таңдалған параметрді өз бетінше бастайды. Қажетті жағдайда қолмен басқаруға болады. Көптеген локомотивтер тиристорлық жүктеме диверторларымен жабдықталған. Жүргізуші кабинасындағы қауіпсіздік құрылғысында механикалық немесе электрондық өлі адам құрылғысы, нүктелі автоматты пойыз басқару құралдары (қазір жаңа ережелерге сәйкес PZB 90 бағдарламалық нұсқасы) және GSM R байланысы бар пойыз радио жабдығы бар. Салыстырмалы түрде жақында электрондық кестеге компьютерлер қосылды EBuLa, сондай-ақ жолаушылар қызметіне барлық локомотивтер үшін міндетті талапқа айналған 0 км / сағ (TB0) автоматты есікті бұғаттау. Сонымен қатар, бірнеше блок CIR ELKE басқару жүйесіне арналған компьютерлермен жабдықталған.

Е 10.12 класы / 112 класы (1962-1991)

Өндіріс кезінде кейбір E 10 бірліктері жаңадан әзірленген Henschel жасайтын bogies және 160 км / сағ жылдамдыққа жарамды берілістермен жабдықталды, ал 1962 жылдан бастап олар Rheingold сияқты ұзақ қашықтықтағы экспресс пойыздарды тартты және E 10.12 класына жатқызылды (және 1968 жылдан бастап 112 класы деп аталды). Сонымен қатар, бұл локомотивтерде аэродинамикалық суперструктура ("ауысу" немесе Bügelfalte) енгізілді, ол E 10 288-ден бастап E 10 класының барлық жаңа бірліктеріне қолданылды. Бұл бірліктерді "әдеттегі" E 10 бірліктерінен ажырату үшін, "1" (кіші сыныпты көрсету) жүгіру нөміріне қойылды. Осылайша E 10 1265 1270 анықталды, ол E 10.12 класының сипаттамасы үшін эпоним болды. 1963 жылы 64 E 10 1308 1312 келді, тағы да Хеншельмен жоғары жылдамдықты bogies, негізінен Rheinpfeil үшін жасалды. Е10.12 локомотивтерінің бірде-бір тобы тапсырыс берілген пойыздарды іске қосуға уақытында дайын болмады. Жеткізілгенге дейін 2 жеке топтағы E10.1 локомотивтері (1962 жылы E10 239 244 және 1963 жылы E10 250 254) 160 км / сағ жылдамдықпен қызмет ету үшін уақытша өзгертілді, Henschel bogies, олардың жүріс нөмірлеріне 1-префикс және тиісті бояу схемасымен. Кейін олардың барлығы қалыпты E10.1 стандарттарына қайта келтірілді. Соңында 1968 жылы 112 485 келді, ол 112 класы ретінде белгіленген, онда қымбат Хеншель bogies жоқ, бірақ модификацияланған сериялық өндіріс bogies болды.

113 сынып (1991-қазіргі)

1991 жылы 11 локомотивтің алғашқы екі сериясының 11 локомотивінің ауыр және жылдам қызметте орналасуы өз зардабын тигізгені анық болды. Қызмет кезінде бірнеше беріліс дөңгелектерінің ақаулары қозғалтқыш пен әсер еткен агрегаттардың берілісіне ауыр зақым келтірді. Ең жоғары жылдамдық шұғыл шара ретінде төмендетілді, ал локомотивтер Мюнхен аймағында тек экспресс пойыз ретінде пайдаланылды. Ол кезде олар жаңа неміс нөмірлік жүйесінде 112 класының белгіленуі үшін (бұрынғы Deutsche Reichsbahn (Шығыс Германия) 212 класының көбірек және заманауи локомотивтері үшін) 113 класы ретінде қайта тағайындалды. Бұл локомотивтер, 1990 жылдардың ортасында кейбір бірліктер жаңартылған Henschel жоғары жылдамдықты bogies-пен жабдықталғаннан кейін, 160 км / сағ жылдамдықпен жұмыс істей алды, бірақ қалыпты 110 сыныпты бірліктерден әлдеқайда жақсы емес деп саналды және көп ұзамай зейнеткерлікке шығуға тізімге енгізілді.

114 сынып (1988-1995)

114 сынып 112 сыныптың үшінші сериясынан қайта тағайындалған 20 бірліктен тұрады, олар 160 км / сағ жылдамдыққа жетеді және сериялық өндірісте 110 сыныпқа арналған модификацияланған bogies-пен жүреді. Ерекше тозудан кейін 1985 жылдан бастап 112 485 504 нөмірлі локомотивтердің ең жоғары жылдамдығы 112 класындағы басқа машиналардан айырмашылығын анықтау үшін, оларға әлі де жылдамдықпен жүруге рұқсат етілді, олар 1988 жылдан бастап 114 класы деп аталды. Тіпті жылдамдықты төмендеткеннен кейін де, bogies-те және айналасында басқа да айқын мәселелер байқалып қалды, ал локомотивтер алдымен жылдамдықты төмендетіп, көп ұзамай зейнеткерлікке шықты. 1993 жылдан бастап 110 287 және одан төмен нөмірлері бар 110 сыныптан алынған bogies пайдалану арқылы 114 сыныптың барлық 20 локомотивтері 110.3 сыныптың қалыпты бірліктері ретінде қайта құрылды және олар 110 485 504 ретінде инвентаризацияға енгізілді. 110-сыныптың 18 локомотивтері, олардың "жаңа" 110-ға богилері жоғалды, олар 140-сыныптың отставкаға шыққан локомотивтерінің богилерімен қайта құрылды және 139-сыныптың мүшелері ретінде қайта тағайындалды, олар электрлі тежегіш жүйесіне байланысты бірінші кезекте бірдей болды. (Қалған екі 114-сыныпты екі 110.3-сыныпты бірліктерден алынған). "Еңбек локомотивтері" концепциясы осы ауысу барысында өзін-өзі толықтай ақтады.

115 сынып - 2005 жылдан бері

2005 жылдан бастап 110 және 113 сыныптағы бірнеше ескі бірліктер DB Regio компаниясынан DB Autozug компаниясына, DB компаниясының автомобиль тасымалымен жолаушылар экспресс қызметіне берілді. Осы бірліктерді ажырату үшін олар бірте-бірте 115 сыныпқа қайта нөмірленіп, Берлин Руммельсбургке көшірілуде. Осылайша бұл локомотивтер бұрынғы Шығыс Германияда орналасқан осы кластағы алғашқы бірліктер болып табылады. 115 класы Германиядағы тұрақты жолаушылар тасымалында әлі де қолданылып жүрген ең көне локомотивтердің бірі болып табылады. 115 114 1 (сол жақта 2006 жылы суреттелген) 1957 жылы 21 қарашада енгізілді және Германия бойынша түрлі InterCity қызметтерінде қолданылады.