Ғарыштағы өмірді зерттеу ғылымы

Кіріспе

Астробиология – ғарыштағы өмірге қатысты ғылым.

Астробиология – өмір және қоршаған орта ғылымдарының бір саласы, ол ғарыштағы өмірдің пайда болуын, ерте эволюциясын, таралуын және болашағын зерттеумен айналысады, оның үшін детерминистік жағдайларын және кездейсоқ оқиғаларын зерттейді. Астробиология Жерден тыс жерде өмір болуы мүмкін деген қағидатқа негізделген. Астробиологиядағы зерттеулердің үш негізгі бағыты бар: Күн жүйесінде және одан тыс жерлерде өмірге қолайлы ортаны зерттеу, ғарыштағы өткен немесе қазіргі өмірдің планеталық биосигнатураларын іздеу және Жердегі өмірдің пайда болуы мен ерте эволюциясын зерттеу. Астробиология 20 ғасырда ғарыш зерттеулерінің басталуымен және экзопланеталардың ашылуымен қалыптасты. Алғашқы астробиологиялық зерттеулер ғарыштағы өмірді іздеуге және басқа планеталарда өмірдің болу мүмкіндігін зерттеуге бағытталған. Бұл миссия, сондай-ақ басқа да ерте ғарыш зерттеулері астробиологияның дамуына негіз салды. Өмірге қолайлы ортаға қатысты астробиология, Марс, Еуропа және экзопланеталар сияқты Жерден тыс жерлерде өмірді қолдауға болатын ықтимал орындарды зерттейді, сонымен қатар Жердегі экстремалды ортада (мысалы, жанартаулық және терең теңіз орталары) тіршілік ететін экстремофильдерді зерттейді. Бұл тақырыптағы зерттеулер геоғылымның әдістемесін, әсіресе геобиологияны астробиологиялық қолданбалар үшін пайдаланады. Биосигнатураларды іздеу – органикалық қосылыстар, изотоптық қатынастар немесе микроорганизмдердің қалдықтары түріндегі өткен немесе қазіргі өмірдің белгілерін анықтауды қамтиды. Бұл тақырыптағы зерттеулер планеталық және экологиялық ғылымның әдістемесін, әсіресе атмосфералық ғылымды астробиологиялық қолданбалар үшін пайдаланады және көбінесе қашықтан зондтау және in situ миссиялар арқылы жүргізіледі. Астробиология сонымен қатар басқа планеталарда өмірдің пайда болуына қажетті жағдайларды түсіну үшін Жердегі өмірдің пайда болуын және ерте эволюциясын зерттейді. Бұл зерттеулер өмірдің жандарсыз материядан қалай пайда болғанын және бүгінгі күндегі әртүрлі организмдерге қалай айналғанын түсінуге көмектеседі. Бұл тақырыптағы зерттеулер палеоғылымның әдістемесін, әсіресе палеобиологияны астробиологиялық қолданбалар үшін пайдаланады. Астробиология – ғалымдар үшін көптеген қиындықтар мен мүмкіндіктер ұсынатын, жоғары интеграцияланған және қарқынды дамып келе жатқан сала. Әлемнің көптеген университеттері мен ғылыми-зерттеу институттарында астробиология бағдарламалары мен орталықтары бар, ал NASA және ESA сияқты ғарыш агенттіктері астробиология зерттеулері үшін арнайы бөлімдер мен бағдарламаларды құрған.

