Ұлыбританиядағы ережелік құжаттар: Статуттық құралдар
Statutory instrument (UK)
Ұлыбританиядағы заңнамалық актілер: Статистикалық құралдар (SI) – делегацияланған заң шығарудың негізгі түрі. 1946 жылғы Акт бойынша реттеледі. Құқықтық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Біріккен Корольдіктегі екіншілік заңнаманың түрі
Type of secondary legislation in the United Kingdom
Заң актісі (ZA) – Ұлыбританияда өкілеттік беру арқылы қабылданатын заңның негізгі түрі. Заң актілері 1946 жылғы Заң актілері заңымен реттеледі. Олар 1948 жылы 1893 жылғы Ережелерді жариялау туралы заң бойынша жасалған заңдық ережелер мен бұйрықтарды алмастырды. Ұлыбританиядағы өкілеттік беру арқылы қабылданатын заңның көп бөлігі заң актісі түрінде жасалады. (Солтүстік Ирландияда заң актілері емес, заңдық ережелер ретінде ұйымдастырылған.) 1999 жылы жүзеге асырылған децентрализация салдарынан заң актісін жасауға қатысты көптеген өкілеттіктер Шотландия және Уэльс үкіметтеріне берілді, ал бақылау Шотландия Парламенті мен Уэльс Парламентіне жүктелді. Шотландия үкіметі жасаған құжаттар енді Шотландияның заң актілері деп бөлек жіктеледі.
A statutory instrument (SI) is the principal form in which delegated legislation is made in Great Britain. Statutory instruments are governed by the Statutory Instruments Act 1946. They replaced statutory rules and orders, made under the Rules Publication Act 1893, in 1948. Most delegated legislation in Great Britain is made in the form of a statutory instrument. (In Northern Ireland, delegated legislation is organised into statutory rules, rather than statutory instruments.) The advent of devolution in 1999 resulted in many powers to make statutory instruments being transferred to the Scottish and Welsh governments, and oversight to the Scottish Parliament and Welsh Parliament. Instruments made by the Scottish Government are now classed separately as Scottish statutory instruments.
Парламент бақылауы
Көптеген заң актілері (Заңдық актілер) негізгі заңда көрсетілгенге байланысты Парламенттің екі түрлі бақылауының біріне жатады. Парламенттің бақылауы оған ұсынылған актіні мақұлдауға немесе қабылдамауға шектеледі: ол оны (өте сирек жағдайларды қоспағанда) түзетуге немесе өзгертуге құқылы емес. Заңдық актінің бекіту немесе бекітпеу тәртібіне бағынуы негізгі заңмен анықталады.
Most statutory instruments (SIs) are subject to one of two forms of control by Parliament, depending on what is specified in the parent Act. Parliament's control is limited to approving, or rejecting, the instrument as laid before it: it cannot (except in very rare cases) amend or change it. Whether or not a statutory instrument is subject to affirmative or negative resolution procedure is dictated by the parent act.
Оң шешілу тәртібі
Заңдық актілердің бекітілген қаулыға жататындары сирек кездеседі, олардың жалпы санының шамамен 10% құрайды.
Statutory instruments which are subject to affirmative resolution are less common, making up about 10% of the total.
