Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы ауыл Батыс Тилбери - Англияның Эссекс графтығындағы Тюррок ауданындағы ауыл және бұрынғы азаматтық приход. Ол Темза өзенін қарастыратын биік өзен террасасының үстінде және екі жағында орналасқан. Қазіргі Тилбери қаласының бір бөлігі (Тилбери қамалының бір бөлігін қоса алғанда) Батыс Тилберидің дәстүрлі приходында орналасқан. 1931 жылы приходтың 444 тұрғыны болды. 1936 жылы 1 сәуірде Тюррок пайда болу үшін приход жойылды.
Village in England
West Tilbury is a village and former civil parish in the Thurrock district, in the ceremonial county of Essex, England. It is on the top of and on the sides of a tall river terrace overlooking the River Thames. Part of the modern town of Tilbury (including part of Tilbury Fort) is within the traditional parish of West Tilbury. In 1931 the parish had a population of 444. On 1 April 1936 the parish was abolished to form Thurrock.
Орналасуы және басқаруы
Батыс Тилбери - бұрынғы Англия шіркеуінің приходы. Батыс Тилбери - Тюрроктың жеті қорғалған аймағының бірі. Қазіргі Тилбери қаласы ішінара өзінің дәстүрлі аймағында (Тилбери фортын қоса алғанда), бірақ одан буферде және негізінен Чадвелл Сент-Мэридің дәстүрлі приходында орналасқан.
West Tilbury is a former Church of England parish. West Tilbury is one of seven conservation areas in Thurrock. The modern town of Tilbury is partly in its traditional area (including Tilbury Fort) but is buffered from it and mainly in the traditional parish of Chadwell St Mary.
Батыс Тилбери ауылының залы
Ауылдық зал (Естелік залы) 1924 жылы капитан Е. А. Лофтус бірінші дүниежүзілік соғыста өмірлерін қиған жергілікті ерлерді еске алу үшін ашты. Атаулары ескерткіш тақташаға жазылған, ол Сент-Джеймс шіркеуінде, ауылдың әкімшілігінде және әкімшіліктің веб-сайтында орналасқан. Ол үлкен ортақ алаңның оңтүстік шетінде орналасқан. Зал жалға беріледі және осылайша кеңінен қауымға ауылдың орталығы ретінде қызмет етуді жалғастыруда. Вест-Тилбери ауылының залы - жергілікті тұрғындар мен олардың қаржы жинау іс-шаралары қолдаған тіркелген қайырымдылық ұйымы.
The Village Hall (Memorial Hall), was opened in 1924 by Captain E. A. Loftus, in remembrance of those local men who gave their lives in World War I. The names are recorded on a memorial tablet in St. James's Church, in the village hall and on the village hall website. Located in Rectory Road and on the southern edge of the great common field, the hall was built using funds raised within the village and by donations from local landowners. The hall is available for hire and thereby continues to serve the wider community to the present day as the hub of village activity. West Tilbury Village Hall is a registered charity supported by local residents and their fund raising activities.
Бейнелеу және геология
Батыс Тилбери Эссекстің оңтүстік шетінде, Темзаға қарама-қарсы орналасқан. Жер бетінің жартысына жуығы Темза аллювийі (балшық), ішкі бөлігі күрт қиыршық тас қырқасы (шамамен 30 метр) болып табылады. Мұкинг еншісіндегі солтүстік шекарасында құмды топырақтар бар. Субстрат Танет құмырасынан тұрады, ол өз кезегінде қалыңдықтағы қышпен қапталған. Мұздықтан кейінгі өзен аңғары шагылдық жотаны солтүстік еншілес шетінде кесіп, әдеттегі ауыл шаруашылығы жерінде жеңіл беткі сары құмдарды (Танеттерді) ашады. Өзеннің түбінде бірнеше үлкен қыш түйіндері мен бейтарап Бунтер қиыршықтары пайда болады. Оңтүстікке қарай Темастың аллювияларының бай топырақтары бұрынғы табиғи (топырақты) тұзды батпақ күйінен қалпына келтірілді, ол орта ғасырдан бастап біртіндеп қоныстанды. 1362 жылғы Инквизиция қорадағы бір батпақты "қабырға" ішінде деп атайды. Аграрлық жерлерді соңғы рет 1720 жылдары ірі көлемде қайта өңдеу жұмыстары жүргізілді. Бір кезде маңызды өзен ішкі аймаққа қарай Холл-Хиллдегі Домсдей иелігінің орталығынан өте жақын орналасқан, бірақ бұл 16 ғасырдың ортасында бұғатталған. Өзендердегі адамдар Билл Мерой өзені деп атаған өзен сағасы шағын кемелермен Марш фермасына (Тилбери форты маңы) кіруге мүмкіндік берді. Бұрынғы ауыл шаруашылығы режимдері аралас шаруашылықты (қора, шөп, дәнді дақылдар, бұршақ) "таулы" қиыршықты биіктіктерде қолданады, онда қазіргі су деңгейіне талап етілместен бұрын, көптеген жер үсті қайнарлары, бұлақтар мен тоғандар болды, ал қарқынды батпақты қой шаруашылығы (жергілікті және кең нарықтар үшін қой сүті мен ірімшік өндіру). XXI ғасырда ауыл шаруашылығының суреті қызықты әртүрлілікпен толықтай өңделетін шеңберде, алмасулар бар, олар майлы тұқымдарды, арпаны, картопты, көктемгі шөптерді, салат пиязын және биік, жеңіл топырақта жүгері дәндерін, ал төменгі топырақтағы қышқылдарды, картоп пен бидайды қамтиды. Ауыл орталығына жақын жердегі ыстық жерлерге бірнеше жүгіруші бұршақ пен кориандр сияқты ұсақ шөптер өсіріледі.
