Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Компьютерлік желіге жасалатын шабуыл түрі
Type of attack on a computer network
Смурф шабуылы – бұл қызметтен бас тарту шабуылының бір түрі, онда көптеген Интернеттік бақылау хабарламасы протоколы (ICMP) пакеттері, құрбанның жалған IP-адресінен жіберілгендей көрсетіліп, IP-тарату адресі арқылы компьютерлік желіге таратылады. Желідегі көптеген құрылғылар әдепкі бойынша осыған бастапқы IP-адреске жауап хабарлама жіберіп жауап береді. Егер желіде осы пакеттерді қабылдап, жауап беретін машиналардың саны көп болса, құрбанның компьютері трафикпен толып кетеді. Бұл құрбанның компьютерін жұмыс істеу мүмкін болмайтын деңгейге дейін баяулатуы мүмкін.
A Smurf attack is a distributed denial of service attack in which large numbers of Internet Control Message Protocol (ICMP) packets with the intended victim's spoofed source IP are broadcast to a computer network using an IP broadcast address. Most devices on a network will, by default, respond to this by sending a reply to the source IP address. If the number of machines on the network that receive and respond to these packets is very large, the victim's computer will be flooded with traffic. This can slow down the victim's computer to the point where it becomes impossible to work on.
Тарих
Smurf шабуылын жасауға арналған бастапқы құрал 1997 жылы Дэн Мосчук (қошақ аты TFreak) жасаған. 1990 жылдардың соңында көптеген IP желілері, егер сұралса, Smurf шабуылдарына қатысатын болды (яғни, олар хабар тарату адрестеріне жіберілген ICMP сұраныстарына жауап беретін). Атау, өте кішкентай, бірақ көптеген шабуылшылардың әлдеқайда үлкен қарсыласты басып тастау идеясынан туындаған (Смурфтарды қараңыз). Бүгінде әкімшілер желіні мұндай қастандықтан қорғай алады; сондықтан, Smurf шабуылдарына осал желілердің саны өте аз.
The original tool for creating a Smurf attack was written by Dan Moschuk (alias TFreak) in 1997. In the late 1990s, many IP networks would participate in Smurf attacks if prompted (that is, they would respond to ICMP requests sent to broadcast addresses). The name comes from the idea of very small, but numerous attackers overwhelming a much larger opponent (see Smurfs). Today, administrators can make a network immune to such abuse; therefore, very few networks remain vulnerable to Smurf attacks.
Әдіс
Смурф күшейткіші – Смурф шабуылында қолданылуы ыңғайлы компьютерлік желі. Смурф күшейткіштері Смурф шабуылының зиянын күшейтеді, себебі олар құрбанға көптеген ICMP жауаптарын жіберуге қалыптастырылған. DDoS шабуылында күшейту – бұл бастапқы шабуыл трафигінің құрбан компьютерге жіберілу барысында (Смурф күшейткіштерінің көмегімен) жолақтық енінің арту дәрежесі. Мысалы, күшейту коэффициенті 100 болса, шабуылшы өзінің 1 Мбит/с жолақтығын пайдаланып 100 Мбит/с трафик құруға қабілетті. Егер Смурф шабуылының әсерін азайту үшін шаралар қолданылмаса, n белсенді хосты бар мақсатты желіде (ICMP эхо сұраныстарына жауап беретін) осылай болады. ICMP эхо сұраныс пакеттерінде бұрмаланған бастапқы мекенжай (Смурфтардың нысаны) және баратын мекенжай (алданған; шабуылдың көзі болып көрінетін) болады. Екі мекенжай да екі түрде болуы мүмкін: біржолғы және хабар тарату. Екілік біржолғы түрі әдеттегі пингке ұқсас: ICMP эхо сұранысы алданғанға (бір хостқа) жіберіледі, ол мақсатқа (басқа хостқа) бір ICMP эхо жауабын (Смурф) қайтарады. Бұл шабуылдың күшейту коэффициенті 1-ге тең, яғни, бір пингке бір Смурф. Мақсат – біржолғы мекенжай болса, ал баратын мекенжай – мақсат желісінің хабар тарату мекенжайы болса, желідегі барлық хосттар эхо сұранысын алады. Олардың әрқайсысы мақсатқа жауап береді, сондықтан мақсат n Смурфтармен толып кетеді. Күшейту коэффициенті = n. Егер n кішкентай болса, хостқа кедергі келтірілуі мүмкін, бірақ ол тоқтап қалмайды. Егер n үлкен болса, хост тоқтауы мүмкін. Егер мақсат – хабар тарату мекенжайы болса, ал алданған – біржолғы мекенжай болса, желідегі әрбір хост бір пингке бір Смурф алады, яғни хост үшін 1 күшейту коэффициенті, бірақ желі үшін n коэффициенті. Әдетте, егер n тым үлкен болмаса, желі шабуылдың осы түріне төтеп бере алады. Бастапқы пакеттегі бастапқы және баратын мекенжайлар мақсатты желідегі хабар тарату мекенжайына орнатылғанда, жағдай тез арада бақылаудан шығады. Барлық хосттар эхо сұранысын алады, бірақ оған берілген барлық жауаптар барлық хосттарға қайта таратылады. Әрбір хост бастапқы пинг алады, жауапты таратады және барлық n хосттан жауап алады. Бір хост үшін n күшейту коэффициенті, бірақ желі үшін n2 күшейту коэффициенті. ICMP эхо сұраныстары әдетте секундына бір рет жіберіледі. Жауап сұраныстың мазмұнын қамтуы керек; әдетте бірнеше байт. 100 хосттан тұратын желіге бір (қос хабар тарату) пингі желіге пакеттерді өңдеуге себеп болады. Егер пингтің қосымша ақпараты байттарға (немесе Ethernet-те 10 толық пакетке) көтерілсе, онда бұл пинг желіге секундына үлкен пакеттерді өңдеуге мәжбүрлейді. Секундына көбірек пакеттерді жіберсеңіз, кез келген желі жүктемеден құлап қалады. Бұл шабуылдың жалғасуына дейін желідегі кез келген хостқа қол жеткізу мүмкін болмайды.
