Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
E 10 класы - 1952 жылы енгізілген Deutsche Bundesbahn электрлік локомотивтері. Ол Einheits Elektrolokomotiven (стандартты электрлік локомотивтер) бағдарламасына жатады және жолаушылармен жедел қызмет көрсету үшін салынған. 1968 жылы серия 110 (E10) және 112 (E10.12) кластары деп қайта аталды. 1988 жылы 112-сыныпты локомотивтердің соңғы сериясы 114-сыныпқа, ал 1991 жылы 112-сыныптың қалған локомотивтері 113-сыныпқа тағайындалды. 2006 жылы 38 локомотив 115 сыныпқа жатқызылды.
The class E 10 is an electric locomotive of the Deutsche Bundesbahn, introduced in 1952. It belongs to the Einheits Elektrolokomotiven (standardised electric locomotives) program and was built for express passenger service. In 1968 the series was redesignated as class 110 (E10) and class 112 (E10.12). In 1988 the last series of class 112 locomotives were designated as class 114, and in 1991 the remaining locomotives of class 112 were designated as class 113. In 2006 38 locomotives were designated as class 115.
Даму тарихы
1950 жылы Deutsche Bundesbahn электрлік локомотивтердің екі негізгі түрін негізінен стандартталған компоненттермен әзірлеуді шешті: Е 94 сыныптың мұрагері ретінде он екі дөңгелекті (UIC: Co'Co') жүк пойызы локомотивтері және сегіз дөңгелекті (UIC: Bo'Bo') жалпы мақсаттағы электрлік локомотивтер Е 44 сыныптың мұрагері ретінде. Жаңалық ретінде инженерлер отыра алады, ал бұрын олар өздерінің назарын арттыру үшін тұрып отыруы керек еді. Бұл көп мақсатты локомотив E 46 жұмыс атауын алды, бірақ талап етілетін ең жоғары жылдамдықты арттырғаннан кейін E 10 класына қайта аталды, бұл бұл модельді ресми түрде экспресс-поезд локомотивін жасады. Е 10.0 класының 5 прототипіне арналған сынақ бағдарламасы электрлік локомотивтің бір ғана бірыңғай түрі барлық қажеттіліктерді қамтамасыз етуге жеткіліксіз екенін түсінуге әкелді. Содан кейін өзгертілген бағдарламаға жергілікті жолаушылар пойызының локомотивтері (E 41 класы); жүк пойызының локомотивтері (E 40 класы) беріліс қатынасын өзгерте отырып, жүк пойызының локомотивтері (E 50 класы) ауыстырылатын экспресс пойыз локомотивтері (E 10 класы) және ауыр алты осьті жүк пойызының локомотивтері кірді. Сонымен қатар, жоғары жылдамдықты электрлік локомотивтер класы E 01 жоспарланды, бірақ тез арада тоқтатылды, өйткені сол кездегі негізгі желілерде ең төменгі жылдамдықтар болғандықтан, E 10 класы жедел пойыздар үшін жеткілікті деп саналды.
In 1950, the Deutsche Bundesbahn decided to develop two base types of electric locomotives with largely standardised components: A twelve wheel (UIC: Co'Co') freight train locomotive as successor for the Class E 94, and an eight wheel (UIC: Bo'Bo') general purpose electric locomotive as successor for the Class E 44. As a new feature the engineers should be able to be seated, whereas formerly they had to stand in order to boost their attentiveness. This multi purpose locomotive received the working title E 46, but was then renamed to Class E 10, once the required maximum speed was increased from , which formally made this model an express train locomotive. The trial program, which consisted of 5 prototypes of class E 10.0, resulted in the realization that a single uniform type of electric locomotive was not sufficient to cover all needs. The modified program then included a local passenger train locomotive (class E 41); an express train locomotive (class E 10), which could be changed into a freight train locomotive (Class E 40) with a gear ratio change, and a heavy six axle freight train locomotive (class E 50). In addition plans for a high speed electric locomotive Class E 01 were made, but quickly cancelled, as, due to low maximum speeds on the main lines at that time, the class E 10 was seen as sufficient for express trains.