West Tilbury lies in the extreme south of Essex, fronting the Thames. About half of its land surface is Thames alluvium (clay), the inland portion rising as a dramatic gravel ridge (about 30 metres OD). Upon its northward border with Mucking parish there are limited sandy loams. The substratum is of Thanet Sands, which in turn overlie a considerable depth of chalk. A post glacial stream valley transects the gravel ridge along the north parish edge, revealing slight surface yellow sands (Thanets), over a generally gravely agricultural surface. Some large nodules of flint, and erratic Bunter pebbles surface on the valley bottom. The rich soils of the southward Thames alluvium have been reclaimed from a former natural (tidal) saltmarsh state, being gradually embanked from the medieval onward. An Inquisition of 1362 refers to one marsh on the manor as already within a 'wall'. The last major 'inning' or reclamation for agricultural land came in the 1720s. A significant creek once ran inland to near the Domesday manor centre at Hall Hill, but this was blocked off, apparently in the mid 16th century. Its inlet, known to rivermen as Bill Meroy Creek, allowed the access of small vessels to the Marsh Farm (near Tilbury Fort) to within living memory. Earlier agricultural regimes over the parish embraced mixed farming (cattle, grasses, cereals, beans) upon the 'upland' gravel heights, where, before present demands upon the water table, numerous surface springs, brooks and ponds existed, and intensive marshland sheep husbandry (producing ewes' milk and cheeses for the local and wider markets). In the 21st century, the agricultural picture is one of interesting variety within a wholly arable framework, with rotations which include oilseed rapes, barley, potatoes, springreens, salad onions and some maize corn across the high, lighter soils, and rape, potatoes and wheat upon the low lying clays. A few runner beans and small herbs such as coriander are cultivated on suitable loamy patches near the village centre.
Археология
Қауымдағы 30 метрлік шагыл террасасында төменгі палеолиттің (Ескі тас дәуірі) тік қол балталарының көптеген үлгілері бар; ауыл орталығына жақын жерде Мустер (неандерталь) құралдарының кейбір дәлелдемелері табылды. Мұздық кезеңнен кейінгі Маглемозия халқының Макинг еншісіне жақын орналасқан солтүстік өзен аңғары бойындағы жаппай болуы, мезолиттік аңшы-жинағыштардың сипаттамалық траншетка балталары, аждаһалары мен кремнездер ("Темза пиктері")мен бірге кремнездер өндірісінің өзектері мен бөренелерінің табылуынан көрінеді. Бұл жерлер неолитте де қолданылған, бұл жерлер жақын маңдағы Орсетт тас жолдарының қоршауымен тығыз байланысты. Бұл ертедегі шаруалар жоғарыда аталған аңғардың үстіндегі жоғарғы беткейлерде (шагылдарда) орта тас дәуіріндегі олардың алдыңғыларына қарағанда көбірек таралған көрінеді. Қола және темір дәуірлеріндегі өрістік жүйелердің сабақтастығы айқын көрінеді. 2010 жылы Милл Хаустың солтүстігіндегі қазба жұмыстары кезінде кейінгі қола дәуіріндегі қабір үйіндісі (барроу) және басқа да римдікке дейінгі ерекшеліктер табылды. Гун төбедегі Клаудиан дәуіріндегі тікбұрышты қорғаныс қоршау 1960-шы жылдардың соңында қазылып алынды (Туррок мұражайында табылды). Ең маңызды көші-қон кезеңі (б.з.д. Бұл 450 жылынан бастап осы аймақтың англосаксондыққа айналуының алғашқы кезеңін көрсетеді және 2 шақырым қашықтықтағы Мукинг төбесіндегі көптеген басқа грубенхаузерлерге ұқсас. 2000 жылы бір ауыл шаруашылығы жұмысшысы мұнда б. з. б. 1 ғасырдан қалған алтын сымнан жасалған бұрмаланған бұранданы тауып алды. Ол заңсыз жойылған және қазір археологиялық деректерге жоғалған, бірақ табылған кезде түсірілген суреттер оның Рейнландтағы Вальдальгесхайм күйме қабірінен алынған торк типтеріне ұқсас екенін көрсетеді.
The 30 metre gravel terrace within the parish produces numerous examples of pointed handaxes of the Lower Palaeolithic (Old Stone Age); some evidence of Mousterian (Neanderthal) tools has been found close to the village centre. A massive presence of post glacial peoples Maglemosian along the northern stream valley abutting Mucking parish is indicated by the finding of flint production cores and blades, together with the characteristic tranchet axes, adzes and flint picks ('Thames Picks') of Mesolithic hunter gatherers. Occupation continued through the Neolithic, doubtless closely associated with the nearby Orsett causewayed enclosure. These early farmers appear to have been more prevalent upon the upper slopes (gravels) above the aforesaid valley than their Middle Stone Age predecessors. A continuity of field systems throughout the Bronze and Iron Ages is apparent. During 2010, excavations north of Mill House uncovered a Later Bronze Age burial mound (barrow) and other pre Roman features. A Claudian period rectangular defensive enclosure on Gun Hill was excavated in the late 1960s (finds at Thurrock Museum). A most important migration period (c.600 AD) grubenhaus – a sunken floored hut – was examined, also in the late 1960s during gravel extraction. It indicates the early Anglo Saxonisation of the area from c. 450 AD onward and is similar to the numerous other grubenhauser 2 kilometres away on the Mucking hilltop. In 2000, a twisted gold wire torc with decorated buffer finials, probably of 1st century B. C. date, was discovered by an agricultural worker here. It was illegally disposed of and is now lost to the archaeological record, but photos taken at the time of finding indicate it was similar to torc types from the Waldalgesheim chariot burial in the Rhineland.
