Ричард Бойл: Англияның сәулетші аристократы және Палладиандық стильді әкелушісі

Кіріспе

Британдық сәулетші және ақсүйек Ричард Бойл, 3-ші Берлингтон графы және 4-ші Корк графы (25 сәуір 1694 – 4 желтоқсан 1753) – британдық сәулетші және ақсүйек, ол көбінесе «Өнердің Аполлоны» және «Сәулетші граф» деп аталады. 2-ші Берлингтон графы мен 3-ші Корк графының ұлы Берлингтон, жеке кеңесші және Ұлыбритания Лордтар палатасы мен Ирландия Лордтар палатасының мүшесі болса да, саясатқа аса қызығушылық танытпады. Оның өміріндегі басты қызығушылықтары сәулет және ландшафтты жобалау болды, ол құрылысшы және сәулетшілердің, қолөнершілердің және ландшафтты жобалаушылардың демеушісі ретінде танылды. Шын мәнінде, ол Палладиандық сәулетті Ұлыбритания мен Ирландияға әкелгені үшін мақталады. Оның маңызды жобаларына Берлингтон үйі, Вестминстер мектебі, Чизвик үйі және Нортвик паркі кіреді.

Өмір

Лорд Берлингтон Йоркширде бай англо-ирландтық аристократтық отбасында, Чарльз Бойлдің, 2-ші Берлингтон графының және оның әйелі Джулиана Бойлдың (Ноэль; 1672–1750) жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Әкесінің 1704 жылғы ақпандағы қазасынан кейін тоғыз жасында Йоркшир мен Ирландиядағы атақтары мен кең аумақтарына ие болды. 1715 жылға дейін жалғасқан жас кезеңінде оның Англия және Ирландиядағы жерлері, сондай-ақ саяси мүдделері мен демеушілігі анасы басқарды. Берлингтон ерте жасынан музыкаға құштарлық танытты. Георг Фридерик Гендель Берлингтон резиденциясында болғанда, Берлингтонға екі операсын арнады: «Тезео» және «Амадиги ди Гаула». Хокинстің айтуынша, Франческо Барсанти өзінің Op. 1 шығармасын Лорд Берлингтонға арнаған, бірақ арнау Питер Брессан сатқан басылымда болуы керек, ал Walsh & Hare 1727 шамасында шығармаларды гравюралаған. 1714–1719 жылдары үш рет шетелге сапар шегуі және 1726 жылы Парижге жасаған қосымша сапары оған талғамын дамытуға мүмкіндік берді. Англиялық аристократ үшін сәулетші ретінде оның кәсіби шеберлігі (әрқашан құрылыс мердігерінің қолдауымен) ерекше болды. 1719 жылы Венето аймағын аралағанда Андреа Палладионың «I quattro libri dell'architettura» кітабының көшірмесін өзімен алып жүрді, бірақ аймақ суға батқан және көптеген виллаларға қол жеткізу мүмкін емес екенін көріп, бірнеше бос беттерге жазбалар жасады. Осы сапарда ол Палладиан сәулетіне деген құштарлығын тудырды. 1719 жылы ол сахнада барокко операсын қойған Корольдік музыка академиясының маңызды абоненттерінің бірі болды. Лорд Берлингтонның алғашқы жобасы, сәйкесінше, оның Лондондағы резиденцияларының бірі – Берлингтон үйі болды. 1719 жылы континенттен оралғаннан кейін ол барокколық сәулетші Джеймс Гиббсті жұмыстан босатып, шотланд сәулетшісі Колен Кэмпбеллді жұмысқа алды, ал суретші, кейін дизайнер болған Уильям Кентті интерьерге тағайындады. Пикадиллиде орналасқан Берлингтон үйінің аулалық фасады неопалладиандық стилдегі алғашқы маңызды жұмыс болды. 1720 жылдары Берлингтон мен Кэмпбелл жолдары айырылысты, ал Берлингтонға жас Генри Флиткрофт («Берлингтон Гарри») көмектесті, ол екінші неопалладиандық буынның маңызды сәулетшісіне айналды, сондай-ақ екінші қатарлы Палладиан сәулетшісі Дэниел Гаррет және бірнеше суретшілер көмектесті. Лорд Берлингтон ешқашан римдік қираған жерлерді жақыннан тексермеді немесе орындарында егжей-тегжейлі суреттер жасаған жоқ; ол классикалық дәстүрді түсіндірушілер ретінде Палладио мен Скамоцциге сүйенді. Берлингтонның Палладио суреттері Витрувийдің римдік ғимараттарының көптеген реконструкцияларын қамтиды, оларды ол жариялауды жоспарлаған. Осы арада ол 1723 жылы Олд Берлингтон көшесіндегі генерал Уэйдтің Лондон үйі үшін жасалған сарай фасадын бейімдеді, ол «Vитрувий Британик III» (1725) үшін жарияланды. Бұл басылым бұрын белгісіз Палладионың үлгісін айналымға енгізді. Оның шабыт көзінің тағы бірі – ол жинаған суреттер, Иниго Джонсқа тиесілі Палладионың бірнеше суреттері және Иниго Джонстың шәкірті Джон Веббтің көптеген суреттері болды, оларды Уильям Кент 1727 жылы жариялады (дегенмен 1736 жылғы датасы көбінесе қабылданды) «Мырза Иниго Джонстың кейбір эскиздері» деген атпен, Кент пен Берлингтонға тиесілі қосымша эскиздермен бірге. Джонстың шәкірті Веббтің палладиандық-неопалладиандық мұраны таратудағы маңызды рөлі 20 ғасырда ғана түсінілді. 1730 жылдардың басында Палладиан стилі британдық ел үйі немесе қоғамдық ғимарат үшін жалпы қабылданған стиль ретінде жеңіске жетті. Өмірінің соңына дейін Лорд Берлингтон Гораций Уолпол айтқандай, «өнердің Аполлоны» болды, ал Кент – «оның лайықты дін қызметшісі». 1739 жылы Лорд Берлингтон «Ақылды балалар ауруханасы» атты жаңа қайырымдылық ұйымын құруға қатысты. Берлингтон қайырымдылық қорының басқарушысы болды, бірақ 1742 жылы аяқталған бұл үлкен Блумсбери балалар үйінің құрылысын жоспарлауға ресми түрде қатыспады. Ғимараттың сәулетшісі Теодор Якобсен болды, ол комиссияны қайырымдылық актісі ретінде қабылдады. Лорд Берлингтонның көптеген жобалары қайта құрудан немесе қосымшалардан, өрттен немесе қаланың кеңеюінен зардап шекті. Көп жағдайда оның идеялары бейресми болды: Холкхэм залында архитектор Мэтью Бретингэм «жалпы идеялар алғаш рет Берлингтон графы мен Лестер графы, сондай-ақ мырза Уильям Кент көмегімен туды» деп еске алды. Бреттингемнің Холкхэм туралы басылымында Берлингтонға портик пен солтүстік киім бөлмесінің төбелері арналған. Лорд Берлингтонның архитектуралық суреттері оның күйеу баласы, Девонширдің 4-ші герцогы Уильям Кавендишке мұра болып өтті және олар басқа жағдайда мүмкін болмас атрибуцияны анықтауға мүмкіндік береді. 1751 жылы ол өзінің суреттерінің бір бөлігін Франческо Альгароттиге Потсдамда, сондай-ақ Витрувий туралы кітаппен бірге жіберді.