E 10 класының өндірісі
1975-1978 жылдар аралығында E 10.0 класының бес прототипі қызметтен шығарылды. Олардың ішінде E 10 003 және E 10 005 музейлік локомотивтер ретінде сақталған. Бірінші сериялық қондырғылар 1956 жылы пайдалануға берілді және E 10 101 (E 10.1 класы) нөмірімен басталды. E 40 класынан айырмашылығы, бұл агрегаттар реостаттық/регенеративті тежегішпен жабдықталған, бұл екі сыныптың арасындағы шатыр құрылымының айырмашылығын түсіндірді. 1956 жылдың желтоқсанынан бастап, өндірушілер (Крупп, Хеншель, Краусс Маффеи (механикалық бөлшектер); Сименс, AEG, BBC (электрлік бөлшектер) бірнеше серияда барлығы 379 локомотив жеткізді. E 10 288 машинасынан бастап E 10.12 үшін жасалған жаңа корпус (осыдан әрі қараңыз), "өсіру" (Bügelfalte) типті, жаңа өндірістегі E 10 машиналарына да қолданылды. Кейіннен бұл локомотивтер кейде E 10.3 класы деп аталды. Бір локомотив (751 001, бұрынғы 110 385) 1989-1996 жылдары Германияның Федералды темір жолдарының Minden (BZA Minden немесе Bahnzentralamt) орталық кеңсесінің қызмет көрсету локомотивтері ретінде қызмет етті. Е10 287-ге дейінгі алдыңғы бірліктер E10.1, содан кейін 1968 жылы 110.1 болды; оларды "Kasten" деп атады. Локомотивтердің қызмет спектрі (1968 жылдан бастап 110 сынып ретінде тағайындалды) 1990-шы жылдары жергілікті / өңірлік қызметке көбірек ауыстырылды. Осы ауысудың бір бөлігі ретінде, Бах реформасының үшінші кезеңінде локомотивтер DB Regio жергілікті қызмет бөлімшесіне тағайындалды, бұл олардың экспресс аймақтағы қызметінің аяқталуын білдірді. Машиналарды аймақтық қызметте тиімді пайдалану үшін 1997 жылдан бастап көптеген агрегаттар түрткіш-түсіру пойыздарының басқаруымен жабдықталды, ішінара 140 және 141 сыныптағы агрегаттардың компоненттері пайдаланылды. Бастапқыда E 10 класының бірліктері кобальт көгілдір түсті экспресс пойыздың бояуымен жеткізілді, көк түсті олар ең жоғары жылдамдыққа немесе одан да жоғары жылдамдыққа рұқсат етілгенін көрсетеді. 1974 жылдан бастап басқа техникалық қызмет көрсету аясында локомотивтерге жаңа теңіз көгілдірі / бежелі түстер схемасы қолданылды. 1987 жылдан бастап (соған дейін) шығыс қызыл түсті қолданылды, ол 1997 жылдан бастап қозғалыс қызыл түсіне ауыстырылды (verkehrsrot), бұл осы сыныптың барлық белсенді локомотивтерінің қазіргі түсі, бірнеше ерекшеліктерді қоспағанда.
