Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кольмонт - бұл кеніш қалашығы, Принстонның солтүстік-батысында, Британдық Колумбияда, Канадада, Тюламин өзенінің солтүстік жағалауында орналасқан. Кольмонт тұрғындарының саны шамамен 100 толық уақытты тұрғындар. Ол Туламин және Оттер көлдері қауымдастығының және Кокихалла тас жолының Холодный торабының жанында орналасқан. Қала 1912 жылы Блейкберндегі көршілес көмір кенішін жабдықтау нүктесі ретінде қызмет ету үшін құрылған.
Coalmont was a tiny mining town, 11 mile (18 km) northwest of Princeton, British Columbia, Canada, on the north bank of the Tulameen River. The population of Coalmont is roughly 100 full time residents. It is near the community of Tulameen and Otter Lake and the Coldwater Junction of the Coquihalla Highway. The town was established in 1912 to serve as a supply point to the neighbouring coal mine at Blakeburn.
Тарих
Бұл аймақта алғаш рет 1858 жылы көмір табылған; бұл толық ашылған тамыр, оны отпен жағып алуға болады. 1911 жылы Колумбия көмір және кок кеңселерін Гранит-Криктен Жоғарғы қалаға көшіргенде, олар Коалмонтқа өз атын берді. Кольмонттың батысындағы аймақ, бұрын "Кардифф" деп аталатын, "Жоғарғы қала" болды, ол тау-кен кеңсесі, кеме терминалы, электр станциясы, компанияның қоралары, мектеп және жұмысшылардың тұрғын үйлері орналасқан. "Кольмонт" дүкендер, қонақ үйлер және басқа да бизнес пен тұрғын үйлер орналасқан жер болды. Қажетті ғимараттарды салуға қажетті ағаш олардың жақын маңдағы Туламиндегі ағаш кесу зауытынан алынды. Бастапқы кен орны Туламин өзенінің оңтүстік жағына қарай жатқан төбеде, Коулмонттың батысында орналасқан. Ал Үстіңгі қала көпірінің ағаш тіректерінің бір бөлігі әлі күнге дейін Туламин өзенінің оңтүстік жағалауында, қазіргі көпірден бір шақырымға жоғарыда сақталған. Олар көмірді астынан қазып алуға тырысты, бірақ жер тұрақсыз болып шықты, ал көмір қабаттары жарылды. Coalmont Collieries 1913 жылы операцияны қолға алды және таудың биігінде кен қазуды бастады, көмірге жоғарыдан қол жеткізді, бірақ 1914 жылы соғыс басталғанда өндіріс және қаладағы барлық даму тоқтады. Соғыстан кейін, иелері Блейк Уилсон мен Пэт Бернс компанияны қайта ұйымдастырды және жұмысын қайта бастады. Блейкберн кен орнының көмірін Коулмонтқа жеткізу үшін үш мильдік ұзындықтағы әуе трамвай салынғанда, өндіріс жылына шамамен 10 000 тоннадан 100 000-нан астамға дейін өсті және ақырында 1928 жылы 167 461 тоннаға жетті. Көмірді толтырған толтырғыштарды төмен қарай жылжытып, бос бөтелкелерді қайта көтеру үшін энергияны қамтамасыз ететін гравитациямен жұмыс істейтін трамвай минутына бір тонна көмір тасымалдауға қабілетті. КПР-дің бір бөлігі болып табылатын Кеттл Вэлли темір жолы бастапқыда бу қозғалтқыштары үшін көмір сатып алған, бірақ ол тым ыстық күйіп, от қорабының торларын бұрмалап тастағанын тез анықтады, бұл жергілікті тұрғындар пештерінде пайдаланған кезде кезде кездесетін қиындыққа ұқсас. Бұл жердің дүкендерінде пештің қақпақтары мен торлары көп сатылатын. Ескі KVR рельсті (рельстерсіз) қазір жақсы күтіп-бапталған Транс-Канада жолдарының бөлігі болып табылады. Кольмонттағы ескі ғимараттар, мейманхана, ет базары, дүкен, ливреялық тұрақ және "Мози Он" қонақүйінің кеңсе бөлімі қала құрылған 1911-1912 жылдармен байланысты. Mozey On Inn кеңсесінің 1948 жылдан 1950 жылға дейін пошта кеңсесі болған егіз бауыры болды, ал 1960-шы жылдары өртеніп кетті. Екі ғимарат та Parrish Ave батыс жағында Main Street пен Front Street аралығында орналасқан. 1951-1952 жылдары пошта кеңсесі болған Mozey On Inn кеңсесі аман қалды және 1970 жылдары Main & Parrish қиылысында қиғаш бағытта жылжытылды. 1952 жылы пошта кеңсесі дүкенге көшірілді, ал Уолт Смарт пошта бастығы болды. Уолт Смарт 1946 жылдан 1971 жылға дейін дүкенді басқарды, кейіннен ол көшедің қарама-қарсы жағында, ескі қос пошта кеңсесі тұрған жерде Coalmont Emporium салды. Оның әкесі Джеймс 1942 жылдан 1950 жылға дейін пошта бастығы болған, ал оның атасы В. Х. Холмс Алтын Rush кезінде Гранит-Крикте кен өндіруші болған.
