Кіріспе

The Mamas & the Papas – 1965 жылдан 1968 жылға дейін ән жазып, өнер көрсеткен американдық-канадтық фолк-рок вокал тобы. Топ 1960 жылдардағы контркультураның музыкалық өмірінде маңызды рөл атқарды. Нью-Йорк қаласында құрылған топқа американдықтар Джон Филлипс, Касс Эллиот және Мишель Филлипс, сондай-ақ канадалық Денни Доэрти кірді. Олардың музыкасы әнші, музыкант және топ жетекшісі Джон Филлипстің вокалдық үйлесімдеріне негізделген, ол 1960 жылдар басындағы жаңа бит стиліне фолк музыкасын бейімдеді. The Mamas & the Papas төрт жыл ішінде бес студиялық альбом және 17 сингл шығарды, олардың алтауы Billboard топ-10 тізіміне енді және бүкіл әлем бойынша 40 миллионнан астам таңба жазбасын сатты. 1971 жылы топ People Like Us альбомын жазу үшін қысқа мерзімге қайта бірікті, бірақ сол кезде гастрольдік және концерттік қызметін тоқтатты. Олар 1998 жылы музыка индустриясына қосқан үлесі үшін Рок-н-ролл даңқ залына енгізілді және сол жылы өткен салтанатты шарада екінші және соңғы рет қайта бірікті. Топ бастапқыда өзін "Magic Cyrcle" деп атауды жоспарлаған, бірақ "Hells Angels" тобының әйел достары "мамалар" деп аталғандықтан, "The Mamas & the Papas" деген атқа өзгертіп, шабыттанды. Джон Филлипс кейін еске алғандай, квартет 1965 жылдың көктемінен жаздың ортасына дейін Виргин аралдарында "жаттығулар жасап, барлығын дайындады". Филлипс фолк музыкасын тастағысы келмейтінін мойындады. Доэрти мен гитарист Эрик Хордтың айтуынша, ол одан "өлімдей" ұстап тұрды. Роджер МакГинннің пікірінше, "Джон үшін фолк музыкасынан шығу қиын болды, өйткені ол оның өте жақсы орындаушысы, консервативті және табысты болды". Филлипс сондай-ақ Доэрти мен Эллиоттың оны қазіргі заманауи поп музыканың мүмкіндіктеріне оянғанын мойындады, оны Beatles бейнелеген. Бұрын New Journeymen тобы банжомен акустикалық фолк ойнаса, ал Mugwumps тобы бас және барабандармен фолк-рокқа жақын музыка орындаған. Виргин аралдарындағы репетициялар "біздің электрлі аспаптармен ойнауға тырысқан алғашқы уақытымыз болды". Содан кейін топ Нью-Йорктен Лос-Анджелеске Dunhill Records компаниясының тең иесі Лу Адлермен кездесу үшін барды. Кездесуді Барри МакГайр ұйымдастырды, ол алдыңғы екі жыл ішінде Касс Эллиот пен Джон Филлипспен жеке-жеке достық қарым-қатынас орнатқан және жақында Dunhill компаниясымен келісімшарт жасасқан. Кездесу нәтижесінде "келесі бес жыл ішінде жылына екі альбом жазатын келісімге" қол қойылды, сондай-ақ таңба жазба сатылымының 90%-нан 5% роялти төленді. Dunhill Records сонымен қатар топты басқару және баспа құқықтары бойынша келісімдерге байлады, бұл "үштік келісім" ретінде белгілі. Касс Эллиоттың мүшелігі қағаздарға қол қойылғанға дейін ресмиленбеген, Адлер, Мишель Филлипс және Доэрти Джон Филлипстің қарсылығына қарамастан оны қабылдады.

