Электрондық музыка кештері

Рейв – электрондық музыкамен би кештері, 90-жылдары қалыптасқан мәдениет. DJ-лер, түрлі жанрлар, құпия орындар, және қауіпсіздік туралы ақпарат.

24 мин оқу

100%

Дереккөз: Rave — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Рави (етестіктен: равилеу) – қоймада, клубта немесе басқа да қоғамдық немесе жеке орында өткізілетін би кеші, көбінесе диджейлердің электрондық би музыкасын ойнауымен өтеді. Бұл стиль 1990 жылдар басындағы би музыкасы көрінісімен ең көп байланысты, онда диджейлер электрондық би музыкасының үстемдік құратын түрлеріндегі заңсыз шараларда өнер көрсетті. Олар драм-н-бейс, дубстеп, трэп, брейк, хэппи хардкор, транс, техно, хардкор, хаус сияқты кең таралған қосалқы жанрларды қамтыды. Бұл рави мәдениетінің MDMA (көбінесе "клубтық есірткі" немесе "парти есірткісі" деп аталады), MDA, амфетамин, ЛСД, метамфетамин сияқты заңсыз есірткілермен байланысты болуына байланысты. Есірткілерден басқа, равилер көбінесе рұқсат етілмеген, құпия орындарда, мысалы, бос тұрған үйлердегі, пайдаланылмаған қоймалардағы немесе ұшақ ангарларындағы кештер сияқты өткізіледі. Мұндай алаңдаушылықтар көбінесе рави мәдениетіне байланысты туындаған моральдық паниканың бір түрі деп саналады.

Шығуы (1950-1970 жылдар)

1950 жылдардың аяғында Лондонда, Англияда "рейв" термині Сохо битниктерінің "жабайы богемалық кештерін" сипаттау үшін қолданылды. Джаз музыканты Мик Маллиган мұндай шектен шығуларға бейімділігімен танымал болды, оны "рейвтердің патшасы" деп атады. 1958 жылы Бадди Холли "Rave On" хитін жазды, ол сезімнің құмарлығы мен қызуы және оның ешқашан аяқталмауына деген тілегін білдірді. "Рейв" сөзі кейіннен 1960-шы жылдардың басындағы жастар мәдениетінде кез келген жабайы кешті сипаттау үшін қолданылды. Көңілді, тойға құмар адамдар "рейверлер" деп сипатталды. Small Faces тобының Стив Мариотт және The Who тобының Кит Мун сияқты поп-музыканттар өздерін "рейверлер" деп атады. 1980 жылдары электрондық музыкамен байланысты болатын бұл сөз, 1960 жылдардың ортасындағы гараж-рок және психоделикалық топтардың музыкасы туралы айтылғанда жиі қолданылды (әсіресе The Yardbirds, олар АҚШ-та "Having a Rave Up" атты альбом шығарды). "Рейв-ап" жалпы, мұндай гараж шараларында тойлауға арналған балама термин болды, сонымен қатар әннің соңында музыка жылдамдатылып, күшейтіліп, қарқынды соло немесе бақыланатын кері байланыс элементтерімен орындалатын белгілі бір кульминациялық сәтке жатты. Кейіннен бұл термин 1967 жылғы 28 қаңтарда Лондондағы Roundhouse-та өткен "Миллион вольт жарық және дыбыс рейві" атты электрондық музыкалық іс-шараның тақырыбына енді. Осы шарада The Beatles тобының Пол Маккартни жазған эксперименталды дыбыс коллажы – "Жұрақ карнавалының" легендарлық жазбасы алғаш рет көпшілікке таныстырылды. Британдық поп-мәдениеттің 1963-1966 жылдардағы мод дәуірінен 1967 жылғы хиппи дәуіріне және одан әрі өзгеруімен байланысты бұл термин танымал қолданыстан шықты. Көптеген адамдар солтүстік соул қозғалысын қазіргі заманғы клубтық мәдениеттің және 2000-шы жылдардың супержұлдызды диджейлер мәдениетін қалыптастыруға бағытталған маңызды қадам деп санайды. Қазіргі клубтық мәдениеттегідей, солтүстік соул диджейлері көпшіліктің еш жерде естімейтін музыкаға деген құштарлығын қанағаттандыруға негізделген жанкүйерлерді жинады. Көптегендер солтүстік соул Ұлыбританияда клубтар, диджейлер, пластинка коллекционерлері мен дилерлер желісін құрған және британдық чарттарға клубтық ойнаудың күшімен сатылатын пластинкаларды ұсынған алғашқы музыкалық ағым болды деп санайды. Солтүстік соул диджейлері кейінгі әріптестерімен ортақ қолданған әдіс – көпшілік үшін эйфориялық көтерілістер мен құлдырауларды жасау үшін пластинкаларды реттеп қою; диджей Лоуренс 'Ларри' Прокстон осы әдіспен танымал болды. Алғашқы солтүстік соул қозғалысына қатысқан диджейлер мен олардың жанкүйерлері үй және би музыкасы сахнасының маңызды тұлғаларына айналды. 1970 жылдар мен 1980 жылдардың басында қайта жандануға дейін бұл термин кеңінен қолданылмады, бірақ бір ерекшелік Дэвид Боуидің 1973 жылғы "Aladdin Sane" альбомынан шыққан "Drive In Saturday" әніндегі "Бұл рейверлер үшін жедел курс" деген жол болды. Сол дәуірдегі қолданылуы өткен сленгтің ескі немесе ирониялық қолданылуы ретінде қабылданатын еді: "groovy" сияқты сөздермен бірге 1960 жылдардың сөздігінің бөлігі. "Рейв" сөзінің мағынасы 1980 жылдардың соңында қайтадан өзгерді, бұл термин жаңа жастар мәдениетімен қайта жаңғыртылып, қабылданады, мүмкін, Ямайкадағы осы терминнің қолданылуынан шабыттанды. Чикаголық эсид-хаус өнерпаздары шетелде табысқа қол жеткізе бастағаннан кейін, эсид-хаус Ұлыбританияда клубтарда, қоймаларда және тегін кеште, алдымен 1980 жылдардың ортасында Манчестерде, кейіннен Лондонда тез тарады. 1980 жылдардың соңында "рейв" сөзі эсид-хаус қозғалысынан туындаған субмәдениетті сипаттау үшін қабылданды. Шаралар Испанияның Жерорта теңізіндегі арал Ибицаның мерекелік атмосферасымен байланысты болды, онда демалыс кезінде британдық, итальяндық, грек, ирланд және неміс жастары жиі кездесіп, рейвтер мен би кештерін өткізеді.