Astrobiology is a scientific field within the life and environmental sciences that studies the origins, early evolution, distribution, and future of life in the universe by investigating its deterministic conditions and contingent events. As a discipline, astrobiology is founded on the premise that life may exist beyond Earth. Research in astrobiology comprises three main areas: the study of habitable environments in the Solar System and beyond, the search for planetary biosignatures of past or present extraterrestrial life, and the study of the origin and early evolution of life on Earth. The field of astrobiology has its origins in the 20th century with the advent of space exploration and the discovery of exoplanets. Early astrobiology research focused on the search for extraterrestrial life and the study of the potential for life to exist on other planets. This mission, along with other early space exploration missions, laid the foundation for the development of astrobiology as a discipline. Regarding habitable environments, astrobiology investigates potential locations beyond Earth that could support life, such as Mars, Europa, and exoplanets, through research into the extremophiles populating austere environments on Earth, like volcanic and deep sea environments. Research within this topic is conducted utilising the methodology of the geosciences, especially geobiology, for astrobiological applications. The search for biosignatures involves the identification of signs of past or present life in the form of organic compounds, isotopic ratios, or microbial fossils. Research within this topic is conducted utilising the methodology of planetary and environmental science, especially atmospheric science, for astrobiological applications, and is often conducted through remote sensing and in situ missions. Astrobiology also concerns the study of the origin and early evolution of life on Earth to try to understand the conditions that are necessary for life to form on other planets. This research seeks to understand how life emerged from non living matter and how it evolved to become the diverse array of organisms we see today. Research within this topic is conducted utilising the methodology of paleosciences, especially paleobiology, for astrobiological applications. Astrobiology is a rapidly developing field with a strong interdisciplinary aspect that holds many challenges and opportunities for scientists. Astrobiology programs and research centres are present in many universities and research institutions around the world, and space agencies like NASA and ESA have dedicated departments and programs for astrobiology research.

Шолу

Астробиология терминін алғаш рет 1953 жылы орыс астрономы Гавриил Тихов ұсынды. Этимологиялық тұрғыдан грекше ἄστρον, "жұлдыз"; βίος, "өмір"; және λογία, logia, "оқу" сөздерінен туындайды. Экзобиология – оған жақын синоним, грекше Έξω, "сыртқы"; βίος, "өмір"; және λογία, logia, "зерттеу" сөздерінен жасалған, оны американдық молекулалық биолог Джошуа Ледерберг ойлап тапқан; экзобиологияның ауқымы Жерден тыс өмірді іздеумен шектелген деп есептеледі. Тағы бір байланысты термин – ксенобиология, грекше ξένος, "шетелдік"; βίος, "өмір"; және λογία, "оқу" сөздерінен құралған, американдық ғылыми фантастика жазушысы Роберт Хайнлайн өзінің "Жұлдызды аң" атты туындысында қолданған; қазіргі кезде ксенобиология көбірек мамандықталған мағынада қолданылады, ол "шетелдік химияға негізделген биологияны" білдіреді, ол Жерден тыс немесе Жерде (әдетте синтетикалық) пайда болған болуы мүмкін. Жерден тыс өмірдің, әсіресе саналы өмірдің болу мүмкіндігі адамзат тарихы бойында философия мен әңгімелерде зерттелгенімен, бұл сұрақ – тексеруге болатын гипотеза, демек ғылыми зерттеудің дұрыс бағыты; планеталық ғалым Дэвид Гринспун оны белгілі ғылыми теорияға сүйене отырып, белгісіз нәрселерге болжам жасауды негіздейтін табиғи философия саласы деп атайды. Қазіргі астробиологияның дамуы 1950-1960 жылдарға дейін жетеді, осы кезде ғарыш зерттеулерінің басталуымен ғалымдар басқа планеталарда өмірдің болу мүмкіндігін қызығушылықпен қарастыра бастады. 1957 жылы Кеңес Одағы алғашқы жасанды спутнигі – Спутник-1-ді ұшырды, бұл ғарыш дәуірінің басталуын білдірді. Бұл оқиға ғалымдардың ғарыш зерттеулерінің жаңа технологиясы ашқан мүмкіндіктерді қарастыруына және басқа планеталарда өмірдің болу мүмкіндігін зерттеуге ықпал етті. 1959 жылы НАСА алғашқы экзобиология жобасын қаржыландырды, ал 1960 жылы НАСА Экзобиология бағдарламасын құрды, қазір ол НАСА-ның ағымдағы Астробиология бағдарламасының төрт негізгі құрауышының бірі. 1971 жылы НАСА Жерден тыс интеллектіні іздеудің бір бөлігі ретінде Циклоп жобасын қаржылады, ол Күн жүйесінен тыс жердегі өмір арқылы жіберілген жұлдызаралық байланыстарды іздеу үшін электромагниттік спектрдің радиожиіліктерін зерттеді. 1960-1970 жылдары НАСА "Викинг" бағдарламасын құрды, бұл АҚШ-тың Марсқа қондырылған және қазіргі өмірдің метаболикалық белгілерін іздеген алғашқы миссиясы болды; нәтижелер шешімді болған жоқ. 1980 және 1990 жылдары жаңа жаңалықтар мен технологиялар пайда болған сайын бұл сала кеңейе бастады. Жердегі терең теңіздегі гидротермальдық булақтар сияқты экстремалды ортада микробтық өмірдің табылуы қатал жағдайларда өмірдің болу мүмкіндігін анықтауға көмектесті. Биосигнатураларды анықтаудың жаңа әдістерін, мысалы тұрақты изотоптарды пайдалануды әзірлеу де осы саланың дамуында маңызды рөл атқарды. Қазіргі астробиологияның бейнесі 21-ші ғасырдың басында қалыптасты, ол Жер және қоршаған орта ғылымдарын салыстырмалы ғарыш ортасында қолдануға бағытталған. Миссияларға ЕКА-ның Марсқа қонғаннан кейін бірнеше минуттан соң сәтсіз аяқталған Бигл-2 аппараты, Марста микробтық өмірдің бұрынғы және қазіргі планеталық жағдайын зерттеп, судың тарихын зерттеген НАСА-ның Феникс қондырғысы және қазіргі уақытта Марста микробтық өмірдің бұрынғы және қазіргі планеталық жағдайын зерттеп жатқан НАСА-ның Curiosity марсоходы кірді.