Шұңқырлар мен орман
Қайта өңделген батпақты жерлерді дәстүрлі түрде сумен тазарту ордалары ("су қоршаулары") арқылы бөліп отырды. Көп ұзамай бұлар фрагмиттерден түседі, бірақ олар мезгіл-мезгіл кеміп, тұрақты тікенек болып өспейді. Бұрын бұл таулы жерлер қалың бұталар өсіретін биік бағаналар арқылы өтетін. Бұл ағаш қазір жойылған, бірақ әрдайым қайта тіріліп отыратын (клондалатын) бұталар аралас сипаты бар тікұшақтардың ішінде басым. Кей жерлерде өте көне шұңқырдың сынықтары сақталып, жаңғақ, бұранда, далалық кеспеағаштың, емен, күлдің және қызыл шампион, тігіс және көк қоңырау сияқты өкілдікті жер флорасының әдемі аймақтарын береді. Өкінішке қарай, "Александр" (Smyrnium olusatrum) деп аталатын жаңа өсімдік қазір Батыс Тилберидің көпшілігіне иелік етеді, бұл шағын өсімдіктердің мозаикасына зиян келтіреді. Ежелгі орманды жерлердің бірнеше елеулі, бірақ өте кішкентай және осал жерлерін әлі де көруге болады. Ашен Шоу, Радуж Шоу және Шроув Хилл деп аталатын, олардың әрқайсысы округтің көптеген көне орманды жерлерінің айқын белгісі болып табылатын приход шекарасына сәйкес келеді. Біріншісі өзінің атауын Батыс Тилберидің солтүстік шетінде орналасқан, тас төбе басына айналған қисық беткейден алады. Көктемде гүлдеген жапайы вишнялардың шаңырағы әрдайым көңілді етеді. Оның ежелгі шөптерінде далалық кл, күл, краб алмасы, мүйізді бұта және емен (Q. robur) бар, ал орманды жердің астында қызғылт түсті, жергілікті көк қоңырау және жабайы арам бар. Пиньют та бар. Шрув Хилл, Чадвеллмен батыс шекарасында, "шруф" деп аталады, бұл қатал орманды жерді білдіретін ескі сөз. Тағы бір кішкентай ағаш парцелі - Куперс Шоу - соңғысы - неғұрлым жақында пайда болған елм бұтасы. Жергілікті "шау" сөзі ортағасырлық орманды жерді білдіретін терминнен алынған, ол әдетте шөптесін ретінде өңделетін.
Upon the reclaimed marshland, the traditional division of fields (called 'hopes') was by drainage ditches ('water fences'). These soon develop effusions of phragmites reed, bramble, and wild sloe but are periodically redug and so do not grow into lasting hedges. The upland fields were formerly criss crossed by lofty columns of elm. This tree is now decimated, but a continuously reviving (cloning) scrub prevails within hedgerows of more mixed character. In places, very ancient fragments of hedgeline survive, giving beautiful ranges of hazel, spindle, field maple, oak, ash and with representative ground flora such as red campion, stitchwort and bluebell. Regrettably, the introduced herb called 'Alexanders' (Smyrnium olusatrum) is now colonising most of West Tilbury's lanes, to the detriment of the richer mosaic of small plants. Several notable but very small and vulnerable areas of ancient woodland can still be seen. Known as Ashen Shaw, Rainbow Shaw and Shrove Hill, each adheres to the parish boundary, a noticeable feature of many ancient woodlands in the district. The former takes its name from its outline, being set on the northern edge of West Tilbury in a curve around the stony hill summit. In spring its canopy of wild cherries in blossom is a continuing delight. Its ancient coppice stools include Field Maple, Ash, Crab Apple, Hornbeam and Oak (Q. robur), while the woodland floor is prolific with violets, native bluebell and wild arum. Pignut is also present. Shrove Hill, upon the west boundary with Chadwell, is so called from 'shrough', an old word for rough woodland. Another tiny parcel of wood is Coopers Shaw – the latter an Elm thicket of more recent origin. The local word 'shaw' derives from a medieval term for woodland which was usually managed as coppice.
Ортақ егістік
Эссекстің осы бөлігінде бірегей болып табылатын Батыс Тилбериде әлі де "Ұлы ортақ" деп аталатын үлкен көлемде қоршалмаған (қоршалмаған) жер бар. Бұл - ерлік шаруалары өздерінің жеке жер таспаларын өңдеген үш ортағасырлық далалық далалардың бірі. Ол ауылдың жасыл және қонақ үйінің артында жатыр. Лоу-стрит-лейннен тыс жерде "Little Common" деп аталатын басқа ұқсас аймақ болды, онда жеке жолақтар (осы жерде орта ғасырда "dayworks" деп аталатын) бағаналар немесе басқа да ерекше белгілермен белгіленді. Соңғысы осы бағаналар құйма темірден 1868 жылы қайта тұрғызылды және сэр Джон Кастың атын алып жүр, оның Альдгейттегі қайырымдылық мектебі мұнда игілік пен жер телімдеріне ие болды.
Unique to this part of Essex, West Tilbury still has a large expanse of unenclosed (unhedged) land known as 'Great Common'. This was one of the three medieval areas of strip field, on which the manorial farmers worked their individual copyhold ribbons of ground. It lies backing the village Green and public house. There was another comparable area off Low Street Lane, known as the 'Little Common', where similarly the individual strips (called 'dayworks' here in the medieval period) were marked out by posts or other distinguishing features. The last of these posts – of cast iron – were re erected in 1868 and bear the name of Sir John Cass, whose charity school at Aldgate owned an estate and strip plots here.