Lord Burlington was born in Yorkshire into a wealthy Anglo Irish aristocratic family, the only son of Charles Boyle, 2nd Earl of Burlington and his wife, Juliana Boyle ( Noel; 1672–1750). He succeeded to his titles and extensive estates in Yorkshire and Ireland at the age of nine, after his father's death in February 1704. During his minority, which lasted until 1715, his English and Irish lands, as also his political interests and patronages, were managed by his mother. Burlington showed a fondness for music at an early age. Georg Frideric Handel dedicated two operas to Burlington while staying at his residence Burlington House: Teseo and Amadigi di Gaula. According to Hawkins, Francesco Barsanti dedicated the six recorder sonatas of his Op. 1 to Lord Burlington, although the dedication must have appeared on the edition sold by Peter Bressan, before Walsh & Hare engraved the works c. 1727. Three foreign Grand Tours taken between 1714 and 1719, and a further trip to Paris in 1726, gave him opportunities to develop his taste. His professional skill as an architect (always supported by a mason contractor) was extraordinary in an English aristocrat. He carried his copy of Andrea Palladio's book I quattro libri dell'architettura with him when touring the Veneto in 1719, but made notes on a number of blank pages, having found the region flooded and many villas inaccessible. It was on this tour that he acquired the passion for Palladian architecture. In 1719, he was one of the main subscribers of the Royal Academy of Music, a corporation that produced baroque opera on stage. Lord Burlington's first project, appropriately, was one of his own London residences, Burlington House, where he dismissed his baroque architect James Gibbs when he returned from the continent in 1719, and employed the Scottish architect Colen Campbell, with the history painter turned designer William Kent assigned for the interiors. The courtyard front of Burlington House, prominently sited in Piccadilly, was the first major executed statement of Neo Palladianism. In the 1720s, Burlington and Campbell parted, and Burlington was assisted in his projects by the young Henry Flitcroft ("Burlington Harry"), who developed into a major architect of the second Neo Palladian generation, Daniel Garrett, a straightforward Palladian architect of the second rank, and some draughtsmen. Lord Burlington never closely inspected Roman ruins or made detailed drawings on the sites; he relied on Palladio and Scamozzi as his interpreters of the classic tradition to do so. Burlington's Palladio drawings include many reconstructions of Vitruvius' Roman buildings, which he planned to publish. In the meantime, he adapted the palazzo facade in the illustration for the London house of General Wade at Old Burlington Street in 1723, which was published for Vitruvius Britannicus iii (1725). This publication put a previously unknown Palladio design into circulation. Another source of his inspiration were drawings he collected, some drawings of Palladio himself which had belonged to Inigo Jones, and many more of Inigo Jones' pupil John Webb, which William Kent published in 1727 (although a date of 1736 is generally accepted) as "Some Designs of Mr Inigo Jones" with some additional designs that were by Kent and Burlington. The important role of Jones' pupil Webb in transmitting the palladian neo palladian heritage was not understood until the 20th century. By the early 1730s, Palladian style had triumphed as the generally accepted manner for a British country house or public building. For the rest of his life, Lord Burlington was "the Apollo of the arts" as Horace Walpole phrased it— and Kent, "his proper priest." In 1739, Lord Burlington was involved in the founding of a new charitable organisation called the Foundling Hospital. Burlington was a governor of the charity, but did not formally take part in planning the construction of this large Bloomsbury children's home, completed in 1742. The architect for the building was a Theodore Jacobsen, who took on the commission as an act of charity. Many of Lord Burlington's projects have suffered from rebuilding or additions, from fire, or from losses due to urban sprawl. In many cases, his ideas were informal: at Holkham Hall, the architect Matthew Brettingham recalled that "the general ideas were first struck out by the Earl of Burlington and the Earl of Leicester, assisted by Mr. William Kent." Brettingham's engraved publication of Holkham credited Burlington specifically with the ceilings for the portico and the north dressing room. Lord Burlington's architectural drawings, inherited by his son in law, William Cavendish, 4th Duke of Devonshire, are preserved at Chatsworth House, and enable attributions that would not otherwise be possible. In 1751, he sent some of his drawings to Francesco Algarotti in Potsdam, together with a book on Vitruvius.

