Генри Беннет, Арлингтон графы – ағылшын саяхатшысы (1618-1685). Англия азамат соғысында роялисттерді қолдады, Карл II-нің кеңесшісі болды, Тори партиясын құруға ықпал етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия мемлекет қайраткері (1618–1685)
English statesman (1618–1685)
Генри Беннет, Арлингтонның 1-ші графы, КГ, ПК (1618 – 28 шілде 1685) – ағылшын мемлекет қайраткері. Англия азамат соғысы кезінде роялистерді қолдаған ол, 1660 жылы Англияға қайтып келгенге дейін, эмиграциядағы корольдік отбасына қосылды. Ол келесі он жылда саяси ықпалға ие болды және 1668 жылдан бастап Кабал министрлігінің мүшесі ретінде Карл II-нің маңызды кеңесшілерінің біріне айналды. 1674 жылы ол импичментке ұшырады. Ол Англия Парламентіндегі Корт фракциясының жетекші тұлғасы болды, бұл топтық бірлестік кейін Тори партиясына айналды.
Henry Bennet, 1st Earl of Arlington, KG, PC (1618 – 28 July 1685) was an English statesman. A supporter of the Royalists during the English Civil War, he joined the royal family in exile before returning to England at the Restoration in 1660. He gained political influence over the following decade and became one of Charles II's key advisors as a member of the Cabal ministry from 1668. He was impeached in 1674. He was a leading figure in the Court faction in the Parliament of England, a grouping which would evolve into the Tories.
Түпбасқасы және ерте өмір
Ол Доули, Миддлсекстің сэр Джон Беннеттінің және Литтл Саксхэм, Саффолктің сэр Джон Крофтс қызы Доротидің ұлы болды. Ол Джон Беннеттің 1-ші барон Оссолстонның кіші інісі болды; оның қарындасы сэр Роберт Каррға (немесе Керрге) үйленген Елизавета Беннет болды. Ол 1618 жылы Суфолк штатындағы Литтл Саксхэмде крещениеден өтті және Вестминстер мектебінде және Оксфордтағы Крайст-Черчте білім алды. Ол ғалым және ақын ретінде белгілі бір деңгейге жетті және бастапқыда діни қызметкер болуға дайындалған. 1643 жылы ол Оксфордта Лорд Дигбидің хатшысы болды және королева мен Ормонд арасында Ирландияда хабаршы ретінде жұмыс істеді. Кейіннен ол патша үшін қару алып, 1644 жылы Андовер шайқасында мұрнының түбіне жарақат алды. Бұл жарадан қалған із қалыпты болуы керек, сондықтан Арлингтон оны қара түсті жабынмен жапқан. Патшалықтың жеңілісінен кейін ол Франция мен Италияға саяхаттап, 1650 жылы қуғындағы патша отбасына қосылды, ал 1654 жылы Чарльздың ұсынысымен, оның "жағымды мінезіне" қызыққан Йорк герцогы Джеймстің ресми хатшысы болды. Кейбіреулер оның Люси Уолтерден заңсыз баласы болғанын айтады.
He was the son of Sir John Bennet of Dawley, Middlesex, by Dorothy, daughter of Sir John Crofts of Little Saxham, Suffolk. He was the younger brother of John Bennet, 1st Baron Ossulston; his sister was Elizabeth Bennet who married Sir Robert Carr (or Kerr). He was baptized at Little Saxham, Suffolk, in 1618, and was educated at Westminster School and Christ Church, Oxford. He gained some distinction as a scholar and a poet, and was originally destined for holy orders. In 1643, he was secretary to Lord Digby at Oxford, and was employed as a messenger between the queen and Ormonde in Ireland. Subsequently, he took up arms for the king, and received a wound on the bridge of his nose in the skirmish at Andover in 1644. The scar resulting from this wound must have been prominent because Arlington took to covering it with black plaster. After the defeat of the royal cause he travelled in France and Italy, joined the exiled royal family in 1650, and in 1654 became official secretary to James, Duke of York on the recommendation of Charles, who had already been attracted by his "pleasant and agreeable humour". He was said by some to have been the father of an illegitimate child by Lucy Walter.
