Гоа-транс: тарихы, түбірлері, 60-70жж. Индияда пайда болған, техно, хаус, эйсид хаус сияқты стильдердің қосындысы. Кассеттер арқылы тараған андерграунд музыка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Электрондық музыка стилі
Electronic music style
Тарих
Музыканың тамыры 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Үндістанның Гоа қаласының хиппилердің астанасы ретінде танымалдылығында жатыр. Музыкалық даму индустриялық музыка элементтерін, New beat және электронды дене музыкасын (EBM) Үндістанның 1980 жылдардағы рухани мәдениетімен үйлестіргенімен, Гоа транс стилінің нақты пішіні 1990 жылдардың басында ғана пайда болды. Ойналатын музыка техно, New beat және түрлі «компьютерлік музыка» жанрларының (мысалы, вокалсыз жоғары энергетикалық диско, acid house, электро, индустриалдық готика, house-тың әртүрлі стилдері және электрондық рок гибридтері) қоспасынан тұрды. Бұл музыка саяхатшы-жинаушылар мен диджейлердің кассета таспалары арқылы таратылды және Гоа диджейлері арасында таспадан таспаға көшіріліп, жабық қауымда, лейблдер мен музыка индустриясының ықпалынан тыс тарады. 1980 жылдарға дейін кештерде тікелей музыка орындалса, жиындар арасында таспалар қосылатын. 1980 жылдардың басында семплинг, синтезатор және MIDI музыкасы әлемдік деңгейде пайда болды, ал диджейлер Гоада басым форматқа айналды, екі таспа декі үзіліссіз музыканы қамтамасыз етіп, кештің қарқындылығын сақтап тұрды. Диджейлер 1990 жылдарға дейін кассета таспаларын пайдаланды, содан кейін DAT таспаларына көшті. 1980 жылдары Гоада Фред Диско, Доктор Бобби, Стефано, Паулино, Макки, Бабу, Лоран, Рей, Фред, Антаро, Луи, Рольф, Тило, Паули, Руди және Гоа Гил сияқты диджейлер ойнады. Музыка эклектикалық стильде болды, бірақ мистикалық, ғарыштық, психоделикалық және экзистенциалдық тақырыптарды бейнелейтін тректердің инструменталдық дуб нұсқаларына негізделген. Гоа диджейлері тректерді ұзарту үшін әртүрлі нұсқаларын монтаждап, арнайы микстер жасады. 1990-91 жылдары Гоа кештерге танымал орынға айналды және жасырын болмай қалды, сахна кеңейді. 1993 жылдан бастап Гоа стиліндегі кештер диаспора сияқты бүкіл әлемге тарады, ал Ұлыбритания, Австралия, Жапония, Германия сияқты елдердегі көптеген лейблдер Гоа кештерінің, Гоа музыкасының және Гоа суретшілері мен продюсерлерінің философиясын көрсететін психоделикалық электрондық музыканы насихаттауға кірісті. Марк Мористің «Panjaea’s focal point» кештері оны 1992 жылы Лондонға әкелді, ал Лондон клубындағы Megatripolis-тегі бағдарламасы сол кезде өсіп келе жатқан шағын халықаралық сахнаға үлкен серпін берді (1993 жылдың 21 қазанынан бастап). Гоа транстың алтын ғасыры мен бірінші толқыны 1994 және 1997 жылдар аралығында эстетикалық тұрғыдан келісімге келді. Гоа транс музыка индустриясында және ұжымдық кештік мәдениет ретінде 1994 жылға дейін жаһандық танымалдылыққа ие болмады, ол кезде Пол Окенфолд өзінің Perfecto лейблі арқылы және БАҚ-та жанрды жария етті, әсіресе 1994 жылғы Essential Mix, немесе көбінесе «Goa Mix» деп аталатын альбомымен.