Регламенттік реформалар
2001 жылғы Регламенттік реформа туралы заң Үкіметке бизнестің немесе басқалардың жүктемесін азайту мақсатында Парламент актілерін өзгертуге қатысты бұйрық шығаруға мүмкіндік береді, бірақ бұл "қажетті қорғауды" жоймайынша ғана мүмкін. Заңның бір бөлігі ретінде Үкіметке бастапқы заңнамаға өзгеріс енгізуге берілген кең өкілеттіктерге байланысты, арнайы бекіту рәсімі енгізілді. Біріншіден, Үкімет жобалық ұсынысты дайындап, мүдделі ұйымдармен консультация жүргізуі керек. Содан кейін, ол ұсынысты және консультацияның нәтижелерін, сондай-ақ толыққанды түсіндірмемен бірге Парламентке 60 күн ішінде ұсынуы тиіс. Екі палатаның таңдау комитеттері ұсынысты талқылайды және оны "қажетті қорғауды" сақтау, қоғамдық пікірді ескерудің жеткіліктілігі, азайтылатын жүктеменің мөлшері, қаржылық салдарлары және еуропалық құқыққа сәйкестік сияқты критерийлер бойынша зерделейді. Комитеттер Парламентке өз қорытындыларын ұсынады. Үкімет ұсынысты іске асыру туралы шешім қабылдағанда осы қорытындыларды ескеруге міндетті. Егер ол солай болса, Парламентке жасалған өзгерістерді түсіндіре отырып, бұйрық жобасын ұсынады, ол әр палатаның мақұлдауы үшін дауысқа салынар алдында комитеттер тарапынан қайта қарастырылады. Регламенттік реформа бұйрықтарының мысалдары: 2004 жылғы Регламенттік реформа (жексенбілік сауда) бұйрығы (SI 2004/470), ол 1889 жылғы Кірістер туралы заңның 26-бабын жойды (соның нәтижесінде метилденген спиртті сенбі күні кешке немесе жексенбіде сату қайтадан заңдастырылды) және 2005 жылғы Регламенттік реформа (сауда таңбалары) бұйрығы (SI 2005/871), ол 1964 жылғы Сауда таңбалары туралы заңның барлық ережелерін жойды. 2001 жылғы заң жойылды және оның орнына 2006 жылғы Заңнамалық және регламенттік реформа туралы заң қабылданды, ол Үкіметке едәуір кеңейтілген өкілеттіктер берді және үлкен алаңдаушылық тудырды.
The Regulatory Reform Act 2001 enables the Government to make an Order to change Acts of Parliament so as to remove burdens on business or others, so long as it can be done without removing "necessary protections". Because of the extensive powers given to the Government to amend primary legislation as part of the Act, a special form of affirmative procedure has been introduced. Firstly, the Government must produce a draft proposal and consult interested organisations. It must then lay the proposal and the results of the consultation, along with a detailed explanation, before Parliament for 60 days. Select committees of both Houses then debate the proposal and examine it against criteria including maintenance of "necessary protection" for those who may be affected, the adequacy of public consultation, the extent of the burden to be lifted, financial implications and compliance with European law. The Committees then report their findings to the House. The Government has to take those findings into account when deciding whether to proceed with the proposal. If it does, it then lays a draft Order before Parliament along with an explanation of any changes made, which is again considered by the Committees before finally being put to a vote of each House for approval. Examples of the use of Regulatory Reform Orders have included The Regulatory Reform (Sunday Trading) Order 2004 (SI 2004/470) which repealed section 26 of the Revenue Act 1889 (and so re legalised the selling of methylated spirits on a Saturday night or a Sunday), and The Regulatory Reform (Trading Stamps) Order 2005 (SI 2005/871) which repealed the entirety of the Trading Stamps Act 1964. The 2001 Act was repealed and replaced by the Legislative and Regulatory Reform Act 2006, which created significantly wider powers and has been the subject of considerable concern.
1998 жылғы Адам құқықтары туралы заңға сәйкес түзетулер
1998 жылғы Адам құқықтары туралы заң Парламент актісінің Еуропалық адам құқықтары конвенциясына қайшы келетінін сот анықтаған жағдайда, Үкіметке осы актіні түзету үшін Түзету бұйрығын қабылдау мүмкіндігін беретін рәсімді құрды. Түзету бұйрығын қабылдамас бұрын Үкімет 60 күн ішінде Парламентке ұсыныс енгізуі тиіс, осы уақыт ішінде Екі палатаның Адам құқықтары жөніндегі бірлескен комитеті оны қарастырып, есеп береді. 60 күн өткен соң Үкімет Парламентке бұйрық жобасын ұсына алады, одан кейін Бірлескен комитет екі палатаға бұйрықты бекіту туралы ұсыным жасайтын тағы 60 күндік кезең келеді. Шұғыл жағдайларда Түзету бұйрықтарын дереу қабылдауға және содан кейін талқылауға болады; олар 120 күн ішінде бекітілуі керек, әйтпесе олар күшін жояды.