Аттылық
1657 жылы наурыз айында ол рыцарь атағына ие болды, және сол жылы Карлдың Мадридтегі өкілі ретінде жіберілді, онда ол Реставрациядан кейін патшалық іске көмек табуға тырысты. 1661 жылы Англияға оралғаннан кейін, ол патшалық қазынаның сақтаушысы болып тағайындалды және патшаның ең жақын адамына айналды. Оның міндеттерінің бірі патшаның әйелдерін іздеу және олармен айналысу болды, және осы істе ол үлкен беделге ие болды. Леди Кастлемейнмен байланыс орнатып, ол Карлдың Кларендонға деген наразылығын күшейтті; және 1662 жылдың қазан айында Кларендонның қарсылығына қарамастан, мемлекеттік хатшы болып тағайындалды, оған Кларендон парламентте орын табуға мәжбүр болды. Ол 1661 жылдан 1665 жылға дейін Каллингтон округін өкілдік етті, бірақ ешқашан пікірсайыстарға қатысқан жоқ.
In March 1657, he was knighted, and the same year was sent as Charles's agent to Madrid, where he remained, endeavouring to obtain assistance for the royal cause, until after the Restoration. On his return to England in 1661 he was made keeper of the privy purse, and became the prime favourite. One of his duties was the procuring and management of the royal mistresses, in which his success gained him great credit. Allying himself with Lady Castlemaine, he encouraged Charles's increasing dislike of Clarendon; and he was made secretary of state in October 1662 in spite of the opposition of Clarendon, who had to find him a seat in parliament. He represented Callington from 1661 until 1665, but appears never to have taken part in debate.
Өмірбаян
Кейін ол 1662 жылғы Ирландияның қоныстану актісін түсіндіру және Танжер мәселелері бойынша комитеттерде қызмет етті. 1665 жылы ол Арлингтон бароны (Мидлсекстегі Харлингтон) титулын алды, ал 1667 жылы пошта басқармасының бірі болып тағайындалды. Сыртқы істерді басқару оған сеніп тапсырылды, ол Смирна флотына жасалған шабуылға және Екінші ағылшын-голланд соғысына басты жауапкер болды. Соғыс барысында 1665 жылғы наурыз айында ол әдемі (және голланд) Изабелла ван Нассау Бевервертке (28 желтоқсан 1633 – 18 қаңтар 1718) үйленді. Изабелла – Нассаудың Де Лек және Беверверд иесі Луидің қызы, Стадхолдер Маврикий Оранждың заңды емес ұлы. Олардың бір қызы болды – Грэфтон герцогинясы Изабелла Фицрой (шамамен 1668 – 1723). Леди Арлингтонның әпкесі Эмилия, тағы бір әйгілі сұлу, Оссоридің 6-шы графы Томас Батлерге тұрмысқа шықты. 1665 жылы ол Карлға дін бостандығын беруге кеңес берді, бірақ бұл соғыс кезінде қаржы алу үшін жасалған ғибрат болды; ал ол кейіннен дінсіздерді қуғындауға белсенділік танытты.
He served subsequently on the committees for explaining the Irish Act of Settlement 1662 and for Tangier. In 1665 he obtained a peerage as Baron Arlington, (properly Harlington, in Middlesex) and in 1667 was appointed one of the postmasters general. The control of foreign affairs was entrusted to him, and he was chiefly responsible for the attack on the Smyrna fleet and for the Second Anglo Dutch War, during which he married the beautiful (and Dutch) Isabella van Nassau Beverweert (28 December 1633 – 18 January 1718) in March 1665. Isabella was the daughter of Louis of Nassau, Lord of De Lek and Beverweerd, the natural son of stadtholder Maurice of Orange. They had one daughter, Isabella FitzRoy, Duchess of Grafton (c.1668 1723). Lady Arlington's sister Emilia, another noted beauty, married Thomas Butler, 6th Earl of Ossory. In 1665 he advised Charles to grant liberty of conscience, but this was merely a concession to gain money during the war; and he showed great activity later in oppressing the nonconformists.