The term astrobiology was first proposed by the Russian astronomer Gavriil Tikhov in 1953. It is etymologically derived from the Greek ἄστρον, "star"; βίος, "life"; and λογία, logia, "study". A close synonym is exobiology from the Greek Έξω, "external"; βίος, "life"; and λογία, logia, "study", coined by American molecular biologist Joshua Lederberg; exobiology is considered to have a narrow scope limited to search of life external to Earth. Another associated term is xenobiology, from the Greek ξένος, "foreign"; βίος, "life"; and λογία, "study", coined by American science fiction writer Robert Heinlein in his work The Star Beast; xenobiology is now used in a more specialised sense, referring to 'biology based on foreign chemistry', whether of extraterrestrial or terrestrial (typically synthetic) origin. While the potential for extraterrestrial life, especially intelligent life, has been explored throughout human history within philosophy and narrative, the question is a verifiable hypothesis and thus a valid line of scientific inquiry; planetary scientist David Grinspoon calls it a field of natural philosophy, grounding speculation on the unknown in known scientific theory. The modern field of astrobiology can be traced back to the 1950s and 1960s with the advent of space exploration, when scientists began to seriously consider the possibility of life on other planets. In 1957, the Soviet Union launched Sputnik 1, the first artificial satellite, which marked the beginning of the Space Age. This event led to an increase in the study of the potential for life on other planets, as scientists began to consider the possibilities opened up by the new technology of space exploration. In 1959, NASA funded its first exobiology project, and in 1960, NASA founded the Exobiology Program, now one of four main elements of NASA's current Astrobiology Program. In 1971, NASA funded Project Cyclops, part of the search for extraterrestrial intelligence, to search radio frequencies of the electromagnetic spectrum for interstellar communications transmitted by extraterrestrial life outside the Solar System. In the 1960s 1970s, NASA established the Viking program, which was the first US mission to land on Mars and search for metabolic signs of present life; the results were inconclusive. In the 1980s and 1990s, the field began to expand and diversify as new discoveries and technologies emerged. The discovery of microbial life in extreme environments on Earth, such as deep sea hydrothermal vents, helped to clarify the feasibility of potential life existing in harsh conditions. The development of new techniques for the detection of biosignatures, such as the use of stable isotopes, also played a significant role in the evolution of the field. The contemporary landscape of astrobiology emerged in the early 21st century, focused on utilising Earth and environmental science for applications within comparate space environments. Missions included the ESA's Beagle 2, which failed minutes after landing on Mars, NASA's Phoenix lander, which probed the environment for past and present planetary habitability of microbial life on Mars and researched the history of water, and NASA's Curiosity rover, currently probing the environment for past and present planetary habitability of microbial life on Mars.