The music has its roots in the popularity of Goa, India, in the late 1960s and early 1970s as a hippie capital, and although musical developments were incorporating elements of industrial music, New beat and electronic body music (EBM), with the spiritual culture in India throughout the 1980s, the actual Goa trance style did not appear until the early 1990s. The music played was a blend of styles loosely defined as techno, New beat and various genres of "computer music" (e. g., high energy disco without vocals, acid house, electro, industrial gothic, various styles of house and electronic rock hybrids). It arrived on tape cassettes by traveller collectors and DJs and was shared (copied) tape to tape among Goa DJs, in an underground scene not driven by labels or the music industry. Prior to the 1980s, the music played at parties was performed by live bands and tapes were played in between sets. In the early 1980s, sampling synth and MIDI music appeared globally and DJs became the preferred format in Goa, with two tape decks driving a party without a break, facilitating continuous music. Cassette tapes were used by DJs until the 1990s, when DAT tapes were used. DJs playing in Goa during the 1980s included Fred Disko, Dr Bobby, Stephano, Paulino, Mackie, Babu, Laurent, Ray, Fred, Antaro, Lui, Rolf, Tilo, Pauli, Rudi, and Goa Gil. The music was eclectic in style but based around instrumental dub versions of tracks that evoked mystical, cosmic, psychedelic, and existential themes. Special mixes were made by DJs in Goa that were the editing of various versions of a track to make it longer. By 1990–91, Goa had become a hot destination for partying and was no longer under the radar: the scene grew bigger. Goa style parties spread like a diaspora all over the world from 1993, and a multitude of labels in various countries (UK, Australia, Japan, Germany) dedicated themselves to promoting psychedelic electronic music that reflected the ethos of Goa parties, Goa music and Goa specific artists and producers and DJs. Mark Maurice's 'Panjaea's focal point' parties brought it to London in 1992 and its programming at London club megatripolis gave a great boost to the small international scene that was then growing (October 21, 1993 onwards). The golden age and first wave of Goa Trance was generally agreed upon aesthetically between 1994 and 1997. Goa trance in the music industry and as a collective party fashion did not gain global recognition until 1994, when Paul Oakenfold began to champion the genre via his own Perfecto label and in the media, most notably with the release of his 1994 Essential Mix, or more commonly known as the Goa Mix.
Дыбыс
Музыканың бастапқы мақсаты, гипноздық, пульсті әуендер мен ырғақтар арқылы бишілерге ежелгі шамандық би ритуалдарына ұқсас, денеден шығу сезімін ұжымдық түрде бастан кешіруге көмектесу болды. Сондықтан, оның қарқынды биті бар, көбінесе стандартты 4/4 ырғағында. Типикалық трек әдетте екінші жартысында күшті кульминацияға жеткенге дейін қарқынды даму алады, содан кейін соңына қарай жылдам баяулайды. Темп әдетте 130–150 BPM аралығында, бірақ кейбір тректерде 110 немесе 160 BPM дейін төмендеуі мүмкін. Жалпы ұзақтығы 8–12 минут болатын Гоа Транс тректері, музыка дами келе перкуссиялық үлгілердегі өзгерістерді және күрделі, қабаттасқан синтезаторлық бөліктерді пайдаланып, тұрақты түрде энергияны арттыруға бағытталған. Кик-драм көбінесе төмен, қалың дыбыспен және айқын суб-бас жиіліктерімен сипатталады. Музыка көбінесе синтезаторлармен тәжірибе жасау арқылы жасалатын көптеген дыбыс эффекттерін қамтиды. Гоа трансынан туындаған және оның вариациясы арқылы кеңірек таралған, Гоа трансын Пситранс деп аталатын музыка жанрына айналдырған танымал дыбыс – органикалық, "сығылған" дыбыс (әдетте резонанстық жолақты немесе жоғары өткізгіш фильтрден өткен тісті толқын). Гоа трансында қолданылатын басқа музыкалық технологияларға Roland TB 303, Roland Juno 60/106, Novation Bass Station, Korg MS 10 және Roland SH 101 сияқты танымал аналогтық синтезаторлар кіреді. Akai, Yamaha және Ensoniq өндірген аппараттық семплерлер де семплдерді сақтау және өңдеу үшін танымал болды. Гоа трансының ерекше элементтерінің бірі – ғылыми фантастикалық фильмдерден алынған вокалды семплдерді қолдану. Бұл семплдер көбінесе есірткі, парапсихология, ғарыштық өмір, экзистенциализм, денеден шығу тәжірибелері, армандар, ғылым, уақыт саяхаты, руханилық және басқа да құпиялы және конвенцияға қайшы келетін тақырыптарға сілтеме жасайды. 1999 жылы Детройт техносын Гоадағы Багадағы "Клинсонс" деп аталған "Laughing Buddha" клубында (бұрынғы атауы "Клинсонс") исключительно Детройт техно және Чикаго хаусын орындаған анонимді артистер тобы таныстырды. Олар осы стильдегі музыканы тұңғыш рет винилдік пластинкалармен орындады. Винилді қолдану Гоа үшін жаңалық болды. Осыған дейін диджейлер микстеу үшін ырғақты сәйкестендірмейтін мини-дискілерді, DAT және CD-лерді пайдаланған. Детройт дыбысының енгізілуі Гоа трансына ұзақ мерзімді әсер етіп, оны индустриалды дыбысқа жақындатты.