A Smurf amplifier is a computer network that lends itself to being used in a Smurf attack. Smurf amplifiers act to worsen the severity of a Smurf attack because they are configured in such a way that they generate a large number of ICMP replies to the victim at the spoofed source IP address. In DDoS, amplification is the degree of bandwidth enhancement that an original attack traffic undergoes (with the help of Smurf amplifiers) during its transmission towards the victim computer. An amplification factor of 100, for example, means that an attacker could manage to create 100 Mb/s of traffic using just 1 Mb/s of its own bandwidth. Under the assumption no countermeasures are taken to dampen the effect of a Smurf attack, this is what happens in the target network with n active hosts (that will respond to ICMP echo requests). The ICMP echo request packets have a spoofed source address (the Smurfs' target) and a destination address (the patsy; the apparent source of the attack). Both addresses can take two forms: unicast and broadcast. The dual unicast form is comparable with a regular ping: an ICMP echo request is sent to the patsy (a single host), which sends a single ICMP echo reply (a Smurf) back to the target (the single host in the source address). This type of attack has an amplification factor of 1, which means: just a single Smurf per ping. When the target is a unicast address and the destination is the broadcast address of the target's network, then all hosts in the network will receive an echo request. In return they will each reply to the target, so the target is swamped with n Smurfs. Amplification factor = n. If n is small, a host may be hindered but not crippled. If n is large, a host may come to a halt. If the target is the broadcast address and the patsy a unicast address, each host in the network will receive a single Smurf per ping, so an amplification factor of 1 per host, but a factor of n for the network. Generally, a network would be able to cope with this form of the attack, if n is not too great. When both the source and destination address in the original packet are set to the broadcast address of the target network, things start to get out of hand quickly. All hosts receive an echo request, but all replies to that are broadcast again to all hosts. Each host will receive an initial ping, broadcast the reply and get a reply from all n 1 hosts. An amplification factor of n for a single host, but an amplification factor of n2 for the network. ICMP echo requests are typically sent once a second. The reply should contain the contents of the request; a few bytes, normally. A single (double broadcast) ping to a network with 100 hosts causes the network to process packets. If the payload of the ping is increased to bytes (or 10 full packets in Ethernet) then that ping will cause the network to have to process large packets per second. Send more packets per second, and any network would collapse under the load. This will render any host in the network unreachable for as long as the attack lasts.
Тиімділігі
Шмүрф шабуылы серверлер мен желілерді толыққанды түрде жүктеуі мүмкін. Коммуникациялық желінің өткізу қабілеті сарқылып, коммуникациялық желі тоқталып қалуы мүмкін.
A Smurf attack can overwhelm servers and networks. The bandwidth of the communication network can be exhausted resulting in the communication network becoming paralyzed.
Жеңіл шабуыл
Фреггл шабуылы (Fraggle Rock телесериалындағы жандардың атымен аталған) – шабуылшы 7 (Echo) және 19 (CHARGEN) порттарына үлкен көлемде UDP трафигін жіберетін Smurf шабуылының бір түрі. Ол Smurf шабуылы сияқты жұмыс істейді, яғни желідегі көптеген компьютерлер осы трафикқа жауап ретінде трафикті құрбанның жалған IP-адресіне қайтарады, осылайша оны трафикпен толыстырады. Шабуылдың бастапқы коды да TFreak тарапынан жарияланды.
A Fraggle attack (named for the creatures in the puppet TV series Fraggle Rock) is a variation of a Smurf attack where an attacker sends a large amount of UDP traffic to ports 7 (Echo) and 19 (CHARGEN). It works similarly to the Smurf attack in that many computers on the network will respond to this traffic by sending traffic back to the spoofed source IP of the victim, flooding it with traffic. , the source code of the attack, was also released by TFreak.