The five prototypes of class E 10.0 were taken out of service between 1975 and 1978. Of these E 10 003 and E 10 005 were preserved as museum locomotives. The first serial units went into service in 1956 and started with number E 10 101 (class E 10.1). As opposed to class E 40 these units were equipped with a rheostatic/regenerative brake, which also accounted for the difference in the roof design between the two classes. Starting in December 1956 a total of 379 locomotives in several series were delivered by the manufacturers (Krupp, Henschel, Krauss Maffei (mechanical parts); Siemens, AEG, BBC (electrical parts). Starting with E 10 288 the new body created for E 10.12 (see below), the so called "crease" (Bügelfalte) type, was also applied to new production E 10 machines. Thereafter these locomotives were sometimes designated as class E 10.3. One locomotive (designated 751 001, former 110 385) served as a service locomotive for the Central Office of the German Federal Railways in Minden (BZA Minden, or Bahnzentralamt) from 1989 to 1996. The earlier units up to E10 287 became E10.1, then 110.1 in 1968; they were nicknamed "Kasten", for box. The service spectrum of the (since 1968 as class 110 designated) locomotives was shifted more and more to local/regional service by the 1990s. As part of this shift, during the third stage of the Bahn reform program the locomotives were assigned to the local service branch DB Regio, which practically meant the end of their service in the express area. In order to use the machines more efficiently in regional service, from 1997 many of the units were equipped with push pull train controls, partly using components of class 140 and class 141 units that were retired. Originally the class E 10 units were delivered in cobalt blue express train livery, the blue indicating that they were cleared for a maximum speed of or more. Starting in 1974, as part of other maintenance, the new ocean blue/beige colour scheme was applied to the locomotives. From 1987 the (then current) orient red was used, which was then substituted, starting in 1997, with the traffic red (verkehrsrot) concept, which is the current colour of all active locomotives of this class, barring a few exceptions.
Құрылыс
Е10 / 110 класындағы локомотивтерде 2 осьті бұрыштамалары бар 2 осьті бұрыштамалары бар локомотивтер бар. 110.3 класы E 10.12 корпусын алдыңғы жағы алға тартылған, сондай-ақ crease (Bügelfalte) деп аталатын. Рама арбаның үстінен шиыршықты пружиналар мен резеңке элементтермен бекітіледі. Бастапқыда жоғары жылдамдықта дөңгелекті жүріс байқалды, бұл жүгірткілерді қайта-қайта қайталауды талап етті. Екі локомотивте (110 475 және 476) флексикольді аспаны сынақтан өткізді. Барлық локомотивтерде Knorr компаниясы өндірген жанама ауа тежегіш бар, ол жоғары жылдамдықта автоматты түрде күшті тежегіш әрекет етеді; айналма / ауысу қызметі үшін қосымша тікелей тежегіш бар. Барлық агрегаттарда ауа тежегішімен қосылған, бөлек қозғайтын реостаздық/регенеративті тежегіш бар. Электрлік тежегіштерден пайда болған жылу шатырдың түтіндіктері арқылы таратылады. Неміс локомотивтерінде сериялық өндірісте трансформатордың жоғары кернеуді реттеуі алғаш рет қолданылды. Тракциялық қозғалтқыштар WB 372 типті 14 полюсті қозғалтқыштар болып табылады, олар кейіннен 111 және 151 сыныптарда қайтадан пайдаланылды. "Einheitslokomotiven" бағдарламасының барлық локомотивтерінде сияқты, Siemens Schuckert Werke / SSW жасаған резеңке сақиналы беріліс жүйесі пайдаланылды, ол E 10.0 прототипіне барлық күтуден асып түсті. Шатырда DBS 54a типті қайшы (қос қол) пантографтар бар, олар барлық Einheits сыныптарына стандартталған, міндетті шатыр изоляторларына орнатылған, сондай-ақ қысылған ауаның негізгі коммутаторы мен үстіңгі сым кернеуін бақылау үшін ток- кернеу конвертері. 3 негізгі трансформаторлар маймен салқындатылады, оған 28 жұмыс сатысымен басқару блогы қосылады. Жылдамдату кідірісі кідірілген режимде жұмыс істеуге арналған, онда инженер жүгіру қадамын таңдайды, ал басқару блогы таңдалған параметрді өз бетінше бастайды. Қажетті жағдайда қолмен басқаруға болады. Көптеген локомотивтер тиристорлық жүктеме диверторларымен жабдықталған. Жүргізуші кабинасындағы қауіпсіздік құрылғысында механикалық немесе электрондық өлі адам құрылғысы, нүктелі автоматты пойыз басқару құралдары (қазір жаңа ережелерге сәйкес PZB 90 бағдарламалық нұсқасы) және GSM R байланысы бар пойыз радио жабдығы бар. Салыстырмалы түрде жақында электрондық кестеге компьютерлер қосылды EBuLa, сондай-ақ жолаушылар қызметіне барлық локомотивтер үшін міндетті талапқа айналған 0 км / сағ (TB0) автоматты есікті бұғаттау. Сонымен қатар, бірнеше блок CIR ELKE басқару жүйесіне арналған компьютерлермен жабдықталған.