In the late 1950s in London, England, the term "rave" was used to describe the "wild bohemian parties" of the Soho beatnik set. Jazz musician Mick Mulligan, known for indulging in such excesses, had the nickname "king of the ravers". In 1958, Buddy Holly recorded the hit "Rave On", citing the madness and frenzy of a feeling and the desire for it never to end. The word "rave" was later used in the burgeoning mod youth culture of the early 1960s as the way to describe any wild party in general. People who were gregarious party animals were described as "ravers". Pop musicians such as Steve Marriott of Small Faces and Keith Moon of The Who were self described "ravers". Presaging the word's subsequent 1980s association with electronic music, the word "rave" was a common term used regarding the music of mid 1960s garage rock and psychedelia bands (most notably The Yardbirds, who released an album in the United States called Having a Rave Up). Along with being an alternative term for partying at such garage events in general, the "rave up" referred to a specific crescendo moment near the end of a song where the music was played faster, more heavily and with intense soloing or elements of controlled feedback. It was later part of the title of an electronic music performance event held on 28 January 1967 at London's Roundhouse titled the "Million Volt Light and Sound Rave". The event featured the only known public airing of an experimental sound collage created for the occasion by Paul McCartney of The Beatles – the legendary "Carnival of Light" recording. With the rapid change of British pop culture from the mod era of 1963–1966 to the hippie era of 1967 and beyond, the term fell out of popular usage. The Northern soul movement is cited by many as being a significant step towards the creation of contemporary club culture and of the superstar DJ culture of the 2000s. As in contemporary club culture, Northern soul DJs built up a following based on satisfying the crowd's desires for music that they could not hear anywhere else. Many argue that Northern soul was instrumental in creating a network of clubs, DJs, record collectors and dealers in the UK, and was the first music scene to provide the British charts with records that sold entirely on the strength of club play. A technique employed by northern soul DJs in common with their later counterparts was the sequencing of records to create euphoric highs and lows for the crowd; DJ Laurence 'Larry' Proxton was known for using this method. DJ personalities and their followers involved in the original Northern soul movement went on to become important figures in the house and dance music scenes. During the 1970s and early 1980s until its resurrection, the term was not in vogue, one notable exception being in the lyrics of the song "Drive In Saturday" by David Bowie (from his 1973 album Aladdin Sane) which includes the line, "It's a crash course for the ravers." Its use during that era would have been perceived as a quaint or ironic use of bygone slang: part of the dated 1960s lexicon along with words such as "groovy". The perception of the word "rave" changed again in the late 1980s when the term was revived and adopted by a new youth culture, possibly inspired by the use of the term in Jamaica. After Chicago acid house artists began experiencing overseas success, acid house quickly spread and caught on in the United Kingdom within clubs, warehouses and free parties, first in Manchester in the mid 1980s and then later in London. In the late 1980s, the word "rave" was adopted to describe the subculture that grew out of the acid house movement. Activities were related to the party atmosphere of Ibiza, a Mediterranean island in Spain, frequented by British, Italian, Greek, Irish and German youth on vacation, who would hold raves and dance parties.

Өсім (1990-шы жылдар)

1990 жылдары acid, breakbeat hardcore, hardcore, happy hardcore, gabber, drum & bass, post industrial және electronica сияқты жанрлар үлкен және кіші рейвтерде орындалды. Бұрынғы қоймалардағы кештерге келген 4 мың адамның орнына, енді 25 мыңға дейін адам келді. Acid house музыка кештері алғаш рет 1989 жылдың жазында Genesis P Orridge телеарнадағы сұхбатында бұқаралық ақпарат құралдарында "рейв-кештер" деп аталды. Дегенмен, рейвтің атмосферасы 1990 жылдардың басына дейін толыққанды қалыптаспады. 1990 жылы рейвтер Берлин, Милан және Патрас сияқты бірнеше қалада жер астында, жертөлелерде, қоймаларда және орман ішінде өткізілді. Британ саясаткерлері пайда болған рейв-кештер трендіне наразылық білдірді. Саясаткерлер рейвке қарсы сөйлеп, рұқсатсыз кештер ұйымдастырғандарға айыппұл салуды бастады. Полицияның осылайша рұқсатсыз кештерге жасаған шабуылдары рейв-мәдениетін елдің ауылдық аймақтарына ықпал етті. "Рейв" деген сөз Ұлыбританияда Лондонды және айналасындағы округтерді айналатын жаңа M25 Лондон орбиталық тас жолымен байланысты әртүрлі жерлерде спонтанды түрде өтетін демалыс күнгі кештерді сипаттау үшін танымал болды; осыдан Orbital тобы өздерінің атын алды. Бұл кештер бұрынғы қоймалар мен Лондонның индустриалдық аймақтарынан бастап, ауылдағы далалар мен клубтарға дейін әртүрлі жерлерде өтті.

Орналасқан жері

Равтерлер тарихи тұрғыдан жергілікті деңгейде ұйымдастырылған, анти-қанағаттандырылмаған және лицензиясыз түнгі би кештеріне сілтеме жасады. Рав сахнасының коммерциялық деңгейге жеткенге дейін, осы іс-шаралар үшін үлкен заңды орындар қалыпты жағдайға келгенде, равтің орны іс-шара күніне дейін құпия сақталды, әдетте автожауап беруші, ұялы хабарламалар, құпия жарнамалар және веб-сайттар арқылы хабарланды. Полицияның кез келген араласуын болдырмау үшін қажетті құпиялылық деңгейі, сондай-ақ есірткінің заңсыз қолданылуы есебінен, равтерлерге бір уақытта он сағатқа дейін бола алатын орындарды пайдалануға мүмкіндік берді. Бұл әлеуметтік бақылаудан ауытқу және алыстау сезімін күшейтті. 2000 жылдары осы құпиялылық деңгейі әлі де жер асты рав сахнасында сақталып келеді. Алайда, «сағаттан кейін» клубтары, сондай-ақ ірі ашық ауадағы іс-шаралар ұқсас атмосфераны жасайды, бірақ көбінесе жарқын визуалды эффекттерге, мысалы, реквизиттер мен декорацияларға көбірек назар аударады. Соңғы жылдары ірі коммерциялық іс-шаралар жыл сайын бірдей орында, ұқсас қайта оралатын тақырыптармен өткізіледі. Electric Daisy Carnival және Tomorrowland сияқты іс-шаралар әдетте көптеген адамдар жиналатын бір орында өткізіледі. Кейбір равтерлердің құдайларға табынушылықтың символикасын пайдалануы мүмкін. Қазіргі заманғы равтерлік орындар равтерді қиялға толы әлемге батыруға тырысады. Түпкілікті бейнелер мен руханилық равтерлік этиканың ерекшелігі болуы мүмкін. Жаңа Ай және Gateway ұжымдарында «язықшылық құрбандық алтарьдары орнатылады, алғашқы мәдениеттердің қасиетті суреттері қабырғаларды безендіреді және дискілер мен би алаңында тазалау рәсімдері орындалады». Бұл типтегі кеңістіктік стратегия равтерлік тәжірибеде маңызды бөлігі болып табылады, өйткені ол равтерлердің бойына сіңіп кететін бастапқы «вайбты» орнатады. Бұл айтылған «вайб» – равтерлік этикадағы түсінік, оның мағынасы қоршаған ортаның бейнеленген және/немесе туа біткен энергиясының тартымдылығы мен қабылдануы. Пейзаж равтің композициясындағы маңызды элемент болып табылады, ол жалған діннің салт-дәстүрлеріне ұқсас. Мысалы, Нумик руының әуе бишілерінің рәсімдері белгілі бір географиялық орындарда өткізілді, олардың күшті табиғи энергия ағынын ұстайды деп есептелді. Бұл орындар кейіннен ырғақты билерде бейнеленді, байланыстың жоғары деңгейіне жету үшін. Байрон шығанағындағы Фолс фестивалінде кір жуу машинасының артында жасырылған рав кеші өтеді.