The original goal of the music was to assist the dancers in experiencing a collective state of bodily transcendence, similar to that of ancient shamanic dancing rituals, through hypnotic, pulsing melodies and rhythms. As such, it has an energetic beat, often in a standard 4/4 dance rhythm. A typical track will generally build up to a much more energetic movement in the second half before reaching an intense climax, then taper off fairly quickly toward the end. The tempo typically lies in the 130–150 BPM range, although some tracks may have a tempo as low as 110 or as high as 160 BPM. Generally 8–12 minutes long, Goa Trance tracks tend to focus on steadily building energy throughout, using changes in percussion patterns and more intricate and layered synth parts as the music progresses in order to build a hypnotic and intense feel. The kick drum often is a low, thick sound with prominent sub bass frequencies. The music very often incorporates many audio effects that are often created through experimentation with synthesisers. A well known sound that originated with Goa trance and became much more prevalent through its successor, which evolved Goa Trance into a music genre known as Psytrance, has the organic "squelchy" sound (usually a sawtooth wave which is run through a resonant band pass or high pass filter). Other music technology used in Goa trance includes popular analogue synthesizers such as the Roland TB 303, Roland Juno 60/106, Novation Bass Station, Korg MS 10, and the Roland SH 101. Hardware samplers manufactured by Akai, Yamaha and Ensoniq were also popular for sample storage and manipulation. A popular element of Goa trance is the use of vocal samples, often from science fiction movies. Those samples mostly contain references to drugs, parapsychology, extraterrestrial life, existentialism, out of body experiences, dreams, science, time travel, spirituality and similarly mysterious and unconventional topics. Detroit techno was introduced in 1999 by a group of anonymous artists who performed exclusively Detroit techno and Chicago house at a venue known as Laughing Buddha (formally known as Klinsons) in Baga, Goa. They were the first to play this style of music with turntables. Using vinyl was a first for Goa at that time. Until then DJs usually used mini discs, DATs and CDs, without beat matching to mix. The introduction of the Detroit sound had a lasting effect on Goa trance, leading to a more industrialized sound.