Томас Вриотслидің өлімі
Томас Уироттсли, Саутгемптонның 4-ші графы қайтыс болғаннан кейін, ол оның басқаруын сынаған болатын, оның зор амбициясы – қазынашылық лауазымына қол жеткізе алмады. Кларендон құлағанда, оған қарсы сыбырлағанмен, ол Кабаль министрлігінің мүшесі болғанымен, күткендей жоғары ықпалға ие бола алмады, себебі Бэкингем патшаның назарына тез арада теңесіп, одан асып түсті. Бэкингеммен қатыгез бәсекелестік туды, және олар тек Ормонды құрту сияқты олардың саясаты мен жоспарларына қарсы шыққан ұлы Ормонды құрту сияқты жаман шараларды іске асыруға тырысқанда ғана бірікті. Арлингтонның қызғанышына тағы бір себеп – 1668 жылы Үштік одақ шартын жасау арқылы үлкен халыққа танымал болған сэр Уильям Темпл еді; Арлингтон оны Мадридке жіберуге тырысты және Шарльдың осы келісімде көтерілген саясатты жою және Франциямен келісім жасау жоспарларына құлшыныспен кірісті. Ол Людовик XIV-тен пара алудан бас тартты, бірақ әйеліне 10 000 алтын монета сыйлық ретінде алуға рұқсат берді; 1670 жылы ол, Рим католигі Томас Клиффордтан басқа, бірінші барон Клиффордтан басқа, алғашқы құпия Довер келісіміне (1670 жылдың мамыр айында) сенген жалғыз министр болды, оның бір тармағы Карлдың католицизмге өтуін жариялауды көздеді; және ол кеңестің қалған бөлігін алдаудың басты ойыншысы болды.
On the death of Thomas Wriothesley, 4th Earl of Southampton, whose administration he had attacked, his great ambition, the treasurership, was not satisfied; and on the fall of Clarendon, against whom he had intrigued, he did not, though becoming a member of the Cabal Ministry, obtain the supreme influence which he had expected; for Buckingham first equalled, and soon surpassed him, in the royal favour. With Buckingham a sharp rivalry sprang up, and they only combined forces when endeavouring to bring about some evil measure, such as the ruin of the great Ormonde, who was an opponent of their policy and their schemes. Another object of jealousy to Arlington was Sir William Temple, who achieved great popular success in 1668 by the conclusion of the Triple Alliance; Arlington endeavoured to procure his removal to Madrid, and entered with alacrity into Charles's plans for destroying the whole policy embodied in the treaty, and for making terms with France. He refused a bribe from Louis XIV, but allowed his wife to accept a gift of 10,000 crowns; in 1670 he was the only minister besides the Roman Catholic Thomas Clifford, 1st Baron Clifford to whom the first secret treaty of Dover (May 1670), one clause of which provided for Charles's declaration of his conversion to Catholicism, was confided; and he was the chief actor in the deception practised upon the rest of the council.
Жеке пікірлер
Ол бірнеше басқа шараларды қолдады – патша билігін қару күшімен абсолютті ету жоспары; 1672 жылы мемлекеттік қарызды мойдаламайтын "қазынаны тоқтату"; және сол жылы "біз шетелдегі істермен айналысқанда ел ішінде тыныштық сақтау үшін" патшалық кешірім туралы жарияланған декларация. 1672 жылдың 22 сәуірінде ол граф титулына ие болды, титул оның қызына өтетіні айқындалды, ал 15 маусымда Гартер орденін алды; сол айда ол Бэкингеммен бірге алдымен Гаагадағы Вильгельмге, содан кейін Утрехттегі Людовикке сапар жасады, голландтарға бейшаралықпен қабылданбаған бейбіт келісім шарттарын таңуға тырысты, бірақ үшінші ағылшын-голланд соғысын аяқтауға қол жеткізе алмады. Бірақ Арлингтонның сарай саясатын қолдауы жеке мүдделеріне толығымен бағынды; ал 1672 жылдың қарашасында Клиффордты қазынашылыққа тағайындағаннан кейін, оның қызғанышы мен көңілінің қалғандығы, сондай-ақ парламентте туындаған қарсылықтың күштілігі оны қарсы жаққа бұрып жіберді.