Raves have historically referred to grassroots organised, anti establishment and unlicensed all‐night dance parties. Prior to the commercialisation of the rave scene, when large legal venues became the norm for these events, the location of the rave was kept secret until the night of the event, usually being communicated through answering machine messages, mobile messaging, secret flyers, and websites. This level of secrecy, necessary for avoiding any interference by the police, also on account of the illicit drug use, enabled the ravers to use locations they could stay in for ten hours at a time. It promoted the sense of deviance and removal from social control. In the 2000s, this level of secrecy still exists in the underground rave scene. However "after hours" clubs, as well as large outdoor events, create a similar type of alternate atmosphere, but focus much more on vibrant visual effects, such as props and décor. In more recent years, large commercial events are held at the same locations year after year with similar reoccurring themes every year. Events like Electric Daisy Carnival and Tomorrowland are typically held at the same venue that holds mass numbers of people. Some raves make use of pagan symbolism. Modern raving venues attempt to immerse the raver in a fantasy like world. Indigenous imagery and spirituality can be characteristic in the Raving ethos. In both the New Moon and Gateway collectives, "pagan altars are set up, sacred images from primitive cultures decorate the walls, and rituals of cleansing are performed over the turntables and the dance floor" This type of spatial strategy is an integral part of the raving experience because it sets the initial "vibe" in which the ravers will immerse themselves. This said "vibe" is a concept in the raver ethos that represents the allure and receptiveness of an environment's portrayed and or innate energy. The landscape is an integral feature in the composition of rave, much like it is in pagan rituals. For example, The Numic Ghost Dancers rituals were held on specific geographical sites, considered to hold powerful natural flows of energy. These sites were later represented in the rhythmic dances, to achieve a greater level of connectivity. The Falls festival in Byron Bay features a rave party hidden behind a washing machine in a laundromat.

Киім-кешегі

1980 жылдардың соңынан бері рейв сәні әрбір жаңа рейверлер буынымен бірге үздіксіз эволюциядан өтіп келеді. Рейв сәнінің көптеген трендтері халықаралық деңгейде пайда болды, бірақ аймақтан аймаққа және түрлі жағдайларға қарай жеке дамулар да болды. Алғашқы рейв кештерінде көбінесе костюм сияқты киімдер, қорғаныш костюмдері, қауіпсіздік жилеттері, шаң мен газ маскалары сияқты сигналдық түстердегі киімдер тағылып, вакуум тартқыштары немесе киберпанк стиліндегі көзілдіріктер сияқты аксессуарлармен үйлестірілді. "Бейбітшілік, махаббат, бірлік" деген ұрандар жазылған және күлімдеген смайликтер бейнеленген футболкалар 1980 жылдардағы эсид-хаус қозғалысымен бірге пайда болды. Алғашқы рейв сахнасының тағы бір танымал тақырыбы – пластикалық эстетика, түрлі фетиш стильдері, өздігінен жасау (DIY), 1970 жылдар, қолданылған оптика, ретро спорттық киім (мысалы, Adidas спорттық костюмдері), сексуалдық мәнді киімдер (терінің көп бөлігін көрсету және жалаңаштық, мысалы, мөлдір немесе қысқа топтар кию), соғыс (мысалы, жауынгерлік бутстар немесе камуфляж шалбарлары) және ғылыми фантастика. 1990 жылдардағы кең таралған сән стиліне тығыз киілетін нейлон жейделер, тығыз нейлон тігілген жилеттер, кең шалбарлар, неопрен күртелер, металл қапсырмалы белбеулер, платформадағы аяқ киімдер, күртелер, флокатидан жасалған шарфтар мен сөмкелер, жұмсақ бутстар және кең шалбарлар (phat pants) жатады, олар көбінесе жарқын және неоновый түстерде болды. Рейверлер арасында шаштарды бояу, дредостар, татуировкалар және пирсингтер де сәнге айналды. Жиі қолданылатын аксессуарларға білезіктер, мойындықтар, сыбызғылар, сосқалар, ақ қолғаптар, шамдар, қауырсыннан жасалған боалар, үлкен күн көзілдіріктер және жүк машинасының тентынан жасалған пластинка салынған сөмкелер кірді. 1990 жылдардың басында осыдан алғашқы коммерциялық рейв сәні қалыптасты, оны сән индустриясы тез қабылдап, "клубтік киім" деп сатты. Осыған қарамастан, 2000 жылдардың басында Берлиндегі Berghain сияқты техно-клубтарда қараңғы субмәдениеттен алынған қатаң қара стиль техно-сценаның бір бөлігінде қалыптасты. Sensation сияқты кейбір рейв шараларында да киім талаптары қатаң минималистік болып табылады, яғни барлығы ақ немесе қара киім кию керек.

Since the late 1980s, rave fashion has undergone constant evolution with each new generation of ravers. Many of the rave fashion trends have appeared internationally, but there were also individual developments from region to region and from scene to scene. At early rave parties, often costume like clothes and garments with signal color look such as protective suits, safety vests, dust and gas masks were worn and combined with accessories such as vacuum cleaners or cyberpunk inspired goggles. Clothing with slogans such as "Peace, Love, Unity" and smiley face T shirts first appeared with the acid house movement of the 1980s. Further popular themes of the early rave scene were plastic aesthetics, various fetish styles, DIY, 1970s, second hand optics, retro sportswear (such as Adidas tracksuits), sex (showing much skin and nudity, e. g. wearing transparent or crop tops), war (e. g. in the form of combat boots or camouflage trousers), and science fiction. Common fashion styles of the 1990s include tight fitting nylon shirts, tight nylon quilted vests, bell bottoms, neoprene jackets, studded belts, platform shoes, jackets, scarves and bags made of flokati fur, fluffy boots and phat pants, often in bright and neon colours. Also gaudy coloured hair, dreadlocks, tattoos and piercings came into fashion with ravers. Widespread accessories included wristbands and collars, whistles, pacifiers, white gloves, glow sticks, feather boas, oversized sunglasses, and record bags made of truck tarpaulins. In the early 1990s the first commercial rave fashion trends developed from this, which were quickly taken up by the fashion industry and marketed under the term clubwear. In contrast to this and starting at Berlin techno clubs like Berghain in the 2000s, a strictly black style, partly borrowed from the dark scene, has established itself within parts of the techno scene. Certain rave events such as Sensation also have a strict minimalistic dress policy, either all white or black attire.