1965: Басталуы және дебюті

The Mamas & the Papas алғашқы жазбаларын McGuire-дің This Precious Time альбомында бэк-вокал орындау арқылы жасады, бірақ альбом 1965 жылдың желтоқсанында шыққанға дейін өздерінің синглын шығарған еді. Қарашада шектеулі таралымда шыққан "Go Where You Wanna Go" синглі хит-парадқа ілесе алмады. "California Dreamin" әнінің B жағы "Go Where You Wanna Go" әні болды, бұл оның қайтарылып алынғанын көрсетеді. "California Dreamin" 18 желтоқсанда Billboard журналында толық беттік жарнамамен бірге жарық көрді. АҚШ-тағы ең жоғары көрсеткіші – 4-орын, ал Ұлыбританияда – 23-орын. 5th Dimension тобы "Go Where You Wanna Go" әнін Up, Up and Away альбомында қайта орындап, топ-10 хитке айналдырды. 1966 жылдың ақпанында "If You Can Believe Your Eyes and Ears" дебюттік альбомы шықты және Billboard 200 тізімінде бірінші орынға ие болды. Альбомнан шыққан үшінші және соңғы сингл – "Monday, Monday". Мишельдің Кларкпен болған қарым-қатынасынан кейін Джон Филлипс оны жұмыстан босатуға шешім қабылдады. Әріптестерімен және жазба компаниясымен кеңескен соң, Джон, Эллиот және Доэрти 1966 жылдың 28 маусымында Мишельді топтан шығарып тастау туралы хат жіберді. Мишельдің орнына Джилл Гибсон жұмысқа алынды. Гибсон – Ян мен Динмен бірге жазба жасаған суретші және әнші-сазгер. Продюсер Лу Адлердің ұсынуымен топқа келген Гибсон тез арада Forest Hills (Нью-Йорк), Денвер (Колорадо) және Феникс (Аризона) қалаларындағы концерттерге қатысты, ABC телеарнасындағы "The Hollywood Palace" бағдарламасына түсті және жазу студиясында жұмыс істеді. Гибсон тез үйреніп, жақсы бағаланды, бірақ топтың үш мүшесі оның алдыңғы әртісінің "сахналық харизмасы мен өткірлігінен" айырылғанын мойындады. Мишель Филлипс 1966 жылдың 23 тамызында қайтадан топқа қабылданды. Джилл Гибсон топтан кетіп, топтың қаражатынан біржолғы төлем алды. The Mamas & the Papas тобы АҚШ-та 4-орынға, ал Ұлыбританияда 24-орынға жетті, бұл топтың сәттілігін жалғастырды. "I Saw Her Again" әні 1966 жылдың маусымында сингл ретінде шығарылып, АҚШ-та 5-орынға, ал Ұлыбританияда 11-орынға ие болды. Әннің соңғы хоры 2:42 минутта қатемен басталады. Жазбаны араластыру кезінде Бонс Хоу кодолық вокалды ертерек қосып қойды. Ол таспаны кері айналдырып, вокалды дұрыс орнына қойды. Бірақ ойнату кезінде қате енген вокал әлі де естіліп тұрды, Дорхерти алғашқы үш сөзді қайталап айтқандай болды: "I saw her… I saw her again last night". Лу Адлер бұл эффектті ұнатып, Хоуге оны соңғы нұсқада қалдыруды бұйырды. "Бұл қате болуы мүмкін: ешкім соншалықты тапқыр емес", - деді Пол Маккартни топқа. Джон Себастьян бұл тәсілді Lovin' Spoonful тобының "Darling Be Home Soon" (1966) әнінде, ал Кенни Логгинс "I'm Alright" (1980) әнінде қолданды. "Words of Love" әні 1966 жылдың қарашасында "Dancing in the Street" әнімен бірге екі жақты A-side сингл ретінде шықты. Бұл жазба АҚШ-та 5-орынға жетті. "Dancing in the Street" әні екі жыл бұрын Марта мен Ванделла тобының хиті болған, бірақ 73-орынға ғана ие болды. Ұлыбританияда ол "I Can't Wait" әнімен бірге шығарылып, 47-орынды иеленді. Мишель Филлипс қайтадан топқа қосылғаннан кейін, 1966 жылдың күзінде топ альбомды жарнамалау үшін Шығыс жағалауына шағын турнеге шықты. 1966 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорктегі Фордэм университетінде өткен концертте, Webster's New Word тобының бас орындаушылары Гас Даффи мен Джим Мейсон топтың "мастыққа берілген, мас немесе есінен шығып кеткенін" байқады. Олар сахнаға шыққанда, бұл адамдардың сахнада болуы керек емес екені анық болды. Олар сахнаға құлап, шатасып, ештеңеге қол жеткізе алмады".