Планеталық мекенделу

Астробиологиялық зерттеулер планетаның тіршілікке жарамдылығы үшін қажетті компоненттерді зерттегенде бірқатар жеңілдетілген болжамдар жасайды. Көміртек және органикалық қосылыстар: Көміртек – ғаламдағы төртінші ең көп таралған элемент, ал байланыс жасау немесе үзу үшін қажетті энергия деңгейі тұрақты ғана емес, сонымен қатар реакцияға қабілетті молекулалар құруға қолайлы. Көміртек атомдарының басқа көміртек атомдарымен оңай байланысуы өте ұзын және күрделі молекулалар құруға мүмкіндік береді. Сондықтан астробиологиялық зерттеулер Галактикадағы тіршілік формаларының басым көпшілігі, Жердегі барлық тіршілік формалары сияқты, көміртек химиясына негізделген деп есептейді. Дегенмен, теориялық астробиология тіршілік үшін басқа органикалық молекулалық негіздердің болу мүмкіндігін қарастырады, сондықтан астробиологиялық зерттеулер көбінесе органикалық қосылыстардың болуына байланысты тіршілікті қолдай алатын ортаны анықтауға бағытталған. Сұйық су: Сұйық су – күрделі көміртекті молекулалардың пайда болуына өте қолайлы ортаны қамтамасыз ететін кең таралған молекула. Осылайша, астробиологиялық зерттеулер ғарыштағы тіршіліктің сұйық суға қол жеткізуіне байланысты екенін және көбінесе сұйық суды қолдай алатын ортаны анықтауға назар аударады. Кейбір зерттеушілер су-аммиак қоспаларын гипотетикалық биохимия түрлері үшін ықтимал еріткіштер ретінде қарастырады. Ортаның тұрақтылығы: Организмдер тіршілік ететін ортаның жағдайларына бейімделіп дамығандықтан, ортаның тұрақтылығы тіршіліктің болуы үшін қажет деп саналады. Бұл тұрақты температураның, қысымның және радиация деңгейінің қажеттілігін білдіреді; нәтижесінде, астробиологиялық зерттеулер Қызыл Жұлдыздар сияқты Күнді айналып жүрген планеталарға назар аударады. Қызыл Жұлдыздардың ұзақ өмір сүру мерзімі қалың атмосферасы бар планеталарда тіршілікке жарамды ортаның қалыптасуына мүмкіндік береді. Бұл маңызды, өйткені Қызыл Жұлдыздар өте көп кездеседі. (Сондай-ақ қараңыз: Қызыл Жұлдыз жүйелерінің тіршілікке жарамдылығы). Энергия көзі: Кез келген тіршілікке энергия көзі қажет деп есептеледі. Бұрын бұл энергия көзі міндетті түрде Күн сияқты жұлдыздан болатыны болжанып келген, бірақ экстремофильдерді зерттеудегі жетістіктер қазіргі астробиологиялық зерттеулердің назарын энергия көзінің болуына байланысты тіршілікті қолдай алатын ортаны анықтауға аударды, мысалы, планетада немесе айдағы жанартаулық белсенділік жылу мен энергия көзін қамтамасыз ете алады. Бұл болжамдардың Жердегі тіршілік және оның болуы мүмкін жағдайлар туралы қазіргі түсінігімізге негізделгенін ескеру маңызды. Тіршілік туралы біліміміз және оның әртүрлі ортада өмір сүру мүмкіндігі дамыған сайын, бұл болжамдар өзгеруі мүмкін.