Ауыл шаруашылығы
Оңтүстік Эссекс үшін ерекше, Батыс Тилбериде 19 ғасырда ашық жердегі егін шаруашылығы жалғасты. Олар ашық жерде болса да, жеке шаруашылықтар еркінде болды. Бұл шаруашылықтардың орналасуы туралы кейде даулар туындады. Уақыт өте келе, жер иелері - сэр Джон Касс қоры мен Темзадағы Хенли қаласы - өздерінің иеліктерін анықтау үшін белгілер орнатты. Бұрынғы ауыл шаруашылығы режимдері аралас шаруашылықты (қора, шөп, дәнді дақылдар, бұршақ) "таулы" қиыршықты биіктіктерде қолданады, онда қазіргі су деңгейіне талап етілместен бұрын, көптеген жер үсті қайнарлары, бұлақтар мен тоғандар болды, ал қарқынды батпақты қой шаруашылығы (жергілікті және кең нарықтар үшін қой сүті мен ірімшік өндіру).
Unusually for south Essex, West Tilbury continued to operate some open field farming well into the 19th century. Although they were in the open field, individual holdings were freehold. There were occasional disputes as to the location of these holdings. In due course, the two institutional land owners – the Sir John Cass Foundation and the town of Henley on Thames – erected markers to define their holdings. Earlier agricultural regimes over the parish embraced mixed farming (cattle, grasses, cereals, beans) upon the 'upland' gravel heights, where, before present demands upon the water table, numerous surface springs, brooks and ponds existed, and intensive marshland sheep husbandry (producing ewes' milk and cheeses for the local and wider markets).
Батыс Тилбери орталығы
Сонымен қатар ортағасырлық егін шаруашылығының сақталған жерлері, бұл қалашықтың қарапайым тұрғындары үшін қарастырылған шөптесін аймақтар, олар еншілес аймақтағы оннан астам шаруашылықтардың көшірмелерін (немесе кейінірек еркін иеліктерін) ұстады. Әрқайсысына көктемнен күзге дейін белгілі бір мөлшерде бұқа, сиыр немесе қой жайылуға рұқсат етілді. XVIII ғасырда осы ережеге заңсыз түрде қол қойылып, ауыл тұрғындары малдарын мал бағуға жіберген. 1895 жылы Парламент актісімен ақыры Батыс Тилбери ортақ консерваторлары деп аталатын реттеуші орган құрылды, ол Commons-тың бірнеше бөлігін дұрыс пайдалануға мүмкіндік береді. Қазіргі уақытта Батыс Тилбери Коммонс 100 акр жерді алып жатыр, ең кіші бөлігі - Грин ауылының орталық ауданы. Бұл бастапқыда (1257 жылдан бастап) базар алаңы (әр сәрсенбі сайын өткізілетін) болды. Оның жанында қоралық тоған орналасқан, бұл ауыл базарларын едәуір қашықтықтан келетін жүк аттарымен қамтамасыз еткен дәуірде маңызды ерекшелік болғаны сөзсіз. Жыл сайынғы Сент-Джеймс жәрмеңкесі де осы жерде өткізілді, ал Уокердің 1584 жылғы картасында ол "Fayer Green" деп аталады. Жалпы жайылымның үлкен аумақтары алыста орналасқан: Холл Коммон (манор үйінің оңтүстігінде) 13 акр; Парсондж Коммон (ортағасырлық парсондж үйінің жанында) 15 акр; Тилбери Форт Коммон 16 акр және 20 акр; Уолтон Коммон (Тилбери электр станциясына жақын) 24 акр; Форт Роудтың шеттері 15 акр.
Also survivals of medieval manor farming practice, these are the zones of grassland reserved for the commoners of the township – those who held the copyholds (or later freeholds) of the dozen or more farms within the parish. Each was allowed to graze a certain number of bullocks, cows or sheep upon the commons between spring and late autumn. By the 18th century, this regulation of the manor court was being abused, and various unauthorised villagers let their animals onto the grounds to feed. In 1895 an Act of Parliament finally set up a regulatory body known as the West Tilbury Common Conservators, allows the proper use of the several parts of the Commons. The West Tilbury Commons at present cover above 100 acres of the parish, the smallest portion being the central area of village Green. This was originally (from about 1257) the market square (held each Wednesday) set up by Richard de Tilbury, the manor lord. Adjacent to it, was the manor pond, doubtless an important feature in an age when rural markets were supplied by pack horses coming from considerable distances. The annual St. James' fair also took place here, and Walker's mapping of 1584 refers to it as the 'Fayer Green'. The larger areas of common grazing lay farther off: Hall Common (south of the manor house) 13 acres; Parsonage Common (near the medieval parsonage house) 15 acres; Tilbury Fort Common 16 acres and 20 acres; Walton Common (close to the Tilbury Power Station) 24 acres; fringes of Fort Road 15 acres.
Даму және өнеркәсіп
Өткендегі индустрияланған аймақта Батыс Тилбери ауыл шаруашылығының бір бөлігі ретінде дерлік сақталып қалған. Бұл негізінен (қазіргі) ірі жер иесінің, Милл Хаус Фермасында орналасқан C. H. Cole and Sons шаруашылық иесінің ықпалына байланысты. Парфюмериялық аймақта Виктория дәуірінің ортасынан бері болған, бұрынғы отбасы өкілдері қоршаған аумақтарды урбанизациялаған әсерлерге қарсы тұрды. Тилбери қаласына жақын жердегі приходтың аз бөлігі Шығыс және Батыс Үндістан компаниясының кемежайларына келумен тұрғын үй үшін дамытылды, шамамен 1883 жылы, ал ежелгі Marsh Farm (Meroys) жақын маңдағы қаланың кәріз жұмыстары үшін пайдаланылды. Тилбери фортының шығысында (ол ішінара У. Тилбери батпағында, ішінара Чадвеллдің көршілес еншісінде орналасқан) 1950 жылдары екі алып электр станциясының біріншісі салынды, олардың соңғысы әлі күнге дейін еншілес жағалауда басым. Кей жерлерде шагылдан жасалған ("баляст тесіктері") шашыраңқы шатырлар түрінде кездейсоқ жер бетін бұзу байқалады, бұл жерде XIX ғасырдағы карьерлердің бірі қазір өсіп, жағымды барлау лагері ретінде қызмет етеді. Аллювиалды батпақты жерлерді 1854 - 55 жылдары темір жол желісі (Лондон, Тилбери және Саутхенд темір жолы) кесіп өтті, жарты ондаған жылдан кейін Лоу-стритте шағын станция тұрғызылды. Ол 1969 жылы Бичингтің қысқартуы кезінде қиратылған. Батыс Тилбери - келесі онжылдықта жаңа Темза көпірлік схемасы мен автокөлік жолының қосылуы үшін ұсынылған үш сайттың бірі.
