Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пол Мансур Нагди (29 наурыз 1924 жыл - 9 шілде 1994 жыл) - Берклидегі Калифорния университетінің механика ғылымының профессоры.
Paul Mansour Naghdi (March 29, 1924 – July 9, 1994) was a professor of mechanical engineering at University of California, Berkeley.
Ерте өмір және білім
Пол Нагди 1924 жылы 29 наурызда Тегеранда дүниеге келген. 1943 жылы ол білімін арттыруға ұмтылып, Құрама Штаттарға қауіпті сапарға шығады. Ол Корнелл университетінде машина жасау мамандығын оқып, оны 1946 жылы қаңтарда бітірді. Құрама Штаттар армиясының инженерлік корпусында қысқа уақыт болғаннан кейін, ол 1946 жылдың жазында Мичиган университетінің инженерлік механика бөлімінде аспирантураға оқуға түсті. 1948 жылы АҚШ азаматтығын алды. 1948 жылы ол М. С. дәрежесін алды. 1951 жылы докторлық дәрежесін алды.
Paul Naghdi was born in Tehran on March 29, 1924. In 1943, in order to pursue his education, he undertook a perilous voyage to the United States, during which he helped navigate the ship. He studied mechanical engineering at Cornell University and graduated in January 1946. After a short period in the United States Army Corps of Engineers, he enrolled in the graduate program in the engineering mechanics department of the University of Michigan in the summer of 1946. He was granted U. S. citizenship in 1948. Also in 1948, he received an M. S. degree. He earned a doctorate in 1951.
Мансап
1949-1951 жылдары инженерлік механика бойынша оқытушы болды. Д., ол Энн Арборда профессордың көмекшісі болып тағайындалды. 1953 жылы доцент, ал келесі жылы профессор атағына дейін жоғарылатылды. Ол 1958 жылы Калифорния университеті Беркли университетінің инженерлік ғылымдар профессоры болып ауысты. Ол осы жерде механикалық техника кафедрасының қолданбалы механика бөлімін құруда маңызды рөл атқарды. 1964-1969 жылдары бөлімнің төрағасы болды. 1991 жылдан бастап ол Роско және Элизабет Хьюз кафедрасын механикада ұстады, ал 1994 жылы ол аспирантурада профессор лауазымына көтерілді. Ол Америка механикалық инженерлер қоғамының (ASME) көптеген комитеттерінің белсенді мүшесі болды. 1967-1972 жылдар аралығында ASME қолданбалы механика бөлімшесінің атқарушы комитетіне қызмет етті және 1972 жылы комитет төрағасы болды. 1977 жылы оның елу жылдық мерейтойына орай Нагди бөлімнің тарихын дайындауды қолға алды. 1972 жылдан 1984 жылға дейін теориялық және қолданбалы механика жөніндегі АҚШ Ұлттық комитетіне қызмет етті және 1979-1980 жылдары Комитеттің төрағасы болды. 1978-1984 жылдар аралығында Халықаралық теориялық және қолданбалы механика одағының Бас ассамблеясының мүшесі болды. Соңғы рет ASME Құрмет комиссиясына тағайындалды (1986-1994), оның төрағасы болды 1991-1994.
During the period 1949 to 1951, he held the position of instructor in engineering mechanics, and upon receipt of the Ph. D., he was appointed assistant professor at Ann Arbor. He was promoted rapidly—to associate professor in 1953 and to full professor the following year. He moved to UC Berkeley in 1958 as professor of engineering science, and played an important role in the establishment of the Division of Applied Mechanics in the Department of Mechanical Engineering here. From 1964 to 1969, he served as chairman of the division. From 1991 onwards, he held the Roscoe and Elizabeth Hughes Chair in Mechanical Engineering, and in 1994 he was advanced to the newly instituted position of professor in the graduate school. He was an active member of many committees of the American Society of Mechanical Engineers (ASME). During the period 1967 1972, he served on the executive committee of the Applied Mechanics Division of the ASME, and was chairman of the committee in 1972. For its fiftieth anniversary in 1977, Naghdi undertook the preparation of a history of the division. From 1972 to 1984, he served on the U. S. National Committee on Theoretical and Applied Mechanics, and was chairman of the Committee in 1979 1980. During the period 1978 1984, he was a member of the General Assembly of the International Union of Theoretical and Applied Mechanics. His last appointment was to the ASME Committee on Honors (1986–1994), of which he was chairman from 1991 to 1994.