1967: The Mamas & the Papas Deliver (Мамалар мен Папалар құтқарады)

Шығыс жағалаудағы гастрольдерін аяқтағаннан кейін, топ 1966 жылдың күзінде жазылған үшінші альбомы – The Mamas & The Papas Deliver жұмысын дереу бастады. Альбомның бірінші синглы "Look Through My Window" 1966 жылдың қыркүйек айында, The Mamas & the Papas тобының соңғы синглы шыққанға дейін жарық көрді. Ол АҚШ-та 24-орынға жетті. 1967 жылдың ақпанында шыққан "Dedicated to the One I Love" екінші синглы жақсы нәтиже көрсетті, АҚШ және Ұлыбританияда 2-орынды иеленді. "Dedicated to the One I Love" синглының табысы 1967 жылдың ақпанында шыққан альбомның да 2-орынға жетуіне көмектесті. 1967 жылдың сәуір айында жарық көрген үшінші сингл – "Creeque Alley" тобының ерте тарихын баяндап, АҚШ-та 5-орынға жетті. 1967 жылдың маусым айында Монтерей халықаралық поп-фестивалінде топтың жағдайы нашарлағандығы байқалды, олар өте әсерсіз өнер көрсетті. Топ репетиция жасауға жеткіліксіз дайындалған еді, себебі Джон мен Мишель Филлипс және Лу Адлер фестивальді ұйымдастырумен айналысып жатқан, ал Дохерти Виргин аралдарынан соңғы сәтте келді, сондай-ақ Мишель Филлипспен болған қарым-қатынасынан кейін көп ішімдік ішіп алған болатын. Тамыз айында Голливуд Боулда 18 000 адамның алдында Жими Хендрикс ашқан концертте The Mamas & the Papas қайта жанданды. Джон мен Мишель Филлипс бұл концертті топтың мансабының шыңы деп еске алды, "Бұндай нәрсе ешқашан қайталанбас еді" деді. The Mamas & the Papas Deliver альбомынан кейін 1967 жылдың қазан айында альбомға енбеген "Glad to Be Unhappy" синглы шықты, ол АҚШ-та 26-орынға жетті. Топтың екінші альбомынан "Dancing Bear" әні қараша айында сингл ретінде жарық көрді. Ол АҚШ-та 51-орынға жетті. "Glad to Be Unhappy" және "Dancing Bear" синглдары Ұлыбританияда чартқа ілмеді.

1968 жыл: "Папалар мен мамалар"