Remarkably, within an area of past industrialisation, West Tilbury has remained more or less intact as an agricultural parish. This is largely due to the influence of the (now) major landowner, the C. H. Cole and Sons farming estate, which is based at the Mill House Farm. Present in the parish since the mid Victorian years, previous family representatives resisted the influences which saw surrounding areas urbanised. A minimal piece of the parish near Tilbury Town was developed for housing with the arrival of the East and West India Co. docks, c.1883, and the ancient Marsh Farm (Meroys) was utilised for the nearby town's sewage works. To east of Tilbury Fort (which stands partly on the W. Tilbury marsh and partly in the next door parish of Chadwell) the 1950s saw the building of the first of two giant power stations, the later of which still dominates the parish foreshore. Random surface destruction in the form of scattered gravel workings ('ballast holes') either open or infilled, is evident in places, one of the 19th century quarries being now overgrown and serving as a pleasant scouting camp ground. The alluvial marshgrounds were transected by a railway line (London, Tilbury and Southend Railway) in 1854–55, with a small station being erected at Low Street a half dozen years later. It was demolished under the Beeching cuts in 1969. West Tilbury is one of the three proposed sites for a new Thames bridging scheme and motorway link within the next decade.
Қауым
Беданың ағылшын шіркеуінің тарихында Тилабургте Сент-Седт құрған шіркеу туралы айтылады. Бұл Батыс Тилбери болған деген пікір айтылды, алайда көпшілік пікір Шығыс Тилбериге жақтанады. Вест-Тилбери шіркеуінің шіркеуі Сент-Джеймске (Үлкенге) арналған, оның киелі күні 25 шілдеде, ол күні Вест-Тилбери жәрмеңкесі жыл сайын өткізілетін. Терезелердің көпшілігі 14 ғасырдан қалған. Қазір ол жеке тұрғын үй. Кейіннен Кентербери архиепискобы болған Уильям Лауд 1609 жылы Батыс Тилберидің ректоры болып тағайындалды.
Bede's History of the English Church talks of a minster church established by St Cedd at Tilaburg. A case has been made that this was West Tilbury, however, majority opinion favours East Tilbury. The West Tilbury parish church was dedicated to St James (The Great) whose saint's day is 25 July, upon which the West Tilbury fair was held annually. Most of the windows appear to be 14th century. It is now a private dwelling. William Laud, later Archbishop of Canterbury, was appointed rector of West Tilbury in 1609.
Сент-Джеймс шіркеуі мен приход
Қауымның шіркеуі - ІІ* санатталған ғимарат. Ол кремнезден және үйінділерден салынған және В. Бентон қалпына келтірген. Онда ерте Норман терезелерінің қалдықтары бар. Шалқада леди Гордонға және оның күйеуі, 1796 жылдан 1817 жылға дейін ректор болған құрметті сэр Адам Гордонға (3-ші баронет) арналған көркем ескерткіш бар.
The parish church was St James, a grade II* listed building. It is constructed from flint and rubble and was restored by W Benton. It contains remnants of Early Norman windows. There is an elaborate memorial in the chancel to Lady Gordon and to her husband, the reverend Sir Adam Gordon (3rd Baronet) who was rector from 1796 to 1817.
Қонақ үйдің ауласы
Шығыс шіркеудің апсидалық түрі, едәуір линчетті жиекке байланысты, бастапқыда шіркеудің бұрынғы (бәлкім діни) маңыздылығы бар овалды үйіндіге орналасқанын білдіруі мүмкін. Батысында ол қораның залымен шектеседі. Мұндағы топырақ - тереңде орналасқан қиыршық тас, ол органикалық қалдықтарды тез шығарады. 1883 жылғы еменді сарайдың фрагменттері шығыс және солтүстік жақта сақталған және Викториялық ағаш лич қақпасы бар, жақында қызыл терракоталық айдаһар аяқтарымен қайта өңделген. Бұл кезеңде жерлеу ауласы тас қабырғамен қоршалған, 1565 жылғы шіркеулік есептерде ол біршама "өшірілген" және жөндеуден өту керек деп көрсетілген. Оның кремнезден жасалған негізі жуырда тазалау операциялары кезінде ашылды. Жері дәстүрлі гектар, 18-ші және 19-шы ғасырлардағы көптеген тастар, көбі импортталған әк тастан жасалған. Бірнеше ауыл әскери мәнге ие, ал бірнеше елеулі ауыл шаруашылығы атаулары кездеседі: COLE, TALMASH, ASPLIN және т.б. Жерлеу аймағы Джордж Бернесс берген ауыл шаруашылығы жерінің үстіне төмен қарай кеңейтілді, ол 1921 жылы желтоқсанда бағышталды және ішінара оның периметріне вишнялы алма ағаштары отырғызылды. Қонақ үйдің ауласында Екінші дүниежүзілік соғыстағы екі британдық әскердің әскери қабірі бар.