Жарық көрсетілімдері

Кейбір ревтерлер төрт түрлі жарыққа бағытталған бидің біріне қатысады: жарық таяқшасымен билеу (glowsticking), жарық жіппен билеу (glowstringing), қолғаппен билеу (gloving) және жарық шоу. Жарыққа бағытталған билердің төртеуінің ішінде, қолғаппен билеу (gloving) ең көп дамыған, ол раев мәдениетінен асып түсті. Жарықпен байланысты басқа би түрлеріне LED шамдар, фонарьлар және жыпылықтайтын стробоскоптар жатады. LED шамдар әртүрлі түстерде және әртүрлі параметрлермен келеді. Гловинг жеке би түріне айналды, соңғы жылдары экспоненциалды түрде өсіп келеді. Гловерлер музыканың ырғағымен үйлесімде қолдарын және саусақтарын қозғайды. Олар түстерді әртүрлі үлгілер жасау үшін пайдаланады және қолғаптарындағы шамдардың жылдамдығын өзгерте алады. Бұл мүмкіндіктер қолғап шеберіне жарық шоуларын тамашалаушыларды әсерлі етуге түрлі жолдар береді. Жарықтарды қолдану әндер кезінде немесе концерт бойында адамдардың реакциясын жақсарта алады. Ревтерлер іздейтін "экстаз" (МДМА үшін сленгтік терминмен шатастырмау керек) жағдайы, "әр түрлі факторлар эгоны орын мен музыка сияқты басқа элементтермен үйлестірген кезде туындайды, сонда [адам] "бір жағдайға" енеді, онда [ол] материалды және материалдық емес нәрселерді ажырата алмайды, нәрселер үйлесімділікке жетеді және ерекше сәт құрайды, дәл медитацияда ізделінетіндей". Дегенмен, дискотека билеушілері мен ревтерлер әртүрлі есірткілерді ұнатты. 1970-ші жылдардағы дискотека сахнасының қатысушылары кокаин мен депрессант/седативті Quaaludes-ті артық көреді, ал ревтерлер МДМА, 2C-B, амфетамин және басқа да таблеткаларды артық көреді. ФБР мәліметінше, рейвтер клубтық есірткілердің таратылатын ең танымал орындарының бірі болып табылады, сондықтан есірткі субмәдениетінің маңызды бөлігін құрайды. Клубтық есірткілерге МДМА (көбінесе "экстази", "E" немесе "molly" деп аталады), 2C-B (көбінесе "nexus" деп аталады), амфетамин (көбінесе "speed" деп аталады), GHB (көбінесе "fantasy" немесе "liquid E" деп аталады), кокаин (көбінесе "coke" деп аталады), DMT және ЛСД (көбінесе "lucy" немесе "acid" деп аталады) жатады. "Poppers" – бұл алкил нитриттерінің көшедегі атауы (ең танымал – амил нитриті), олар маскүнемдік әсері үшін, әсіресе "қуаттану" немесе "сарқылу" сезімі үшін жұтылады. Нитриттер бастапқыда ашылатын кішкентай шыны капсулалар түрінде келді, содан кейін "poppers" деген лақап ат алды. Бұл есірткі алғаш АҚШ-та 1970-ші жылдардағы дискотека/клуб сахнасында, содан кейін 1980-ші және 1990-шы жылдары би және рейв орындарында танымал болды. 2000-ші жылдары 2C-I, 2C-B және DOB сияқты синтетикалық фенетиламиндер олардың ынталандыратын және психоделикалық әсерлеріне (және МДМА-мен химиялық байланысына) байланысты клубтық есірткілер деп аталды. 2012 жылдың соңына қарай, психоделикалық 2C-X есірткілерінің туындылары, NBOMes және әсіресе 25I NBOMe, Еуропадағы рейвтерде кең таралды. АҚШ-та кейбір құқық қорғау органдары бұл субмәдениетті есірткіге бағытталған мәдениет деп атады, өйткені рейвке қатысушылардың марихуана, 2C-B және DMT сияқты есірткілерді қолданатыны белгілі. 2000-ші жылдардың басынан бері медицина қызметкерлері батыс әлеміндегі жасөспірімдер мен жас ересектер арасында алкогольдік ішімдіктер мен клубтық есірткілерді (МДМА, кокаин, рохипнол, GHB, кетамин, PCP, ЛСД және метамфетамин сияқты) тұтынудың өсуіне байланысты мәселені мойындады және шешуге тырысты. Клубтық есірткілерді тұтыну қылмыстық мінез-құлықпен және алкогольді көп ішумен немесе оған тәуелділікпен тығыз байланысты. 2007 жылдың мамыр айында БҰҰ-ның есірткі және қылмыспен күрес жөніндегі басқармасының атқарушы директоры Антонио Мария Коста, рейвтерде есірткі пайдалануға қарсы шара ретінде жолдарда есірткіге тексеру жүргізуді ұсынды. Раве мәдениетіне және оның есірткі пайдаланумен байланысына бағытталған дау-дамай, моральдық үрей және құқық қорғау органдарының назары, рейвтерде, концерттерде және фестивальдерде есірткіге (әсіресе МДМА) шамадан тыс мөлшерде қабылдау туралы хабарларға байланысты болуы мүмкін.

Some ravers participate in one of four light oriented dances, called glowsticking, glowstringing, gloving, and lightshows. Of the four types of light orientated dances, gloving in particular has evolved far beyond the rave culture. Other types of light related dancing include LED lights, flash lights and blinking strobe lights. LEDs come in various colours with different settings. Gloving has evolved into a separate dance form that has grown exponentially in the last couple of years early 2010. Glovers use their fingers and hands to move with the beat of the music. And they use the color to create patterns and have different speed settings for the lights on their gloves. These components give the glove artist different ways to fascinate spectators of their light shows. The use of lights can improve the way people react during the songs or throughout the concert itself. The state of mind referred to as "ecstasy" (not to be confused with the slang term for MDMA) sought by ravers has been described as "a result of when various factors harmonise the ego with the other elements such as place and music and [one] enter[s] a "one state" where [they] cannot distinguish what is material or not, where things enter into syntony and constitute a unique moment, precisely the kind sought in medi[t]ation". However, disco dancers and ravers preferred different drugs. Whereas 1970s disco scene members preferred cocaine and the depressant/sedative Quaaludes, ravers preferred MDMA, 2C B, amphetamine, and other pills. According to the FBI, raves are one of the most popular venues where club drugs are distributed, and as such feature a prominent drug subculture. Club drugs include MDMA (more commonly known as "ecstasy", "E" or "molly"), 2C B (more commonly known as "nexus"), amphetamine (commonly referred to as "speed"), GHB (commonly referred to as "fantasy" or "liquid E"), cocaine (commonly referred to as "coke"), DMT, and LSD (commonly referred to as "lucy" or "acid"). "Poppers" is the street name for alkyl nitrites (the most well known being amyl nitrite), which are inhaled for their intoxicating effects, notably the "rush" or "high" they can provide. Nitrites originally came as small glass capsules that were popped open, which led to the nickname "poppers." The drug became popular in the US first on the disco/club scene of the 1970s and then at dance and rave venues in the 1980s and 1990s. In the 2000s, synthetic phenethylamines such as 2C I, 2C B and DOB have been referred to as club drugs due to their stimulating and psychedelic nature (and their chemical relationship with MDMA). By late 2012, derivates of the psychedelic 2C X drugs, the NBOMes and especially 25I NBOMe, had become common at raves in Europe. In the U. S., some law enforcement agencies have branded the subculture as a drug centric culture, as rave attendees have been known to use drugs such as cannabis, 2C B, and DMT. Since the early 2000s, medical professionals have acknowledged and addressed the problem of the increasing consumption of alcoholic drinks and club drugs (such as MDMA, cocaine, rohypnol, GHB, ketamine, PCP, LSD, and methamphetamine) associated with rave culture among adolescents and young adults in the Western world. and the consumption of club drugs is highly associated with the presence of criminal behaviors and recent alcohol abuse or dependence. In May 2007, Antonio Maria Costa, executive director of the United Nations Office on Drugs and Crime, advocated drug testing on highways as a countermeasure against drug use at raves. Much of the controversy, moral panic, and law enforcement attention directed at rave culture and its association with drug use may be due to reports of drug overdoses (particularly MDMA) at raves, concerts, and festivals.

Бельгия

Бельгиялық рейв сахнасы мен дыбысының тамыры 1980-ші жылдардың соңындағы бельгиялық EBM және New Beat сахналарында жатыр. Бастапқыда гей Hi NRG 45 айналымды дискілерін 33 айналымға баяулатып, трансқа ұқсас би кешін құру үшін жасалған New Beat, 1990 жылдары техно дискілерін бастапқы жылдамдығымен немесе тіпті сәл жылдамдатып ойнау арқылы хардкор техноның жергілікті түріне айналды. Бұл қатал жаңа хардкор стилі Еуропалық рейв айналымында таралып, поп-чарттарға енді. Ренеат Вандепалиер басқаратын R&S Records лейблына бруклиндік диджей-продюсер Джой Белтрамның қосқан музыкалық үлесі, бельгиялық техно дыбыстары мен әнұрандарының дамуына зор ықпал етті.