The Mamas & the Papas алғашқы үш альбомын Голливудтағы United Western Recorders студиясында жаздырды, ал топтың кейінгі шығармалары Джон мен Мишель Филлипстің Бел-Эйрдегі үйлерінде салған сегіз тректік студияда жазылды. Ол кезде төрт тректік жаздыру әлі де кең таралған еді. Джон Филлипс: "Мен шатырды жеке студияға айналдыру идеясын ойлап таптым, сонда мен үнемі көтеріңкі көңілде болып, студия уақытын бөлу туралы уайымдамайтын едім. Мен заманауи жабдықтарды жинап, шығынды жүз мың долларға дейін жеткіздім". Өз студиясының болуы Джон Филлипсқа қажетті тәуелсіздік бергенімен, өзін "мүсіркеуші перфекционист" деп сипаттаған адамға пайдалы болуы мүмкін сыртқы қағидаларды да жойды. Доэрти, Эллиот және Адлер бұл жағдайды ұнамсыз деп тапты. Эллиот 1968 жылғы 26 қазанда Rolling Stone журналына: "Біз бір әнді жазуға бір ай жұмсадық; "The Love of Ivy" әнінің вокалын жазуға бір ай кетті. Ал мен жеке альбомымды үш аптада, студияда барлығы он күн ішінде жаздым. Тікелей музыкамен, алдын ала жазылған тректермен емес, құлаққаптарсыз" деді. Төртінші альбомды жазу тоқтап қалды, ал 1967 жылдың қыркүйегінде Джон Филлипс баспасөз мәслихатын шақырып, Mamas & the Papas үзіліс жасайтынын жариялады. Бұл туралы топ 24 қыркүйекте көрсетілген The Ed Sullivan Show бағдарламасында растады. The Mamas & the Papas "музаны қайта ояту" үшін Майоркаға барудан бұрын Лондонның Корольдік Альберт залында және Париждегі Олимпиадада концерттер беруді жоспарлады. Топ 5 қазанда Саутгемптонға келген кезде Эллиот екі көрпеше мен 10 гинеяға (28 доллар) тұратын қонақ үй кілтін ұрлағаны үшін ұсталды. Эллиот Лондонға жеткізілді, онда ол бір түнді күзетпен өткізді, кейін сот ісі келесі күні Батыс Лондонның әкімшілік сотында қарастырылды. Қонақ үй көрпешелерге қарағанда төленбеген есепке көбірек қызығушылық танытты. Эллиот ақшаны өзінің серігі Харис Пикенс "Пик" Доусон III-ке сеніп тапсырған, ол есепті төлеуді ұмытып кеткен. Полиция көрпешелерге немесе есепке қызығушылық танытпады, олардың назарында Доусон болды, ол халықаралық есірткі саудасымен айналысқан күдікпен қаралып, олардың сұрақтарының жалғыз нысаны болды. Кейіннен, топ Эллиоттың ақталуын тойлау үшін ұйымдастырған кеште Джон Филлипс Эллиотты Rolling Stones тобының Мик Джаггерге тұтқындалуы мен сот процесі туралы айтып жатқанда сөзін бөліп, "Мик, ол бәрін дұрыс түсінбеді, іс мүлдем басқаша болды" деді. Эллиот Филлипске айқайлап, бөлмеден ашуланып шығып кетті. Эллиот жұмыстан кетуге дайын еді, Роял Альберт Холл мен Олимпиададағы концерттер жойылды, ал төртеу әрқайсысы өз жолымен кетті. Джон мен Мишель Филлипс Мароккоға, Доэрти АҚШ-қа, ал Эллиот Джон Филлипс айтуынша, АҚШ-қа немесе Мишель Филлипс айтуынша, Парижде Пик Доусонмен кездесуге кетті. Melody Maker журналына берген сұхбатында Эллиот Mamas & the Papas тобының тарағанын жариялап, "Біз бұл сапар топқа жаңа серпіліс береді деп ойлағанбыз, бірақ олай болмады" деді. Джон Филлипс пен Эллиот 1968 жылдың мамырында шыққан The Papas & The Mamas альбомын аяқтау үшін татуласты. Бұл альбом топтың алтын статусын алмаған және Америкадағы топ-10-ға кірмеген тұңғыш альбомы болды. "Twelve Thirty (Young Girls Are Coming to the Canyon)" әні 1967 жылдың тамызында сингл ретінде жарық көрді.

1968-1969: Бөліну және біз сияқты адамдар

"Dream a Little Dream of Me" сәттілігі Эллиоттың жеке карьераға ұмтылысын растады, ал 1968 жылдың соңында топтың тарағаны белгілі болды. Джон Филлипс еске алды: "Заман өзгерді. The Beatles жол көрсетті. Музыканың өзі көптеген музыканттарды артта қалдыратын технологиялық және композициялық күрделілікке бет бұрды. Осымен күресу қиын болды". Джон Филлипс айтқандай, топ 1969 жылдың басында ресми түрде тарады: "Dunhill Records бізді келісімшарттарымыздан босатты, сонымен біз тарихқа кеттік, бірақ лейблге әлі бір альбом береміз". Эллиот, "Мама Кэсс" атымен танымал болған, 1968 жылы жеке дебюттік альбомын – "Dream a Little Dream" шығарды, Филлипс 1970 жылы "John Phillips (John, the Wolf King of L. A.)" альбомын, ал Денни Доэрти 1971 жылы "Watcha Gonna Do?" альбомын жарыққа шығарды. Dunhill Records 1967 жылы "The Best of the Mamas & the Papas: Farewell to the First Golden Era" альбомын шығару арқылы сәттілігін жалғастырды, содан кейін 1968 жылы "Golden Era Vol. 2", 1969 жылы "16 of Their Greatest Hits" және 1970 жылы Монтерейдегі концерттік альбомын ұсынды. Лейбл топтың келісімшарт бойынша міндетті соңғы альбомын алуға бейілді болды, осы мақсатта топқа 1971 жылдың қыркүйегіне дейін мерзім берілді. Егер альбом шығарылмаса, әрбір мүше 250 000 долларға сотталатыны ескертілді. Топ пен лейбл арасындағы сот процесі соттан тыс келісіммен аяқталды, нәтижесінде топ Джон Филлипстің "Warlock Records" лейблінде, Dunhill Records арқылы таралды. Джон Филлипс әндер жинағын жазды, ол басқа топ мүшелерінің қолжетімділігіне байланысты жыл бойы арандалып, репетицияланып, жазылды. Топ мүшелері көбінесе бір уақытта жиналмады, сондықтан көптеген тректер бір-бірлеп дауыстарды қосып жазылды. The Mamas & the Papas тобының жаңа материалдан тұратын соңғы альбомы – "People Like Us" 1971 жылдың қараша айында жарық көрді. "Step Out" синглы АҚШ-та 81-ші орынға ие болды. Альбом Billboard 200 тізімінде 84-ші орынға жетті, бұл The Mamas & the Papas тобының АҚШ-та топ-20-ға кірмеген жалғыз альбомы болды. Сингл да, альбом да Ұлыбританияда тізімге түспеді. Келісімшарт міндеттемелері орындалғаннан кейін, топтың тарауы соңғы болды.