As all other types of the Einheitslokomotiven program, the class E 10 / class 110 had 2 axle pivoted bogies/trucks as welded box construction with pivot pins, and welded superstructure with fan grills. The class 110.3 used the body of the E 10.12 with the pulled forward frontal area, also called the “crease” (Bügelfalte). The frame is propped up over the bogies by coil springs and rubber elements. Originally a bumpy ride at higher speeds was noticeable, which required repeated rework of the bogies. In two locomotives (110 475 and 476) a flexicoil suspension was tested. All locomotives feature an indirect air brake manufactured by Knorr, with automatically stronger braking action at high speeds; for shunting/switching service an additional direct brake is present. All units also feature a separately excited rheostatic/regenerative brake, which is coupled to the air brake. The heat generated by the electric brakes is dissipated via roof exhausts. For the first time in German locomotives high voltage regulation of the transformer was used in serial production. The traction motors are 14 pole motors of type WB 372, which were later again used in class 111 and 151. As was the case in all locomotives in the Einheitslokomotiven program, the rubber ring transmission system made by the Siemens Schuckert Werke/SSW was utilized, which had proven themselves above all expectations in the prototype E 10.0 units. On the roof are found scissor (double arm) pantographs of the type DBS 54a, standardized for all Einheits classes, mounted on the obligatory roof insulators, as well as the compressed air main switch and the current to voltage converter for the monitoring of the overhead wire voltage. The 3 core transformers are oil cooled, to which the control unit with its 28 running steps is connected. The acceleration is designed to function in delayed mode, where the engineer chooses the running step, and the control unit will initiate the chosen setting independently. For emergency operation manual control by hand crank is possible. Many locomotives feature thyristor load diverters. The safety equipment in the driver's cab features either a mechanical or electronic deadman's device, punctiform automatic train controls (now compliant with the new regulations with software version PZB 90), and train radio equipment with GSM R communication. Relatively recently computers were added for the electronic timetable EBuLa, as well as the automatic door locking at 0 km/h (TB0), which has become a compulsory requirement for all locomotives in passenger service. A few units have also been equipped with computers for the control system CIR ELKE.
Е 10.12 класы / 112 класы (1962-1991)
Өндіріс кезінде кейбір E 10 бірліктері жаңадан әзірленген Henschel жасайтын bogies және 160 км / сағ жылдамдыққа жарамды берілістермен жабдықталды, ал 1962 жылдан бастап олар Rheingold сияқты ұзақ қашықтықтағы экспресс пойыздарды тартты және E 10.12 класына жатқызылды (және 1968 жылдан бастап 112 класы деп аталды). Сонымен қатар, бұл локомотивтерде аэродинамикалық суперструктура ("ауысу" немесе Bügelfalte) енгізілді, ол E 10 288-ден бастап E 10 класының барлық жаңа бірліктеріне қолданылды. Бұл бірліктерді "әдеттегі" E 10 бірліктерінен ажырату үшін, "1" (кіші сыныпты көрсету) жүгіру нөміріне қойылды. Осылайша E 10 1265 1270 анықталды, ол E 10.12 класының сипаттамасы үшін эпоним болды. 1963 жылы 64 E 10 1308 1312 келді, тағы да Хеншельмен жоғары жылдамдықты bogies, негізінен Rheinpfeil үшін жасалды. Е10.12 локомотивтерінің бірде-бір тобы тапсырыс берілген пойыздарды іске қосуға уақытында дайын болмады. Жеткізілгенге дейін 2 жеке топтағы E10.1 локомотивтері (1962 жылы E10 239 244 және 1963 жылы E10 250 254) 160 км / сағ жылдамдықпен қызмет ету үшін уақытша өзгертілді, Henschel bogies, олардың жүріс нөмірлеріне 1-префикс және тиісті бояу схемасымен. Кейін олардың барлығы қалыпты E10.1 стандарттарына қайта келтірілді. Соңында 1968 жылы 112 485 келді, ол 112 класы ретінде белгіленген, онда қымбат Хеншель bogies жоқ, бірақ модификацияланған сериялық өндіріс bogies болды.