Канада

Exodus Productions Канададағы алғашқы продюсерлік компаниялардың бірі болып, Торонтоның ойын-сауық ауданындағы 318 Richmond Street West мекенжайында орналасқан 23 Hop деп аталатын қоймада тұрақты рейв стиліндегі іс-шаралар ұйымдастырды. Алғашқы кеш 1991 жылдың 31 тамызында өтті. Көп ұзамай басқа да продюсерлік компаниялар осы жолға түсті, ал рейв сахнасы 23 Hop-тың бастамасымен 1995 жылы жабылғанға дейін үлкенге айналды. "The Legend of 23 Hop" атты деректі фильмі Exodus компаниясының бастапқы кезеңдерін және осыған ұқсас компанияларды көрсетті. 23 Hop-та өнер көрсеткен танымал диджейлердің қатарында Moby, Mark Oliver, Dino & Terry, Sean L., Dr. No, Malik X, DJ Ruffneck, Jungle PhD, Kenny Glasgow, Matt C, John E, Danny Henry және David Crooke болды. 2001 жылы Калгари, Альберта провинциясы Канададағы рейвтерге қатысты ереже енгізген алғашқы ірі муниципалитет атанды. Ереже мақсаты – рейвке қатысушылардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету, сондай-ақ жақын жердегі тұрғындарға ыңғайсыздық тудырмау. Аталған ереже муниципалитет, Альберта провинциясы және рейв қауымдастығының өкілдерімен кеңесе жасалды.

Германия

Батыс Германия мен Батыс Берлинде 1980 жылдардың соңында үлкен эсид-хаус сахнасы қалыптасты. Батыс Берлиндегі Ufo клубы, ескі пәтер үйінің жертөлесінде орналасқан заңсыз кештер өткізілетін орын, 1988 жылы алғашқы эсид-хаус кештерін өткізді. Мюнхенде сол кезде Negerhalle (1983–1989) және ETA Halle уақытша пайдаланылатын, қираған өндірістік залдарда алғашқы эсид-хаус клубтары ретінде орнықты, Германияда зал мәдениетінің бастауын белгіледі. 1989 жылдың шілдесінде Батыс Берлинде алғашқы Love Parade өтті. 1989 жылдың 9 қарашасында Берлин қабырғасы құлағаннан кейін, Шығыс Берлинде тегін жер асты техно кештері гүлденді. Көп ұзамай Шығыс Берлинде Tresor (1991 жылы құрылған), Planet (1991–1993) және Bunker (1992–1996) сияқты алғашқы техно клубтары пайда болды. Франкфуртта 1988 жылы Omen клубы ашылды, ол операторы Свен Веттің арқасында келесі жылдары Рейн-Майн аймағындағы сахнаның орталығына айналды. 1990 жылы Мюнхенде Babalu клубы ашылып, Германияда жұмыс уақытынан кейінгі кештер концепциясын енгізді. 1990 жылдардың соңында Берлинде Tresor және E Werk (1993–1997), Франкфуртта Omen (1988–1998) және Dorian Gray (1978–2000), Мюнхенде Ultraschall (1994–2003), KW – Das Heizkraftwerk (1996–2003) және Natraj Temple (1996–2008), сондай-ақ Кассельдегі Stammheim (1994–2002) клубтары Германиядағы ең танымал техно клубтары ретінде қалыптасты. Орнықты клубтық сахнамен қатар, заңсыз рейвтер 1990 жылдар бойы неміс рейв сахнасының ажырамас бөлігі болып қала берді. Қалалық Германияда заңсыз рейвтер мен техно кештері көбінесе өндірістік көріністерді таңдайтын, мысалы, пайдалануға берілмеген электр станциялары, фабрикалар, канализация немесе бұрынғы әскери мүліктер. 1990 жылдары рейв мәдениеті Германия мен Еуропадағы жаңа жастар қозғалысының бір бөлігіне айналды. WestBam сияқты диджейлер мен электронды музыка продюсерлері "рейв қоғамының" бар екенін жариялады және электронды музыканы рок-н-роллға лайықты бәсекелес ретінде насихаттады. Шындығында, электронды би музыкасы мен рейв субмәдениеті жаппай қозғалысқа айналды. 1990 жылдардың ортасынан бастап рейвтерге ондаған мың адам қатысты, жастар журналдары стильдік кеңестер ұсынатын, ал телеарналар хаус және техно музыкасына арналған музыкалық бағдарламалар шығарды. 2000 жылдардың көрінісін бейнелейтін фильмдердің бірі – Пол Калкбреннердің басты рөлде ойнаған "Берлин шақырады". 2010 жылдары елдің барлық аймақтарында жанды рейв және техно сахнасы сақталды, соның ішінде көптеген фестивальдар мен Берлиннен тыс жерлердегі әлемдік деңгейдегі техно клубтары, мысалы, Мюнхендегі MMA Club және Blitz Club, Лейпцигтегі Institut für Zukunft немесе Оффенбахтағы Robert Johnson.

In West Germany and West Berlin, a substantial acid house scene had established itself in the late 1980s. In the West Berlin club Ufo, an illegal party venue located in the basement of an old apartment building, the first acid house parties took place in 1988. In Munich at this time, the Negerhalle (1983–1989) and the ETA Halle established themselves as the first acid house clubs in temporarily used, dilapidated industrial halls, marking the beginning of the so called hall culture in Germany. In July 1989, the first Love Parade took place in West Berlin. Immediately after the Berlin Wall fell on 9 November 1989, free underground techno parties mushroomed in East Berlin. Soon the first techno clubs emerged in East Berlin such as the Tresor (est. 1991), the Planet (1991–1993), and the Bunker (1992–1996). In Frankfurt, the Omen opened in 1988, which under its operator Sven Väth became the center of the scene in the Rhein Main area in the following years. In 1990, the Babalu Club opened in Munich, introducing the concept of afterhours in Germany. In the late 1990s, the venues Tresor and E Werk (1993–1997) in Berlin, Omen (1988–1998) and Dorian Gray (1978–2000) in Frankfurt, Ultraschall (1994–2003), KW – Das Heizkraftwerk (1996–2003) and Natraj Temple (1996–2008) in Munich, as well as Stammheim (1994–2002) in Kassel, had established themselves as the most renowned techno clubs in Germany. Parallel to the established club scene, illegal raves remained an integral part of the German rave scene throughout the 1990s. In urbanised Germany illegal raves and techno parties often preferred industrial sceneries such as decommissioned power stations, factories, the canalisation or former military properties of the cold war. In the course of the 1990s, rave culture became part of a new youth movement in Germany and Europe. DJs and electronic music producers such as WestBam proclaimed the existence of a "raving society" and promoted electronic music as legitimate competition for rock and roll. Indeed, electronic dance music and rave subculture became mass movements. Since the mid 1990s, raves had tens of thousands of attendees, youth magazines featured styling tips, and television networks launched music magazines on house and techno music. One movie that portraits the scene of the 2000s is Berlin Calling starring Paul Kalkbrenner. In the 2010s, there continued to be a vivid rave and techno scene throughout the country, including numerous festivals and world class techno clubs also outside of Berlin, such as for example MMA Club and Blitz Club in Munich, Institut für Zukunft in Leipzig or Robert Johnson in Offenbach.