Кас Эллиот

Касс Эллиот АҚШ және Еуропа бойынша гастрольдеп, табысты жеке мансап құрды. Ол теледидарда жиі пайда болды, оның ішінде екі арнайы бағдарлама: 1969 жылғы қаңтарда ABC арнасындағы «Мама Кэсс телешоуы» және 1973 жылғы қыркүйекте CBS арнасындағы «Енді Мама деп шақырма» бағдарламалары. Ол «Make Your Own Kind of Music» және «It's Getting Better» сияқты хиттерді жазды, бірақ Dunhill Records лейблының екі альбомы – «Dream a Little Dream» (1968) және «Bubblegum, Lemonade, and Something for Mama» (1969) альбомын ешқашан шаңсып өтпеді. Эллиот RCA Records компаниясымен келісім шарт жасады, бірақ ол бұл лейбл үшін жазған үш альбомы – «Cass Elliot», «The Road Is No Place for a Lady» (екеуі де 1972 жылғы) және «Don't Call Me Mama Anymore» (1973 жылғы) – ешқайсысы хит-парадқа енген сингл шығармады. Эллиот 1974 жылғы 29 шілдеде Лондон қаласында екі апталық келісімді аяқтағаннан кейін жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Көрсетілімдердің көп бөлігі сатылып бітті және көрермендер тұрғызып шапалақтады. Оның бұрынғы топтас мүшелері мен Лу Адлер Лос-Анджелестегі жерлеу рәсіміне қатысты. Эллиоттың жалғыз баласы, Оуэн Ванесса Эллиот 1967 жылы дүниеге келді.

Джон Филлипс

Джон Филлипстің елдік музыкалық әсерімен жазылған сололық альбомы, «Джон Филлипс» («John, the Wolf King of L.A.») сыншылардың жоғары бағасына ие болды, бірақ коммерциялық сәттілікке жете алмады. Дегенмен, «Mississippi» атты синглы АҚШ-та 32-орынға ие болды. Rolling Stone журналы 2006 жылы қайта басылғанда альбомға төрт жұлдыз беріп, оны «шынғын жоғалған қазына» деп атады. Денни Доэрти, егер «Mamas & the Papas» тобы осы альбомды жазған болса, ол олардың ең жақсы альбомы болуы мүмкін еді деді. Джон Филлипс Роберт Альтманның «Brewster McCloud» (1970) фильміне әндер жазды, сондай-ақ Майкл Сарннің «Myra Breckinridge» (1970) және Николас Рогтің «The Man Who Fell to Earth» (1976) фильмдеріне түпнұсқа музыка жазды. Ол сонымен қатар «Man on the Moon» (1975) атты сәтсіз сахналық мюзиклдің авторы болды. Джон Филлипс сол кездегі әйелі Женевиева Вайтедің «Romance Is on the Rise» (1974) альбомындағы көптеген әндердің авторы және продюсері болды, сонымен қатар «Kokomo» (1988) әнін бірлесіп жазды, ол «Beach Boys» тобы үшін бірінші орынға шықты. 1970-ші жылдардың көп бөлігінде Джон Филлипс героинге тәуелді болды, осы кезеңде ол 1980 жылы есірткі таратқандығы үшін ұсталды және сотталды, 1981 жылы бір ай түрмеде отырды. Кейінірек ол «New Mamas and the Papas» тобымен бірге өнер көрсетіп, қайта жаңғырту шоулары мен телеарналарда пайда болды. «Mamas & the Papas» тобының тарихын ол «Papa John» (1986) мемуарында және «Straight Shooter: The True Story of John Phillips and the Mamas and the Papas» (1988) PBS теледокументалды фильмінде баяндады. Джон Филлипс 2001 жылдың 18 наурызында Лос-Анджелесте жүрек жеткісіздігінен қайтыс болды. Оның өлімінен кейін екі альбом шықты: «Pay Pack & Follow» (2001 сәуір), онда 1976 және 1977 жылдары Лондон мен Нью-Йоркте «Rolling Stones» тобының мүшелерімен бірге жазылған материалдар бар, және «Phillips 66» (2001 тамыз), жаңа материалдар мен қайта өңдеулерден тұратын альбом, атауы альбомның бастапқыда шығару жоспарланған кезде Джон Филлипстің жасынан алынған. Кейінірек «Varèse Sarabande» арнайы сериясында «John Phillips» («John, the Wolf King of L.A.») альбомының бонус тректермен қайта басылуы (2006), 1972 және 1973 жылдары «Columbia» үшін «Crusaders» тобымен бірге жазған сессиялары «Jack of Diamonds» (2007) альбомы ретінде, «Rolling Stones» сессияларының сүйікті миксі «Pussycat» (2008) альбомында және «Man on the Moon» мюзикліне арналған демо жазбалары «Andy Warhol Presents Man on the Moon: The John Phillips Space Musical» (2009) альбомы ретінде жарық көрді.