The apsidal form of the eastern churchyard, upon a considerable lynchet edge, may suggest that originally the church was positioned upon an oval mound of earlier (perhaps religious) importance. On the west it abuts the manor hall grounds. The soil here is deep gravel, which quickly disposes of organic remains. Fragments of the 1883 period oakslat fence survive upon the east and north and there is a Victorian timber lych gate, recently retiled with red terracotta dragon finials. The burial yard in that period was enclosed by a stone wall, referred to in the parochial returns of 1565 as somewhat 'broken down' and to be repaired. Its flint base has recently been revealed during clearing operations. The ground is the traditional acre, with a range of 18th and 19th century headstones, many in imported limestone. A few are of military interest, and several notable village farming names occur: COLE, TALMASH, ASPLIN etc. The burial area was extended downslope upon a piece of agricultural land given by George Burness, of the Hall, consecrated in December 1921 and partly planted round its perimeter with cherry plum saplings. The churchyard contains the war graves of two British Army soldiers of World War II.
Ректорлар
Ең алғашқы (норманд кезеңіндегі) ректорлардың аты-жөні белгісіз. 1223 жылы Тилберидің Ричард деген пасторы 1223 4 жылғы мүлік мәмілесінде аталады, ал 1228 жылы Уильям, Кіші (Батыс) Тилберидің ректоры деп жазылған. Бізде тұңғыш рет аталатын ректор Уильям де Хареворт болды, оны король (Эдвард I) ұсынды. 1422 жылдан 1428 жылға дейін ректор болып С. Алкок қызмет атқарған. Батыс Тилберидің жеке еншісінің соңғы ректоры - Rev. Дадли А. Уитвам, 1954 және 1971 жылдар аралығында қызмет атқарған. Содан кейін Леонард Джеймс Миддлтон 1977 жылға дейін Сент-Джеймсте қызмет етті, содан кейін шіркеулер біріктірілді.
The identities of the earliest (Norman period) rectors are not known. A parson of Tilbury called Richard is named in a property transaction of 1223–4 and in 1228 William, rector of Little (West) Tilbury is recorded. The first rector for whom we have a surname is William de Hareworth who was presented by the King (Edward I). The scholastic author Simon Alcock was rector from before 1422 until 1428. The last rector of the separate parish of West Tilbury was the Rev. Dudley A. Whitwham, who held office between 1954 and 1971. Thereafter a priest in charge, Leonard James Middleton officiated at St. James' until 1977, when the parishes were united.
Пастор үйі
Соңғы ғасырларда "Ректория" деп аталатын ортағасырлық діни қызметкерлердің тұрғын үйі Глейб даласында, Сент-Джеймс шіркеуінің оңтүстік-шығысында, қазіргі Купер-Шоу жолының аяғына жақын орналасқан. Бұл жерде 13 ғасырдан бастап керамикалық бұйымдар, үйдің және ғимараттардың төбе тақташалары тіркелген. Бұл жерде де 18-ғасырдағы "Ректордың құдығы" дәрілік су үшін сумен құйылды. Қысқа уақыт ішінде рев. 1780 жылдары Дэвид Эванс Гриндегі үйді (Well House) пастордың үйі ретінде қолданды, ал шамамен он жылдан кейін Rev. Адам Гордон "Ган Хилл" бұрышындағы "Белл Инн" қонақ үйін сатып алып, оны әдемі пастор үйіне айналдырды. Бұл Ректори Роудқа өз атын берді және шамамен 1799 жылдан бастап 20-ғасырдың ортасына дейін Батыс Тилберидің болашақ ректорларының үйі ретінде қызмет етті, ол сатылып, қиратылды. Ескі бақтың кейбір элементтері осы жерде орманды бұталар арасында сақталған.
Otherwise known in recent centuries as 'The Rectory', the medieval priests' dwelling was situated in the Glebe field area, to S. East of St. James' churchyard, close to the foot of what is now Cooper Shaw Road. Pottery of the 13th century onwards has been recorded on the site together with roofing tile from the house and buildings. It was here also that the 18th century 'Rectors' Well' for medicinal water was pumped. For a short while under the incumbency Rev. David Evans in the 1780s, a house on the Green (Well House) was used as the parson's home, and about a decade later, the Rev. Adam Gordon purchased the 'Bell Inn' public house at the Gun Hill corner, converting it into a handsome parsonage house. This gave its name to Rectory Road, and served as the home of West Tilbury's future rectors from about 1799 until the mid 20th century, when it was sold off and demolished. Some elements of its old garden remain amongst wooded scrubland on the site.
Батыс Тилберидің дәрілік сулары
18 ғасырдың басым бөлігінде ауыл өзінің дәрілік бұлақтарымен танымал болды; ең танымалдары Холл фермасының ас үйінің астынан сорғыланды. Көп ұзамай судың малдың түрлі ауруларын емдейтіндігі байқалды және ақырында оны Лондонның кейбір әйгілі химиктері сынауға жіберді (1736). Олардың бірі Лондон ауруханасының негізін қалаушылардың бірі доктор Джон Андри болды. Оның бірнеше басылымдарының арасында "Тилбери суының" тиімділігін сипаттайтын кітапша бар. Оның құндылығы туралы көптеген пікірлер айтылды, әсіресе қан ағыны мен түрлі ішек ауруларын емдеуде. Ол ауылда да, Джон Эллисонның Лондон қоймасынан да сатылды, оның инициалдары жалғыз белгілі толық сақталған кварт шыны бөтелкеде (Туррок мұражайы) кездеседі. 1780 жылдары бәсекелестік пайда болды, өйткені қазіргі Санкт-Джеймс ректоры, Rev. Дэвид Эванс өзінің пасторлық үйінің ауласынан (сарайдың төбесінде тұрған) бұлақ суын сата бастады. Бұл Оуэннің Сэвилл-Роудағы қоймасынан сатылды. Бұл "көпшіл" затты халыққа таңу әрекеті он жылдан аз уақытқа созылды (А. Д. Эванс 1795 жылдың басында қайтыс болды), бұл кезде Батыс Тилбери бұлақтары кез келген жағдайда қоғамдық санадан құлдырап кетті. 1803 жылы ол "кезе-кезе жүгінген" деп сипатталды, ал приходтық баға жазбалары 1807 жылдан кейін негізгі ұңғыма орнына сілтеме жасамайды.