Ұлыбританияның рейв сахнасының пайда болуы (1980-шы жылдар 1990-шы жылдар)

Ұлыбритания 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында рейв мәдениеті үшін ресми түрде танылды. 1991 жылға қарай Fantazia және Raindance сияқты ұйымдар елдің айналасындағы далалар мен қоймаларда ірі заңды рейвтер өткізді. 1992 жылдың шілдесіндегі Castle Donington қаласындағы Fantazia кеші ашық ауада, түні бойы өткізілді. 1992 жылдың тамызындағы Pophams әуежайындағы The Vision және 1993 жылғы Universe-тің Tribal Gathering фестивальдік атмосфераға ие болды. 1992 жылдың ортасына қарай жағдай бірте-бірте өзгерді, жергілікті кеңестер рейв ұйымдарына қажетті лицензияларды алуға кедергі келтіру немесе олардан бас тартыру үшін заңдар қабылдап, алымдарды арттырды. Бұл ірі, бір реттік кештердің соңы жақындап қалғанын білдірді. 1990 жылдардың ортасына қарай сахна көптеген түрлі би музыкасы стиліне бөлінді, бұл үлкен кештерді ұйымдастыруды қымбатқа соқтырып, насихаттауды қиындатты. 1990 жылдардың басындағы ірі рейвтерге әуен берген дыбыс 1993 жылдың соңына қарай екі ерекше және қарама-қарсы стильге – қараңғы джангл мен жылдам, қуанышты хардкорға – бөлінді. Көптеген рейверлер бұл бөліну салдарынан сахнаны тастап кетсе де, ESP Dreamscape және Helter Skelter сияқты промоутерлер әртүрлі жанрларға арналған көп ареналы шаралармен кең танымалдылыққа ие болып, толық сыйымдылықты қамтамасыз етті. Осы кезеңдегі маңызды оқиғаларға 1995 жылғы 9 қыркүйектегі Brafield әуежайындағы алаңдарда өткен ESP-нің Dreamscape 20 ашық ауадағы шарасы және 1997 жылғы 9 тамыздағы Turweston әуежайындағы Helter Skelter Energy 97 ашық ауадағы шарасы кірді.

Еркін партиялар және ревтерді заңсыз ету (1992-1994)

Заңсыз еркін кештердің (party) сахнасы сол кездегі ең ірі фестивальден кейін өзінің шыңына жетті, онда Bedlam, Circus Warp, DIY және Spiral Tribe сияқты көптеген жеке дыбыс жүйелері Castlemorton Common маңында орналасты. Үкімет шара қолданды. 1994 жылғы Қылмыстық әділет және қоғамдық тәртіп туралы заңда раведе ойналатын музыканың анықтамасы былай берілді:

"Музыка" дегені – толығымен немесе басым бөлігі қайталама соққылардың тізбегінен тұратын дыбыстарды қамтиды. | 1994 жылғы Қылмыстық әділет және қоғамдық тәртіп туралы заң

Заңның 63, 64 және 65-тараулары раведе ойналатын электрондық би музыкасына бағытталған. Қылмыстық әділет және қоғамдық тәртіп туралы заң полицияға ашық ауада жүзден астам адам қатысса немесе екі немесе одан көп адам равеге дайындық жасап жатса, оны тоқтатуға өкілеттік берді. 65-тарау бойынша, егер бір адам бес шақырымдық радиуста равеге бара жатыр деп сенетін кез келген формадағы полиция қызметкері оны тоқтатып, аймақтан шығарып жіберуге құқылы; талаптарды орындамаған азаматтар стандарттық шкала бойынша 3-ші деңгейден аспайтын айыппұл төлеуге міндетті (1000 фунт стерлинг). Заң ресми түрде жақын жердегі тұрғындарға түнгі кештердің шуы мен бұзылуына, сондай-ақ ауылды қорғау үшін қабылданды. Алайда, кейбір қатысушылар бұл МДМА-дан жастарды аулап, салық салынатын алкогольге қайтаруға бағытталған әрекет деп мәлімдеді. 1994 жылдың қараша айында Zippies CJB-ға (яғни Қылмыстық сот заңына) қарсылық көрсету үшін электрондық азаматтық наразылық акциясын өткізді.

Заңдық және жер асты ревтері (1994 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

1993 жылдан кейін Ұлыбританиядағы рейвтердің негізгі ортасы бірнеше лицензияланған кештері болды, олардың ішінде Helter Skelter, Bowlers (Траффорд Парк, Манчестер), The Edge (бұрынғы Eclipse [Coventry]), The Sanctuary (Милтон Кейнс) және Club Kinetic. Лондонның өзінде тұрақты түрде рейвтер ұйымдастыратын бірнеше ірі клубтар болды, ең танымалдары – "Лазерлік күмбез", "Тоңазытқыш", "Ипподром", "Клуб Ұлыбритания" және "Trade". "Лазерлік күмбезде" екі жеке би алаңы – "Хардкор" және "Гараж", сондай-ақ 20-дан астам бейне ойын автоматтары, үнсіз фильмдер көрсетілетін зал, "Азаттық мүсінінің" және "Сан-Франциско көпірінің" көшірмелері, және үлкен шыны лабиринт болды. Шотландияда Rezerection атты іс-шара ұйымдастырушылары ел бойынша ірі шаралар өткізді. 1997 жылға қарай, апталық Superclub кештерінің танымалдылығы бұрынғы рейв форматтарын басып озды, дәстүрлі House дыбысымен қатар (қайта танымалдылыққа ие болған), жаңа клубтық жанрлар (мысалы, Trance, Hard House, Speed және UK garage) кең тарады. Gatecrasher және Cream сияқты клубтар киім талаптары мен есік саясаты арқылы танымал болды, бұл олардың рейв әріптестеріне керісінше еді; дұрыс киім кимегендіктен кіргізбеу оқиғалары жиі кездесетін, бірақ бұл Superclub кештеріне қатысушылардың азаюына әсер етпеді.

Заңсыз жиналыстар

2020 жылдың тамызында заңсыз жиналыстардың көптеп өсуіне байланысты, британ үкіметі полицияға заңсыз жиналыстарды ұйымдастырушыларға 10 000 фунт стерлинг көлемінде айыппұл салуға рұқсат беретін қосымша заң қабылдады.

Дискотека мен психоделияның пайда болуы (1970-шы жылдар)

Американың электронды би музыкасы сахнасы ең ерте пайда болғандардың бірі, ал рейв мәдениеті 1970-ші жылдардың соңындағы "үйірмелік кештер" мен дискотека клубтарында қалыптасқан. Бұл оқиғалар АҚШ-тың ірі-ұсақ қалаларында, Баффалодан Кливлендке, Колорадо штатындағы Аспенге дейін кеңінен таралды. Чикаго, Детройт, Майами және Нью-Йорк сияқты қалаларда хаус, техно және брейкбит сияқты рейв мәдениетінің негізін құрайтын электрондық музыка жанрлары пайда болды. Американдық рейверлер, Ұлыбритания және Еуропалық достары сияқты, зорлық-зомбылыққа қарсылық және психоделияға деген ортақ қызығушылықтарының арқасында 1960-шы жылдардағы хиппилермен салыстырылды. Рейв мәдениеті дискотека мәдениетіне тән диджейлердің таңдаған би музыкасын ұнату, есірткі зерттеулері, еркін қарым-қатынас және гедонизмді қамтыды. Дискотека мәдениеті кең таралғанмен, рейв мәдениеті дискотека мен би музыкасына қатысты негативтік көзқарастардан қашу үшін жасырын күйінде қалуға тырысты. АҚШ-тың көптеген аймақтарында жасырын болудың басты себебі – кешкі сағаттағы коменданттық сағат және клубтардың таңғы сағат 2-де жабылуы еді. Заңмен шектелген уақытта тойды жалғастыру ниеті жасырын бағытты қалыптастырды. Заңдық себептерге байланысты, олар уақыт пен орынды құпия ұстауға мәжбүр болды.