Үлкен жобалар

Берлингтон үйі, Пикадилли, Лондон: Лорд Берлингтонның үйге қосқан үлесі ғимараттың бұрынғы колоннадасымен (1868 жылы бұзылған) шектелген болуы мүмкін. Пикадиллиге монументалды экрандау қақпасы салынды және үйдің негізгі ішкі бөлмелері типтік палладиандық ерекшеліктермен қайта жаңартылды. Лондонда Берлингтон бірнеше аристократиялық жеке тұрғын үйлердің элементтері үшін жобалар ұсынды, олардың ешқайсысы сақталмаған: Берлингтон бақшасындағы Куинсбери үйі (кіреберіс); Уорвик үйі, Уорвик көшесі (ішкі жабдықталған бөлмелер); Ричмонд үйі, Уайтхолл (негізгі ғимарат). Тоттенхэм үйі, Уилтшир, оның қайын інісі, Чарльз Брюс, Айлсберидің 3-ші графы үшін: 1721 жылдан бастап салынды, Лорд Берлингтонның шәкірті Генри Флиткрофт салған (кейін кеңейтіліп, қайта жаңартылды). Бастапқы үйде Иниго Джонстың Уилтон үйінің жоғары бұрышты павильондары "Палладиан терезесі" мотивімен безендірілді, оны Берлингтон үйінде де көруге болады. Берлингтон бақша дизайнына қызығушылық танытып, саябақтағы сәндік ғимараттарды да жобалады (қазір бұзылған). Вестминстер мектебі, жатақхана: 1722–1730 жылдар аралығында салынды (өзгертілді, бомбаланды және қалпына келтірілді), лорд Берлингтонның алғашқы қоғамдық жұмысы. Сэр Кристофер Реннің жобасы Берлингтонның жобасының арқасында қабылданбады, бұл палладиандықтардың жеңісі және ағылшын талғамының өзгеруінің белгісі болды. Олд Бёрлингтон-стрит, Лондон: Үйлер, оның ішінде 1723 жылы генерал Уэйд үшін салынған үй (бұзылған). Генерал Уэйдтің үйі лорд Берлингтонның суреттер жинағындағы Палладионың нағыз фасадын бейнеледі. Уолдершир паркі, Кент, Белведер мұнарасы: 1725–1727 жылдар аралығында салынды. Чатсворттағы лорд Берлингтонның суреттерінен табылған жоспар болмаса, бұл бақтың дизайны Колен Кэмпбеллге жатқызылуы мүмкін еді. Чизвик Хаус вилласы, Миддлсекс: 1717 жылы салынған бақтағы "Касина" лорд Берлингтонның алғашқы тәжірибесі болды. 1727 және 1729 жылдар аралығында салынған вилла Лондондағы неопалладиандық сәулеттің ең жақсы мысалы және 18 ғасырдың еуропалық сәулетінің бағалы мұраларының бірі саналады. Берлингтон римдік вилланы символдық римдік бақта құруға тырысты. Ол вилланы өзінің өнер коллекциясын, «Еуропадағы ең жақсы суреттердің» бар екені айтылатын, және 1714 жылы Еуропаға жасаған алғашқы сапарында сатып алған жиһаздарын орналастыруға жеткілікті кеңістікпен салды. Севенокс мектебі, мектеп үйі: 1730 жылы салынды. Мектеп лорд Берлингтонның досы Элайджа Фентон тапсырыс берген классикалық палладиандық жұмысты көрсетеді. Йорк жиналыс залдары: 1731–1732 жылдар аралығында салынды (фасады қайта жаңартылды). Базиликаға ұқсас кеңістікте лорд Берлингтон Витрувий сипаттаған «Мысыр залының» Палладионың «Төрт кітапта» түсіндірілген археологиялық реконструкциясын жасауға тырысты, «доктриналық дәлдікпен» (Колвин 1995). Нәтижесінде палладиандық үлгідегі ең әсем қоғамдық кеңістіктердің бірі пайда болды. Касл Хилл, Девоншир. Нортвик паркі, Глостершир. Кирби Холл, Йоркшир (көтерілісі).