During much of the 18th century, the village was noted for its medicinal springwaters; the most famous of which was pumped from under the Hall Farm kitchen area. The water was soon observed to cure various cattle complaints and was eventually sent for testing by some notable London chemists, (1736). One of these was Dr. John Andree, one of the founders of the London Hospital. Among his several publications is a pamphlet outlining the efficacy of the 'Tilbury Water'. Numerous testimonials were made to its value, especially in the relief of 'bloody fluxes' and various enteric disorders. It was sold both at the village and from the London warehouse of John Ellison, whose initials appear upon the only known complete surviving quart glass bottle (Thurrock Museum). With the 1780s, competition arose when the current rector of St. James', the Rev. David Evans, began to market a springwater from his rectory house yard (which stood upon the same hill as the Hall). This was sold from Owen's warehouse in Saville Row near Temple Bar. The attempt to impose this 'inferior' substitute on the public probably lasted less than a decade (the Rev. D. Evans died early 1795), by which time the West Tilbury springs were in any case falling from public awareness. In 1803 it was described as 'occasionally resorted to' and the parish rate records do not refer to the main well site after 1807.
Мерекелік ғимараттар
Ең танымал - Тилбери форты (Англия мұрасы), 17 ғасырдың ортасы мен аяғындағы жұлдызды форт, Темзаның тар (900 метрлік) өтуіне қолдайды. Бұл туралы қол жетімді кітаптар мен нұсқаулықтарда жақсы жазылған, бірақ олар негізінен форттың стратегиялық тұжырымдамасы, орналасуы мен сәулеті туралы. Әскерилердің әлеуметтік өмірі аз ерекшеленеді. Жыл бойына ашық және мұнда пайдалы көрмелер ұйымдастырылады. Басқа мұралық ғимараттар ішкі ауылдың өзінде орталық немесе шеткі болып табылады және топ ретінде алғанда, жергілікті жергілікті тілді, жоспарды және стилін керемет көрсетеді. Вест-Тилбери залы, Кондоверлер (қазіргі Уолнут-три коттедж) және Маршаллдар - барлығы ерте Тюдор ағаштан жасалған (оқ және елім) сарайлар. Олардың ішінде ең үлкені - Вест-Тилбери залы, оның артқы проекциясында Тюдор дәуіріндегі кірпішпен жасалған жақсы жертөлелері бар. Бұл - шіркеудің жанындағы оңтүстік бақтың шетінде қалған кең құрғақ арықтың бір бөлігі ғана. Лоу-стриттегі Полвикс - 17 ғасырдың басындағы (1620 ж. шамасында) жаңа Ренессанс үйін, қайтадан ағаштан жасалған, бірақ қос үйдің орналасуы (қоса орналасқан екі үй), ал Манор Ферма (қазіргі уақытта Ақ үй деп аталады) 17 ғасырдың аяғында, негізінен бір үй немесе үйдің қабырғасы. Ол Скандинавиядан (Норвегия шыршасынан) келетін шетелдік жұмсақ ағаштарды бейнелейді және негізінен термопластпен қапталған. 18 ғасырдан бастап ауылдың ерекшелігі болған кірпішке көшу Патшаның басында (шамамен 1770 жылдары қосымшалармен) бейнеленген, бірақ бұл, 1810 жылы пошта кеңсесі сияқты, штукатурланған. Бұл маңызды ғимараттың жоғары жағындағы терезелері, әдемі дүкеннің алдындағы бұрыштың үстінде, 20 ғасырдың соңында аяусыз түрде ауыстырылды. Сондықтан, Old Bakery on the Green - бұл 1830 жылдары салынған шағын көлемді және тиісті терезелері бар сары түсті кірпіш үйді іздеудің ең жақсы үлгісі. Ауылдан сәл алыста, Гунхилл фермасы мен Милл Хаус фермасында, 1839 жылы және 1850 жылы алғашқысы, гүлденген шаруалар мен диірменшілер отбасыларына арналған, ертедегі Виктория вилласы типіндегі екі сипаттама бар. Олар 19-ғасырдың басым бөлігінде ауданның ескірген шаруа қожалықтарының орнын ауыстырған қала сәулетінің ыңғайлы стилін көрсетеді. Well House, Green-ке қарап, ертедегі Викториялық салт-дәстүрге сай, сары кірпіштен жасалған. Оның ішкі көрінісі XV ғасырдың аяғында жасалған ағаштан жасалған. Сол кезеңдегі қиылысқан қанатты зал үйі кейіннен 17 ғасырдағы ұзын пішінді ғимаратқа қайта өңделген сияқты. Бұл 1742 жылғы Чарльз Слоанның картасында көрсетілген. 1794 жылы ол Sun Fire Assurance кітапшаларында "Лат және Пластер және тиль" деп сипатталған, ол сол кезде пастор Дэвид Эванстың пастор үйі ретінде қызмет етті. 50 жылдан кейін оның бетін жергілікті кірпішпен қаптады. Оның шығу тегі өте көне болуы мүмкін, өйткені Оксфордтағы Мертон колледжінің іс-әрекеттерінде 1272 жылғы Батыс Тилбериге қатысты құжат бар, оған бірнеше жергілікті жер иелері куә болды, соның ішінде 'Джон құдық' (de fonte). Саксон тілінде "құдық" деген сөз су көзі немесе табиғи бұлақ дегенді білдіреді. Есік үйіне іргелес жатқан тоғанға шагыл бұлағы құйылады, ол кішкентай аңғардың оңтүстік-батыс шетінде бөгеті бар. Мемориалдық залдың бір жағында орналасқан The Schoolhouse - бұл қызыл түстес қызыл кірпішпен жұлдызды шиферлі шатырлы ғимарат, Викторияның соңғы кезеңіндегі "интернат мектебі" архитектурасының үлгісі. Қазіргі уақытта ол бос тұр, оның соңғы пайдалануы - шөп кесу жабдықтарын сақтау және жөндеу үшін кеңес қоймасы болды. Темір жолмен жабылған және асфальт төселген ойын алаңы Ректор Роудқа қарайды. Ол 1876 жылы ашылған, онда нәресте кезеңінен бастап мектеп бітіру жасына дейінгі 66 бала қабылдауға мүмкіндік болды, 1880-ші жылдардың ортасында орта есеппен 55 оқушы болды. 1891 жылғы санақ Батыс Тилбери орталығына едәуір цыган лагерінің келгенін көрсетті және осы халықтың болуы жаңа кемежайлардың ағып кетуімен бірге 1894 жылы мектеп үйін кеңейтуге әкелді. 1913 жылы жергілікті газетте "түгел" деп сипатталды және 1930 жылдары директор мен 2 мұғалімнің басшылығымен оның тізілімінде 118 бала болды. Жабылу 1960 жылы 22 шілдеде, жұма күні, жаңа құрылған Торреллс мектебінің кіші Тюрроктан біршама қашықтықта, ағалар үшін басталған, кіші балалар негізінен Чадвеллге көшіп барған. Директорлардың журналдары белгілі бір қоғамдық мұрағатта жоқ, бұл ауылдың әлеуметтік тарихы үшін елеулі шығын.