During production some E 10 units were equipped with newly developed Henschel made bogies and transmissions fit for speeds up to 160 km/h, and starting in 1962 63 they pulled long distance express trains such as the Rheingold, and were classified as class E 10.12 (and from 1968 designated as class 112). In addition these locomotives introduced the more aerodynamic superstructure (the "crease", or Bügelfalte), which was used for all new units of the class E 10, starting with E 10 288. In order to differentiate these units from the "normal" E 10s, a "1" (indicating a sub class) was placed in front of the running number. In this way the E 10 1265 1270 were established, which became the eponym for the class description of E 10.12. In 1963 64 came E 10 1308 1312, again with Henschel made high speed bogies, primarily for the Rheinpfeil. Neither group of E10.12 locomotives was ready in time for the launch of the trains for which they were ordered. Pending their delivery, 2 separate groups of E10.1 locomotives (E10 239 244 in 1962 63, and E10 250 254 in 1963 64) were temporarily modified for 160 km/h service, complete with Henschel bogies, the prefix 1 to their running numbers, and the appropriate paint scheme. All were later restored to normal E10.1 standards. Finally, in 1968, came 112 485, already designated as class 112, which did not have the expensive Henschel bogies, but featured modified serial production bogies.
113 сынып (1991-қазіргі)
1991 жылы 11 локомотивтің алғашқы екі сериясының 11 локомотивінің ауыр және жылдам қызметте орналасуы өз зардабын тигізгені анық болды. Қызмет кезінде бірнеше беріліс дөңгелектерінің ақаулары қозғалтқыш пен әсер еткен агрегаттардың берілісіне ауыр зақым келтірді. Ең жоғары жылдамдық шұғыл шара ретінде төмендетілді, ал локомотивтер Мюнхен аймағында тек экспресс пойыз ретінде пайдаланылды. Ол кезде олар жаңа неміс нөмірлік жүйесінде 112 класының белгіленуі үшін (бұрынғы Deutsche Reichsbahn (Шығыс Германия) 212 класының көбірек және заманауи локомотивтері үшін) 113 класы ретінде қайта тағайындалды. Бұл локомотивтер, 1990 жылдардың ортасында кейбір бірліктер жаңартылған Henschel жоғары жылдамдықты bogies-пен жабдықталғаннан кейін, 160 км / сағ жылдамдықпен жұмыс істей алды, бірақ қалыпты 110 сыныпты бірліктерден әлдеқайда жақсы емес деп саналды және көп ұзамай зейнеткерлікке шығуға тізімге енгізілді.
By 1991 it had become clear that the deployment of the 11 locomotives of the first two series of class 112 in heavy and fast service had taken its toll. Several gear wheel malfunctions during service caused heavy damage to motor and transmission of the affected units. The maximum speed was reduced to as an emergency measure, and the locomotives were only utilized as express trains in the Munich area. At the time they were already re designated as class 113, in order to free up the designation of class 112 in the new German number scheme (for the more numerous and modern class 212 locomotives of the former Deutsche Reichsbahn (East Germany)). In the meantime these locomotives, after some units had been fitted with refurbished Henschel high speed bogies in the mid 1990s, were able to again work at the speed of 160 km/h, but were considered not to be much better than the normal class 110 units, and were soon listed for impending retirement.