He supported several other measures—the scheme for rendering the king's power absolute by force of arms; the "stop of the exchequer", involving a repudiation of the state debt in 1672; and the Royal Declaration of Indulgence the same year, "that we might keep all quiet at home whilst we are busy abroad." On 22 April 1672 he was created an earl, with a special remainder that the title would pass to his daughter, and on 15 June obtained the Order of the Garter; the same month he proceeded with Buckingham on a mission, first to William at The Hague, and afterwards to Louis at Utrecht, endeavouring to force upon the Dutch terms of peace which were indignantly refused, failing to end the Third Anglo Dutch War. But Arlington's support of the court policy was entirely subordinate to personal interests; and after the appointment of Clifford in November 1672 to the treasurership, his jealousy and mortification, together with his alarm at the violent opposition aroused in parliament, caused him to veer over to the other side.
Кешірімділік туралы мәлімдеме
Ол Чарльзға 1673 жылдың наурызында Индульгенция декларациясының заңдылығын Лордтар палатасына ұсынуды кеңес берді және сол жылы Клиффордты отставкаға кетуге мәжбүр еткен Тест актісін қолдады. Ол голландиялық партияға қосылды және жаңа одақтастарымен келісу үшін Довердің құпия шартын адал протестанттар Ормонд пен Шафтсберидің 1-графы Энтони Эшли Куперге ашты. Бірақ Арлингтон барлық тараптың сенімін жоғалтқандықтан, қолдау табуға жасаған әрекеттері аз нәтиже берді. 1674 жылдың 15 қаңтарында ол Палата тарапынан «папалыққа» ұмтылу, сыбайлас жемқорлық және сенішті сатқандық айыптарымен импичментке ұшырады. Бұрынғы қорғаныс шарасында Букингем оны француз және протестанттарға қарсы саясаттың басты қозғаушысы деп айыптады. Бірақ, оның жеңесі, халыққа танымал лорд Оссоридің ықпалының арқасында, оны қызметтен алу туралы ұсыныс 166 дауысқа қарсы 127 дауыспен қабылданбады. Алайда, оның құтылуы құлдырауына кедерес болмады, ол 11 қыркүйекте 1674 жылы хатшылық қызметінен кетіп, оның орнына Лорд Чемберлен болып тағайындалды. 1675 жылы ол Францияға және Рим католиктеріне қарсы шараларды қолдау арқылы, сондай-ақ Джеймсті сарайдан қуғызу үшін жасалған қысымға қосылып, парламентпен жақсы қарым-қатынас орнатуға тағы бір әрекет жасады. Қарашада ол Гаагаға миссиямен барды, мақсаты бейбітшілік орнату және Уильям мен Джеймстің қызы Мэримен одақ құру болатын. Бірақ ол бұл жолы да толық сәтсіздікке ұшырады және толыққанды беделсіз күйде үйге оралды.
He advised Charles in March 1673 to submit the legality of the declaration of indulgence to the House of Lords, and supported the Test Act of the same year, which compelled Clifford to resign. He joined the pro Dutch party, and in order to make his peace with his new allies, disclosed the secret treaty of Dover to the staunch Protestants Ormonde and Anthony Ashley Cooper, 1st Earl of Shaftesbury. Arlington had, however, lost the confidence of all parties, and these efforts to procure support met with little success. On 15 January 1674 he was impeached by the Commons, the specific charges being "popery", corruption, and the betrayal of his trust – Buckingham in his own defence having accused him the day before of being the chief instigator of the French and anti Protestant policy, of the scheme of governing by consent. But the motion for his removal, owing chiefly to the influence of his brother in law, the popular Lord Ossory, was rejected by 166 votes to 127. His escape could not, however, prevent his fall, and he resigned the secretaryship on 11 September 1674, being appointed Lord Chamberlain instead. In 1675 he made another attempt to gain favour with the parliament by supporting measures against France and against the Roman Catholics, and by joining in the pressure put upon Charles to remove James from the court. In November he went on a Mission to The Hague, with the popular objects of effecting peace and of concluding an alliance with William and James's daughter Mary. In this, he entirely failed, and he returned home completely discredited.