Astrobiological research makes a number of simplifying assumptions when studying the necessary components for planetary habitability. Carbon and Organic Compounds: Carbon is the fourth most abundant element in the universe and the energy required to make or break a bond is at just the appropriate level for building molecules which are not only stable, but also reactive. The fact that carbon atoms bond readily to other carbon atoms allows for the building of extremely long and complex molecules. As such, astrobiological research presumes that the vast majority of life forms in the Milky Way galaxy are based on carbon chemistries, as are all life forms on Earth. However, theoretical astrobiology entertains the potential for other organic molecular bases for life, thus astrobiological research often focuses on identifying environments that have the potential to support life based on the presence of organic compounds. Liquid water: Liquid water is a common molecule that provides an excellent environment for the formation of complicated carbon based molecules, and is generally considered necessary for life as we know it to exist. Thus, astrobiological research presumes that extraterrestrial life similarly depends upon access to liquid water, and often focuses on identifying environments that have the potential to support liquid water. Some researchers posit environments of water ammonia mixtures as possible solvents for hypothetical types of biochemistry. Environmental Stability: Where organisms adaptively evolve to the conditions of the environments in which they reside, environmental stability is considered necessary for life to exist. This presupposes the necessity of a stable temperature, pressure, and radiation levels; resultantly, astrobiological research focuses on planets orbiting Sun like red dwarf stars. whereas the long lifetimes of red dwarfs could allow the development of habitable environments on planets with thick atmospheres. This is significant as red dwarfs are extremely common. (See also: Habitability of red dwarf systems). Energy source: It is assumed that any life elsewhere in the universe would also require an energy source. Previously, it was assumed that this would necessarily be from a sun like star, however with developments within extremophile research contemporary astrobiological research often focuses on identifying environments that have the potential to support life based on the availability of an energy source, such as the presence of volcanic activity on a planet or moon that could provide a source of heat and energy. It is important to note that these assumptions are based on our current understanding of life on Earth and the conditions under which it can exist. As our understanding of life and the potential for it to exist in different environments evolves, these assumptions may change.

Зерттеу

Жерден тыс өмірді жүйелі түрде іздеу – заңды, көп салалы ғылыми зерттеу. Дегенмен, оның болуы және пайда болуы туралы гипотезалар мен болжамдар кең ауқымды, және қазіргі таңда ғылыми негізге берік тұрған гипотезаларды дамыту астробиологияның ең нақты практикалық қолданысы болып есептелуі мүмкін. Вирустар басқа тіршілік бар планеталарда кездесуі мүмкін, тіпті биологиялық жасушалар болмаған жағдайда да олардың болу ықтималдығы бар деген пікірлер айтылуда.

Зерттеу нәтижелері

2019 жылға дейін ғарыштық өмірдің қандай да бір дәлелі анықталған жоқ. 1984 жылы Антарктидада табылған және Марстан келген 84001 Алан Хиллз метеоритін зерттеу нәтижесінде Дэвид Маккей және тағы бірнеше ғалымдар оның құрамында ғарыштан келген микрофоссилдер бар деген пікірде. Алайда, бұл түсіндірме әлі де даулы. 2000 жылы Жерде Марстан келген екінші ірі метеорит – Ямато 000593 табылды. Микроскопиялық деңгейде зерттегенде, метеоритте айналасында мұндай сфералар жоқ, ал олардың өзіне қарағанда көміртегіге бай сфералар кездеседі. Кейбір NASA ғалымдарының пікірінше, бұл көміртегіге бай сфералар тірі қызметтің нәтижесінде пайда болған болуы мүмкін. 2011 жылдың 5 наурызында Маршалл ғарыш орталығының ғалымы Ричард Б. Гувер «Космология журналында» CI1 көміртекті метеориттерде цианобактерияларға ұқсас микрофоссилдер табылғанын мәлімдеді, бұл туралы көптеген БАҚ хабарлады. Бірақ NASA Гувердің бұл мәлімдемесінен ресми түрде бас тартты. Американдық астрофизик Нил де Грасс Тайсонның айтуынша: «Қазіргі таңда Жердегі өмір – ғаламдағы жалғыз белгілі өмір, бірақ біз жалғыз емеспіз дегенге күшті дәлелдер бар».