Денни Доэрти

Денни Доэртидің жеке мансабы 1971 жылы «Whatcha Gonna Do?» әні жарық көргеннен кейін сәлге тоқтап қалды. «Waiting for a Song» (1974) альбомы АҚШ-та шығарылмады, бірақ 2001 жылы «Varèse Sarabande» компаниясы қайта шығарған нұсқасы кеңінен таралды және қазір цифрлық жүктеу арқылы қолжетімді. Альбомда Мишель Филлипс пен Кэсс Эллиот фондық вокал ретінде орындалған, бұл Эллиоттың соңғы жазылған туындысы болды. Альбомнан шыққан «You'll Never Know» синглы ересектерге арналған хит-парадтарға енді. Доэрти сахнаға қайтып оралды, бірақ Джон Филлипстің «Айдағы адам» (1975) спектаклінде сәтсіздікке ұшырады. 1977 жылы ол туған жері – Галифаксқа, Новая Шотландияға оралды, онда Джон Невиллдің жетекшілігімен «Нептун» театрында Шекспирдің кейіпкерлерін сомдады. Бұл оған теледидарда жұмыс істеуге мүмкіндік берді, соның ішінде 1978 жылы бір маусым көрсетілген «Деннидің шоуы»* атты ойын-сауық бағдарламасы да болды. Доэрти «Theodore Tugboat» балалар бағдарламасында рөлдерді ойнады және «Pit Pony» драмасының 22 эпизоды сияқты түрлі сериалдарда түсті. Ол сондай-ақ «New Mamas and the Papas» тобымен бірге өнер көрсетті (төменде қараңыз). 1960-1970 жылдары алкоголизммен күрескен ол 1980 жылдардың басында жазылып, өмірінің соңына дейін таза өмір сүрді. 1996 жылы ол Канада Музыкалық Даңқ залына енгізілді, ал 2003 жылы Нью-Йорктегі Бродвей ауылындағы «Village Theater» театрында өнер көрсетті. Доэрти мен қосалқы музыкалық топтың қатысуымен жазылған түпнұсқалық саундтрек 1999 жылы «Lewlacow» компаниясы арқылы жарық көрді. Доэрти 2007 жылдың 19 қаңтарында Миссиссаугада (Онтарио штаты) үйінде бүйрек жетіспеушілігінен қайтыс болды, бұл іш қуысының аневризмасының опециялық араласуынан кейін болды.