Coal was first discovered in the area as early as 1858; a fully exposed vein that reportedly could be lit by a match. When Columbia Coal and Coke moved their offices from Granite Creek to Upper Town in 1911, they gave Coalmont its name. The area just west of Coalmont, formerly referred to as "Cardiff", became "Upper Town", the location for the mining office, shipping terminal, power plant, company stables, school and workers' residences. "Coalmont" was the location for stores, hotels and other businesses, and residences. The lumber to build the necessary buildings came from their sawmill in nearby Tulameen. The original minesite was on the hillside overlooking the south side of the Tulameen River, a bit west of Coalmont, and part of the wooden abutment for the Upper Town Bridge still survives on the south shore of the Tulameen River, about a kilometre upstream of the present bridge. They were attempting to mine the coal from underneath, but the ground proved unstable, and the coal seams fractured. Coalmont Collieries took over the operation in 1913, and began mining higher on the mountain, accessing the coal from above, but production and all development in the town stopped when War broke out in 1914. After the War, owners Blake Wilson and Pat Burns reorganized the company, and resumed operations. When the three mile long aerial tramway was built to carry the coal from the Blakeburn minesite down to Coalmont, production increased from about 10,000 tons a year to over 100,000 and it eventually peaked at 167,461 tons in 1928. The tramway operated by gravity, the full hoppers of coal moving down providing the energy to take the empty buckets back up, and it could transport a ton of coal a minute. The Kettle Valley Railway, part of the C. P. R., originally purchased the coal for their steam engines, but quickly discovered that it burned too hot and warped the firebox grates, a similar problem to that experienced by the locals when used in their stoves. Stove lids and grates were big sellers in the local stores! The old KVR railbed (sans rails) is now part of the well maintained Trans Canada Trail. The older buildings in Coalmont, like the hotel, meat market, general store, livery stable, and the office section of the Mozey On Inn, date to 1911–1912, when the town was established. The Mozey On Inn Office had a twin which was the post office from 1948 to 1950, and was destroyed by fire in the 1960s. Both buildings were located on the west side of Parrish Ave. between Main St. and Front St. The Mozey On Inn Office, which was the post office in 1951–1952, survived and was moved diagonally across the intersection of Main & Parrish during the 1970s. The post office moved into the general store in 1952, and Walt Smart took over as postmaster. Walt Smart ran the general store from 1946 to 1971, and later the Coalmont Emporium, which he built directly across the street, where the old twin post offices once sat. His father, James, was the postmaster from 1942 to 1950, and his grandfather, W. H. Holmes, was a placer miner at Granite Creek during the Gold Rush days.
Теміржол
Темір жол 1911 жылы қарашада Коалмонтқа келді, және ресми түрде Ванкувер, Виктория және Шығыс темір жолы деп аталса да, желі барлық практикалық мақсаттар үшін Ұлы Солтүстік темір жолының тұрақты тармақ желісі болды, өйткені олар Канада аумағы арқылы салуға VV&E жарғысын сатып алған болатын. Kettle Valley Railway 1915 жылы желі жұмысын өз қолына алды, ал 1944 жылы Canadian Pacific Railway Принстон Брукмер желісін толық сатып алды. Пойыз станциясы мен Су мұнарасы (екеуі де стандартты GNR жобалары) КВР жолдарының оңтүстік жағында, Парриш даңғылының батысында, Прайнстон қаласына қарай бұрылатын оң жақтағы бос жерде орналасқан. Егер қаладан шығып, Түлмейинге қарай батысқа қарай Main Street көшеінде жүрсеңіз, сол жағыңызда үлкен бетон бағананы көресіз, ол трамвайдың төменгі зәкір нүктесі болды. "Типпл" немесе трамвайдың төменгі терминалы үлкен, үш қабатты ғимарат болды және бір кезде осы құрылысты қоршап тұрды. Бұл жерде тағы да басқа қираған жерлер бар, атап айтқанда ескі электр станциясы, қазір ол негіз ғана, және қайда қарасаң да, сіз осы аймақты шашыратып жатқан көмірдің ішіне енген трамвай жолынан шыққан болат кәбілдің бөлшектерін көре аласыз. Егер сіз көмірдің үлкен бөлшектеріне қарасаңыз, сіз көбінесе оның ішінде мөлдір сары қызыл түсті тамырлар таба аласыз, ал жасыл қызыл түсті (резинит) табылды. Сонымен қатар, электр стансасының көмір күлінен жасалған "клинкерлер" бар. Солтүстікке қарай, тас жолдың арғы жағында "Жоғарғы қала" деп аталатын екі ғимарат әлі де тұр. КВР-дің оң жағында, автокөлік жолының шығыс жағында әлі де қолданылып жүрген үй бар, ал одан әрі шығыста "Жеті әйел бауырлас" - жұмысшылардың кейбіреулерін қосқан жеті бірдей ғимараттың қатары қалды.
The railway arrived in Coalmont in November 1911, and although it was officially known as the Vancouver, Victoria and Eastern Railway, the line to all practical purposes was a regular Great Northern Railway branch line, as they had purchased the VV&E charter to build through Canadian territory. The Kettle Valley Railway took over operation of the line in 1915, and in 1944 the Canadian Pacific Railway purchased the Princeton Brookmere line outright. The Train Station and Water Tower (which were both standard GNR designs) were located to the south side of the KVR tracks, just west of Parrish Ave., in the vacant field to the right as one turns into town from Princeton. If you proceed west on Main St., out of town towards Tulameen, on your left you will see a large concrete pillar, which was the lower anchor point for the tramway. The "Tipple", or lower terminal for the tramway, was a large, three story building, and once surrounded this structure. There are some other ruins in the area, notably the old power house, now just a foundation, and everywhere you look you can see pieces of the steel cable from the tramway, embedded in the spilled coal which litters the area. If you look at the larger pieces of coal, you will often find veins of clear yellow amber running through it, and green amber (resinite) has also been found. There are also large piles of "clinkers" which is fused coal ash from the power house. Looking north, across the highway, there are still two buildings standing that were part of "Upper Town". Just across the KVR right of way is a house, still in use, on the east side of the highway, and further to the east of it is the derelict remains of the last of the "Seven Sisters", a row of seven identical buildings that housed some of the workers.