Континуумдық механикаға қосқан үлесі
Нагдидің континуум механикасы бойынша жұмысы қырық жылдан астам уақытқа созылды және қатты денелер мен сұйықтықтардың механикалық мінез-құлқының барлық аспектілерін қамтыды. Ол механикадағы негізгі сұрақтарға қатты қызығатын, әрі әрқашан оларды жалпылықтың ең жоғары деңгейінде қарастыруға тырысқан. Оның шығармашылығын физикалық интуициямен, әдістемелік және математикалық ойлаумен біріктіреді. Ол ең алдымен қабық теориясы мен пластика саласындағы зерттеулерімен танымал, сонымен қатар сызықтық және сызықтық емес серпімділік, вискоэластичность, деформацияланатын таяқшалар теориясы, сұйықтық табақтар мен ұшқыштар теориясы, термомеханика, қоспалар теориясы және жалпы континуум механикасына қосқан үлесімен танымал. Нагдидің эластикалық қабықтар мен тақталарға деген қызығушылығы Мичиган университетінде аспирантурада оқыған кезінен басталған. Классикалық жолмен жұмыс істеп, Нагди кейіннен 1963 жылы жарияланған шағын деформацияларға ұшыраған иілгіш қабықтар мен пластиналарды жүйелі түрде өңдеуді әзірледі. 1950 жылдары үздіксіз механиканың қазіргі қайта өрлеуі қарқын алып жатты. Ол 1940 жылдары сызықтық емес иілгіш материалдарға және Ньютондық емес сұйықтықтарға қызығушылық ретінде басталды, бірақ тез арада материалдардың мінез-құлқының әлдеқайда кең ауқымын қамтуға таралды. Нагди жаңа теориялық дамуды қабылдады және Лав, Лэм және Уиттакер сияқты классикалық авторлардан үйренген механиканы жаңаша қарастыра бастады. Қаптама теориясына қатысты ол көп ұзамай тақырыпты нақтылауға әкелетін мүлдем жаңа көзқарас қабылдануы мүмкін екенін түсінді. Бұл Коссерат бетінің теориясы (жексенбі ғасырдың басындағы француз эластиктерінің есімімен Евгений және Франсуа Коссерат). Негізінде, Коссерат беткісі - бұл қосымша тәуелсіз векторлық өрістер анықталатын қисық бет ретінде қабық тәрізді құрылымды идеалдандыратын математикалық модель. Нагди инерция, импульс және бұрыштық импульс қосымша өрістерге жатқызылатынын көрсете алды, сондықтан қабықтардың деформациялары үшін жалпы динамикалық теңдеулер жиынтығы алынады. Ол "Handbuch der Physik" журналына жамылғылар мен тақталар туралы мақала жазуға шақырылды. Бұл 1972 жылы (Vol. VIa/2 нұсқасы) және жалпыға бірдей осы тақырыптың түпкілікті қарастырылуы ретінде танылған. Коссераттың беткі қабаттары тек қатты денелерді ғана үлгілеумен шектелмейді. Нагди 1970-ші жылдардың соңында түсінгендей, су қабаттары қатты қабаттармен бірдей кинематикалық емделуді мойындайды, бірақ құрау қасиеттеріне қатысты әртүрлі. Нагди және оның авторлары сұйықтық беттерінің әдемі теориясын әзірледі және оны әртүрлі проблемаларға, соның ішінде өзгермелі тереңдіктегі ағыстағы толқындар, кедергілер мен көлдердегі қайықтар арқылы ағып өту сияқты көптеген мәселелерге сәтті қолданды. 1984 жылы Джон В. Вехаузен мен Пол Нагдидің докторанты Р. Ченгиз Эртекин бұл теңдеулерді Жасыл Нагди теңдеулері деп атады. Нагдидің мансабының басынан аяғына дейін қызықтырған екінші негізгі бағыт - пластикалық материалдардың икемділігі. 1950 жылдардың ортасына қарай пластикалық сыйымдылықтың қанағаттанарлық теориясы шағын деформацияларға ұшыраған материалдар үшін жасалды. Нагди және оның әріптестері көптеген тәжірибелік зерттеулер жүргізді, сондай-ақ шексіз пластикалыққа қатысты бірнеше талдамалық мақалалар жазды. Нагдидің 1960 жылғы шолу қағазы шексіз пластикалық теориясының жан-жақты қарастырылуын ұсынды және әлі күнге дейін кеңінен келтіріледі. 1960-шы жылдардың басында Нагди пластикалық теорияны шекті деформациядағы эластикалық пластикалық материалдарды қамтитын міндет қойды. Бұл үлкен қиындық болды, өйткені үлкен деформацияларды қабылдау үшін шексіз теорияның барлық аспектілерін өзгертуге тура келді. Оның 1965 жылы досы және ұзақ уақыттан бері әріптесі А. Э. Гринмен бірге жазған пластикалық мақаласы эластикалық пластикалық материалдарды ірі деформацияларға ұшыратудың алғашқы жүйелі әдісі болып табылады. Келесі екі онжылдықта Нагди пластиканың маңызды аспектілері бойынша жұмыс істеуді жалғастырды, ал 1990 жылы, оның шексіз пластика туралы шолу мақаласы жарияланғаннан кейін отыз жыл өткен соң, ол қазіргі теорияның одан да жақсы сын есебін ұсынды.