Мишель Филлипс

Мишель Филлипстің жалғыз жеке альбомы "Романның құрбаны" (1977) көп әсер етпесе де, ол актерлік мансабын сәтті құрды. Оның кинодағы рөлдері: "Соңғы фильм" (1971), "Диллинджер" (1973), "Валентино" (1977), "Қандық туыстық" (1979), "Богарттың жүзі бар адам" (1980), "Американдық гимн" (1986), "Қосылсын" (1989) және "Джошуа ағашы" (1993). Оның телевизиядағы жұмыстары: "Жұлдызды жол: Келесі буын", "Отель", "Түйіндер" және "Беверли-Хиллз, 90210". Мишель Филлипс 1986 жылы Джон Филлипс өзінің мемуарын жариялаған жылдың өзінде "Калифорния арманы" атты мемуарын шығарды. Бір рецензенттің айтуынша, екі кітапты бірге оқу "ажырасу ісінің стенограммасын оқуға ұқсайды". "California Dreamin" әнінің авторлық құқығының иесі және бірлескен авторы ретінде Мишель Филлипс 2005 жылы PBS телеарнасында көрсетілген "California Dreamin': The Songs of the Mamas & the Papas" деректі фильміне маңызды үлес қосты.

Жаңа мамалар мен папалар

Жаңа «Мамас және Папас» тобының құрылуы – Джон Филлипстің 1980 жылы есірткілік қылмыс бойынша сот үкімін күткен кезде «реформаның бейнесін аяқтау» қалауының бір қыры болды. Ол өзінің балалары Джеффри мен Маккензиді, сондай-ақ Денни Доэртиді Нью-Джерси штатының Саммит қаласындағы Фэр-Окс ауруханасына, өзі емделіп жатқан жерге шақырды. Осы кезде «Мамас және Папас» тобын қайта құру туралы идея туды. Джон Филлипс пен Доэрти бұрынғы рөлдерінде болды, Маккензи Филлипс Мишель Филлипстің рөлін, ал Элейн «Спанки» Макфарлейн («Спанки және біздің тобымыз») Касс Эллиоттың рөлін сомдады. Филлипс түрмеден шыққаннан кейін ғана нақты прогресске қол жеткізілді. 1981 жылдың жазында квартет репетиция жасап, демо-жазбаларды жаздыра бастады. Топтың алғашқы концерті 1982 жылдың наурыз айында өтті, ол өзінің жандылығы мен шеберлігі, гармонияның керемет дәлдігі және сахнадағы «шынайы мерекелік сезім» үшін мақтауға ие болды. Топ АҚШ бойынша гастрольдік сапарлар жасады, соның ішінде Лас-Вегас және Атлантик-Ситиде тұрақты өнер көрсетті, бірақ алғашқы 18 айда 150 000 доллар зиян шекті. Джон Филлипс 1983 жылдың тамызында тоқтатты, ал «Жаңа Мамас және Папас» 1985 жылдың ақпанына дейін қайтадан өнер көрсетпеді. Топ Еуропа, Шығыс Азия, Оңтүстік Америка, Канада және АҚШ-та концерттермен гастрольдік сапарларын жалғастырды. «Жаңа Мамас және Папас» тобының өркендеген кезеңінде топ жылына 280 түнгі өнер көрсетуге жететін. Джон Филлипс героинге тәуелділіктен құтылды, бірақ ол және оның қызы алкогольге, кокаинге және дәрі-дәрмектерге тәуелді болып қалды. Бұл тәуелділік топтың өнерін нашарлатты, кейде олар сахнадан ысқырылып шығарылды. Доэрти 1987 жылы топтан кетіп, оның орнына Скотт Маккензи (1939–2012) келді. 1991 жылы Маккензи Филлипстің орнына Букингемдер тобының бұрынғы вокалисі Лори Биби Льюис келді. Льюис 1986 жылдың қазанынан 1987 жылдың сәуіріне дейін топпен бірге ән шырқады, жүктілік кезеңінде, есірткіге қарсы емделу кезінде және жеке мәселелермен күрескенде 1987 және 1991 жылдар аралығында Маккензи Филлипстің орнын ауыстырып отырды. Джон Филлипс 1992 жылы бауыр трансплантациясынан кейін топтан шығып кетті, ал Доэрти қайтадан қосылды. Льюис пен Макфарлейн 1993 жылы топтан кетіп, олардың орнына Лиза Брешиа мен Деб Лайонс келді. Топ 1998 жылға дейін Барри МакГайр және Джон Филлипс сияқты әртүрлі құрамда өнер көрсетуді жалғастырды, сол кезде «Кас, Мишель, Джон және Деннидің керемет әндерін орындаған джингл әншілері дыбыстық карикатураға айналды». 1998 жылы топ құрамына Джон Филлипс, Скотт Маккензи, Крисси Фейт, Дэвид Бейкер және Джанелл Садлер кірді. Джон Филлипс пен Маккензи гастрольдік сапарлардан толығымен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Марк Уильямсон шақырылды. Джон Филлипс «Жаңа Мамас және Папас» тобының альбом шығаруын қалады, бірақ оған уақыт бөлмеді. Varèse Sarabande 1981 жылғы демо-жазбаларды және басқа материалдарды 2010 жылы «Many Mamas, Many Papas» альбомы ретінде шығарды. 2010 жылдан кейін топтың концерттік альбомдары жарық көрді, соның ішінде «The Mamas & the Papas Reunion Live» (1987) альбомы, құрамында Филлипс, Доэрти, Филлипс және Макфарлейн болды, және Жапонияда Teichiku компаниясы шығарды.