114 сынып (1988-1995)
114 сынып 112 сыныптың үшінші сериясынан қайта тағайындалған 20 бірліктен тұрады, олар 160 км / сағ жылдамдыққа жетеді және сериялық өндірісте 110 сыныпқа арналған модификацияланған bogies-пен жүреді. Ерекше тозудан кейін 1985 жылдан бастап 112 485 504 нөмірлі локомотивтердің ең жоғары жылдамдығы 112 класындағы басқа машиналардан айырмашылығын анықтау үшін, оларға әлі де жылдамдықпен жүруге рұқсат етілді, олар 1988 жылдан бастап 114 класы деп аталды. Тіпті жылдамдықты төмендеткеннен кейін де, bogies-те және айналасында басқа да айқын мәселелер байқалып қалды, ал локомотивтер алдымен жылдамдықты төмендетіп, көп ұзамай зейнеткерлікке шықты. 1993 жылдан бастап 110 287 және одан төмен нөмірлері бар 110 сыныптан алынған bogies пайдалану арқылы 114 сыныптың барлық 20 локомотивтері 110.3 сыныптың қалыпты бірліктері ретінде қайта құрылды және олар 110 485 504 ретінде инвентаризацияға енгізілді. 110-сыныптың 18 локомотивтері, олардың "жаңа" 110-ға богилері жоғалды, олар 140-сыныптың отставкаға шыққан локомотивтерінің богилерімен қайта құрылды және 139-сыныптың мүшелері ретінде қайта тағайындалды, олар электрлі тежегіш жүйесіне байланысты бірінші кезекте бірдей болды. (Қалған екі 114-сыныпты екі 110.3-сыныпты бірліктерден алынған). "Еңбек локомотивтері" концепциясы осы ауысу барысында өзін-өзі толықтай ақтады.
Class 114 is made up of 20 re designated units from the third series of class 112, which were capable of speeds up to 160 km/h, and ran on modified bogies made for class 110 in serial production. Because of significant wear, starting in 1985 the top speed of locomotives with numbers 112 485 504 was reduced to To differentiate these units from the other class 112 machines, which were still allowed to travel at , they were designated as class 114 from 1988 on. Further conspicuous issues on and around the bogies continued to be noticed even after the speed reduction, and the locomotives were first further slowed down to , and retired altogether soon thereafter. Starting in 1993, using bogies from class 110 units with numbers 110 287 and lower, all 20 of the class 114 locomotives were rebuilt as normal class 110.3 units and were inserted into inventory as 110 485 504. 18 of the class 110, which lost their bogies to these "new" 110s, were rebuilt with bogies from retired class 140 locomotives, and were re designated as members of class 139, with which class they were nearly identical in the first place, due to their electric brake system. (The 2 remaining former class 114s received bogies from 2 other retired class 110.3 units). The concept of the Einheitslokomotive completely paid for itself in this swap exercise.
115 сынып - 2005 жылдан бері
2005 жылдан бастап 110 және 113 сыныптағы бірнеше ескі бірліктер DB Regio компаниясынан DB Autozug компаниясына, DB компаниясының автомобиль тасымалымен жолаушылар экспресс қызметіне берілді. Осы бірліктерді ажырату үшін олар бірте-бірте 115 сыныпқа қайта нөмірленіп, Берлин Руммельсбургке көшірілуде. Осылайша бұл локомотивтер бұрынғы Шығыс Германияда орналасқан осы кластағы алғашқы бірліктер болып табылады. 115 класы Германиядағы тұрақты жолаушылар тасымалында әлі де қолданылып жүрген ең көне локомотивтердің бірі болып табылады. 115 114 1 (сол жақта 2006 жылы суреттелген) 1957 жылы 21 қарашада енгізілді және Германия бойынша түрлі InterCity қызметтерінде қолданылады.
Starting in 2005 a few former class 110 and class 113 units were transferred from DB Regio to DB Autozug, the DB subsidiary for express passenger service with car transportation. In order to differentiate these units, they are slowly being renumbered to class 115, and are being relocated to Berlin Rummelsburg. These locomotives are thereby the first units of this class to be domiciled in the former East Germany. The Class 115 hosts one of the oldest locomotives still in regular passenger service in Germany. 115 114 1 (pictured in 2006 on the left) was introduced on 21 November 1957, and is used on various InterCity services across Germany.