Чикагодағы өсім (1980-шы жылдар)

1980 жылдардың басында Чикаго "хаус музыкасын" жасады және қаламен бірге жылдам дамыды. Бұл музыкалық орта би музыкасы тарихындағы ең ерте және ең ықпалды орталардың бірі болды. Франки Кнуклс, сондай-ақ "Хаус музыкасының әкесі" деп танылған, "Чикаго хаус музыкасын" ойлап тапқан диджей-продюсер еді. Ол диско классикасы, тәуелсіз лейблдардың жанды әндері, еуропалық синтезаторлық дискотеканы, қазір "хаус музыка" деп есептелетін түрлерін жинап қосатын. Фрэнки өз хаус музыкасын The Warehouse (1977–1982) клубында ойнады, ол тек мүшелерге арналған клуб болды және көптеген қара нәсілді гомосексуал еркектерді тартты, бірақ оның музыкасы кеңірек аудиторияны қамтыды, содан кейін түзу, ақ нәсілді көрермендерді де қызықтырды. Бұл клуб иесі Роберт Уильямсты мүшелік жүйесін толығымен жоюға итермеледі. Франки өз клубын құру үшін кетіп, оны "Power Plant" (1983–1985) деп атады, ол әртүрлі аудиторияның назарын аударды. Ол өзінің хаус музыкасын өзінің өңдеулерін пайдаланып жасады, әндердің ілгерілеуін ұзартып, би алаңын түн бойы толтырып тұрды. Нәтижесінде, бұл құбылыс 1986–1987 жылдары Чикаго қаласы бойынша үлкен қарқынмен тарады. Чикаго хаусының ықпалымен 1986 жылы Англияда "хаус музыкасы" пайда болды, ол кейін бүгінгі электронды би музыкасына айналды.

Нью-Йорк раундары мен партияның промоутерлері (1980-шы жылдар)

1980 жылдардың аяғында рейв мәдениеті ағылшын эмигранттары мен Еуропаға сапар шегетін американдық диджейлер арқылы Солтүстік Америкаға тарала бастады. Дегенмен, Солтүстік Америкада рейв мәдениетінің кеңінен дамуы Франки Бонс есімімен байланысты, ол Англиядағы әуежай ангарында кеш өткізгеннен кейін 1990 жылдары Нью-Йоркте "Storm Raves" деп аталатын алғашқы американдық рейвтерді ұйымдастыруға көмектесті. "Storm Raves" тұрақты тыңдарман қауымын құрады, оны Storm DJ-дің (және Адам X және Фрэнки Бонспен бірге АҚШ-тың Groove Records техно-диск дүкенін құрған) жарияланымдары қолдады. Хизер Харт "Under One Sky" шарасын өткізді. Сонымен қатар, Нью-Йорктегі шаралар электрондық би музыкасын қаланың би өнеріне енгізді. 1992 және 1994 жылдар аралығында шығыс жағалауында промоутерлік топтар пайда болды.

Оңтүстік Калифорния және Латын Америкасы (1990-шы жылдар)

1990 жылдары Сан-Диегода мыңдаған адам қатысатын ірі рейвтер өтті. Бұл фестивальдар жаз айларында үнді резервацияларында және шаңғы курорттарында ұйымдастырылды, ал оларды Док Мартин, Дэниел Мунтриб, Димитри Ди Лит, Африка Ислам және Сан-Францискодан келген Хардкисс ағайындары сияқты диджейлер жүргізді. Олар Сан-Диегода, кейін Лос-Анджелесте өткен зорлықсыз наразылық акциясы – «Билеуге құқық» қозғалысын құруға көмектесті. Бұл шараларда жергілікті Сан-Диего диджейлері Джон Бишоп, Стив Паган, Элиан Том, Джефф Скотт, Джон и Тин, Паоло, Мерлин, Гмаксим, Тони Фиоре, Деймон және Марк Е. Кварк өнер көрсетті. Шараларда ірі көрмелер мен тақырыптар пайдаланылды. Аймақ феялар мен пиксилерге деген құштарлыққа айналды, рейвке қатысушылар фея татуировкалары жасап, кештерге фея қанаттары тағып келді. Crash Worship атты соқпалы музыка тобы да осы аймақта белсенді болды. 1993 жылы Лос-Анджелестің жер асты рейв қозғалысынан Moontribe – Оңтүстік Калифорниядағы алғашқы Full Moon Gathering пайда болды, онда диджей Дэниел Мунтриб (aka Daniel Chavez aka Dcomplex aka Dcomplexity) және тағы да басқалар өнер көрсетті.

Калифорниядағы өсім

1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында Сан-Франциско шығанағында рейв мәдениеті өркендеді. Алғашқыда SOMA ауданындағы бос қоймалар, мансардалар мен клубтарда шағын жасырын кештер пайда болды. Алкогольге тыйым салу экстазиге негізделген кештерге серпін берді. Шағын жер асты рейвтері жаңадан басталып, Сан-Францискодан шығысқа қарай, Сан-Хосе, Санта-Клара және Санта-Крус жағалауларын қоса, Оңтүстік шығанаққа дейін тарала бастады. 1991 жылдың соңында рейвтер Солтүстік Калифорнияда және Сакраменто, Окленд, Кремний алқабында (Пало-Альто, Сан-Хосе) кеңінен тарай бастады. Осы үлкен кештер ашық алаңдарда, ұшақ ангарларында және аңғарды қоршап тұрған төбелерде өтті. Сан-Францисконың алғашқы промоутерлері мен диджейлері Ұлыбритания мен Еуропадан келген. Рейвтер SOMA өнер мұражайында өткізілген бірнеше іс-шараларда, мысалы, Sony Metreon үстіндегі мұражайдағы «Where the wild things are» және 1998–2002 жылдар аралығындағы Теңіз залында ұйымдастырылды. 1994 жылдың соңында жаңа буын рейверлер жаңа дыбыстарға тартылды. EDM танымал бола бастады. Рейвтер енді тек жертөлелер мен қоймаларда ғана емес, түрлі орындарда өтуде. Промоутерлер байқап, 1990 жылдардың соңындағы масс-кештерді бір шатыр астында 12 сағатқа созылатын түрлі музыка жанрларын біріктіре отырып ұйымдастыра бастады. 2003 жылға дейін рейв сахнасы баяу өсіп, тұрақты күйінде болды, бірақ рейвтерде заңсыз есірткі қолдану, әсіресе экстази туралы хабардарлық пен жариялылық күшейді. Рейв сахнасының өсуімен қатар, есірткіге қарсы саясат та күшейді, ол тікелей және жанама түрде рейвтерді ұйымдастыру мен өткізуге әсер етті. 2003 жылдың 30 сәуірінде АҚШ Конгресі 2002 жылы ұсынылған, бірақ қабылданбаған заңның негізінде «Заңсыз есірткі таралуына қарсы актіні» қабылдады. Бұл заң жобасы «RAVE Act» деп аталды. Соның салдарынан, 2000 жылдардың ортасы мен соңында ірі рейвтер сирек бола бастады. Дегенмен, үйге келу сағаты мен есірткіге қарсы күрес туралы жаңа қалалық ережелерге қарамастан, Go ventures және Insomniac сияқты рейвтік іс-шараларды ұйымдастырушы компаниялар Monster Massive, Together as One және Electric Daisy Carnival сияқты жыл сайынғы жоспарланған рейвтік іс-шараларды жалғастырды. Осы тұрақты кестеге сүйене отырып, 2010 жылы рейв сахнасы қайта жанданып, бұрынғыдан да көп қатысушылар мен би орындарына ие болды. Кәмелетке толмағандардың қатысуына шектеулердің болмауына байланысты қатысушылардың көптігі 2010 жылғы Electric Daisy Carnival (EDC) фестиваліне 185 000 адам қатысқанда шегіне жетті. Сол 2010 жылғы оқиға 15 жасар Саша Родригестің қайтысынан кейін көп назар аударды. Бұл оқиға EDC-нің негізін қалаушысы Паскуале Ротелланың тергелуіне әкелді. Тергеу нәтижесінде ол мемлекеттік қызметкер Тод Де Стефаноны пара беруде айыпталды. Ол кезде Де Стефано 2010 жылғы EDC-нің орны болған LA Coliseum іс-шарасының менеджері болды. Бұл өз кезегінде Insomniac рейвтік іс-шараларын қайта ұйымдастыруға әкелді. Атап айтқанда, EDC үшін, кепілдікпен босатылғаннан кейін Паскуале Ротелла 2011 жылғы EDC-ді Лос-Анджелестен Лас-Вегасқа көшірді және EDC-нің кестесін кеңейтті. Кейін Ротелла сотта келісімге келіп, түрмеге қамалудан құтылды. Бұл фестиваль 1000 акрлық кешенде, жарты ондай арнайы салынған сахналар, үлкен интерактивті өнер инсталляциялары және жүздеген EDM әртістерімен өтеді. Insomniac, АҚШ-тың EDM іс-шараларын ұйымдастырушы, жыл сайын EDC және басқа EDM іс-шараларын өткізеді.