Кейінгі танылу

1986 жылы Джон мен Мишель Филлипс Бич Бойз тобының "California Dreamin" әнінің екінші музыкалық видеосына түсті. Бұл ән "Made in U.S." альбомында жарық көрді. The Mamas & the Papas тобының "California Dreamin" әні Ұлыбританияда қайта шығарылып, 1997 жылы 9-шы орынға жетті. Ән 2001 жылы Grammy Hall of Fame сыйлығын алды. The Mamas & the Papas тобы 1998 жылы Rock and Roll Hall of Fame, 2000 жылы Vocal Group Hall of Fame және 2009 жылы Hit Parade Hall of Fame құрмет залына енгізілді. "Мамалар" тобының құрамындағы Кесс Эллиот пен Мишель Филлипс VH1 телеарнасының "100 ең ұлы рок әйелі" тізімінде 21-ші орынды иеленді. Төрт дискілік "Complete Anthology" жинағы 2004 жылдың қыркүйегінде Ұлыбританияда, ал 2005 жылдың қаңтарында АҚШ-та жарық көрді. Онда бес студиялық альбом, Монтерейден тікелей концерттік жазбалар, олардың жеке жұмыстарының үзінділері және Барри МакГайрмен жасаған алғашқы жазбалары бар. The Mamas & the Papas тобы туралы бірнеше деректі фильмдер түсірілді, олардың ішінде "Straight Shooter", "California Dreamin" және "Here I Am", Дохертидің мюзиклі, Дуг Холлдың "The Mamas & the Papas: California Dreamin" (2000) және Мэтью Гринвальдтың "Go Where You Wanna Go: The Oral History of the Mamas & the Papas" (2002) фильмдері бар. Кесс Эллиот Джон Джонсонның "Make Your Own Kind of Music: A Career Retrospective of Cass Elliot" (1987) және Эдди Фигельдің "Dream a Little Dream of Me: The Life of Mama Cass Elliot" (2005) кітаптарының тақырыбы болды. Крис Кампион Джон Филлипс туралы "Wolfking" атты биографиялық кітапты жазды, ол Джон Филлипс мұрагерлерімен келісілді. Fox компаниясы 2000 жылы The Mamas & the Papas тобы туралы фильм түсіру құқығын сатып алды. 2007 жылы "Дұрыс сценарий жазылуда" деген хабар тарады. Питер Фицпатриктің "Flowerchildren: The Mamas & Papas Story" атты сахналық мюзиклі 2011 жылы Австралияның Мельбурн қаласында Magnormos компаниясымен қойылды және 2013 жылы қайта жаңартылды. Олардың "California Dreamin" әні 1994 жылғы гонконгтық комедиялық драмалық фильмі "Chungking Express" танымал орын алды. 2019 жылдың 20 наурызында The Mamas & the Papas тобының "Straight Shooter" әні Квентин Тарантино жазған және түсірген "Once Upon a Time in Hollywood" (стильделген "Once Upon a Time in Hollywood") қара комедиялық фильмінің саундтрегі мен трейлерінде пайда болды. Мишель Филлипс пен Кесс Эллиот фильмдегі екінші дәрежелі кейіпкерлер. "Twelve Thirty" әні де фильмде қолданылды, бірақ саундтрекке енбеді.