Naghdi's work on continuum mechanics extended over a period of more than forty years and encompassed almost all aspects of the mechanical behavior of solids and fluids. A consummate theoretician, he was most strongly attracted by fundamental questions in mechanics, and always sought to treat these at the highest level of generality. His work is marked by a penetrating physical intuition combined with a methodical and mathematical line of thought. He is best known for his research in the areas of shell theory and plasticity, but is also recognized for his contributions to linear and nonlinear elasticity, viscoelasticity, the theory of deformable rods, the theories of fluid sheets and jets, thermomechanics, mixture theory, and general continuum mechanics. Naghdi's interest in elastic shells and plates dated back to his graduate student days at the University of Michigan, where he attended summer lectures in 1949 on elastic plates by Stephen Timoshenko. Working along classical lines, Naghdi subsequently developed a systematic treatment of elastic shells and plates undergoing small deformations, which was published in 1963. During the 1950s, the modern renaissance in continuum mechanics was gathering momentum. It had started out in the 1940s as an interest in nonlinear elastic materials and non Newtonian fluids, but quickly spread to envelop a much broader range of material behavior. Naghdi embraced the emerging theoretical developments and began to consider in a new light the mechanics that he had learned from classical authors such as Love, Lame, and Whittaker. As regards shell theory, he soon realized that a completely new viewpoint could be taken which would lead to an essential clarification of the subject. This is the theory of the Cosserat surface (named after the early twentieth century French elasticians Eugene and Francois Cosserat). Basically, the Cosserat surface is a mathematical model that idealizes a shell like structure as a curved surface upon which additional independent vector fields are defined. Naghdi was able to show that inertia, momentum, and angular momentum could be ascribed to the additional fields in such a way that a set of general dynamical equations for the deformations of shells could be obtained. He was invited to write the article on shells and plates in the Handbuch der Physik. This appeared in 1972 (in Vol. VIa/2 of the Handbuch) and is universally recognized as the definitive treatment of the subject. The Cosserat surface is not limited to modeling only solid bodies. As Naghdi came to realize in the late 1970s, sheets of water admit the same kinematical treatment as solid shells, but differ in respect to constitutive properties. Naghdi and his co authors developed an elegant theory of fluid surfaces and applied it successfully to a wide variety of problems, including waves on a stream of variable depth, flow past obstacles and boats in lakes. In 1984, R. Cengiz Ertekin, a PhD student of John V. Wehausen and Paul Naghdi, named these equations the Green Naghdi equations. The second major focal area that attracted Naghdi from the beginning of his career until the end is the behavior of elastic plastic materials. By the mid 1950s, a reasonably satisfactory theory of plasticity had been developed for materials undergoing small deformations. Naghdi and his co workers performed a number of experimental studies and also contributed several analytical papers on infinitesimal plasticity. Naghdi's review paper of 1960 set forth a comprehensive treatment of the theory of infinitesimal plasticity and is still widely cited. In the early 1960s, Naghdi set himself the task of extending plasticity theory to encompass elastic plastic materials at finite deformations. This was a formidable challenge, since almost every aspect of the infinitesimal theory had to be changed in order to accommodate large deformations. His 1965 plasticity paper with his friend and long term collaborator A. E. Green is the first systematic treatment of elastic plastic materials undergoing large deformations. Over the next two decades, Naghdi continued to work on important aspects of plasticity, and in 1990, thirty years after the publication of his review article on infinitesimal plasticity, he offered an even finer critical account of the modern theory.