Биология

Биология математикалық тұрғыдан мүмкін процесс немесе құбылыстың, ғарышқа тән денеде міндетті түрде болуы керек екенін айта алмайды. Биологтар болжамды және болжамсыз нәрселерді ажыратады. 1970 жылға дейін тіршілік толығымен Күн энергиясына тәуелді деп есептелген. Жер бетіндегі өсімдіктер күн сәулесінен энергияны фотосинтез арқылы сіңіріп, көмірқышқыл газы мен судан қанттарды жасап, оттегін бөліп шығарады, ал осы оттектің арқасында организмдер тыныс алып, энергияны тамақ тізбегі бойымен жеткізеді. Тіпті күн сәулесі жетпейтін мұхиттың тереңдігіндегі тіршілік те, беткі сулардан төмен жауған органикалық қалдықтарды жеп немесе олармен қоректенетін жануарларды жеп күш алады деп саналды. Әлемдегі тіршіліктің болуы күн сәулесіне қол жеткізуге байланысты деп ойласты. Алайда 1977 жылы ғалымдар терең теңіздегі зерттеу кемесі "Алвин" арқылы Галапагос рифіне жасаған батыру барысында, қара түтіншілер деп аталатын теңіз астындағы жанартаулардың маңында жиналған алып түтік құрттарының, моллюскалардың, қабылдақтардың, мидиялардың және басқа да әртүрлі жануарлардың топтамаларын тапты. Бұл химиосинтез биология мен астробиологияны зерттеуде революция жасады, себебі тіршілікке күн сәулесі міндетті түрде қажет емес екенін көрсетті; тіршілік үшін тек су мен энергия градиенті ғана қажет. Биологтар мұзда, қайнап жатқан суда, қышқылда, сілтіде, ядролық реакторлардың су ядросында, тұз кристалдарында, уытты қалдықтарда және бұрын тіршілікке жарамсыз деп саналған басқа да экстремалды орталарда өсетін экстремофилдерді тапты. Бұл астробиологияда ғарышқа тән тіршілік орындарының санын кеңейтіп, жаңа мүмкіндіктер ашты. Бұл организмдерді, олардың ортасын және эволюциялық жолдарын зерттеу, ғаламның басқа бөліктерінде тіршілік қалай пайда болуы мүмкін екенін түсіну үшін маңызды компонент саналады. Мысалы, ғарыш кеңістігінің вакуумы мен сәулеленуіне төтеп бере алатын организмдерге лихенді саңырауқұлақтар Rhizocarpon geographicum және Rusavskia elegans, бактерия Bacillus safensis, Deinococcus radiodurans, Юпитердің серігі Европа және Сатурнның серігі Энцелад жатады. Сонымен қатар, бір ғалым бұл қосылыстар Жердегі тіршіліктің дамуымен байланысты болуы мүмкін деп болжады және: "Егер осылай болса, Жердегі тіршілік басталуы оңай болған шығар, себебі бұл органикалық заттар тіршілік үшін негізгі құрауыштар ретінде қызмет ете алады" деді. Полициклді ароматты көмірсутектер (ПАК) жұлдызаралық ортаның жағдайларына ұшырап, сутегілену, оттегілену және гидроксилдену арқылы күрделі органикалық заттарға айналады – "аминқышқылдары мен нуклеотидтерге дейінгі жол, тиісінше ақуыздар мен ДНК-ның құрауыштары". 2020 жылдың қазан айында астрономдар алыс планеталарда тіршілікті анықтау үшін, күннің белгілі бір уақытында ағаштардың көлеңкелерін зерттеу арқылы экзопланеталарды бақылаудан анықтауға болатын үлгілерді табу идеясын ұсынды.