Most notable is Tilbury Fort (English Heritage), a mid late 17th century star fort commanding the narrow (900 metres wide) passage of Thames. It is well documented in available guide books, though these concentrate largely on the fort's strategic concept, layout and architecture. The military men's social life is less accentuated. Public access is year round and there are useful exhibitions within. Other heritage buildings are either central or peripheral to the inland village itself and, taken as a group, demonstrate admirably the local vernacular, plan and style of the late 15th to mid 19th centuries within the locality. West Tilbury Hall, Condovers (now Walnut Tree Cottage) and Marshalls are all early Tudor timber framed (oak and elm) hall houses with crosswings. Of these, West Tilbury Hall is the largest, with fine Tudor brick cellars under its rear projection. This is the only moated site within the parish, one fragment only of the wide dry ditch remaining at the south garden edge, next to the churchyard. Polwicks at Low Street represents the newer Renaissance house of the early 17th century (about 1620), again timber framed but of double pile arrangement (two houseframes side by side), while Manor Farm (currently called The White House), is of the late 17th century, being essentially one pile or houseframe of double length to the previous. It reflects foreign softwood timbers coming in from Scandinavia (Norwegian Fir) and is largely weatherboard clad. The move to brick which became a village feature from the 18th century is represented in The King's Head (c.1770s with additions) but this, like the Post Office of c.1810 has been stucco faced. The upper windows of this important building above a pleasant shopfront bow, have been atrociously replaced in the late 20th century. The Old Bakery on the Green is therefore the best example to seek – a compact yellow stockbrick home of small scale and with appropriate windows, built in the 1830s. A little outside the village, at Gunhill Farm and the Mill House Farm, are two characteristic early Victorian villa type residences, erected for prosperous farming and milling families, the first in 1839 and the latter in 1850. They reflect the comfortable style of town influenced architecture which replaced outdated farmstead homes throughout the district over much of the 19th century. Well House, which overlooks the Green, gives the impression of being an early Victorian residence of yellow stock brick. Its interior however, reveals late 15th century timber framing. A probable crosswinged hall house of that period seems subsequently to have been remodelled to a 17th century building of elongate form. This is shown upon Charles Sloane's map of 1742. In 1794 it was described in the Sun Fire Assurance ledgers as 'Lath and Plaister and tyled', serving at that period as the rectory house for parson David Evans. About 50 years later, its frontage would be cased in with local brick. Its origins are possibly very ancient, for in the deeds of Merton College, Oxford is a document of 1272 relating to West Tilbury, to which several local landholders were witness, including 'John of the Well' (de fonte). The Saxon word 'well' meant a spring of water, or natural fountain. The pond adjacent to Well House is fed by a gravel spring, which is dammed at its south western end above the small valley. Situated to one side of the Memorial Hall, The Schoolhouse is a gabled slate roofed building of yellow stock brick with red courses, a typical example of late Victorian 'board school' architecture. Currently it stands empty, its final use having been a council depot for storing and repairing grasscutting equipment. The iron railed and tarmaced playground looks onto Rectory Road. It opened in 1876 with capacity to take 66 children from infant stage through to school leaver age, an average attendance in the mid 1880s being 55 scholars. The 1891 census indicated a considerable gipsy camp had arrived on the West Tilbury common and the presence of this population together with new docks overspill led to the extension of the schoolhouse in 1894. In 1913, it was described in the local newspaper as a 'comprehensive' and as late as the 1930s, under the charge of a headmistress and 2 teachers, as many as 118 children were on its register. Closure came with Friday, 22 July 1960 when transfer to the newly formed Torrells School, some distance off at Little Thurrock, commenced for seniors, the younger children moving mainly to Chadwell. The headteachers' log books are not present in any known public archive – a significant loss to the social story of the village.