Қазынашылық
Ол Дэнби Клиффордты қазынашылыққа тағайындағанда тағы да көңілі қалды, себебі Чарльз "оны кеңсеге лайықсыз деп есептегендіктен, оған оны беруге өте ықылас білдірді". Парламенттегі наразылармен оның жасаған сыбырласулары, сәтті бәсекелесіне қарсылық тудыруға бағытталған әрекеттері нәтижесіз аяқталды. Осыдан бастап, сарайда болғанмен, ол ешқандай ықпалға ие болмады және оған сыйластықпен қарастырылмады. Оның сыртқы келбеті мен мінез-құлқынан күлкі қозғауға болады, тіпті "бір сарай адамы мұрнына қара дақ қойып, қолына ақ таяқ ұстап, патшаны оның есебінен көңіл көтеру үшін" әдетке айналды. 1679 жылдың наурыз айында ол қазына комиссары болып тағайындалды, сол жылы сэр Уильям Темплдің жаңаша құрылған кеңесіне енді және жаңадан құрылған ішкі кабинет мүшесі болды. 1681 жылы ол Саффолк графының өкілі болып тағайындалды.
He had again been disappointed with the treasurership when Danby succeeded Clifford; Charles having declared "that he had too much kindness for him to let him have it for he was not fit for the office". His intrigues with discontented persons in parliament to stir up opposition to his successful rival came to nothing. From this time, though lingering on at court, he possessed no influence, and was treated with scanty respect. It was safe to ridicule his person and behaviour, and it became a common jest for "some courtier to put black patch upon his nose and strut about with a white staff in a hand in order to make the king merry at his expense". He was appointed a commissioner of the treasury in March 1679, was included in Sir William Temple's new modelled council the same year, and was a member of the inner cabinet which was most immediately formed. In 1681 he was made Lord Lieutenant of Suffolk.
Өлім және мұрагерлік
Ол 28 шілдеде 1685 жылы қайтыс болды және ол үлкен мүлік сатып алып, кең ауқымды құрылыс жұмыстарын жүргізген Юстон жерінде жерленді. Оның Лондондағы резиденциясы Арлингтон үйі болды, оны ол бұрынғы резиденциясы Горинг үйі 1674 жылы өртенген кезде салдырған. Бұл резиденцияның орнына Букингем сарайына айналған Букингем үйі салынды. Оның титулы ерекше бекітілген тәртіп бойынша оның жалғыз қызы Изабеллаға өтті. 1672 жылы, оған төрт немесе бес жас болғанда, ол тоғыз жасар Генри Фицройға, Графтонның 1-ші герцогы, король Карл II мен Леди Кастлемейннің заңды емес ұлына үйленді. Дәл сол рәсім 1679 жылы қайталанды, бұл, әдетте, жұбайлардың бірге тұруына мүмкіндік беру үшін жасалды. Олардың бір ұлы болды – Чарльз Фицрой, Графтонның 2-ші герцогы. Графтон 1690 жылы Корк қамалында қаза тапты. Изабелла 1698 жылы 4-ші баронет, сэр Томас Ханмерге қайта үйленді. Ол 1723 жылы қайтыс болды.
He died on 28 July 1685, and was buried at Euston, where he had bought a large estate and had carried out extensive building operations. His residence in London was Arlington House, which he constructed when his previous residence Goring House burned down in 1674, this residence would be succeeded by Buckingham House which became Buckingham Palace. His title passed, by special remainder, to his only daughter Isabella. In 1672, when she was four or five years old she married the nine year old Henry FitzRoy, 1st Duke of Grafton, natural son of King Charles II by Lady Castlemaine. The ceremony was repeated in 1679, presumably to allow the couple to cohabit. They had one son Charles FitzRoy, 2nd Duke of Grafton. Grafton was killed at the Siege of Cork in 1690. Isabella in 1698 remarried Sir Thomas Hanmer, 4th Baronet. She died in 1723.