Biology cannot state that a process or phenomenon, by being mathematically possible, has to exist forcibly in an extraterrestrial body. Biologists specify what is speculative and what is not. Until the 1970s, life was thought to be entirely dependent on energy from the Sun. Plants on Earth's surface capture energy from sunlight to photosynthesize sugars from carbon dioxide and water, releasing oxygen in the process that is then consumed by oxygen respiring organisms, passing their energy up the food chain. Even life in the ocean depths, where sunlight cannot reach, was thought to obtain its nourishment either from consuming organic detritus rained down from the surface waters or from eating animals that did. The world's ability to support life was thought to depend on its access to sunlight. However, in 1977, during an exploratory dive to the Galapagos Rift in the deep sea exploration submersible Alvin, scientists discovered colonies of giant tube worms, clams, crustaceans, mussels, and other assorted creatures clustered around undersea volcanic features known as black smokers. This chemosynthesis revolutionized the study of biology and astrobiology by revealing that life need not be sunlight dependent; it only requires water and an energy gradient in order to exist. Biologists have found extremophiles that thrive in ice, boiling water, acid, alkali, the water core of nuclear reactors, salt crystals, toxic waste and in a range of other extreme habitats that were previously thought to be inhospitable for life. This opened up a new avenue in astrobiology by massively expanding the number of possible extraterrestrial habitats. Characterization of these organisms, their environments and their evolutionary pathways, is considered a crucial component to understanding how life might evolve elsewhere in the universe. For example, some organisms able to withstand exposure to the vacuum and radiation of outer space include the lichen fungi Rhizocarpon geographicum and Rusavskia elegans, the bacterium Bacillus safensis, Deinococcus radiodurans,

Jupiter's moon, Europa, and Saturn's moon, Enceladus, Further, a scientist suggested that these compounds may have been related to the development of life on Earth and said that, "If this is the case, life on Earth may have had an easier time getting started as these organics can serve as basic ingredients for life." PAHs are subjected to interstellar medium conditions and are transformed through hydrogenation, oxygenation and hydroxylation, to more complex organics—"a step along the path toward amino acids and nucleotides, the raw materials of proteins and DNA, respectively". In October 2020, astronomers proposed the idea of detecting life on distant planets by studying the shadows of trees at certain times of the day to find patterns that could be detected through observation of exoplanets.

Сирек кездесетін жерлер гипотезасы

Сирек кездесетін Жер гипотезасы Жерде кездесетін көпжасушалы тіршілік нысандары ғалымдар есептегеннен де сирек болуы мүмкін екенін жорамалдайды. Осы гипотезаға сәйкес, Жердегі өмір (соның ішінде көпжасушалы өмір) қанағаттанарлық жағдайлардың (галактика және оның ішіндегі орналасуы, планеталық жүйе, жұлдыз, орбита, планетаның мөлшері, атмосфера және т.б.) сәйкес келуінің нәтижесінде мүмкін болады; ал осы жағдайлардың басқа жерде қайталану ықтималдығы өте төмен болуы мүмкін. Бұл Ферми парадоксына ықтимал жауап береді, ол былай дейді: "Егер ғарыздан келген өркениеттер көп болса, неге олар көзге көрінбейді?". Бұл, әрине, белгілі астрономдар Фрэнк Дрейк, Карл Саган және басқалар ұстанған орташалық принципке қарсы келеді. Орташалық принцип Жердегі өмірдің ерекше емес екенін және оның көптеген басқа әлемдерде де кездесуі мүмкін екенін көрсетеді.

Жалпы сілтемелер

Кембридж университетінің баспасында жарық көрген «Астробиологияның халықаралық журналы» – осы салааралық ғылымның мамандары үшін платформа. Мэри Энн Либерт, Inc. баспасынан шыққан «Астробиология» журналы, өмірдің пайда болуын, эволюциясын, таралуын және ғаламдағы болашағын зерттейтін, рецензиядан өткен ғылыми басылым. Лоеб, Ави (2021). Жерден тыс: Жерден тыс интеллектуалды өмірдің алғашқы белгісі. Хоутон Миффлин Харкорт.