Burlington House, Piccadilly, London: Lord Burlington's own contribution to the house is likely to have been restricted to the former colonnade (demolished 1868) of the building. A monumental screening gateway to Piccadilly was built and the principle interiors of the house were reconstructed with typical Palladian features. In London, Burlington offered designs for features at several aristocratic free standing dwellings, none of which have survived: Queensbury House in Burlington Gardens (a gateway); Warwick House, Warwick Street (interiors); Richmond House, Whitehall (the main building). Tottenham House, Wiltshire, for his brother in law, Charles Bruce, 3rd Earl of Ailesbury: Built from 1721, executed by Lord Burlington's protégé Henry Flitcroft (enlarged and remodelled since). In the original house, the high corner pavilion blocks of Inigo Jones' Wilton House were provided with the "Palladian window" motif to be seen at Burlington House. Burlington, with a good eye for garden effects, also designed the ornamental buildings in the park (now demolished). Westminster School, the Dormitory: Built between 1722 – 1730 (altered, bombed, and restored), the first public work by Lord Burlington, for which Sir Christopher Wren had provided a design which was rejected in favor of Burlington's, exhibited as a triumph for the Palladians and a sign of changing English taste. Old Burlington Street, London: Houses, including one for General Wade which was built in 1723 (demolished). General Wade's house rendered the genuine Palladio facade in Lord Burlington's collection of drawings. Waldershare Park, Kent, the Belvedere Tower: Built between 1725 – 27. A design for an eye catcher garden that might have been attributed to Colen Campbell were it not have been for a ground plan found among Lord Burlington's drawings at Chatsworth House. Chiswick House Villa, Middlesex: The "Casina" in the gardens, constructed in 1717, was Lord Burlington's first essay. The villa, built between 1727 and 1729, is considered to be the finest remaining example of Neo Palladain architecture in London and one of the gems of European 18th century architecture. An attempt made by Burlington to create a Roman villa situated in a symbolic Roman garden. He built the villa with enough space to house his art collection, regarded as containing "some of the best pictures in Europe", and his more select pieces of furniture, some of which was purchased on his first Grand Tour of Europe in 1714. Sevenoaks School, School House: Built in 1730. The school depicts classic Palladian work, commissioned by Lord Burlington's friend Elijah Fenton. The York Assembly Rooms: Built between 1731 – 32 (facade remodelled). In the basilica like space, Lord Burlington attempted an archaeological reconstruction "with doctrinaire exactitude" (Colvin 1995) of the "Egyptian Hall" described by Vitruvius, as it had been interpreted in Palladio's Quattro Libri. The result was one of the grandest Palladian public spaces. Castle Hill, Devonshire. Northwick Park, Gloucestershire. Kirby Hall, Yorkshire (an elevation).