The Human Rights Act 1998 created a procedure under which, if the courts find that an Act of Parliament contravenes the European Convention on Human Rights, the Government can make a Remedial Order to correct the Act in question. Before making a Remedial Order, the Government must lay a proposal before Parliament for 60 days, during which time it will be considered and reported upon by the Joint Committee of both Houses on Human Rights. After the 60 days have passed, the Government may then lay a draft Order before Parliament, following which there is another 60 day period in which the Joint Committee will make a recommendation to both Houses whether the Order should be approved. An emergency procedure allows for Remedial Orders to be made immediately and debated afterwards; they must be approved within 120 days or will cease to have effect.
Генрих VIII-нің ережелері
Кейбір заң актілері актінің өзінде негізгі актіні немесе басқа негізгі заңнаманы өзгертуге мүмкіндік беретін ережелер бойынша жасалады. Бұл ережелер негізгі заңнамаға екінші деңгейлі заңнама арқылы түзетулер енгізуге мүмкіндік береді және Генрих VIII ережелері немесе Генрих VIII өкілеттіктері деп аталады, себебі мұндай өкілеттіктің алғашқы мысалы 1539 жылғы Жарлықтар туралы заң арқылы король Генрих VIII-ге берілді. 2002 жылғы Ұлттық, Иммиграция және Баспана туралы заң қабылданғаннан кейін (ол Мемлекеттік хатшыға Генрих VIII өкілеттіктерін пайдалана отырып өзгерістер енгізуге рұқсат берді), Лордтар палатасының Өкілеттіктер және Регуляторлық реформа жөніндегі таңдау комитеті мұндай баптарды қолдану және жобалау туралы есеп жариялады. Комитет төрағасы бұл баптардың “атқарушы биліктің шектері туралы маңызды конституциялық мәселенің түбіне” дейін жететінін айтты. Мұндай баптар көбінесе дау тудырады, өйткені олар заңға өзгерістерді парламентте дауыс берусіз енгізуге мүмкіндік береді. Англия мен Уэльстің Бас судьясы Лорд Джадж мұндай баптарға қарсы күшті пікір білдірді: “Осындай Генрих VIII баптары енгізілген кезде, олардың қажеттілігі әрқашан айтылатынына сенімді болыңыз. Уильям Питт мұндай талаптарды жеңілтексіз қабылдамауға ескерткен. Қажеттілік – адам құқығын бұзудың ақталуы: ол тирандардың аргументі, құлдардың сенімі”. Үкімет (әсіресе Бизнес, Энергетика және Индустриялық стратегия департаменті) мемлекеттік көмек туралы ЕО ережелерін жою үшін (Brexitтен кейін Ұлыбританияның ішкі заңнамасына енгізілген) Генрих VIII өкілеттіктерін даулы түрде пайдаланды. 2021 жылы Good Law Project бұл қадамға наразылық білдіріп, Генрих VIII өкілеттіктерін осындай мақсатта пайдалану конституциялық тұрғыдан күмәнді екенін мәлімдеді. Осылайша, билік органдарына қажетті дайындықтарды жасау үшін уақыт берілді. Қолданысқа енгізу туралы бұйрықтар Парламентке ұсынылады, бірақ олар оң немесе теріс процедураға бағынбайды. Көптеген заң актілері (әсіресе теріс шешім процедурасына бағынғандардан кейін ең ірі топ) Парламентке ұсынылмайды және демек, парламенттік бақылауға жатпайды.