Тараптар
Алғашқы тойлар Оңтүстік Анжуна жағалауындағы Бамбук орманында, Вагатор жағалауындағы Диско Доласында және Арамбол жағалауында (шамамен 1991–1993) өтті. Бастапқыда оларды коммерциялық шараларға айналдыруға әрекеттер жасалды, бірақ бұл көп қарсылыққа ұшырады және жергілікті Гоа полициясына бакшиш беру қажеттілігі туды. Шаралар көбінесе бардың маңында ұйымдастырылды, тіпті олар орман немесе жағажайда уақытша орналасқан болса да. Жаңа жылға қатысты тойлар ең көп шатақтық тудыратын, Мумбаи, Дели, Гуджарат, Бангалор, Хайдарабад және Ченнаи сияқты қалалардан автобустармен адамдар келіп, қатысатын. Бүкіл Үндістаннан саяхатшылар мен садхулар да осы шараға қосылды. Лондондағы Megatripolis бұл дыбысты танымал етуге үлкен үлес қосты. 1993 жылдың маусымынан бастап, әсіресе 1993 жылдың қазан айында Heaven түнгі клубына көшкеннен кейін музыкалық бағдарламаны дамыту жұмыстары жүргізілді, бұл 1996 жылдың қазан айына дейін Ұлыбританияның барлық ұлттық баспасөздерінде жарияланды. 1993 жылы Return to the Source атты ұйым да осы дыбысты Лондонға, Ұлыбританияға әкелді. Солтүстік Лондондағы Rocket клубында бірнеше жүз жанкүйермен басталып, Source Брикстонның 2000 орындық Fridge клубында ұзақ тұрақтап, содан кейін Брикстон академиясында 6000 орындық бірнеше ірі кештер ұйымдастырды, олардың Жаңа жылдық кештері ерекше атаққа ие болды. Клуб 1990 жылдар бойы Ұлыбритания, Еуропа және Израильде гастрольдік сапарлар жасады, сондай-ақ Жапониядағы Фудзи тауының етегінде және Нью-Йорктегі Liberty ғылым орталығында екі есте қаларлық кеш өткізді. 2001 жылға қарай серіктестер Крис Деккер, Марк Аллен, Фил Росс және Дженис Дункан шаршап, әрқайсысы өз жолымен кетті. Return to the Source ұйымының соңғы кеші 2002 жылы Брикстон академиясында өтті. Гоадағы кештердің ерекше визуалды ерекшеліктері бар – киім мен безендірулерде, мысалы, гобелендерде "флюоро" (флюоресцентті бояу) жиі қолданылады. Бұл безендірулердегі графика көбінесе ғарышкерлер, индуизм, басқа діни (әсіресе шығыс) суреттер, саңырауқұлақтар (және басқа психоделикалық өнер), шаманизм және технология сияқты тақырыптармен байланысты. Диджей стендінің алдында діни заттармен безендірілген киелі орындар да жиі кездеседі.
The first parties were those held at Bamboo Forest at South Anjuna beach, Disco Valley at Vagator beach and Arambol beach (c. 1991–1993) and attempts initially were made to turn them into commercial events, which met with much resistance and the need to pay the local Goan police baksheesh. Events were generally staged around a bar, even though these were often only a temporary fixture in the forest or beach. The parties taking place around the new year tend to be the most chaotic with busloads of people coming in from all places such as Mumbai, Delhi, Gujarat, Bangalore, Hyderabad, and Chennai. Travelers and sadhus from all over India passed by to join in. Megatripolis in London was a great influence in popularising the sound. Running from June 1993 though really programming the music from October 1993 when it moved to Heaven nightclub it made all the national UK press, running until October 1996. In 1993 a party organization called Return to the Source also brought the sound to London, UK. Starting life at the Rocket in North London with a few hundred followers, the Source went on to a long residency at Brixton's 2,000 capacity Fridge and to host several larger 6,000 capacity parties in Brixton Academy, their New Year's Eve parties gaining reputations for being very special. The club toured across the UK, Europe and Israel throughout the 1990s and went as far as two memorable parties on the slopes of Mount Fuji in Japan and New York's Liberty Science Center. By 2001 the partners Chris Deckker, Mark Allen, Phil Ross and Janice Duncan were worn out and all but gone their separate ways. The last Return to the Source party was at Brixton Academy in 2002. Goa parties have a definitive visual aspect the use of "fluoro" (fluorescent paint) is common on clothing and on decorations such as tapestries. The graphics on these decorations are usually associated with topics such as aliens, Hinduism, other religious (especially eastern) images, mushrooms (and other psychedelic art), shamanism and technology. Shrines in front of the DJ stands featuring religious items are also common decorations.
Танымал мәдениетте
1990 жылдардың ортасында Гоа трансі қысқа мерзімге айтарлықтай коммерциялық сәттілікке қол жеткізді, бұл стильді дамытуға көмектескен диджейлердің қолдауының арқасында, кейіннен Гоадан тыс жерлерде одан да кең таралған транс стилі пайда болды.
For a short period in the mid 1990s, Goa trance enjoyed significant commercial success with support from DJs, who later went on to assist in developing a much more mainstream style of trance outside Goa.