In the late 1980s and early 1990s, there was a boom in rave culture in the San Francisco Bay Area. At first, small underground parties sprung up all over the SOMA district in vacant warehouses, loft spaces, and clubs. The no alcohol rule fuelled the ecstasy driven parties. Small underground raves were just starting out and expanding beyond SF to include the East Bay, the South Bay area including San Jose, Santa Clara, and Santa Cruz beaches. In late 1991, raves started to expand across northern California, and cities like Sacramento, Oakland, Silicon Valley (Palo Alto, San Jose). The massive parties were taking place in outdoor fields, aeroplane hangars and hilltops that surround the valley. San Francisco's early promoters and DJs were from the UK and Europe. Raves took place in some of the SOMA art museum event such as, 'Where the wild things are' in the museum on top of the Sony Metreon, and in the Maritime hall (1998–2002). By the end of 1994, a new generation of ravers were attracted by the new sounds. EDM began to become popular. Raves could be found in many different kinds of venues, as opposed to just basements and warehouses. Promoters started to take notice and put together the massives of the late 1990s with many music forms under one roof for 12 hour events. Until 2003, the raves scene continued to grow slow and stay stable until there was increasingly awareness and publicity about illicit drug usage at raves, particularly ecstasy. Parallel to the rave scene growth, was an increase in anti drug policies, which were directly aimed and indirectly influenced rave organizational management and event. On 30 April 2003, the US Congress passed the Illicit Drug Anti Proliferation Act, which has origins from a similarly purposed, but not passed, 2002 bill. That bill is notably named The RAVE Act. Consequentially, by mid 2000s and late 2000s larger raves appeared more sporadically. Nevertheless, and parallel to new city ordinances regarding curfews and drug enforcement, rave event promoter companies like Go ventures and Insomniac persisted and continued annual scheduled rave events like Monster Massive, Together as One, and Electric Daisy Carnival. From this base of routine and consistency scheduled events, the rave scene reemerged with in 2010 with even more attendance and dance locations. The overwhelming attendance, including from lack of underage attendance restrictions, reached a changing point with the 185,000 estimated in attendance 2010 Electric Daisy Carnival (EDC). That 2010 event gained widespread attention because of the death and overdose of a 15 year old girl, Sasha Rodriguez. The death prompted an investigation of EDC's Insomniac's founder Pasquale Rotella. That investigation resulted in him being charged with bribery of public employee Todd DeStefano. At the time, DeStefano was the LA Coliseum event manager, which was the location of 2010's EDC. This in turn lead to a reorganisation of Insomniac rave events. For EDC in particular, while free on bail, Pasquale Rotella moved 2011's EDC from Los Angeles to Las Vegas from then on as well as increased the EDC scheduled locations. Rotella later reached a plea bargain and avoided jail time. This festival takes place at a 1,000 acre complex featuring a half dozen custom built stages, enormous interactive art installations, and hundreds of EDM artists. Insomniac, a US EDM event promoter, holds yearly EDC and other EDM events.

1980 және 1990 жылдар: ашық аспандағы ревтер мен Сидней сахнасы

Рав-келектер Австралияда 1980 жылдары басталып, 1990 жылдардың соңына дейін жалғасты. Олар Ұлыбританиядағы "қойма кештелерінің" ұйымдастырылған түрі болды. АҚШ және Ұлыбританиядағыдай, Австралиядағы рейвтер лицензияланбаған және әдетте өнеркәсіптік және өндірістік мақсаттарда қолданылатын қоймалар, фабрикалар және кілем көрме залдары сияқты кеңістіктерде өткізілді. Сонымен қатар, қала шетіндегі жерлер де пайдаланылды: баскетбол залдары, пойыз станциялары, тіпті цирк шатырлары да жиі кездесетін орындар еді. Сиднейде ашық ауадағы іс-шаралар үшін қолданылатын орындарға Сидней паркі (қаланың оңтүстік-батысындағы қайта жаңартылған қоқыс полигоны), Катаракта паркі және басқа да табиғи, пайдаланылмаған жерлер мен жартастар кіретін. Рейвтер адам мен табиғат арасындағы байланысқа ерекше мән берді, сондықтан Сиднейдегі көптеген рейвтер ашық ауада өтті, атап айтқанда "Бақытты аңғар" (1991–1994), "Экология" (1992) және "Арман алаңы 4" (6 шілде 1996). 1990 жылдардың орта шенінде рейвтерге қатысушылардың азаюы байқалды, бұл Сиднейдің лицензияланған қалалық аймағындағы "Апач" атты рейв кешінде Анна Вудтың қазасына байланысты болды. Вуд экстази ішіп, бірнеше күннен кейін ауруханада қайтыс болды, бұл Австралиядағы есірткі мәдениеті мен рейв өнеріне байланысы туралы кең медиа жарияланымдарына әкелді.

2000 жылдар қазіргі уақыт

Бұл дәстүр Мельбурн қаласында "Earthcore" кештерімен жалғасты. 1990-шы жылдардағыдай жасырын болмай, рейвтер көбінесе 2000-шы жылдарға дейін лицензияланған орындарда өткізілді. Дегенмен, 1990-шы жылдардағы сияқты ірі рейвтер азайып кетті. Соған қарамастан, 2010-шы жылдары Австралияда рейв өнері қайта жанданды. Осы кезеңде Мельбурн клубтары мен рейв би стилі "Melbourne Shuffle" YouTube-та кеңінен танымал болды және көптеген бейнежазбалар жүктелді. "Bass Station" және "Hard Candy" сияқты клубтардың ашылуы және "Melbourne Underground" сияқты еркін кештер ұйымдастырушы топтардың пайда болуы Мельбурндағы рейв субмәдениетін күшейтті. Мельбурнда 2010-шы жылдар бойы қоймалардағы және ашық ауадағы рейвтер жиі өткізіліп, кейде мыңдаған адам қатысты.

Музыка қосымша оқу

Беннет Энди, Питерсон Ричард А.: Музыкалық сахналар: жергілікті, транслокалды және виртуалды. Нэшвилл: Вандербильт университетінің баспасы, 2004. Ланг, Морган: Futuresound: Техно музыкасы және медиация. Вашингтон университеті, Сиэтл, 1996. Матос, Микеланджело: Жер асты зор. Нью-Йорк: Харпер Коллинз баспасы, 2015. Рейнольдс, Саймон: Generation Ecstasy: Техно және рейв мәдениетінің әлеміне саяхат. Нью-Йорк: Рутледж, 1999.