Some statutory instruments are made under provisions of Acts which allow the instrument to change the parent Act itself, or to change other primary legislation. These provisions, allowing primary legislation to be amended by secondary legislation, are known as Henry VIII clauses, or Henry VIII powers, because an early example of such a power was conferred on King Henry VIII by the Statute of Proclamations 1539. After the enactment of the Nationality, Immigration and Asylum Act 2002 (which permitted the Secretary of State to make changes using Henry VIII powers), the Delegated Powers and Regulatory Reform Select Committee of the House of Lords issued a report concerning the use and drafting of such clauses, which its chairman remarked go "right to the heart of the key constitutional question of the limits of executive power". Such clauses have often proved controversial, because they allow changes to the law without a vote in Parliament at any stage. Lord Judge spoke strongly against such clauses when he was Lord Chief Justice of England and Wales: "You can be sure that when these Henry VIII clauses are introduced they will always be said to be necessary. William Pitt warned us how to treat such a plea with disdain. Necessity is the justification for every infringement of human liberty: it is the argument of tyrants, the creed of slaves." The government (specifically the Department for Business, Energy and Industrial Strategy) controversially used Henry VIII powers to abolish EU rules on state aid (which had been incorporated into UK domestic law after Brexit). In 2021, the Good Law Project has challenged this move, arguing that the use of Henry VIII powers for such a purpose is constitutionally questionable. thereby giving the authorities time to make necessary preparations. Commencement Orders are laid before Parliament but are not subject to either the affirmative or negative procedure. Many statutory instruments (indeed, the largest group after those subject to the negative resolution procedure) are not required to be laid before Parliament at all, and are therefore not subject to any parliamentary control.
Соттық бақылау
Барлық делегаттық заңнамадағыдай, заң актілері парламенттің өз егеменді заң шығару өкілеттіктерін емес, парламент актісімен белгілі бір мақсат үшін берілген өкілеттілікті жүзеге асыратын адам жасағандықтан, олар басқа заң актісімен берілген өкілеттіктерден тыс (ultra vires) деп табылса соттар тарапынан жойылуы мүмкін. Егер Үкімет делегаттық заңнаманы негізгі заңда көзделмеген мақсатта пайдалануға тырысса, немесе заңнамада актімен берілген өкілеттіктердің негізсіз пайдаланылуы болса, немесе актіде белгіленген алдын ала шарттар (мысалы, белгілі ұйымдармен кеңесу) орындалмаса, мұндай жағдай туындайды. 1987 жылы Woolwich Equitable Building Society ісі бойынша сот SI 1986 No 482 ережесінің 11-ші тармағын жойды, ол құрылыс қоғамдарының дивидент төлеуіне қатысты. Соңғы кезде Апелляциялық сот 2014 жылғы No 2604 бұйрығын, яғни "Жеделдетілген рәсім ережесін" жоққа шығарды, ол пана сұрау шағымдарына қатысты. Бұл 2007 жылғы Трибуналдар, соттар және атқару туралы заңның 22-бабына қайшы деп танылды.
As with all delegated legislation, because statutory instruments are made by a person exercising a power conferred by an Act of Parliament for a specified purpose, rather than by Parliament exercising its sovereign law making powers, they can be struck down by the courts if it is concluded that they are ultra vires (literally, "beyond the powers" conferred by the parent Act). This would be the case if the Government attempts to use delegated legislation for a purpose not envisioned by the parent Act, or if the legislation is an unreasonable use of the power conferred by the Act, or if pre conditions imposed by the Act (for example, consultation with certain organisations) have not been satisfied. In 1987, the case re Woolwich Equitable Building Society led the courts to strike down SI 1986 No 482 regulation 11 which related to payments of dividends by building societies. More recently the Court of Appeal struck down SI 2014 No 2604, known as the Fast Track Rules, which relates to asylum appeals. This was held to be ultra vires Tribunals, Courts and Enforcement Act 2007 section 22.