Өлім
Ол 30 жылдан астам уақыт механика кафедрасының профессоры болғаннан кейін, өпке қатерлі ісігінен өліп, Калифорния штатының Беркли қаласындағы үйінде қайтыс болды. Ол 1994 жылдың 9 шілдесінде қайтыс болды.
After his long career for over three decades as a professor in the Department of Mechanical Engineering, he succumbed to lung cancer at his home in Berkeley, California. He died on July 9, 1994.
Жетістіктер
Нагдидің жетістіктерін мойындау үшін көптеген беделді марапаттар берілді. 1956 жылы Мичиган университетінің үздік оқытушы сыйлығын алды. 1958 жылы Джон Саймон Гуггенхайм мемориалдық қоры стипендиясын алды. 1962 жылы ол Америка инженерлік білім беру қоғамының Джордж Вестингхаус сыйлығын алды. Екі рет (1963 және 1971) Берклидің Миллер институтының ғылымдағы негізгі зерттеулер жөніндегі ғылыми-зерттеу профессоры болып тағайындалды, ал 1991 жылдан бастап Роско және Элизабет Хьюздың механика саласындағы кафедрасын басқарды. Пластикалық және қабықша теориясына қосқан үлесі үшін 1980 жылы ASME-дан Тимошенко медалімен марапатталды, бұл оның есімін осы ғасырдың ең үздік инженерлік ғалымдарының тізіміне кіргізді. 1983 жылы ASME-нің құрметті мүшесі, ал 1984 жылы Ұлттық инженерлік академиясының мүшесі болды. 1986 жылы инженерлік ғылымдар қоғамының Эринген медалімен марапатталды. Ол Ирландия Ұлттық университетінің (1987) және Университете Католике де Лувеннің (1992) құрметті докторлық дәрежесін иеленді. 1994 жылы Беркли атағымен марапатталды. Сонымен қатар, ол Академиялық Сенаттың Берклидің екі факультетінің зерттеу оқытушыларының бірі ретінде 1994-1995 жылдары таңдалды.
In recognition of his achievements, Naghdi received many prestigious awards. In 1956, he received the University of Michigan Distinguished Faculty Award. This was followed in 1958 by a John Simon Guggenheim Memorial Foundation Fellowship. In 1962, he received the George Westinghouse Award of the American Society of Engineering Education. On two occasions (1963 and 1971), he was appointed a Research Professor in Berkeley's Miller Institute for Basic Research in Science, and from 1991 he held the Roscoe and Elizabeth Hughes Chair in Mechanical Engineering. For his fundamental contributions to plasticity and to shell theory, he was awarded the Timoshenko Medal by the ASME in 1980, which justly placed his name on the list of the top engineering scientists of this century. He was made an honorary member of the ASME in 1983, and a member of the National Academy of Engineering in 1984. In 1986, he was awarded the Eringen Medal of the Society of Engineering Science in 1986. He held honorary doctor's degrees from the National University of Ireland (1987) and Universite Catholique de Louvain (1992). In 1994, he was honored with the Berkeley Citation. Additionally, he was selected by the Academic Senate as one of Berkeley's two Faculty Research Lecturers for 1994 95.